facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 43 พ่อลูกพบกันครั้งแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 43 พ่อลูกพบกันครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 643

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2564 16:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43 พ่อลูกพบกันครั้งแรก
แบบอักษร

  

“ประคองข้านอนลง” จี้ฟูเหรินยิ้มอย่างขมขื่นไอสองทีเบาๆ จากนั้นให้สาวใช้ประคองเอนตัวลงนอนกลับไป 

สาวใช้พูดอย่างไม่พอใจ “ฟูเหรินจัดการดูแลจวน เลี้ยงดูเอ้อร์หลางจวินมาหลายปี ทำไมนายท่านกลับมาแล้วอยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้นล่ะเจ้าคะ” 

“ความรักของเขากับท่านพี่นั้นลึกซึ้ง ไม่เหมาะที่จะอยู่ให้ห้องข้านาน…ให้ฐานะกับข้าในวันนี้ ก็เป็นความใจกว้างที่หามิได้แล้ว” 

จี้ฟูเหรินยิ้มอย่างทำอะไรไม่ได้ ปีนั้นนางหมดหวังไร้หนทาง หากไม่ใช่พี่เขยช่วยนางเอาไว้ ไหนเลยจะอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ 

เป็นพี่น้องกัน แต่ชีวิตกลับไม่เหมือนกัน ไหนเลยจะบอกว่าตนไม่อิจฉา ควรจะซาบซึ้งมากกว่า แต่บางครั้งก็ยังเป็นความความรู้สึกที่เจ็บปวดทรมาน 

ยิ่งกว่านั้น นางมองหลานถิงเหมือนลูกของตนเอง แต่ผลลัพธ์กลับเป็นเช่นนี้… 

สาวใช้ยังคงไม่เข้าใจ นางถูกขายเข้ามาในจวนไม่กี่ปีเท่านั้น ดังนั้น บุญคุณของรุ่นที่แล้วจึงยังไม่เข้าใจแน่ชัด 

“เรือนตะวันตกได้รับข่าวการกลับมาของนายท่านแล้วใช่หรือไม่” 

จี้ฟูเหรินไม่สบายค่อนข้างหนัก ถึงแม้ว่ายังมีความหวัง แต่มันทำลายร่างกาย ต้องใช้เวลาบำรุงฟื้นฟูถึงจะสามารถกลับมาเหมือนเดิม” 

สาวใช้คิดแล้วจึงตอบ “น่าจะรู้ด้วยตนเองแล้วเจ้าค่ะ…ฟูเหรินว่าคืนนี้นายท่านจะไปหาเตี๋ยฟูเหรินไหมเจ้าคะ” 

หลายปีมานี้ คืนแรกก็ไปพักเรือนข้างนั่น ก็เหมือนตบหน้าเรือนหลักแล้ว แต่หลิ่วเสอไม่น่าจะเป็นคนที่ทำเรื่องไม่เข้าท่าเช่นนี้ แต่ใครจะรู้ว่าบางทีอาจจะควบคุมไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงจี้ฟูเหรินที่ตอนนี้ไม่สบายอย่างหนัก ไม่อาจจะรับใช้ได้ 

สำหรับความกังวลของสาวใช้ จี้ฟูเหรินกลับไม่เคยคิดมาก่อน เพียงแต่ไม่พอใจสาวใช้เป็นอย่างมาก 

จี้ฟูเหรินถลึงตามองสาวใช้อย่างดุดัน “ข้าตามใจเจ้าจนลืมกฎเกณฑ์ไปหมดแล้วหรือ ถึงขั้นกล้าวิจารณ์ถึงนายท่าน” 

มองท่าทางตกใจกลัวของสาวใช้ ในใจของฟูเหรินสะกดความไม่พอใจเอาไว้ และไม่พูดออกมาอีก 

นางโบกมือ นวดคลึงระหว่างคิ้วด้วยความปวดหัวเล็กน้อย จึงเอนกายหลับตาลง “ลุกขึ้นเถิด ไปคุกเข่าด้านนอกเสีย คิดให้ดีว่าตนพูดผิดอันใด นายท่านไม่ใจดีเหมือนข้าหรอกนะ หากถูกเขาจับได้ โทษเบาที่สุดคือขายออกนอกจวนไป” 

หลังจากหลิ่วเสอกลับไปจวนหลัก ล้างตัวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด จากนั้นก็ดื่มยาลดไข้ สองเท้าถึงได้มีความรู้สึกว่าเหยียบถึงพื้นจริงๆ 

หลังจากนั่งกระสับกระส่ายที่ห้องโถงเป็นเวลานาน อ่านตัวอักษรม้วนไม้ไผ่ในมือไม่เข้าหัวเลยแม้แต่ครึ่งตัว มองท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ยิ่งมองไปทางประตูบ่อยขึ้น ท่าทางของบัณฑิตปกตินั้นอยู่ที่ไหนกัน ท่าทางที่ไม่สบายใจเช่นนี้ มีเฉพาะตอนเด็กน้อยเท่านั้นแหละ 

หลังจากที่รอมานานมาก นานถึงขั้นหลิ่วเสอสงสัยว่า บุตรสาวที่รักคงไม่ได้ติดนิสัยไม่ดีของมารดานางมาหรอกนะ ถึงขนาดจำทางกลับไม่ได้ 

ในตอนที่เขามองไปทางประตูเป็นครั้งที่สามสิบสาม ในที่สุดมีคนเข้ามารายงาน “นายท่าน เอ้อร์หลางจวินรออยู่ด้านนอกขอรับ” 

“เร็ว รีบให้หลานถิงเข้ามา” หลิ่วเสอสูดลมหายใจเข้า มองม้วนไม้ไผ่ในมือรู้สึกไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรจึงนันเก็บไว้อีกทาง การกระทำนั้นค่อนข้างอึดอัด เกรงว่าบุตรสาวจะเข้าผิด เข้าใจว่าตนกลับมาก็เพื่อสอนหนังสือเธอ 

เจียงเผิงจีเข้ามาในห้องเห็นภาพดังกล่าว 

ชายแปลกหน้านั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางไม่สงบ ทั้งร่างสวมชุดสีขาวสลับลายเมฆสีเข้ม ปล่อยผมกระจายลงบ่า นอกชายเสื้อเห็นมือสะอาดขาวเรียวทั้งสองข้าง วางอยู่บนเข่าอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อเห็นนางเข้ามา ดวงตาคู่นั่นพลันสว่างวาบขึ้นมา 

ผมยาวของเขายังคงเปียกชื้น เสื้อผ้าก็สะอาดมาก นั่นหมายความว่าเมื่อกลับมาไม่นานก็ไปอาบน้ำ…เมื่อมองตัวเองแล้ว กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ มือทั้งสองของเขาแสดงถึงความกังวล จิตใจไม่สงบ 

เจียงเผิงจีเข้าไปทำความเคารพข้างๆ พลางมองหยั่งเชิงหลิ่วเสอ 

ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าบนร่างของ ‘ท่านพ่อ’ ผู้นี้จะไม่เก่า แต่ชายเสื้อบ่งบอกว่าสวมใส่มานานแล้ว มีบางจุดถึงขนาดมีด้ายลุ่ยออกมา เนื้อผ้าเป็นเนื้อผ้าที่นิยมเมื่อหลายปีก่อน ขนาดเองก็ไม่เหมาะกับร่างกายของเขาในตอนนี้… 

จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อฐานะของจวนนี้ ให้คนที่อยู่สูงสุดนั้นสวมเสื้อผ้าเช่นนี้นั่นเป็นไปไม่ได้ เป็นไปได้มาที่สุดคือเสื้อผ้าเหล่านี้มีความหมายไม่เหมือนกันสำหรับเขา ไหนเลยว่าสวมจนเก่าแล้วยังตัดใจทิ้งไปไม่ได้… 

เล็บมือของเขาสะอาดเรียบร้อย สีเล็บบ่งบอกว่าสุขภาพดี มองเห็นเช่นนี้แล้ว ในเรื่องความสะอาดคงพิถีพิถันมาก 

แหวนทางซ้ายมือเห็นได้ชัดว่าเป็นแหวนแต่งงาน…แน่นอนว่ายุคนนี้ไม่มีแหวนแต่งงานหรอก แต่หากว่ามารดาของหลิ่วหลานถิงข้ามยุคมาจริงๆ แหวนแต่งงานก็สมเหตุสมผลละ…รอยสวมแหวนนั้นลึกมาก แสดงว่าอีกผ่านไม่ได้ถอดออกบ่อยๆ และทั้งยังสวมติดตัวตลอดเวลา ผิวแหวนสะอาดเงาวับ มีรอยเล็กน้อย แสดงว่าเจ้าของดูแลรักษาและขัดแหวนเป็นครั้งคราวบ้าง… 

ลมหายใจของร่างนี้สะอาด ไม่มีลมหายใจของบุคคลแปลกหน้าที่สอง ชีวิตส่วนตัวน่าจะสะอาดสะอ้าน ท่านั่งได้มาตราฐาน แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้าแข็งไปเล็กน้อย…แก้มทั้งสองข้างแดงผิดธรรมชาติ ช่วงการหายใจผิดปกติ หรือร่างกายไม่ค่อยสบาย ไข้ขึ้นหรือ 

เจียงเผิงจีหลบสายตา ไม่มีความคิดที่จะเปิดปากพูดก่อน นั่งอยู่ด้านหน้าของหลิ่วเสอที่ไม่รู้ว่าจะเปิดปากพูดอย่างไร 

หลังจากเงียบไปนาน จู่ๆ หลิ่วเสอพูดโพล่งออกมา “หลานถิง เจ้ามานั่งข้างพ่อหน่อย ไม่เจอกันหลายปี ไม่คิดเลยว่าจะโตขนาดนี้แล้ว…” 

เขาจงใจหาเรื่องมาพูด น้ำเสียงเข้มไปหน่อย เจียงเผิงจีแอบย่นคิ้วในใจ ท่านพ่อผู้นี้กำลังกังวลอยู่จริงๆ 

เธอไม่ได้สนใจซับกระสุนบนหน้าจอไลฟ์ที่เต็มไปด้วย prprprpr[1] เธอลุกขึ้นเดินห่างจากหลิ่วเสอ ประมาณสามก้าว และนั่งลงใหม่ 

เมื่อเห็นว่าหลิ่วเสออยากจะพูด แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี เจียงเผิงจีเองก็มองต่อไปไม่ไหวแล้วเช่นกัน 

“ท่านพ่อกลับมาจากราชการ นั่งรถมาเหนื่อยล้า อาจจะมีไข้เล็กน้อย ได้เชิญหมอมาดูหรือยังขอรับ” 

หลิวเสอพยักหน้า เพราะเป็นไข้ ดวงตาทั้งสองของเขาจึงร้อนผ่าวอย่างมาก ถึงขนาดมีรอยแตกเลือดเล็กน้อย 

เขามองหน้าของเจียงเผิงจีตรงๆ ดวงตาสองข้าง มองอย่างไรก็ไม่พอ ริมฝีปากเองก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะยกมือลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา กล่าวด้วยความอบอุ่น “หมอสั่งยาให้แล้ว เมื่อครู่เพิ่งดื่มเข้าไป พ่อไม่เป็นอะไรหรอก” 

เวลานี้ เหล่าผู้ชมทางหน้าจอต่างก็ร้องเรียกด้วย prprpr เต็มไปหมด ทำให้เธอไร้คำพูด 

[ต้าจวงจู่ฟูเหริน]: แค่กๆๆ โฮสต์ คุณยังขาดแม่เลี้ยง ฉันเข้ามหาลัย สามารถซักผ้าทำกับข้าว สองขาเล่นเกมได้ รับไหม? 

[สือถางต่าฟ่านอาอี๋]: นี่ทำให้คนหมดหวังจริงๆ ไม่ต้องพูดว่าคนโบราณโตมาหน้าตาประหลาดเหมือนลูกพุทรา ทำไมคนบ้านของโฮสต์นั้นล้วนแต่หน้าตาดีไม่ว่าจะชายหรือหญิงก็งาม ขนาดท่านพ่อของโฮสต์เองก็งามจนทำให้คนต้องการตั้งแต่หัวจรดเท้า…ท่านพ่อที่ป่วยหนักและอ่อนแอ! 

[จื้ออ้ายเหม่ยหนาน] : พ่อหล่อของโฮสต์จนทำให้ฉันจะเป็นบ้าแล้ว ท่าลูบหัวเมื่อกี้ทำให้หัวใจสาวน้อยของฉันเต้นปังๆๆ แล้วนะ! 

[อีเซิงฟ่างตั้งปู้จีจื่ออ้ายเหลี่ยน] : (*/ω╲*) โฮสต์ พ่อของคุณมี V เชฟที่เอวกับกล้ามแปดลูกหรือป่าว… 

เจียงเผิงจีบแค่เหลือบมอง มุมปากพลันแข็งทื่อ ไม่ว่ายุคไหน หน้าตานั้นสำคัญอย่างแท้จริง 

[โฮสต์ V]: น่าเสียดาย จากที่ใช้สายตาเช็คดูแล้ว ใต้ร่มผ้านั่นผอมจนเหลือแต่กระดูกซี่โครงแล้ว 

 

 

[1] prprpr คำเต็มคือ peropero มาจากการเลียนเสียงภาษาญี่ปุ่น หมายถึงท่าทางเลียแผล็บๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว