facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 จูบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 154

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2564 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 จูบ
แบบอักษร

พายุบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่ได้ทำอะไรผิด เขาก็แค่อยากอยู่กับกอหญ้าให้นานขึ้นอีกสักหน่อย แต่จะให้แสดงออกว่าอารมณ์ดี เจ้าตัวก็คงจะจับได้ว่าเรื่องรถยางแบนนั่นมันไม่ใช่เหตุบังเอิญ 

“อยากทำอะไรกินเป็นพิเศษไหม ในตู้เย็นมีของอยู่นะ กอหญ้าเลือกได้ตามสบายเลย”  

เขาบอกกับเธอว่าจะทำพาสต้าอย่างง่าย มีกระเทียม ชีสพาร์มีซาน น้ำมันมะกอก ใบพาสลีย์ เกลือ และพริกไทยก็ใช้ได้แล้ว แต่พอหันไปเจอคนที่กำลังยืนมองตาปริบ ๆ พายุก็วางมือและเค้นเอาคำตอบจากเจ้าตัวทันที 

“กอหญ้าทำกับข้าวไม่เป็นค่ะ” เธอก้มหน้าอย่างอาย ๆ นึกแปลกใจว่าทำไมต้องรู้สึกแย่ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เชื่อมั่นนักหนาว่าผู้หญิงเก่งไม่จำเป็นต้องทำกับข้าวเป็น แต่พอมาตอนนี้กลับเปลี่ยนความคิดง่าย ๆ 

“แล้วที่ผ่านมาเธอมีชีวิตอยู่มาได้ยังไงฮะกอหญ้า อย่าบอกนะว่ากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นมื้อหลัก” พายุดุเสียงแข็งและไล่ให้เธอไปนั่งรอในห้อง แต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันว่าจะช่วยเป็นลูกมือ เขาจึงขอให้จัดการรินไวน์ขาวในตู้เย็นให้สักแก้ว 

“จำได้ว่าดื่มสองแก้วแล้วจะเมา งั้นกอหญ้าดื่มเป็นเพื่อนพี่สักแก้วก็พอ แก้วสองขอไม่อนุญาตนะ เดี๋ยวจะหาข้ออ้างมาอ่อยให้พี่ใจแตกอีก” 

“บอส!” 

“ไม่รู้ด้วยแล้ว ช่วงนี้ยิ่งยิ้มให้กันบ่อย ๆ ถ้าพี่ไม่รู้ว่าเรากำลังซ้อมละครก็คงคิดว่ากอหญ้าอยากทำไม่ดีไม่ร้ายกันจริง ๆ” 

“ไวน์ค่ะ!” แม่ตัวดีตัดบทด้วยการยื่นแก้วไวน์ เผื่อว่าปากพายุไม่ว่างแล้วจะหยุดพูดจาไร้สาระได้บ้าง 

“อย่าดื่มเยอะล่ะ” พายุเห็นเธอให้ตัวเองบ้างก็รีบท้วง แต่ลึก ๆ ก็อยากให้เธอเมา เผื่อจะเผลออ่อยกันหนักแบบเมื่อตอนที่อยู่ภูเก็ต 

เวลากอหญ้าเมานิด ๆ คือน่าจับกดมาก… 

พายุโรยเกลือลงในน้ำที่กำลังจะเดือด ก่อนจะหย่อนเส้นพาสต้าสำหรับสองคนลงไปในนั้น ในหัวของเขาคิดแต่เรื่องอกุศล อยากจะกอดจูบกอหญ้าให้ฉ่ำไปทั้งตัวและหัวใจ จำได้ดีว่าหน้าอกทรงสวยที่เขาสัมผัสนั้นเนียนนุ่มเต็มมือ ยิ่งตอนเธอครางเสียงหวาน… 

ฉิบหาย… แข็ง! 

“กอหญ้าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับบอสหรอกนะคะ กอหญ้ามืออาชีพพอค่ะ แยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้อยู่แล้ว” ประโยคของกอหญ้าทำให้ความแข็งนั้นอ่อนยวบเลยทีเดียว 

“รู้แล้วว่าไม่ได้คิดอะไร เพราะถ้าคิดก็คงไม่หลอกพี่ว่าเป็นประจำเดือนแล้วหนีออกจากห้องไปหรอก กอหญ้ารู้ไหมว่าพี่ชอบเราตั้งแต่แรกเห็นเลยนะ อยากทำความรู้จักตั้งแต่ตอนที่กอหญ้านอนอาบแดดกับเพื่อน ๆ เสียดายที่มีธุระต้องทำ แล้วคืนที่พี่ได้คุยกับกอหญ้าคืนแรกนี่บอกเลยว่าตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นจนลืมระวังตัว ถูกผลักตกน้ำ” เขาหัวเราะเสียงต่ำ ทำราวกับเรื่องที่พูดนั้นไม่ได้ทำให้คนฟังแทบจะใจแตก 

“บอส…” 

“จำได้เลยว่าใส่บิกินีสีเนื้อ เซ็กซี่เป็นบ้า บอกตรง ๆ เลยนะว่าพี่อยากจะไล่เราออกตั้งหลายครั้ง แล้วจะได้จีบต่อ แต่พอเห็นกอหญ้าตั้งใจทำงาน กลับบ้านค่ำมืดทุกวัน พี่บอกตรง ๆ เลยว่าทำใจใจร้ายไม่ลง เลยได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาตัดใจ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้” 

“ตัดใจ บอสหมายความว่ายังไงกันแน่คะ?” 

“เป็นไง สตอรี่ดีไหม มุกนี้ผ่านหรือเปล่า?” พายุยิ้มกลบเกลื่อนที่เผลอเปิดเผยความรู้สึกไปมากมาย เขาจำต้องเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้กอหญ้าตกใจ อ้างว่าเป็นการซ้อมบทแทน 

“มุก?” 

“กอหญ้าต้องเนียนให้มากนะรู้ไหม คนที่มาน่ะเขารู้ว่าพี่ไม่เดตกับพนักงานในบริษัท เราต้องหาเหตุผลที่มันฟังขึ้น พี่เลยคิดว่าเอาเรื่องที่เราเจอกันโดยบังเอิญที่ภูเก็ต ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าเป็นเจ้านายลูกน้องมาเล่นน่าจะเข้าท่า อารมณ์แบบเราชอบกันไปแล้วถึงได้เลยตามเลย แล้วพี่ก็จะชมกอหญ้าหนัก ๆ ว่าทำงานเป็นมืออาชีพมากเลยไม่มีปัญหาอะไร แบบนี้โอเคไหม”  

“โอเคค่ะ เพราะเมื่อกี้กอหญ้าเชื่อสนิทใจเลยว่าบอสชอบกันจริง ๆ” พายุกลืนน้ำลาย เขาไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่ากอหญ้ากำลังเสียใจที่ประโยคที่พร่ำพูดออกไปนั้นเป็นแค่เรื่องโกหก 

เอาเถอะ โปรเจกต์นี้จบเมื่อไหร่ เขาจะสารภาพความรู้สึกกับเธอเอง ถ้ากอหญ้าถูกเชิญออก เขาก็จะตามไปจีบเธอ แต่หากทุกคนชอบงานออกแบบและกอหญ้าได้อยู่ต่อ เขาก็มีข้ออ้างว่าแม่สาวน้อยกอหญ้าเป็นมืออาชีพมากพอ และจะไม่ปล่อยให้มีเรื่องอะไรกระทบกับงานอย่างแน่นอน 

พายุต้องรออีกสามสัปดาห์เท่านั้น และในระหว่างที่รอ เขาจะทดสอบความเป็นอาชีพของเธอด้วยการหว่านเสน่ห์ ทำให้เธอใจอ่อน หลงรักกันตั้งแต่เนิ่น ๆ และหลังพรีเซนต์งานผ่าน หรือไม่จะผ่านก็ช่าง เขาก็จะขอคบกอหญ้าอย่างเป็นทางการทันที 

 

สิ่งแรกที่เข้ามาในหัวของกอหญ้าหลังจากตื่นนอนในตอนเช้าคือช่วงเวลาที่เธอและพายุได้ใช้ร่วมกันไปเมื่อวาน เธออยู่กับเขาจนกระทั่งฝนหยุดตกจึงขอตัวกลับไปบ้านพักผ่อน 

กอหญ้าจำได้ดีว่ายิ้มหวานให้กับอีกฝ่ายก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อเรียกรถแท็กซี่ เธอปฏิเสธอย่างสุภาพเมื่อพายุบอกว่าจะไปส่ง พร้อมทั้งขอโทษที่ไม่ได้อยู่ช่วยเปลี่ยนยางหรืออะไร 

เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรอจนฝนหยุดตกแล้วค่อยกลับบ้าน แต่พอได้อยู่คนเดียวตามลำพังในคอนโดมิเนียมห้องเล็ก ๆ ก็สรุปได้ว่ามันคือความต้องการส่วนลึกของหัวใจ 

กอหญ้าอยากอยู่กับบอสนาน ๆ… 

มือเรียวคว้าเอาโทรศัพท์เพื่อกดปิดเสียงนาฬิกาปลุก ก่อนจะเลื่อนอ่านข้อความที่เพิ่งจะเด้งเข้ามาได้ไม่นาน 

🌙จันทร์เจ้า : สรุปเมื่อวานแกไปบ้านเขาแล้วรอดจริง ๆ? 

🪴กอหญ้า🪴 : อือ อุตส่าห์ถ่วงเวลาอยู่ต่อนิดหน่อย แต่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากทวนแผนว่าต้องทำยังไงบ้างถ้าผู้หญิงที่ตามตื๊อเขาพยายามจับผิด 

🌙จันทร์เจ้า : หือออ พูดซะอยากเห็นหน้า อยากรู้ว่าหล่อเบอร์ไหนถึงได้ทำให้กอหญ้าใจแตก 

🪴กอหญ้า🪴 : >>ส่งรูปภาพ<< 

🌙จันทร์เจ้า : คุณพระคุณเจ้า อนันดาชัด ๆ!!! 

🪴กอหญ้า🪴 : … ตัวจริงหล่อกว่าในรูปนะ 

🌙จันทร์เจ้า : เชื่อค่ะ เชื่อ 

กอหญ้ากดเปิดเพลงก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงขนาดห้าฟุต รีบตรงเข้าอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเข้าบริษัทให้ตรงตามเวลาตอกบัตร จริง ๆ งานของเธอไม่จำเป็นต้องเข้าบริษัททุกวันก็ได้ แต่ช่วงก่อนเทกโอเวอร์ เจ้านายเก่าได้ขอให้เข้ามาช่วยงานพบปะกับลูกค้า แม้พายุจะยกเลิกงานส่วนนั้นเพื่อให้เธอทำงานได้เต็มที่ และไม่ได้ให้เธอช่วยงานอะไรมากแล้ว แต่กอหญ้าก็ยังเข้าบริษัททุกวันอยู่ดี 

ทีแรกก็อยากอยู่ใกล้ ๆ เพื่อให้บอสรู้ว่าเธอตั้งใจทำงาน แต่ตอนนี้อยากอยู่ในสายตา เผื่อว่าเขาสนใจกันบ้างสักนิด 

กอหญ้าไม่รู้เลยว่าตัวเองไม่ได้แค่แอบชอบธรรมดา แต่ว่าหลงรักบอสสุดหล่อเสน่ห์ล้นเหลืออย่างพายุอย่างจังเสียแล้ว 

“เขาบอกชัดแล้วไงว่าต้องมืออาชีพ แล้วทุกอย่างก็เป็นแค่การแสดง แกห้ามเผลอใจเด็ดขาดเลยนะกอหญ้า” ทว่าพอเห็นหน้าบอสโปรยยิ้มมาแต่ไกล คนที่พยายามจะตัดใจก็ลืมทุกอย่างทันที 

“บอสมาเช้านะคะวันนี้ เปลี่ยนยางเสร็จแล้วเหรอคะ” 

“เปลี่ยนตั้งแต่เช้าแล้วละ แต่วันนี้ไม่ได้เอารถมาหรอกนะ พี่ว่าตั้งใจจะชวนกอหญ้าไปนั่งดื่มด้วยกัน ค็อกเทลแก้วเดียว ที่เหลือม็อกเทล ห้ามดื่มอย่างอื่นอีก เข้าใจไหม” เขาไม่ได้รอคำตอบว่าเธออยากจะไปด้วยกันหรือมีนัดที่ไหน รีบตรงไปยังแพนทรีและจัดการชงกาแฟดำให้กับตัวเองอย่างอารมณ์ดี 

เขาผิวปากเป็นเพลงที่ไม่มีใครจับทำนองว่าเป็นเพลงอะไร มีเพียงกอหญ้าที่นั่งรถกับบอสบ่อยจนรู้เขากำลังอารมณ์ดี และเพลงพวกนั้นก็คือเพลงฝรั่งเศสที่เขาชอบฟังเป็นประจำ จนเธอเองแทบจะร้องได้ทั้งที่ไม่เข้าใจความหมายแล้ว 

บอสอารมณ์ดี กอหญ้าก็มีความสุข 

เธอจัดการลงดินสอวาดแบบ สร้างงานศิลปะที่คิดไม่ออกมาตั้งหลายวัน ไอเดียพรั่งพรูจนมือขยับตามไม่ทันใจ ทุกอย่างมันเยอะแยะไปหมด รู้ตัวอีกทีพี่ทิพย์สุดาก็มาสะกิดไหล่กันและบอกว่าซื้อข้าวกลางวันมาฝาก เพราะเห็นว่าทั้งเธอทำงานไม่ได้หยุด 

“แล้วบอสล่ะคะ ได้กินอะไรแล้วหรือยัง” 

“เห็นติดสายจากทางฝรั่งเศสอยู่ ไม่รู้มีอะไรด่วนหรือเปล่า โทร. มาแต่เช้า ถ้ายังไงบอสเสร็จธุระแล้วฝากกอหญ้าเอาอาหารกลางวันเข้าไปให้หน่อยนะจ๊ะ” ทิพย์สุดาหมายถึงเช้าของฝรั่งเศส เพราะตอนนี้ก็เลยเที่ยงประเทศไทยมาได้สักพักแล้ว 

“เวลาที่นู่นต่างกันห้าหรือหกชั่วโมงนะ” กอหญ้าพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยัดผัดกะเพราหมูกรอบใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อนึกว่าต่อให้ห่างกันเท่าไหร่ ไอ้เจ็ดหรือแปดโมงเช้าก็ยังไม่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่บริษัทแม่จะติดต่อมาอยู่ดี 

หรือว่าครอบครัวของบอสจะเกิดขึ้นเรื่อง? 

ความห่วงใยทำให้เธอรีบยัดอาหารที่เหลือลงคอจนแทบจะสำลัก แต่จะให้เข้าไปกวนในขณะที่กำลังติดสายอยู่ กอหญ้าก็ไม่รู้จะอ้างอะไร เธอส่ายหน้าให้กับตัวเองอย่างปลง ๆ ก่อนจะเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันหลังทานข้าว พอกลับเข้ามาอีกครั้ง พายุก็กวักมือเรียกให้เขาไปหาทันที 

เจ้านายสุดหล่อจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นเล็ก ทั้งที่ยังคุยโทรศัพท์เสียงดัง ลายมือของเขาอ่านแทบจะไม่ออก กอหญ้าต้องเพ่งอยู่นานถึงจะรู้ว่าเป็นภาษาไทย 

“ที่รักคะ เราไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะนะคะ นี่มันก็จะบ่ายแล้ว” กอหญ้าอ่านเสียงดังฟังชัด และนั่นทำให้ปลายสายหยุดชะงักไปชั่วขณะ ส่วนพายุก็แสร้งตอบกลับมาเบา ๆ ด้วยเสียงนุ่มทุ้มที่น่าฟังมากเป็นพิเศษ 

“เดี๋ยวพี่ขออีกห้านาทีนะคะกอหญ้า หนูรอพี่แป๊บนึงนะคะ” พายุขยิบตาอย่างน่ารัก จงใจโปรยเสน่ห์ใส่สาวน้อยให้ปลายสายได้ยิน 

“เร็ว ๆ นะค้า ที่รัก” กอหญ้านึกสนุกเล่นต่อด้วย 

“มานี่ก่อนมา” เธอทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ โดยไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร รู้ตัวอีกทีก็ถูกดึงเข้าไปกอด แต่ยังไม่ทันจะได้แสดงอาการตกใจก็ถูกเจ้านายที่เธอหลงแทบคลั่ง สอดลิ้นจูบเข้ามาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว  

สัมผัสหวามของเขาทำให้กอหญ้ารู้สึกร้อนและหายใจลำบากจนถึงขั้นครางออกมาเบา ๆ มือเรียววางทาบบนอกกว้าง จิตใต้สำนึกบอกให้ล้วง แต่เขากลับผละตัวออกเสียก่อน 

“พี่พายุ อือออ” เสียงของกอหญ้าสั่นสะท้าน ขาสองข้างหมดแรง ต้องยึดไหล่เขาไว้แน่นเพื่อให้ยังทรงตัวไหวอยู่ ใช้เวลาสักพักจึงค่อยมีแรงและถอยห่างจากบอสตัวอันตราย 

“ยอมตัดสายสักที ขอโทษนะกอหญ้า ถ้าไม่ทำแบบนี้แคทเธอรีนคงจะไม่ยอมรามือแน่ ๆ” เขาบอกว่าอาจจะต้องทำแบบนี้อีกเรื่อย ๆ ในขณะที่กับยิ้มให้กับโทรศัพท์ แสดงสีหน้าของคนที่กำลังกุมชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ ในขณะที่กอหญ้านั้นรู้สึกพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง 

มืออาชีพแอบชอบกันไม่ได้… ท่องไว้นะกอหญ้า 

พายุเล่าว่าตัดสายอีกฝ่ายหลายครั้งแล้ว ถ้าคราวนี้ยังทำแบบเดิมอยู่อีก แคทเธอรีนจะแจ้งทางบริษัทแม่ว่าเขาไม่มีความเป็นมืออาชีพ ปฏิเสธไม่ยอมร่วมงานกันด้วยดี 

“แล้วทำไมต้องจูบดุเดือดอะไรขนาดนั้นด้วยคะ” กอหญ้าหมายถึงเฟรนช์คิสที่ทำเธอใจสั่นไม่หาย 

“ถ้าจูบเบา ๆ มันจะไปมีเสียงอะไร แต่พี่ต้องชมเลยนะว่ากอหญ้าแกล้งครางได้เหมือนจริง ๆ” พายุแกล้งไม่เห็นดวงหน้าแดงจัดน่าจูบของอีกฝ่าย รีบปฏิเสธเธอที่บอกว่าจะไปนำอาหารมาให้ โดยบอกว่าจะเข้าไปกินในห้องแพนทรีเอง 

“งั้นกอหญ้าไปอุ่นข้าวให้นะคะ น่าจะเย็นหมดแล้ว” 

“ไม่เป็นไรหรอก ไปทำงานเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” พายุยกยิ้มมุมปาก ทำราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้เพิ่งจะจูบกันดุเดือดจนเธอแทบจะฉีกเสื้อผ้าของเขาออกเป็นชิ้น ๆ และสานต่อเรื่องที่โรงแรมให้มันรู้แพ้รู้ชนะ  

อยากรู้เหลือเกินว่าฝ่ายจิตใจหื่นหนักจนดำมืดอย่างกอหญ้าหรือขาวอมชมพูแบบพายุ ใครจะน็อกใครก่อน แต่ในเมื่อเขาเดินนำออกจากห้องทำงานไปเฉย ๆ คนที่เกือบจะหลุดปล้ำเจ้านายจึงได้แค่เรียกสติของตัวเองให้กลับเข้าที่เข้าทาง 

กอหญ้ามองแผ่นหลังที่ตรงไปยังห้องแพนทรี เพราะเลยเวลาอาหารกลางวันมาได้สักพักแล้ว เขาไม่ได้หันกลับมามองกันเลยสักนิด 

“ไม่ได้รู้สึกอะไรจริง ๆ สินะคะ…” สาวน้อยคอตก ทว่าพอเขาถอยหลังกลับมายิ้มให้กันจาง ๆ เธอก็มีแรงปั่นงานต่อตั้งแต่บ่ายยันเลิกงาน ไม่ได้แวะไปเข้าห้องน้ำสักครั้งเลยด้วยซ้ำ 

ความรู้สึกที่มีให้บอสคงไม่ใช่แค่ชอบแล้วจริง ๆ  

 

 

*************** 

นิยายเรื่องทะเลอ้อนลมจะวางจำหน่ายในรูปแบบ EBOOK ใน MEB แล้วนะคะ  

ขอบพระคุณทุกท่านมากค่า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว