มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : บทนำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2559 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ

#กรงรักพันธนาการร้าย

 

แสงอาทิตย์เพียงน้อยนิดสาดแทรกผ่านช่องหน้าต่างเข้าไปยังภายในของห้องสี่เหลี่ยมขนาดแคบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นอับของไรฝุ่น แดดในยามเย็นสาดไล่ตามเรียวขาขาวจนไปประจบเข้ากับดวงหน้าของบุคคลที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียง ดวงตาคู่หวานปรือเปิดขึ้นอย่างจำยอมจนเมื่อพบสบกับสภาพของห้อง คิ้วเรียวที่เคยเรียบนิ่งก็ขมวดมุ่นจนเป็นปมแน่น

 

เขาจำได้ว่า เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนที่ห้องนี่

แล้วที่นี่มัน...

 

“ที่ไหนวะเนี่ย” เกรซพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่ชอบใจ คนตัวเล็กก้าวขาลงจากเตียงพลางใช้สายตามองสำรวจบริเวณรอบห้องอย่างพิจารณา ตัดสินใจก้าวพาตัวเองไปยังประตูของห้องและเมื่อพบว่ามันล็อคอยู่ เกรซจึงเปลี่ยนเป้าหมายมายังลิ้นชักหัวเตียงเสียแทน

 

 

..กึก..

 

เจ้าของดวงหน้าหวานปีนขึ้นบนเตียงก่อนที่จะใช้มือของตัวเองคว้าเอากรอบรูปวิวขนาดใหญ่บนหัวเตียงลงมา เกรซวางเจ้ารูปขนาดยักษ์คว่ำหน้าลงกับเตียง และเมื่อวางมันลงได้สิ่งถัดไปที่เขาเลือกจะทำก็คือการใช้มืองัดแกะสแตนเลสขนาดเล็กที่ประกอบอยู่กับบางส่วนของตัวกรอบรูปเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการเกรซก็จัดการดัดมันให้ตรงเท่าที่จะทำได้

 

 

“เอ้า” แต่พอเดินไปไขยังลูกบิดประตู สิ่งที่พบก็คือประตูห้องที่ถูกล็อคผ่านโดยโซ่จากด้านนอกอีกทบ เมื่อไม่สามารถออกทางประตูได้เขาจึงเดินย้อนไปยังหน้าต่างของห้องแทน และขนาดหน้าต่างห้องก็ยังมีที่ล็อคที่ต้องใช้กุญแจไขเลย แต่ถึงอย่างนั้นเกรซก็ไม่ได้กังวลอะไร เพราะในคราวนี้ดูเหมือนจะเข้าทางของเขาเสียแล้ว

 

“ได้แล้ว...” เสียงพึมพำหลุดดังจากริมฝีปากเล็กสีสด เกรซชะโงกหน้ามองผ่านหน้าต่างลงไปยังด้านล่างซึ่งความสูงจากห้องที่เขาอยู่ ดูเหมือนจะราวๆยี่สิบชั้นได้ จากตอนแรกที่คิดว่าจะโดดลงไปแต่คราวนี้คงต้องเปลี่ยนใจแล้วพลิกเป็นการค่อยๆปีนลงไปแทนแล้วหละ

 

..แกร๊กก..

 

แต่ในระหว่างที่กำลังจะก้าวขาคร่อมหน้าต่าง เสียงของประตูห้องที่ถูกดันเปิดเข้ามาก็ทำให้เกรซต้องรีบหันขวับกลับมอง และภาพของบุคคลที่แสนคุ้นตาก็ส่งผลให้เกรซต้องส่งสายตาไม่พอใจไปให้

 

“ที่นี่ที่ไหน พากูมาทำไม” คนตัวเล็กก้าวขาลงมายืนดังเดิม และในจุดนี้ก็ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องพูดสุภาพกับอีกคนต่อไปแล้ว ก็ในเมื่อเรื่องของเขากับทายและบอลจบ ดังนั้น เมฆจึงไม่มีผลประโยชน์อะไรต่อเขาอีก ก็เขาไม่จำเป็นต้องอยู่บ้านมันอีกแล้วไงหละ

 

“กู งั้นหรอ?? ปกติแทนตัวเองว่าผมไม่ใช่หรือไง”

“อย่าเสือก” ถ้อยคำที่รุนแรงส่งผลให้คนโดนด่าต้องขมวดคิ้วแน่น เมฆจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ จากตอนแรกที่เขาแค่ไม่ชอบ แต่พอมาเจอท่าทางแบบนี้ จากแค่ไม่ชอบมันชักจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดและหมั่นไส้

“กูจะกลับบ้าน หลีกทางไป” เกรซว่าออกไปพร้อมกับขาที่เตรียมจะก้าวตรงไปยังประตูห้อง แต่ในระหว่างทางที่ต้องเดินผ่านร่างสูงตรงหน้า เขาก็กลับโดนยืนขวางเสียได้

 

 “หลบไป”

“เดี๋ยวสิ” เมฆพูดกลับออกมาโดยที่ใช้สายตามองจ้องใครอีกคนไปด้วย ความจริงเขาควรจะใช้มือจับเกรซเอาไว้ แต่ด้วยความที่รู้สึกไม่อยากแตะต้องตัวของมัน ดังนั้นเมฆจึงเลือกที่จะยืนนิ่งแล้วจ้องมองคนตรงหน้าแทน

 

“มึงน่ะ อยู่บ้านกูตั้งหลายเดือน...แล้วแบบนี้ ไม่คิดจะทดแทนบุญคุณหน่อยหรือไง”

“กูไม่ได้ขอมึงอยู่หนิ หลบไป”

 

..หมับ...

 

จากตอนแรกที่กะจะไม่โดนตัว แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ต้องเอื้อมมือไปคว้าแขนของเกรซไว้อยู่ดี เมฆกระชากอีกคนเข้าหาตัวโดยเว้นระยะห่างไว้พอตัว ก็เพราะเขารังเกียจมันมากไง ร่างกายไม่รู้ว่าเละมาขนาดไหน ยิ่งไปกว่านั้นยังจะกล้ามาทำตัวใสซื่อโดยอาศัยหน้าตาของตัวเองอีก

 

 

“ทำงานชดใช้กูสิ พอใจเมื่อไหร่ กูจะปล่อยมึงไปเอง”

“งานอะไร” เกรซถามกลับไปและสิ่งที่ได้กลับมาก็คือรอยยิ้มเย้ยหยันของคนตรงหน้า

“หึ เดี๋ยวมึงก็รู้”

 

# # # # # #

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น