email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องสั้นตอนเดียวจบ

ชื่อตอน : เรื่องสั้นตอนเดียวจบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 129

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2564 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องสั้นตอนเดียวจบ
แบบอักษร

        “ แม่สบายดีนะคะ “ ทันทีที่เอ่ยคำถามนี้ออกไป ไพลินถึงกับน้ำตาตก เสียงปลายสายตอบกลับมาว่าสบายดี แต่ก็ยังไม่วายเล่าถึงปัญหาสุขภาพ และพ่อที่นับวันยิ่งติดเหล้าจนเกินจะห้าม แต่เขามีก็ข้อดีตรงที่ไม่ว่าเวลาไหน เขาก็รักและดูแลแม่อย่างสุดหัวใจ อย่างน้อยๆไพลินก็โล่งใจไปได้เปลาะหนึ่งว่าแม่ที่เธอรักยิ่งคนนี้ มีคนดูแลเป็นอย่างดี จนเธอไม่ต้องเป็นห่วงอีกต่อไปแล้ว

               “กลับมาอยู่บ้านเราเถอะนะลูก มาอยู่กับพ่อกับแม่ ไกลหูไกลตากันนัก แม่เป็นห่วง “ น้ำเสียงสั่นเครือของแม่ ยิ่งทำให้ไพลินสะอื้นหนัก

               “ลินอยากให้แม่หยุดทำงาน อยากมีบ้านให้แม่สักหลัง ไม่ต้องใหญ่โตก็ได้แม่ ขอแค่มีเราสามคนอยู่ด้วยกัน “ หญิงสาวควบคุมน้ำเสียงด้วยกลัวคนปลายสายจะเป็นห่วง แม่ของเธอลำบากมาแล้วทั้งชีวิต เธอจะต้องเป็นลูกที่ดี ไม่สร้างปัญหาให้ท่านทุกข์ใจอีก

               แม่ยังคงรำพึงรำพันอยู่ครู่ใหญ่ๆ กว่าจะวางสาย ไพลินหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับน้ำตา เอนกายพิงพนักโซฟาอย่างคนเหนื่อยหนัก เธอหลับตา ปล่อยความคิดให้เตลิดไปตามใจ…

               รออีกเดือนเดียวนะคะแม่ บ้านของเราใกล้เข้าอยู่ได้แล้ว ลินจะมอบให้แม่เป็นของขวัญวันเกิด แม่ลำบากเพื่อลินมามากแล้ว เราจะได้อยู่ด้วยกันสักที…

               ทุกวันนี้บ้านของแม่ทรุดโทรมจนเจียนจะทรุด เธอเห็นจากภาพถ่ายที่ญาติๆส่งมาให้ จะเรียกว่าบ้านเต็มปากคงไม่ได้หรอก เรียกว่าเพิงคงจะเหมาะกว่า เพิงชั้นเดียวขนาดใหญ่ แบ่งออกเป็นสองห้อง ผนังกรุด้วยสังกะสี กั้นห้องด้วยฝาไม้อัดหยาบๆที่ได้มาในราคาถูก แม่บอกว่าแม่อยู่ได้ ดีกว่าไปเช่าบ้านเดือนละหลายพันบาท เพราะอย่างน้อยๆก็เป็นที่ดินของเราเอง ไม่ใช่ของใคร

               รายได้ของแม่มาจากงานผ้าโหลที่ส่งมาให้เย็บเองถึงบ้าน รายได้พอเลี้ยงตัวไปวันๆหนึ่ง ส่วนพ่อก็ไม่ได้ละเลย เขาไปรับจ้างเป็น รปภ.เฝ้าโกดังสินค้า ทั้งๆที่ปัจจุบันก็อายุย่างเข้าหกสิบแล้ว

               คิดถึงตรงนี้แล้วเจ็บใจ ไพลินก็ใช่ว่าจะอยากให้พ่อแม่ตรากตรำขนาดนั้น แต่เงินเดือนมนุษย์ออฟฟิศอย่างเธอก็ใช่ว่าจะสูงจนเหลือเก็บ ลำพังแค่ใช้ให้ชนเดือนยังลำบาก ไหนจะต้องมาทนสวมหน้ากากฟาดฟันกับเพื่อนร่วมงาน ที่นับวันยิ่งจะทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆอีกล่ะ โอย…ปวดหัว สงครามชัดๆ

               ไพลินโชคดี ที่ได้รับการส่งเสียจากพ่อและแม่ให้เล่าเรียนจนจบปริญญาตรี ในขณะที่พวกเขาจบเพียงชั้นประถมปีที่ 4 แต่คาดหวังให้ลูกมีวิชาเลี้ยงตัว ตรากตรำทำงานหนักทั้งชีวิตเพื่อสร้างอนาคตให้กับลูกสาวเพียงคนเดียว ที่รักสุดหัวใจ ไพลินเองก็ใช่ว่าจะงอมืองอเท้ารอแต่เงินจากพ่อแม่ฝ่ายเดียว เธอพยายามหางานพิเศษทำและเก็บสะสมเงินทองไว้ช่วยค่าใช้จ่ายมาตลอด ชีวิตของเธอไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสความฟุ่มเฟือยใดๆเหมือนที่สังคมของเธอเคยเปรียบเทียบ ไพลินไม่เคยตกเป็นทาสของวัตถุนิยมทุกชนิด แม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือ เธอก็ใช้เพียงรุ่นราคาถูกๆ ไม่ต่างจากที่แม่และพ่อของเธอมีใช้

               ตลอดระยะเวลา 32 ปีที่ผ่านมา ไพลินไม่เคยคิดสั้นอยู่กินกับชายคนไหน เธอตัดสินเอาเองว่าคู่ครองคืออุปสรรคในการสร้างตัว และเธอก็ภูมิใจตัวเองเหลือเกิน ที่ตัดสินใจถูกต้อง

               ไพลินนึกถึงภาพบ้านที่เธอสร้างมากับมืออย่างภูมิใจ บ้านชั้นครึ่งกลางสวนเล็กๆที่ชานเมือง แม่เคยบอกว่าอยากมีบ้านแบบนี้ และในที่สุด เธอก็ทำได้สำเร็จ

               จำได้ว่าเงินเก็บก้อนแรกใช้ซื้อที่ดินจนหมดตัว ถึงขั้นต้องพึ่งพาเงินช่วยเหลือจากพ่อแม่อยู่ราวๆสองเดือน โชคดีที่ได้รู้จักกับช่างรับเหมาใจดีคนหนึ่ง เขายินดีทยอยสร้างบ้านให้ทีละนิด ตามงบประมาณในแต่ละช่วงที่เธอมีให้ จนในที่สุด ก็เหลือแค่เดินสายไฟ กับตกแต่งอีกเล็กน้อย ก็น่าจะเสร็จทันวันเกิดแม่พอดิบพอดี

               ไพลินยิ้มชื่นทั้งๆที่ยังนอนหลับตา วาดฝันถึงวันที่ครอบครัวพร้อมหน้า พ่อ แม่ และเธอ ทำกิจกรรมต่างๆภายในบ้านร่วมกันอย่างมีความสุข

               เสียงโทรศัพท์ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ พ่อโทรมา น้ำเสียงปลายทางระล่ำระลักจนจับใจความแทบไม่ถูก

               เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน เสียงของพ่อดังวนเวียนไปมาอยู่ในสมอง ไพลินสะอื้นหนัก เริ่มเข้าใจในสัจธรรมบางเรื่องอย่างช่วยไม่ได้

               ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไพลินได้แต่รอคำว่า ‘พร้อม’ จนลืมนึกถึงความเป็นจริงข้อหนึ่งไป…ลืมว่าถ้ามัวแต่รอให้ทุกอย่างพร้อม เธออาจจะพลาดโอกาสสำคัญในชีวิตไปก็ได้…

               โทรศัพท์ร่วงลงพื้นทั้งๆที่ยังคุยไม่จบ ไพลินสะอื้นจนตัวโยน…กอดตัวเอง สร้างภาพในจินตนาการไปไกลว่าเธอกำลังกอดแม่อยู่

               แม่ที่เธอจะไม่มีวันได้กอดอีกแล้ว…ตลอดกาล…


งานนี้เป็นเรื่องสั้นตอนเดียวจบตามที่ได้ระบุไว้ในจุดแนะนำเรื่อง หวังว่าทุกคนอ่านแล้วคงได้ประโยชน์ และไม่รอแค่วันที่พร้อมอีกต่อไป ถ้าค้นเจองานเก่าๆที่เขียนเล่นไว้อีก จะมาลงให้อ่านกันนะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว