Finland (ช้อย)

นิยายเรื่องใหม่ของช้อยอีกเรื่องค่ะ รักร้าย ๆ สไตล์ลูกทุ่ง ช่วยเป็นกำลังใจให้ช้อยด้วยนะคะ กราบขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด หวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายเรื่องนี้ทุกท่านจะชอบ ขอบพระคุณค่ะ / finland (ช้อย)

Chapter 2 : คุณครูคนใหม่

ชื่อตอน : Chapter 2 : คุณครูคนใหม่

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM,กุมหัวใจมังกร,เล้ง,มังกร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 64

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2559 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 : คุณครูคนใหม่
แบบอักษร

 

เรือง.....................

 

ชีวิตที่ซ้ำซากจำเจของผมก็ดำเนินไปอย่างช้า ๆ ชีวิตที่เรื่อยเปื่อย ชีวิตที่ไม่มีอะไรเลย ทุกวันมีแต่เพื่อนกับเหล้า เย็นมาก็ตั้งวงเมาแอ๋กลับเข้าบ้านดึกดื่น ตื่นนอนก็ตะวันสายโด่ง ไม่มีอะไรที่เข้ามาทำให้ชีวิตผมได้กระตือรือร้นเอาซะเลย  เฮ้ออออออ

 

“พี่เรือง คุณครูบอกว่าตัวหนังสือรินสวยด้วยหล่ะ”   รินยิ้มแป้นบอกกับผมพร้อมกับโชว์ลายมือคัดไทยให้ผมดู

 

“ไหนดูซิ...?”   ผมเอื้อมมือไปคว้าสมุดของรินมาดู 

 

“จริงด้วย เก่งจริง ๆ น้องพี่”   ว่าแล้วผมก็เอามือลูบหัวน้องเบา ๆ

 

“วันนี้มีคุณครูคนใหม่มาสอนห้องรินด้วยค่ะ  คุณครูใจดี๊ใจดี”   รินยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อพูดถึงครูคนใหม่ขึ้นมา

 

“ก็แค่ครูแก่ ๆ แต่เผอิญใจดีเท่านั้นเอง จะดีใจอะไรนักหนา”   ผมบอกกับรินไป

 

“ไม่แก่ซักหน่อย”  รินรีบแย้งผมกลับ

 

“ทำการบ้านไปมัวแต่พูดมากเดี๋ยวก็ไม่เสร็จพอดี”   ผมบอกกับน้องไป

 

“ค่า”

 

ผมเดินมานั่งกับแม่ที่ชานบ้านปล่อยให้รินนั่งทำการบ้านของเค้าไป

 

“แม่..... ตาแหวงหล่ะ?”    ผมจะเรียกสรรพนามพ่อเป็นตาทุกครั้ง เพราะพ่อขี้บ่นจู้จี้เหมือนคนแก่เข้าไปทุกวัน

 

“พ่อแกไปสุมไฟให้ควายที่คอกโน่น”  แม่บอกกับผม  แล้วแม่ก็นั่งจ้องหน้าผมแทบไม่กระพริบตา

 

“เรืองเอ้ย.. เมื่อไหร่เอ็งจะคิดได้ซักที..? พ่อแม่ก็แก่ตัวลงทุกวันจะทำนาได้อีกซักกีปีเชียว”   แม่บอกกับผมนัยน์ตาเป็นทุกข์ ผมรู้ว่าที่แม่พูดหมายถึงอะไร แม่อยากให้ผมสานต่ออาชีพทำนาแทนพวกท่าน

 

ผมได้แต่นิ่งไม่ยอมตอบอะไรแม่ไป 

 

“กลับมาช่วยการช่วยงานที่บ้านนะเรือง เหล้าหน่ะกินมากมันไม่ดี”   ผมก็รู้ว่ากินเหล้ามันไม่ดี  กินแล้วมันเป็นอันตรายต่อสุขภาพ กินแล้วมันจะเป็นมะเร็ง กินแล้วจะทำให้สมองเสื่อม

 

“ไอ้เรือง... !! อยู่มั้ยวะ....?? ไปโว้ย”  เสียงไอ้เมฆตะโกนอยู่ข้างล่าง

 

“เออ... ไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ เปรี้ยวปากอยู่พอดี”    อิอิอิ  รู้ทั้งรู้ว่าเหล้ามันไม่ดี แต่ก็อดใจไม่ไหว ผมตะโกนกลับไอ้เมฆไป  

 

“เฮ้อออออ ลูกหนอลูก”   แม่ได้แต่ถอนหายใจยาวตามหลังผมมา

 

ผมซ้อนท้ายรถไอ้เมฆมาที่จุดนัดพบเหมือนอย่างเคย สามแยกปากหมา ซึ่งมีพวกไอ้ขม ไอ้ชา ไอ้เดียว นั่งล้อมวงรอผมอยู่ก่อนแล้ว

 

“ไอ้เหี้ยเรือง แม่งกว่าจะมาได้นะมึง มัวกกกับน้องน้ำหวานอยู่เหรอวะ...??” เสียงไอ้ชาตะโกนแซวผมก่อนเลย ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ  แล้วพวกมันก็หัวเราะกันดังลั่น

 

“สัส...!!!  กกบ้านป้ามึงสิ กูอยู่กับแม่กับน้อง”   ผมหันไปตวาดมัน

 

“มา ๆ วันนี้ไอ้ขมมันไปได้เหล้าใหม่มา แม่งแรงชิบหาย”   ว่าแล้วไอ้ชามันก็เทเหล้าเถื่อนใส่แก้วแล้วยื่นให้กับผม 

 

กรึบ...!!  ผมยกขึ้นดื่ม  แม่งแรงชิบหาย พอเหล้าเข้าปากมันแสบร้อนไปหมดบาดคอไหลลงไปลำไส้ส่วนไหน ๆ แม่งรู้หมด

 

“ชิบหาย...!! เอาอะไรมาให้กูแดกเนี่ย...??”  ถุ้ย ...ผมถุยน้ำลายที่แตกเต็มปากทิ้ง  หลับตาปี๋เพราะความแรงของเหล้าเถื่อน เหล้าที่ชาวบ้านต้มกลั่นกันเอง

 

“อ่ะพี่ มะยมหน่อยแก้เฝื่อน”   ไอ้ขมยื่นถ้วยมะยมดองให้กับผม  ผมรีบใช้ไม้จิ้มแล้วยัดใส่ปาก   พอเหล้าเข้าปากเสียงก็เริ่มมา ต่างคนต่างแย่งกันคุยเสียงดังโหวกเหวก ยิ่งเห็นสาวๆขี่มอไซค์ผ่านมายิ่งแล้วใหญ่ ต่างโห่ร้องผิวปากกันดังลั่น  

 

“พี่เรืองได้ข่าวมาว่ามีครูคนใหม่เข้ามาเหรอพี่”   ไอ้ขมสะกิดถามผมขึ้น มันคงเห็นว่าผมมีน้องสาวเลยถามผมดู

 

“อืม.. กูก็ได้ยินรินบอกมาเหมือนกัน”

 

“สวยมั้ยพี่...??”  ไอ้ขมรีบถามผม

 

“สวยบ้าอะไรหล่ะ แก่หงำเหงือกซะขนาดนั้น”   ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่เห็นครูคนใหม่ก็ตาม แต่ตามรูปการณ์แล้วก็คงต้องเป็นอย่างนั้น

 

“โธ่เอ้ย.... ไอ้เราก็คิดว่ามีครูสาว ๆ สวย ๆ เข้ามาทำให้หัวใจได้พองโต”  ไอ้ขมบ่นเสียดาย

 

“ไอ้สองตัวมึงซุบซิบอะไรกันวะ...? มาแดกเหล้านะโว้ย ไม่ใช่มาสัมมนา ไอ้เหี้ย...!!!”   เสียงไอ้เฆมมันด่าผมกับไอ้ขม  แล้วมันก็คว้าเอาแก้วผมไปเติมเหล้า

 

“อ่ะ... แดกซะ ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล”  ไอ้เฆมส่งแก้วเหล้าผมกลับคืน

 

“ไอ้เรืองมึงดูโน่นใครมา..? น้องน้ำหวานคนสวยมาหามึงอีกแล้วว่ะ”  ไอ้ชาตะโกนข้ามหัวไอ้ขมบอกกับผม  ผมเห็นน้ำหวานใส่กางเกงขาสั้นจู๋เสื้อเอวลอยเดินตรงเข้ามาหาผม

 

“พี่เรือง หวานขอนั่งด้วยคนนะจ๊ะ”  น้ำหวานยิ้มหวานให้กับผม 

 

“ขยับไปดิอิขม”  แล้วหันไปตีหน้ายักษ์ใส่ไอ้ขมทันที น้ำหวานแหวกกลางให้ไอ้ขมขยับแล้วก็เข้ามานั่งแหมะใกล้ๆผม   น้ำหวานกับไอ้ขมมันอายุเท่ากันเป็นเพื่อนเรียนด้วยกันมา

 

“ไอ้เรามันไม่หล่อเหมือนพี่เรือง ใครเขาจะมามอง”  ไอ้ขมมันบ่นน้อยใจ

 

“โถอิเตี้ย....!! พล่ามอะไรของมึงห๊ะ...?”  น้ำหวานเบะปากใส่ไอ้ขมไป

 

“คำก็เตี้ยสองคำก็เตี้ย อยากลองของเตี้ยมั้ยล่ะ..? พ่อจะล่อให้คลานกลับบ้านแทบไม่ทันเลยคอยดู”   ไอ้ขมมันบอกกับน้ำหวานไป

 

“อิขม อิเลว ขาอ่อนกูมึงก็ไม่ได้เห็นหรอก เช๊อะ...!!”  ว่าแล้วหวานก็สะบัดหน้าใส่ไอ้ขม

 

“พี่เรืองเมื่อไหร่จะกลับซักที...?”  น้ำหวานหันมาออเซาะผมอีกตามเคย

 

“อยากกลับก็กลับไปก่อนดิ ยังคุยกับเพื่อนอยู่เนี่ย”  ผมบอกน้ำหวานไป

 

“คุยอะไรนักหนาหล่ะ คุยทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือไง..?  ไปคุยกับน้ำหวานสองต่อสองเถอะนะ นะ”  น้ำหวานอ้อนเอานมมาถูไถเข้ากับแขนผม

 

“กูว่ามึงไปจัดให้อิหวานซักดอกสองดอกเถอะไอ้เรือง แม่งจะลงแดงตายแล้วหน่ะ”  ไอ้เมฆมันแซวน้ำหวานขึ้น

 

“อิพี่เมฆ อิปากเสีย ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะหวานจะไปฟ้องพ่อ”  รู้อยู่ว่าพ่อน้ำหวานเป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน  ไอ้เมฆได้แต่หุบปากทันที

 

“งั้นกูกลับก่อนนะโว้ย”  ผมหันไปบอกพวกมัน  หวานยิ้มแฉ่งทันทีเมื่อได้ยิน

 

“โห... เห็นหญิงดีกว่าเพื่อน ไอ้เลว ไอ้ชั่ว”  เพื่อน ๆ ต่างตะโกนด่าผมกันขรม ผมทำเป็นไม่สนใจ

 

“ไอ้ขมเอากุญแจรถมึงมาดิ๊”   ผมหันไปบอกกับไอ้ขม  ไอ้ขมก็ยื่นกุญแจรถให้  วันนี้ผมไม่ได้เอามอไซค์มาไอ้เมฆมันไปรับ

 

“เอากันเบา ๆ นะโว้ยระวังเถียงนาจะพังซะก่อน”  ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ไอ้พวกเหี้ยมันตะโกนแซวตามหลังผม

 

พอน้ำหวานซ้อนท้ายผมแล้วก็รีบกอดเอวผมซะแน่น ผมพยายามแกะมือน้ำหวานออก

 

“จะกอดทำไมเนี่ย..? อึดอัด ร้อน” 

 

น้ำหวานไม่ฟังแถมยังเอานมมาถูที่หลังผมอีก ผมขี่รถไอ้ขมมาเรื่อย ๆ

 

“พี่เรืองจะพาหวานไปไหนเนี่ย....??  ทางมันคุ้น ๆ นะ”  หวานเพิ่งได้สติเลยถามผมขึ้น

 

“ก็ทางมาบ้านหวานไง มาส่งเนี่ย”   ผมหันไปบอก

 

“พี่เรือง...!! หวานยังไม่อยากกลับบ้านนะ หวานอยากอยู่กับพี่เรือง”  หวานเริ่มโวยวายขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว ผมขี่มาจอดที่บ้านปูนหลังใหญ่สุดของหมู่บ้าน บ่งบอกว่ารวยสุดอีกต่างหาก ป้ายไม้อันเบ้อเร่อปักไว้หน้าบ้าน บอกชื่อไว้อย่างชัดเจน “ที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน”  

 

“อ่ะลง... ถึงแล้ว”  ผมหันไปบอกกับหวาน หวานทำกระฟัดกระเฟียดไม่ยอมลงยังคงนั่งเอาขาหนีบเบาะรถไว้แน่น ผมเอาขาตั้งลง แล้วช้อนอุ้มตัวหวานขึ้นแล้ววางลงกับพื้นแม่งเลย ไม่ลงดีนัก

 

“พี่เรืองทำกับหวานแบบนี้ไม่ได้นะ พี่เรืองอย่าเพิ่งไป”  หวานนั่งที่พื้นงอแงตะกุยตะกายเกลือกกลิ้งเอะอะโวยวายเหมือนกับเด็กรบเร้าจะเอาของเล่น  ผมไม่สนใจบิดมอไซค์ไอ้ขมมุ่งหน้ากลับบ้าน ทิ้งให้หวานอยู่เบื้องหลัง อิอิอิ

 

ที่ผมพาหวานมาด้วยเพราะผมจะได้หนีไอ้พวกนั้นมันได้สะดวก ไม่งั้นพวกมันไม่ยอมให้ผมกลับบ้านง่าย ๆ วันนี้ผมรับปากกับรินไว้ว่าจะกลับก่อนเที่ยงคืน  ผมดื่มไปไม่กี่แก้วเลยไม่ค่อยเมาเท่าไหร่ สติยังอยู่ครบ ผมขี่รถกลับมาถึงบ้านเห็นไฟยังเปิดอยู่   สงสัยแม่ยังไม่เข้านอน  ผมเอารถไอ้ขมไปเก็บไว้ไต้ถุนบ้านแล้วเดินขึ้นบ้านไป

 

“กลับเร็วจังลูกวันนี้”  แม่หันมาถามผมทำหน้าแปลกใจ

 

“ง่วงหน่ะแม่ แล้วตาแหวงหล่ะ”   ผมถามหาพ่อ

 

“พ่อเอ็งเข้านอนตั้งนานแล้ว ได้ยินบ่นว่าปวดหลัง”    แม่บอกกับผม ผมได้แต่พยักหน้ารับ แล้วเดินเข้าห้องไป  รินน้องสาวผมคงเข้านอนนานแล้วเหมือนกันเพราะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า

 

เช้าวันรุ่งขึ้นอากาศสดใส ลมเย็น ๆ พัดเข้ามาทางหน้าต่างจนผมหลับสบายทั้งคืน  ผมยืนบิดขี้เกียจมองทุ่งนายามเช้าที่ชานบ้าน

 

“บ๊ะ... วันนี้ฝนท่าจะตกหนักซะแล้วแม่มึง ไอ้เรืองตื่นแต่เช้า”   ตาแหวงแขวะผม

 

“พี่เรืองวันนี้ไปส่งรินที่โรงเรียนหน่อยสิคะ”  รินยืนแปรงฟันใกล้ๆ  ตุ่มน้ำตะโกนบอกกับผม ปกติผมจะตื่นสายเพราะเมาแอ๋ไม่ทันส่งรินไปโรงเรียนเลยซักครั้ง

 

“เอาสิ”    ผมบอกกับน้องไป

 

ผมแต่งตัวเสร็จก็ควบมอไซค์คันเก่งรอรินอยู่ข้างล่าง

 

“รินเสร็จยัง...?”  ผมตะโกนถาม

 

“เสร็จแล้วค่า”    รินรีบวิ่งลงบันไดมาหาผม  แล้วขึ้นซ้อนท้ายกอดผมเอาไว้แน่น

 

“จับดี ๆ หล่ะ”  ผมหันไปบอกน้อง 

 

นี่ก็หลายปีมาแล้วที่ผมไม่เคยกลับมาโรงเรียนประถมแห่งนี้เลย จำได้ครั้งหลังสุดตอนจบ ป.6 แล้วก็ไปเรียนต่อในตัวเมืองจนถูกไล่ออกจากโรงเรียน กลับมาอยู่บ้านเกือบสามปีก็ยังไม่ได้มาซักที จนกระทั่งวันนี้ 

 

“พี่เรืองรอพบคุณครูของรินก่อนสิคะ คุณครูรินใจดีน๊า”   รินลงจากรถเมื่อผมมาส่งที่หน้าโรงเรียน

 

“หึ ไม่เอาอ่ะ ก็แค่ครูแก่ ๆ คนนึง”  ผมส่ายหน้าบอกกับน้องไป

 

“คุณครูรินไม่แก่ซักหน่อย หล่อจะตาย”   รินรีบแย้งผมกลับเหมือนกับทุกครั้ง

 

“เด็กหญิงรินดา”   แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น  ผมหันไปมอง

 

หืมมมมมมมมมม  

 

 

 

..................................................................................

To be continue...................................

..................................................................................

 

ช่วยเป็นกำลังใจให้ช้อยด้วยนะค๊า

กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาติดตามมาตลอด

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่า

 

*** ช้อยกำลังปั่น เล้ง-มังกร อยู่นะคะ ยังไม่เสร็จเลย พอดีพล็อตเรื่อง รักร้าย ๆ สไตล์ลูกทุ่ง มันเข้ามาในห้วช้อยก่อน ช้อยเลยต้องรีบปั่นเรื่องนี้เดี๋ยวมันจะลืม 555+  เลิกงานแล้วช้อยจะปั่น เล้ง-มังกร ต่อนะคะ  รอแพบเน่อ....***  กราบขอประทานอภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

finland (ช้อย)

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}