ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 00 50

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 320

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2564 19:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
00 50
แบบอักษร

00 50 

 

หนึ่งทุ่มวันเดียวกันนั้นเอง พยาบาลพิเศษที่พ่อของเขาจัดหาให้เปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับถือกระบอกพลาสติกบางอย่างไว้ในมือ เธอยิ้มให้อินทรชิตที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนจะเดินมาหาเขาและพูดด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มว่า 

“เดี๋ยวตวงปัสสาวะนะคะ” 

พฤกษ์สะดุ้ง มองกระบอกพลาสติกสลับกับพยาบาลสาวตรงหน้า 

“ตวง? ” เขารู้สึกประหลาดกับคำนั้น ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ 

“ค่า คนไข้ปัสสาวะใส่กระบอกปัสสาวะได้เลยนะคะ” 

“ผมต้องฉี่ใส่ไอ้นั่นหรือ” พฤกษ์มองขยาดก่อนจะรู้สึกเขินอายเมื่อเห็นอินทรชิตนั่งฟังด้วยความสนอกสนใจ 

“พยาบาลรีบใช้ไหมครับ” 

พยาบาลหันไปหาอินทรชิต ตอบว่า “ถ้าเร็วที่สุดได้จะดีมากค่ะ” เธอพูดแบบนั้นก่อนจะดึงม่านที่อยู่ข้างเตียงออก พฤกษ์รีบร้องห้ามทันที 

“ดะ เดี๋ยวครับ คือผมยังไม่ปวด” อันที่จริงเขาปวดมาสักพักแล้วเพราะดื่มน้ำในปริมาณที่เยอะ แต่จะให้มาถกอวัยวะเพศฉี่ให้คนอื่นดูมันก็ออกจะน่าอายอยู่สักหน่อย ถึงนางพยาบาลคนนี้อาจจะเห็นสิ่งนั้นจากคนไข้มานับไม่ถ้วนแล้วก็ตามที ต่อให้เธอเห็นเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนกับการชมนกชมไม้ทว่าสำหรับพฤกษ์มันคนละเรื่อง! 

“ไม่ต้องอายนะคะ เรื่องปกติ” 

มันไม่ปกติสำหรับเขา!! 

ในตอนที่พฤกษ์นอนนิ่งอย่างอับจนหนทางจนเกือบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ อินทรชิตก็แหวกม่านออก เขาเข้ามาด้านในและมองพยาบาลที่กำลังดึงกางเกงของเขาลง 

“ญาติคนไข้มีอะไรหรือเปล่าคะ? ” เธอถาม พฤกษ์ได้โอกาสจึงส่งสายตาร้องขอความช่วยเหลือไปยังอีกฝ่าย คาดหวังเหลือเกินว่าถ้าหากเป็นอินทรชิตแล้วละก็ต้องสามารถ.. 

“ผมช่วยครับ” 

สามารถเข้าใจเขา ได้ อย่าง แน่ นอน 

บัดซบ!!! พฤกษ์ขึงตาใส่อีกฝ่าย ทว่าอินทรชิตหาได้เอาใจใส่ ชายหนุ่มยิ้มหน้าระรื่นก่อนจะอาสาถกกางเกงคนป่วยของเขาลงจนสุด และที่น่าอับอายมากไปกว่านั้นคือพฤกษ์ไม่ได้ใส่ชั้นใน พอถอดออกปุ๊บ ไอ้เจ้าลำเนื้อหัวสีชมพูก็นอนอล่างฉ่างสวัสดีพี่ ๆ ทุกคนแทบจะทันที 

“...” พฤกษ์รู้สึกเหมือนตนเองเป็นกาน้ำร้อนที่กำลังเดือดจัดจนควันสีขาวพวยพุ่งออกมา เขานอนแข็งเป็นรูปปั้น ทำตัวให้ไร้ยางอายมากที่สุดเท่าที่จะฝืนทำไหวและปล่อยให้คนทั้งสองรีดเค้นปัสสาวะใส่กระบอกตวงได้ตามที่ใจต้องการ 

ดวงตางามงอนเหม่อมองเพดาน อา.. ชีวิตจบสิ้นแล้วสินะ 

“ฉันเกลียดแก” เขาพูดแบบนั้นคล้อยหลังจากที่พยาบาลออกไปแล้ว อินทรชิตที่กลับมาพร้อมกับอ่างน้ำและผ้าขาวสะอาดก็ชะงักไปในทันที ชายหนุ่มเอามือปิดปาก ทำหน้าราวกับจะร้องไห้ พฤกษ์เห็นท่าทีแบบนั้นแล้วก็นึกหมั่นไส้อยู่ในใจ 

หน็อย.. เจ็บแค้นเหลือเกิน ..ไอ้เด็กไม่จริง ไอ้ผู้ใหญ่ใจปลาซิว ไอ้พวกหมาป่าห่มหนังโกลเด้น! 

“ทำบ้าอะไร” เขาว่า “กวนประสาท” 

“ผมกำลังเสียใจต่างหาก” พูดแบบนั้นทั้งที่หน้าตาเองก็ไม่ได้รู้สึกผิดหรือเสียใจเลยสักนิดเดียว ร่างสูงเดินมาใกล้ วางอ่างน้ำลงบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่ง พฤกษ์มองผ้าขนหนูที่บิดหมาด ๆ อยู่ในมือใหญ่ด้วยความสงสัย 

“เช็ดตัวไปแล้วนี่” 

“ใครบอกว่าผมจะเช็ดตัว” ใบหน้าหล่อคมคายยิ้ม ก่อนที่สายตาจะหลุบลงต่ำมองไปที่หว่างขา พฤกษ์หน้าร้อนผ่าว เขาหนีบต้นขาทั้งสองเข้าหากันในทันที 

“อย่าดื้อ” มือแกร่งวางลงบนขาอ่อน ด้วยพละกำลังที่อีกฝ่ายมีทำให้พฤกษ์คิดว่าตนเองไม่สามารถต่อต้านได้เลยหากว่าอินทรชิตออกแรงง้างขาของเขาให้ออกจากกัน 

“จะผู้ชายหรือผู้หญิง ฉี่เสร็จแล้วก็ต้องล้างนะครับ” 

แก้มของเขาร้อนผ่าวขึ้นอีก พฤกษ์ชักจะสงสัยเสียแล้วว่าทำไมถึงรู้สึกว่าตนเองหน้าบางลงเรื่อย ๆ ทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ 

“ฉันทำประจำแหละน่า ไม่ใช่เรื่องที่แกต้องมาสอนด้วยซ้ำ” 

“งั้นก็ทำเลยครับ มา เดี๋ยวผมช่วย” 

“หยุด” เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือใหญ่ พฤกษ์ส่ายหน้า “ฉันไม่ไว้ใจแก” และ “สักนิดก็ไม่” 

อินทรชิตหัวเราะ ดวงตาใสซื่อจ้องมองเขา 

“คุณพฤกษ์กลัวผมจะทำอะไรหรือครับ? ” 

ชายหนุ่มสูดหายใจลึก นั่นสิ เขากลัวว่าอินทรชิตจะทำอะไร เมื่อคิดได้จนถึงตรงนี้เขาก็เบิกตาโพลง รีบบอกปัดทันที 

“ไม่มีอะไร!” 

“คิดเรื่องลามกอยู่หรือครับ” ร่างสูงยิ้มกรุ้มกริ่มพลางหรี่ตา “คุณเจ็บอยู่ผมจะทำได้ยังไง ถึงจะอยากทำมากแค่ไหนก็เห็นแก่ตัวไม่ได้” 

“แน่ใจนะ” พฤกษ์ถาม 

“แน่ใจครับ” 

พอได้ยินคำตอบก็พลันหายใจโล่งคอขึ้นมาทันที ด้วยความสัตย์จริง ตั้งแต่ที่รู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ข้างในคือผู้ใหญ่อายุปาเข้าไปสามสิบที่ตีเนียนเป็นเด็กน้อยมาตลอดสามปีกว่าก็ทำให้พฤกษ์รู้สึกระส่ำระสายและระแวงกับการกระทำของอีกฝ่ายไปแทบจะทุกอย่าง ไม่ว่าจะสายตา คำพูด หรือท่าทางที่ดูพร้อมจะพุ่งเข้าหาเข้าตลอด ให้ตายเถอะ ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเลยนะว่าผู้ชายตัวโตท่าทางซื่อ ๆ ว่านอนสอนง่ายอย่างอินทรชิตนั้นดูอันตรายกว่าคนเจ้าชู้อย่างอัคราหรือผู้ชายรอยยิ้มการค้าอย่างฉัตรตะวันเสียอีก 

เขาไม่ได้รู้สึกอคติเหมือนก่อน แต่ความรู้สึกที่มาแทนที่คือความร้อนวูบวาบอยู่ในอก พฤกษ์คิดว่ามันใกล้เคียงกับคำว่ารักมากที่สุด เขายอมรับได้อย่างเต็มปากว่ามีใจลึกซึ้งให้กับเด็กที่เคยเกลียดแสนเกลียดคนนี้เสียแล้ว เขาพลาดท่าตกหลุมนั้นเองและเขาก็เต็มใจเดินลงไปเสียด้วย แต่ต่อให้รักแล้วอย่างไร สถานะของพวกเขาตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะขยับหรือลดความสัมพันธ์ทั้งนั้น อินทรชิตจะขึ้นมหาลัยในอีกไม่ช้า ส่วนเขาก็กำลังอยู่ในช่วงวัยทำงาน ไหนจะเรื่องพ่อของเขา หากเรื่องนี้หลุดออกไปเขาเกรงว่าพ่อจะทำในสิ่งที่อาจจะก่อให้เกิดปัญหาใหญ่ตามมาในอนาคตก็เป็นไปได้ ซึ่งเขาไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นแน่ ๆ 

พฤกษ์อยากให้มันดำเนินไปอย่างช้า ๆ และค่อยเป็นค่อยไป รอคอยโอกาสเหมาะเจาะที่เขาทั้งคู่จะสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไร้อุปสรรคจากบุคคลรอบข้าง 

“ก็ได้” เสียงนุ่มเอ่ยพร้อมกับเริ่มผ่อนคลาย “จะทำอะไรก็ทำ” 

ทันทีที่พฤกษ์พูดจบ อินทรชิตก็ส่งยิ้มหวานมาให้พร้อมกับเลิกเสื้อขึ้นสูงและดึงขอบกางเกงลงต่ำถึงเข่า ดวงตาคมเข้มจับจ้องไปทั่วเรือนร่างขาวนวลเนียน ไล่ตั้งแต่หน้าท้องแบนราบที่มีกล้ามเนื้ออยู่เล็กน้อย ช่วงเอวคอดบางพอดี เครื่องเพศที่หดตัวคอพับคออ่อนอยู่กลางลำตัวไปจนถึงขาอ่อนเรียวยาว ดูสายตาวับวาวนั่นซี แทบจะกลืนกินเขาเข้าไปอยู่แล้ว 

“ถ้าเจ็บก็บอกนะครับ” นั่นฟังดูมีนัย แต่ก็ไม่ชวนให้รู้สึกคันยุบยิบในใจเท่าคำพูดต่อมา “ผมจะทำเบา ๆ ” แล้วทำไมแกต้องพูดเสียงกระเส่าด้วยไม่ทราบ!! 

พฤกษ์กำลังคิดว่าตัวเองหมกมุ่นเกินไปเพราะเขาคิดว่าประโยคพวกนั้นมันกำกวมและส่อไปในทางสองแง่สองง่ามทุกครั้ง 

“อ๊ะ” เขาอยากตีปากตนเองนักที่ส่งเสียงครางแบบนั้นออกมา ทั้งที่ความจริงมันแทบไม่มีอะไรด้วยซ้ำ เขาร้องก็เพราะสะดุ้งที่มีผ้าเย็น ๆ มาสัมผัสถูกผิวเนื้อ ทว่าทำไมต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้ 

“เจ็บแผลหรือครับ” 

พฤกษ์ส่ายศีรษะจนผมด้านหน้าขยับไปมา ชายหนุ่มมองเขาแล้วยิ้มก่อนฝ่ามือหนาข้างหนึ่งจะยกขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมออกไม่ให้ทิ่มแทงดวงตา จังหวะที่อีกฝ่ายโน้มตัวลงมา พฤกษ์ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ใจเขาเต้นระรัวทันทีเมื่อจำได้ว่ามันคือน้ำหอมที่เขาซื้อให้อินทรชิต 

“คุณพฤกษ์ไข้ขึ้นหรือเปล่า” 

“เปล่านี่ ทำไม” 

“คุณหน้าแดงมากเลยรู้ไหม ถ้าไม่ใช่เพราะไข้ขึ้นแล้วจะเป็นอะไร เอ๊ะ” ร่างสูงนิ่งไป “คุณเขิน? ” 

“อย่างฉันน่ะหรือจะเขินแก” พฤกษ์หันหน้าไปทางอื่น “รีบ ๆ ทำเสียที มันหนาวนะ” 

อินทรชิตตาตก เขาหงอยลงอีกแล้ว ทำไมคุณพฤกษ์ถึงไม่รู้จักพูดจาหวาน ๆ กับเขาบ้างเลย 

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด มองดูใบหน้าแสนงอนที่เบือนหนีไปอีกทางก็ได้แต่จนใจ เขาค่อย ๆ ใช้ผ้าขนหนูที่บิดน้ำหมาด ๆ ซับไปที่หน้าท้องขาวเนียน ลูบวนอยู่อย่างนั้นสองสามครั้งจนทั่วก่อนจะหันไปชุบน้ำและบิดให้พอหมาดเพื่อนำไปทำความสะอาดร่างกายส่วนอื่นต่อ ทว่าพอหันกลับมาอีกทีชายหนุ่มก็ทำผ้าขนหนูร่วงไปอยู่บนพื้น 

ดวงตาคมค่อย ๆ เบิกขึ้นเล็กน้อยและร่างทั้งร่างพลันแข็งทื่อไปในทันที 

“คุณพฤกษ์ครับ” 

“อะไร” 

อินทรชิตไม่รู้ว่าเขาสมควรจะพูดมันออกไปตอนนี้หรือไม่ หรือเขาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นดี ถ้าพูดไปคุณเขาอาจจะโกรธขึ้นมาก็ได้ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็พ่ายแพ้ให้กับความอยากแกล้งที่แฝงเร้นอยู่ภายใน ความคิดโฉดชั่วและลามกสัปดนก็ผุดขึ้นมาเต็มสมอง ชายหนุ่มยกยิ้ม จงใจก้มลงไปใกล้ ๆ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า 

“คุณแข็งแล้ว..” 

“ห๊ะ..” คุณพฤกษ์ตกใจใหญ่ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นทว่าก็ต้องล้มลงไปนอนร้องโอดโอยเพราะเจ็บแขนข้างที่ไหล่หลุด อุบัติเหตุครั้งนั้นสร้างความกระทบกระเทือนให้กับอวัยวะภายใน ศีรษะแตกและไหล่ข้างขวาหลุด เป็นโชคดีที่ร่างกายแข็งแรงจึงฟื้นตัวได้เร็ว 

“ช่วยหน่อย” เสียงอ่อนแรงเอ่ย อินทรชิตหูแทบตั้ง ถ้าหากมีหางก็คงส่ายจนเกิดพายุขนาดย่อม ๆ สักลูก เขาคว้าหมับไปที่ลำเนื้อแข็งอย่างรวดเร็วก่อนจะถูกฝ่ามือเรียวตบเข้าที่แขนดังลั่นจนเกิดเป็นรอยแดง 

“ช่วยประคองเซ่!!” 

ชายหนุ่มสะดุ้ง สักพักจึงพูดออกมาเสียงเบาหวิว 

“ผมขอโทษ ผมนึกว่าให้ช่วยชะ--” 

คุณพฤกษ์ยกมือห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ “ไม่ต้องพูด ห้ามพูด” และ “ฉันจะลุก” 

ชายหนุ่มลนลานก่อนจะเข้าไปประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น คุณพฤกษ์นั่งห้อยขาและมองแขนข้างที่ใส่เฝือกอย่างรำคาญใจ 

“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” 

“จะทำเองหรือครับ” คิ้วเข้มย่นเข้าหากัน “เจ็บแบบนั้นไม่ถนัดหรอก ให้ผมช่วยเถอะ” 

อินทรชิตเอ่ยด้วยความเป็นห่วงอย่างบริสุทธิ์ใจ ดวงตาคมหลุบมองท่อนล่างที่ยังใส่กางเกงไม่เรียบร้อยโดยไม่รู้เลยว่าใบหน้าขาวกำลังค่อย ๆ ขึ้นสีแดงเรื่อเพราะการกระทำนั้น คุณเขาหนีบขาเข้าหากันแน่น พูดเสียงอาย ๆ ว่า 

“ก็มันไม่ชิน” 

“หืม” เขาอุทาน “แปลกจัง ผมนึกว่าคุณพฤกษ์จะชินกับมันตั้งนานแล้ว” 

เขาเคยชินกับเรื่องเซ็กซ์ก็จริง แต่พอหลังจากที่รู้ว่าอินทรชิตไม่ใช่เด็กหนุ่มปกติแต่เป็นถึงผู้ใหญ่คนหนึ่งที่อายุอานามใกล้เคียงกับเขามากที่สุดก็ทำให้รู้สึกหวั่นใจจนแทบบ้า พฤกษ์นึกถึงอีกฝ่าย ชายหนุ่มร่างโตเหมือนกับหมี รูปหล่อ จมูกโด่ง ผิวสีแทน ดวงตาดุดัน มีแรงดึงดูดความสนใจสูง มีความสามารถ มีชาติตระกูล ครบสูตรลักษณะผู้ชายที่คนทั่วไปเห็นเพียงครั้งเดียวก็ต้องเหลียวหลังมอง ตั้งแต่ได้เป็นคนใหญ่คนโตก็ทำท่าทีจองหองกับทุกคน (ทุกคนยกเว้นเขา) เจอกันทีไรต่างฝ่ายก็ต่างอยู่ในชุดสูทเป็นระเบียบพร้อมทำงานในทุกเมื่อ พอมานึก ๆ ดูแล้วหากว่าไม่มีเรื่องที่เขาอคติกับอีกฝ่ายตั้งแต่เด็ก อินทรชิตก็คงเข้ามาอยู่ในสายตาเขาไม่ต่างอะไรจากอัครา 

เห็นขรึม ๆ ไม่เคยเปิดตัวว่าคบใครจนอายุสามสิบ แต่ความจริงแล้วคงจะแพรวพราวมากเลยสิท่า มิน่าล่ะ ตอนที่นอนด้วยกันครั้งแรกถึงได้เจนจัดขนาดนั้น 

ในตอนที่คิดอะไรเพลิน ๆ เงาของร่างสูงก็ได้พาดทับลงมาบดบังร่างของพฤกษ์จนมิด ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบที่ตรงหน้ามองไม่เห็นอะไรนอกจากแผงอกหนา อินทรชิตได้ใช้ร่างกายและแขนทั้งสองข้างเป็นกรงกักขังเขาเอาไว้ ฝ่ามือใหญ่จับปลายคางและกึ่งบังคับให้ต้องหันหน้ากลับมา ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นช้อนขึ้น และเป็นจังหวะเดียวที่ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา 

“แค่ใช้ปาก” ริมฝีปากหนาจูบลงบนหน้าผาก เต็มไปด้วยแรงรักใคร่และเทิดทูนสุดหัวใจ 

“ไม่ทำอย่างอื่นให้คุณเจ็บแน่นอน ผมสาบาน” 

แก้มของเขาร้อนผะผ่าว ไม่รู้ว่าเพราะความหวั่นไหว ใบหน้าหล่อเหลาหรือคำพูดแสนหวานกันแน่ที่ทำให้พฤกษ์คล้อยตามและพยักหน้าตอบอย่างง่ายดาย อินทรชิตยิ้มเมื่อได้สิ่งที่ปรารถนาในที่สุด เขาจูบลงบนปลายจมูก พวงแก้ม ก่อนมือใหญ่จะจับศีรษะด้านหลังของเขาเชิดขึ้นสูงเปิดโอกาสให้ริมฝีปากร้อนได้ประกบจูบลูกกระเดือกที่นูนออกมา ลิ้นร้อนลามเลียเบา ๆ ให้พอสะดุ้งก่อนจากผ่านลงไป ชายหนุ่มนั่งคุกเข่าลงบนพื้นขณะที่พฤกษ์นั่งห้อยขาอยู่บนเตียง เขาแอบทึ่งกับส่วนสูงของอีกฝ่ายที่ถึงต่อให้นั่งอยู่สูงกว่าก็แล้วแต่กลับยังรู้สึกว่าตนเป็นเพียงสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่กำลังถูกสัตว์ใหญ่เข้าควบคุม 

“อ๊ะ..” เสียงนุ่มคราง พฤกษ์สะดุ้งเมื่อกางเกงคนไข้ถูกรูดออกจากปลายเท้า อินทรชิตแหวกขาอ่อนของเขาออกจากกัน ชายหนุ่มแทรกตัวเข้ามาอยู่ตรงกลาง พูดเสียงกระเส่าว่า 

“คุณพฤกษ์รู้ตัวไหมว่าคุณเป็นคนขาสวย” ไม่ว่าเปล่าแต่ฝ่ามือใหญ่ยังลูบไล้และบีบคลึงเป็นจังหวะเนิบนาบ “เข่าเป็นสีชมพู ข้อศอกก็สีชมพู” 

พฤกษ์หลุบตามองอีกฝ่าย เขาหายใจติดขัดย้อนแย้งกับภายในอกที่เด้งเร่าเหมือนจะหลุดกระดอนออกมาเสียให้ได้ และยิ่งรู้สึกวูบวาบเมื่อเรียวขาข้างหนึ่งถูกยกขึ้นพาดบนบ่ากว้าง ริมฝีปากร้อนเอียงมาจูบที่ขาอ่อนด้านในก่อนขบเบา ๆ ด้วยความรู้สึกมันเขี้ยว 

ดวงตาคมกริบจงใจเหลือบมองขึ้น พฤกษ์เห็นรอยยิ้มแพรวพราวและเขี้ยวซี่เล็ก ๆ ที่มุมปากนั่น 

“..แต่รักเวลาที่ตัวคุณเป็นสีแดงเพราะผมมากกว่า” 

อา.. อินทรชิต ไอ้เขี้ยวของเขาช่างเป็นผู้ชายที่อันตรายเสียจริง 

“เดี๋ยว..! อื้อ” พฤกษ์หายใจเฮือก เมื่ออยู่ ๆ ชายหนุ่มก็มุดเข้ามาในเสื้อตัวใหญ่โคร่งและนำแกนกายของเขาเข้าปากที่เดียวจนสุดโคน มือเรียวทุบลงบนบ่าก่อนจะผลักออก อินทรชิตมีสีหน้าตกใจ นึกว่าตนทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจก็หน้าซีดลงด้วยความรู้สึกผิดทันที 

“ผมขอโทษ..” 

มันไม่ใช่ความผิดของแกเลย ไม่เลย ..ร่างโปร่งยกเรียวขาขึ้นมาหนีบไว้บนเตียง ใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บกอดเข่าตนเอาไว้แน่นก่อนจะซบใบหน้าลงไปเพื่อหลบซ่อน 

“ไม่ใช่..” เสียงนุ่มสั่นเครือ หูของเขาแดงแปร๊ดลามไปถึงหลังคอ 

“ฉันอายนะ” เขาว่า “มะ เมื่อกี้เพิ่งฉี่ไปเอง..” แถมยังไม่ได้เช็ดทำความสะอาดเลยด้วย 

เมื่อได้รับคำตอบที่เจ้าตัวคิดว่ามันน่าอับอาย อินทรชิตก็หลุดยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก ร่างสูงโน้มตัวลงต่ำ จรดริมฝีปากลงบนเล็บเท้าขาวสะอาดก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองคนที่ตนเองรักและภักดีสุดใจ 

“ทูนหัว” เขาเรียกเสียงหวาน “ผมไม่รังเกียจ” 

และเป็นอีกครั้งที่พฤกษ์เต็มใจยอมตกหลุมพรางของถ้อยคำที่แสนหวานนั้น เขาเงยหน้าจากเข่า ใบหน้าขาวผุดผ่องเป็นสีแดงก่ำ ดวงตางามงอนฉ่ำวาวด้วยความเขินอาย ชายหนุ่มนั่งตัวอ่อนเหลวปล่อยให้อีกฝ่ายยกเรียวขาทั้งสองขึ้นพาดบ่า อินทรชิตใช้มือหนึ่งจับบั้นเอวเอาไว้มั่น ส่วนอีกข้างสาวแกนกายของเขาขึ้นลงเป็นจังหวะ 

“อ๊าง..” 

“เสียงหวานได้อีกคนสวย” 

มือเรียวกำเส้นผมสีดำแน่น ตอบว่า “อย่าเรียกแบบนี้” 

“ไม่ชอบหรือครับ” 

“ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ฉันชอบเวลาแกเรียกทูนหัวมากกว่า” 

เป็นคำตอบที่น่ารักน่าเอ็นดูจนต้องจูบลงบนปลายหัวมนสีชมพู 

“ผมก็ชอบเวลาที่คุณทึ้งหัวผมเวลาเสียวเหมือนกัน” 

พฤกษ์หอบหายใจถี่ยิบ ใบหน้าสวยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยขณะมองศีรษะของอีกฝ่ายขยับไปมา เขามองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายทำอะไรและอยากจะมองทุกอย่างให้ชัดเจนจึงเลิกชายเสื้อขึ้นมา กัดมันเอาไว้ในปากแทน อินทรชิตเห็นการกระทำนั้นทุกอย่าง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นขณะหยุดสายตาไว้ที่ยอดอกสีหวานที่ลอยเด่นอยู่บนอกขาวผ่อง 

‘โคตรยั่ว’ ชายหนุ่มนึกในใจ ก่อนจะรู้สึกว่าแกนกายที่นอนแน่นิ่งอยู่ภายในกางเกงเริ่มขยายตัวขึ้นมาเล็กน้อย และก่อนที่จะเตลิดไปมากกว่านี้ ริมฝีปากของเขาก็อ้าออกกว้างและกลืนกินลำเอ็นใหญ่เข้าไปจนสุด พฤกษ์ผวาเฮือกเพราะความเสียวที่ไม่ทันได้ตั้งตัว มันเข้าไปลึกจนรู้สึกได้เลยว่าส่วนหัวชนเข้ากับลิ้นไก่ที่ห้อยอยู่บนเพดานปากด้านในสุดอย่างแรง ข้างในโพรงปากช่างร้อนจัดและตอดแน่น ให้ความรู้สึกกระสันจนพฤกษ์แทบจะหลั่งในออกมาเสียให้ได้ 

“เจ็บ.. ซี๊ด ขะ เขี้ยว” 

เขาร้องออกมาเสียงกระเส่าเมื่อฝ่ามือใหญ่เผลอบีบแก้มก้นอย่างรุนแรงจนผิวนุ่มล้นทะลักออกมาตามง่ามนิ้วมือ อินทรชิตรู้สึกตัวจึงรีบปล่อย ทว่าก็สายไปเสียแล้วเมื่อก้นขาว ๆ ขึ้นรอยแดงเป็นรูปฝ่ามือ เขาจึงเปลี่ยนมาเป็นลูบไล้ขึ้นไปที่หน้าท้อง เรื่อยไปจนถึงยอดอกสีหวานน่าลิ้มรส ชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้บี้วนและหมุนเล่นสลับกันทั้งสองข้างจนมันแข็งโด่เป็นตุ่มไต 

พฤกษ์แอ่นแผ่นอกไปด้านหน้า ขยุ้มเส้นผมสีดำสนิทแน่นเพื่อระบายความเสียวที่ก่อขึ้นทั่วร่างกาย ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าอินทรชิตใช้ปากและลิ้นได้สมบูรณ์แบบและถูกใจเขามากที่สุด ความหึงหวงสุมขึ้นมาเล็ก ๆ ในอกเมื่อคิดว่าในกาลก่อน ปากและลิ้นของผู้ชายคนนี้เคยไปทำแบบนี้กับใครคนอื่นที่ไม่ใช่เขามาแล้วกี่คนต่อกี่คน 

“อึ่ก..” อินทรชิตสะดุ้ง เมื่อจู่ ๆ ก็ถูกมือเรียวยาวกระชากศีรษะจากทางด้านหลังจนสิ่งที่อมอยู่ในปากหลุดออกมา 

“แกจะรักฉันคนเดียวใช่หรือเปล่า? ” เขาถามเสียงกระเส่า ไม่รู้ว่าอะไรดลจิตดลใจให้พูดออกไปแบบนั้นในสถานการณ์แบบนี้ อินทรชิตเบิกตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ 

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคุณพฤกษ์ถึงถามในสิ่งที่รู้คำตอบแน่นอนอยู่แล้ว 

“ตอบสิ” เสียงนุ่มถามขึ้นอีกครั้ง “จะไม่ไปรักหรือไปมองใครที่ไหนนอกจากฉันใช่ไหม? ” 

ฟังดูเว้าวอนและออดอ้อนมากกว่าน้ำเสียงที่บังคับให้เขาจำนน ซึ่งมันผิดวิสัยอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก อินทรชิตไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีและควรค่าให้เขามีความสุข เพราะมันเป็นเครื่องยืนยันแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรากำลังก้าวขึ้นไปอีกขั้น 

และเขาไม่ได้รู้สึกรักเพียงแค่คนเดียวอีกต่อไป 

“ผมรักคุณพฤกษ์คนเดียว” ชายหนุ่มพูดอย่างซื่อสัตย์ “คนเดียวมาตลอดชีวิต” 

ขณะสบเข้ากับดวงตาที่เปล่งประกายไปด้วยความรักอันเต็มเปี่ยม พฤกษ์ก็รู้สึกแสบฉุนขึ้นจมูก คล้ายกับว่าในอีกไม่ช้าคงมีน้ำตาออกมาให้เห็นอย่างแน่นอน เขาไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าอีกฝ่ายจึงเลือกที่จะกดศีรษะของอินทรชิตลงไปที่เดิม ให้ปากและลิ้นร้อนจัดทำหน้าที่ของมันอย่างที่ควรทำ 

“อ๊ะ.. อา เสียว” เขาครางสยิว โน้มตัวลงใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บกอดศีรษะที่ผงกขึ้นลงไว้แน่น พฤกษ์แทบคลั่งเมื่อปลายลิ้นร้อนจัดหมุนวน ละเลงรัวและจี้จุดเล่นงานเพียงแค่รูเล็ก ๆ กลางหัวมนสีชมพูอย่างเดียวราวกับอยากเห็นเขาเสร็จสมไว ๆ อย่างนั้นแหละ 

“ฮื่อ เสียว ไม่ไหว..” เสียงหวานครางระงมไม่หยุด ขณะเดียวกันก็เฝ้ามองไปที่ประตูที่ยังคงปิดสนิท ระแวงว่านางพยาบาลหรือใครสักคนจะเปิดมันเข้ามาและล่วงรู้ความสัมพันธ์ลับระหว่างพวกเขา 

“ถ้ามีคนมาเห็นจะทำยังไง” เขาเผลอพูดในสิ่งที่คิด ร่างกายอ่อนยวบยาบกระนั้นก็ยังมีแรงสูดปากครางกระเส่าใส่หูของชายหนุ่มไม่ยอมหยุด อินทรชิตถอนริมฝีปากออกมาครู่หนึ่ง ตอบเสียงอู้อี้เพราะถูกกอดศีรษะเอาไว้จากคนที่นั่งอยู่บนเตียงว่า 

“น่าตื่นเต้นดีใช่ไหมครับ” คำพูดร้ายกาจ นี่สินะธาตุแท้ของหมาตัวใหญ่ 

“ทำไมร้ายนัก” เขาว่าก่อนจะสะอื้นขึ้นด้วยความเสียวที่เริ่มพุ่งทะยานจนเกือบแตะจุดสูงสุดอยู่รอมร่อ อินทรชิตลากลิ้นร้อนตั้งแต่ส่วนหัว ลำเนื้อแข็งตึงจนไปสุดที่โคน นั่นคงยังไม่สะใจพอกระมังอีกฝ่ายถึงได้อมลูกอัณฑะข้างหนึ่งของเขาเข้าไปในปาก คายออกมา ดูดเลียจนเปียกชุ่ม อมเข้าไปใหม่ คายออกมาเป็นหนที่สองแล้วทำแบบเดียวกันกับอีกข้างที่เหลืออยู่ 

“ซี๊ดด” เขาเหลือบดวงตาคมมองขึ้นไป เห็นปลายคางสวยได้รูปเชิดขึ้นสูง ยอดอกที่ชูชันจากการกระตุ้น ริมฝีปากที่อ้าออกเพื่อหายใจพร้อมกับส่งเสียงครวญคราง และสิ่งที่เร้าอารมณ์เขามากที่สุดคือเนื้อตัวขาวนุ่มที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ชายหนุ่มกำหนัดจนร้าวไปทั้งส่วนล่าง เขาใช้มือข้างหนึ่งรูดซิปกางเกงออกและงัดท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่แข็งตัวออกมาก่อนจะเริ่มช่วยตนเองพร้อมกับใช้ปากให้อีกฝ่าย ไม่นานนักอินทรชิตก็รู้สึกว่าสิ่งที่คับแน่นอยู่ในปากกำลังกระตุก เขาถอนมันออกพร้อมกับใช้มือข้างที่ว่างกำแกนกายนั้นและใช้นิ้วโป้งอุดรูเล็ก ๆ ที่พร้อมจะหลั่งออกมาในไม่ช้านี้เอาไว้อย่างรวดเร็ว 

“เขี้ยว.. อ๊ะ ไม่นะ” พฤกษ์สะดุ้ง เขาผวาตัวอย่างรุนแรงเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมให้เขาเสร็จอย่างที่ควรจะเป็น 

“อยากเสร็จไหมครับ” 

รอยยิ้มโฉดชั่วฉาบอยู่บนใบหน้า อินทรชิตกล้าทรมานเขาให้ตายทั้งเป็นอย่างนั้นหรือ! 

“อ๊า..” พฤกษ์ครางกระเส่ายามที่ลิ้นเปียกชื้นไล่เลียขึ้นลงไปตามลำเนื้อไม่หยุด เขาตัวกระตุก หนีบขาทั้งสองเข้ากับศีรษะอีกฝ่ายก่อนจะพยักหน้าจนสั่นไปหมดทั้งร่าง นาทีนี้ให้ทำอะไรก็คงต้องจำนนต่อผู้ที่กุมอำนาจทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

“ไหนลองอ้อนหวาน ๆ สักครั้งให้ชื่นใจหน่อยได้ไหมครับ” 

จากที่หน้าแดงอยู่แล้วเพราะแรงใคร่เขากลับต้องมาแดงเพิ่มขึ้นเพราะความเก้อเขินและคำสั่งเพี้ยน ๆ จากอีกฝ่าย หากเป็นปกติคงมิวายโดนเขาวีนใส่จากนั้นก็ฟาดแรง ๆ ไปแล้วข้อหาที่ลามปาม 

แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว พฤกษ์กำลังเสียเปรียบ! 

“เขี้ยว..” เขากัดริมฝีปาก รู้สึกประดักประเดิดอย่างถึงที่สุด “เขี้ยวจ๋า” 

อินทรชิตที่ได้ยินเช่นนั้นเป็นครั้งแรกถึงกับช็อก จากยิ้มชั่วร้ายอยู่ดี ๆ ก็หุบลงไปดื้อ ๆ มือที่ชักรูดแกนกายของตนหยุดชะงักไปพร้อมกับร่างกายที่แข็งทื่อ เขากระพริบตาปริบ ๆ มองอีกฝ่าย เหลือเชื่อจริง ๆ ที่คำพูดเพียงสองคำจะเปลี่ยนจากผู้ชายร่างใหญ่เหมือนหมีให้กลายเป็นลูกหมาคันฟันที่เพิ่งหัดเดิน 

“พูดอีกสิ” น้ำเสียงเขาเข้มและดุขึ้นแถมยังลืมหางเสียงไปโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มกำลังมีอารมณ์ใคร่ที่รุนแรง ความปรารถนาส่วนที่ลึกที่สุดอีกอย่างหนึ่งได้ถูกปลดปล่อยออกมา มือหนาเริ่มกลับมาขยับรูดอวัยวะเพศของตนก่อนจะหันไปกัดผิวนุ่ม ๆ ตรงขาอ่อนด้านในจนเกิดเป็นรอยฟันจาง ๆ เขาหายใจถี่ราว รู้สึกราวกับตนเองไม่ต่างอะไรไม่กับพวกสัตว์เดรัจฉานในฤดูผสมพันธุ์เลยสักนิด 

“เขี้ยวจ๋า ฮื้อ.. อย่าแกล้งฉันเลยนะ” 

เพียงแค่นั้นเขาก็ยกนิ้วโป้งออกและอ้าปากอมเฉพาะส่วนหัวสีชมพูเน้น ๆ แกนกายกระตุกอยู่ในปาก ไม่นานนักของเหลวสีขาวร้อนจัดก็อัดฉีดออกมา ชายหนุ่มช่วยดูดมันและกลืนกินเข้าสู่ร่างกายทุกหยาดหยดไม่มีเหลือ พฤกษ์ตัวอ่อนระโหยโรยแรง เขาเกือบจะหน้ามืดเซไปข้างหลังแล้วหากว่าไม่มีมือหนาประคองอยู่ ร่างโปร่งนั่งสั่นเพราะความเสียวกระสันที่ยังคงค้างอยู่จากการที่อินทรชิตไม่ยอมคายส่วนนั้นของเขาออกมาเสียที ชายหนุ่มสูดหายใจลึก ๆ เพื่อปรับการหายใจ กำลังจะอ้าปากบอกให้อีกฝ่ายพอแต่แล้วก็เห็นว่ามืออีกข้างของร่างสูงกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่เบื้องล่าง 

“หืม” เขาอุทานเสียงสูงก่อนจะหรี่ตาลงอย่างมีแผนการ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว