facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 น้องกอหญ้า (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 น้องกอหญ้า (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 90

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2564 20:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 น้องกอหญ้า (1)
แบบอักษร

แอร์เย็นเฉียบทำให้กอหญ้าต้องนอนคู้ตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ความจริงเธอจะลุกหยิบรีโมตเพื่อปรับอุณหภูมิก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ภาพเมื่อคืนตอนถูกผู้ชายที่ชื่อพายุบังคับจูบแถมล้วงจับก้นทำให้ไม่อยากจะทำอะไร นอกจากทบทวนเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ 

จูบแรกของกอหญ้ากับผู้ชายหื่น ๆ ที่นั่งดื่มไวน์ด้วยกัน 

พี่พายุดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าเธอราว ๆ สิบปี ไฝใต้ตาเม็ดเล็กเพิ่มเสน่ห์ให้กับรอยยิ้มเจ้าชู้แพรวพราวและดวงตาสีคาราเมลเข้มก็บอกชัดว่าต้องการอะไร แต่เธอก็ยังยอมนั่งอยู่ข้าง ๆ ดื่มเป็นเพื่อน แถมแหกกฎตัวเอง ยอมดื่มเป็นแก้วที่สอง 

เพราะอีเมลของเจ้านายตัวแสบคนเดียว! 

‘งานออกแบบของคุณมันเหมือนคนไม่เคยมีความรัก ไม่มีเสน่ห์!’ 

กอหญ้าไม่เคยมีแฟน ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ทำแต่กิจกรรมและเรียนหนังสือ หนุ่มหล่อเดือนคณะหรือรุ่นพี่ต่างสาขามาจีบก็ไม่สน เพราะไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ นึกไม่ถึงว่าการไม่เคยมีความรักจะกลายเป็นอุปสรรคในการทำงาน 

ความจริงแล้วฝีมือการออกแบบของกอหญ้าดีมาก เพราะเป็นผู้หญิงชอบจินตนาการและคิดบวกในเชิงสร้างสรรค์ เธอได้รับคำชมจากเจ้านายเก่าและเพื่อนร่วมงานอยู่เสมอ จนกระทั่งบริษัทถูกเทกโอเวอร์เพราะไปไม่รอดในช่วงโควิด 

เรียกได้ว่าเจ้านายเปลี่ยน ชีวิตเปลี่ยนจริง ๆ 

 แรกเริ่มก็ได้รับอีเมลตำหนิเรื่องงานออกแบบที่ใช้ไข่มุกหลายฉบับติด ๆ กัน  พออ่านประโยคแดกดันบ่อยครั้งเข้า กอหญ้าก็เริ่มสมองตัน พาลคิดงานออกแบบเครื่องประดับอื่น ๆ ไม่ออกไปด้วย 

‘ถ้าคุณทำให้งานมันมีเสน่ห์มากกว่านี้ไม่ได้ ผมว่าคุณควรพิจารณาตัวเองได้แล้วว่ายังมีประโยชน์กับบริษัทหรือเปล่า’ 

คำแรกก็ไม่มีเสน่ห์ สองคำก็ไม่มีเสน่ห์ กอหญ้าจึงเริ่มหมดความมั่นใจและคิดไปว่าตัวเองไม่ใช่คนเก่งคนสวยเหมือนสมัยเรียนแล้ว เธอเลือกซื้อบิกินีวาบหวิว ตั้งใจหว่านเสน่ห์ให้คนมอง แต่การอยู่กับสาว ๆ อีกสี่คนทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ หรือถ้าหนุ่ม ๆ อยากจะจีบก็คงเลือกเธอเป็นคนสุดท้าย 

กอหญ้ายิ้มยาก ไม่ใช่ตัวเลือกแรกของหนุ่ม ๆ อยู่แล้ว 

พอได้เจอผู้ชายรูปหล่ออ่อยหนักเข้าหน่อย เธอจึงลองปล่อยตัวปล่อยใจ เผื่อจะได้เข้าใจว่าอารมณ์สาว ๆ เวลาตกหลุมรักมันเป็นยังไง หัวใจเต้นแรงแค่ไหน หรือมีอะไรที่พอจะเอามาใช้ในงานได้บ้าง 

กอหญ้าแค่อยากคุยกับเขาให้ชื่นใจ เธอไม่ได้นึกอยากถูกกอดหรืออะไรทั้งนั้น… 

“ขอน้ำมะพร้าวปั่นนะคะพี่ภู” หลังจากทรมานตัวเองอยู่ในห้องแอร์เย็นเฉียบอยู่นาน กอหญ้าก็ตัดสินใจออกไปรับลมทะเลนอกห้องพัก โดยไม่ลืมหยิบเอาสมุดสเก็ตซ์ภาพและข้าวของจำเป็นติดไปด้วย เธอแวะที่ห้องอาหารก่อนจะหมดเวลาราวสิบห้าที มือเรียวหยิบเอาครัวซองค์และขนมปังอีกชิ้น เทนมใส่แก้ว หลังจากจัดการมื้อเงียบ ๆ คนเดียว เธอก็ออกมานั่งริมทะเลตามลำพัง 

สาวสวยที่หมดความมั่นใจในตัวเองเกือบจะสำลักน้ำมะพร้าวตาย เพราะเจ้าของร่างสูงสวมสูทสีน้ำเงินเข้มที่เดินตรงเข้ามาใกล้ ๆ  เขาดูหล่อกระชากใจสไตล์นักธุรกิจ ใบหน้าคมคร้ามจริงจัง บุคลิกแตกต่างจากพี่พายุที่เธอเจอเมื่อวานโดยสิ้นเชิง 

กอหญ้ารีบหันหน้ามองทะเล ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ชายมากเสน่ห์ทำหัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะอีก 

 

หากไม่ต้องเข้าประชุมในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า พายุก็คงจะกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง สลัดสูทราคาแพงออกและกลับมานั่งคุยกับน้องกอหญ้าที่ผลักเขาตกสระว่ายน้ำไปเมื่อวานนี้แล้ว 

“เมื่อวานผลักพี่ตกน้ำแล้วหายตัวเลยนะครับน้องกอหญ้า” พายุเอ่ยทักเสียงสดใส เมื่อวานคงจะรุกเร็วไป เด็กมันกลัวเลยผลักตกน้ำเอา 

“ไม่หายไม่ได้หรอกค่ะ คุณเล่นจะปล้ำฉันแบบนั้น” กอหญ้าไม่ยอมสบตา ลงมือวาดภาพทะเลหน้าราวกับคนข้าง ๆ ไม่ได้อิทธิพลต่อหัวใจที่กำลังเต้นรัว 

“เดี๋ยวนะ พี่ไปปล้ำเธอตอนไหน เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะกอหญ้า” เมื่อวานเธอเอนตัวมาหากันก่อน เรื่องนั้นเขาจะได้แม่น 

“เปล่านะคะ กอหญ้าแค่มึนแล้วเซ ไม่ได้เริ่มก่อนสักหน่อย” 

“สรุปพี่เข้าใจผิดไปเองสินะ งั้นเอาใหม่ เย็นนี้กอหญ้าให้โอกาสพี่เลี้ยงข้าวขอโทษนะครับ รับประกันว่าคราวนี้ไม่มีการถูกเนื้อต้องตัว ส่วนเรื่องเมื่อคืน พี่แค่เข้าใจอะไรผิดนิดหน่อยเท่านั้นเอง” 

“เอาไว้จะคิดดูอีกทีนะคะ” พายุไม่มีทางเลือก เขาขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้ ก่อนจะเร่งเท้าก้าวเข้าร่วมการประชุม โดยไม่ลืมขอโทษเธออีกครั้งเรื่องเมื่อวาน 

โชคดีที่การประชุมในวันนี้เป็นเพียงการเก็บรายละเอียดปลีกย่อย ส่วนการเจรจากับ ‘ชลวัฒน์’ หรือ ‘คราม’ เจ้าของฟาร์มมุกนั้นเสร็จเรียบร้อยไปตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว พายุจึงมีเวลาออกไปเดินเล่มริมทะเลตามลำพัง 

เขาทำงานให้กับบริษัทแม่ที่ฝรั่งเศสนานกว่าสิบห้าปี และเริ่มเบื่อความวุ่นวายในกรุงปารีส จึงตัดสินใจขอเปลี่ยนบรรยากาศย้ายกลับมาที่เอเชีย นึกไม่ถึงว่าจะโชคดีได้กลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนที่จากมานานถึงยี่สิบหกปี เขาจำได้ว่าตอนนั้นกรุงเทพฯ ยังไม่มีรถไฟฟ้าเสียด้วยซ้ำ 

พายุถอนหายใจเมื่อนึกถึงคุณพ่อกับคุณแม่ลูกครึ่งฝรั่งเศสประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ลูกเสี้ยวอย่างเขาจึงถูกคุณยายพาบินข้ามน้ำข้ามทะเล ย้ายไปอยู่ที่ฝรั่งเศสตั้งแต่ยังไม่สิบสองปี เวลาผ่านไปนานเข้าภาษาไทยของเขาก็เริ่มไม่ค่อยแข็งแรง การพูดไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่การเขียนคงต้องใช้เวลาศึกษาอีกมาก 

หลังจากส่งอีเมลเหวี่ยงพนักงานในบริษัทเสร็จเรียบร้อยก็เกือบจะถึงเวลาดินเนอร์ พายุรีบส่งข้อความหาสาวสวยที่เขาตั้งใจว่าคว้ากลับไปนอนกอดที่ห้องพักสักสี่ห้าคืนก่อนกลับกรุงเทพฯ ไปเริ่มงาน ทว่าตำตอบที่ได้ทำให้เขาถึงกลับนิ่วหน้าจนคิ้วเรียวสวยคู่นั้นแทบจะชนกัน 

⛈ PaYU -  tempêtE⚡️: สวัสดีครับ หิวข้าวหรือยัง? 

🪴กอหญ้า🪴 : ดีค่า กอหญ้าคงไปไม่ได้แล้ว เจ้านายเพิ่งสั่งงานมาน่ะค่ะ 

⛈ PaYU -  tempêtE⚡️: ….. 

🪴กอหญ้า🪴: ขอโทษด้วยนะคะ 

⛈ PaYU -  tempêtE⚡️: เอาไว้วันพรุ่งนี้ก็ได้ครับ พี่ยังอยู่อีกหลายวัน 

🪴กอหญ้า🪴: ค่ะ 

‘ถูกเท’ ศัพท์ใหม่ที่พายุเพิ่งจะรู้จักได้ไม่นานคงจะเหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้มาก แต่คนระดับเขาไม่มีทางยอมรับความพ่ายแพ้ง่าย ๆ ในเมื่อไม่ได้น้องกอหญ้าคนสวยมานอนกอดอุ่น ๆ ตัวเลือกอื่น ๆ ก็มีเยอะแยะไป 

มือเรียวกดส่งข้อความตามตัวสาวสวยที่จำไม่ได้ว่าเคยควงกันเมื่อสามหรือสี่วันก่อนกันแน่ แต่รอไม่ถึงนาทีเธอก็ตอบกลับมาว่าว่างและจะมาหาภายในหนึ่งชั่วโมง พายุรีบอ่านดูชื่อในไลน์เพื่อที่จะได้ไม่ทักผิดตัว เขามีปัญหาในการจำชื่อสาว ๆ โดยเฉพาะชื่อไทยที่มักจะตั้งกันยาว ๆ แปลก ๆ คงมีแต่กอหญ้าที่จำง่าย บอกครั้งเดียวก็ไม่ลืม 

 

******************* 

ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังให้ด้วยนะคะ ^^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว