ลีลาวดี ยามค่ำ

ยินดีต้อนรับสู่โลกของความรักต้องห้ามของอาจารย์สุดหล่อและนักศึกษาสาวแสนสวย และพี่น้องใต้ชายคาเดียวกัน มาช่วยกันลุ้น ร่วมกันฟินไปกับอาจารย์ภูวิศและหนูปิ่นคนสวยมือเท้าหนักกันในเล่ห์รักต้องห้ามนะคะ ***ขอบคุณที่เข้ามาอ่านแล้วก็สนุบสนุบนิยายเรื่องนี้กันนะคะ ขอโทษด้วยที่ตั้งค่าเหรียญ ถือซะว่าเป็นกำลังใจเล็กๆน้อยๆให้ไรท์เนาะ จุ๊บๆ ^3^***

ตอนพิเศษแทนคำขอบคุณจ้าาา ^^

ชื่อตอน : ตอนพิเศษแทนคำขอบคุณจ้าาา ^^

คำค้น : ลีลาวดียามค่ำ, มาเฟีย,อิโรติก, 18+, พระเอกหล่อ, พระเอกรวย ,น่ารัก,หวานๆ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2559 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษแทนคำขอบคุณจ้าาา ^^
แบบอักษร

ตอนพิเศษ

“คุณแม่สวัสดีค่ะ”

“อ้าวปิ่น เป็นยังไงบ้างลูก แม่กับพ่อว่าจะแวะไปหาที่บ้านอยู่ ทำไมมาคนเดียว กำลังท้องกำลังไส้ ไม่พาตานิวมาด้วยล่ะ”

วิยะดารีบปรี่เข้าไปหาลูกสาว ที่กำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง แล้วก็อดจะถามหาน้องนิวหรือเด็กชายณิวกรไม่ได้

“น้องนิวอยู่บ้านฟ้าน่ะค่ะแม่ แกชอบเล่นกับหนูแพรวตื่นมาก็ถามหาน้องแพรวตลอด ปิ่นแค่แวะมาเอาของน่ะค่ะ เอ่อ คุณแม่คะ ห้องเดิมพี่ภูยังมีใครเข้าไปรึยังคะ”

“ไม่มีเลยจ้ะ ตาภูน่ะ ห้ามอย่างเด็ดขาดไม่ให้ใครเข้า แม่ก็ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ในห้อง แต่ถ้าไม่มีกุญแจก็เข้าไม่ได้ ดันทำประตูล็อกพิเศษขนาดนั้น แม่ก็ไม่รู้ความคิดของภูเขา”

วิยะดาบอกพร้อมกับหัวเราะขำ ห้องนั้นไม่มีใครเข้าได้นอกจากเจ้าตัวเอง นางกับศุภกิตติ์แม้จะอยากรู้แต่ก็จนปัญญา

“ค่ะ ปิ่นก็อยากรู้ว่าข้างในมันมีอะไรนักหนา...เอ่อ งั้นปิ่นไปเอาของก่อนนะคะ”

“จ้ะ แม่กำลังทำบัวลอยอยู่ เดี๋ยวเอากลับไปกินที่บ้านด้วยนะ”

“ค่ะแม่”

พูดจบหญิงสาวจึงมุ่งตรงขึ้นชั้นสองของบ้าน แต่จุดหมายไม่ใช่ห้องเดิมของเธอ แต่เป็นห้องต้องห้ามของบ้านต่างหาก เมื่อหยุดตรงหน้าประตูเจ้าปัญหา มือบางรีบค้นกุญแจดอกเล็กที่แอบจิ๊กมาจากกระเป๋าเงินของภูวิศมา กว่าจะได้มาเธอต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวจะแย่ นี่ถ้าภูวิศรู้ว่าเธอแอบจิ๊กมาล่ะก็ มีหวังซวยแน่ แต่ก็ช่างเถอะ อย่างมากก็แค่ไม่ได้ออกลงจากเตียงแค่นั้นเอง

มือบางจัดการปลดล็อกกุญแจ ก่อนจะหมุนลูกบิดเบาๆ หัวใจเริ่มเต้นแรงเพราะตื่นเต้น เธออยากรู้นักว่าในห้องนี้มันมีอะไรกันนักกันหนา

“....”

ภาพที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เธอต้องค้างนิ่ง

รูปถ่ายนับร้อยใบ แปะติดเต็มผนังห้องไปหมดครอบคลุมทุกตารางนิ้วของห้อง และแค่มองแวบเดียวเธอก็รู้เลยว่า รูปทั้งหมดนี้มันคือรูปของเธอ!!

รูปเหล่านี้คือรูปทุกอิริยาบถของเธอ ทั้งกำลังยิ้ม กำลังทำหน้าเศร้า กำลังหลับน้ำลายยืด เป็นรูปถ่ายทีเผลอแทบจะทั้งหมด ตั้งแต่อยู่ในชุดนักศึกษา ชุดเทควันโด ชุดพนักงานเสริฟที่ไนต์คลับ ชุดธรรมดา ชุดนอน และรูปที่ใหญ่ที่สุดและโดดเด่นที่สุด นั่นคือรูปคู่แต่งงานขนาดใหญ่

ตอนนี้เธอแทบหยุดหายใจไปเลย นี่ไม่ได้อยู่ในมโนความคิดของเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่แค่รูปภาพเท่านั้น ยังมีสิ่งของเก่าๆ ตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยของเธอ แต่ที่ทำให้เธอสนใจที่สุดก็คงจะเป็นชุดเดรสคุ้นตา พลันเท้าเล็กๆจึงเดินไปที่โต๊ะวางของ มือบางยกชุดขาดวิ่นขึ้นมาดู มันคือชุดที่เธอใส่ในวันงานเลี้ยงรุ่น ใต้ชุดเดรสยังมีซองสีน้ำตาล วางเอาไว้อยู่

เพราะความอยากรู้เธอจึงหยิบซองนั้นขึ้นมา ข้างในซองคือรูปเกือบร้อยใบ เป็นรูปที่ภูวิศให้เธอดูตอนที่ขอให้เธอช่วยตามหาน้องสาว แต่ว่ารูปเหล่านั้นกลับถูกกากบาตรทับเอาไว้เกือบทุกใบ และพอมาถึงใบสุดท้าย นั่นทำให้เธอต้องแปลกใจอีกรอบ เพราะมันคือรูปของเธออีกแล้ว แต่เธอมั่นใจว่าตอนที่ชายหนุ่มให้ดูไม่ได้มีรูปเธอ

“หรือว่าพี่ภูจะรู้อยู่แล้วว่าเราคือลูกสาวที่หายไปของแม่”

แกรก

เสียงล็อกประตูทำให้ใบหน้าสวยหันไปตามเสียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่ล็อกคือใคร

“พี่ภู!

“เห็นหมดแล้วสินะ”

ร่างสูงสมาร์ทเดินล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วมองไปรอบๆ ห้องอย่างอารมณ์ดี ผิดกับหญิงสาวที่หน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ภูไปได้ไปทำงานหรอคะ”

“ก็ไปแล้ว แต่พอดีหากุญแจตู้เซฟไม่เจอน่ะ”

กุญแจตู้เซฟที่หมายถึงก็คือกุญแจห้องนั่นเอง เขามักจะตรวจสอบทุกครั้งก่อนออกจากบ้าน แต่วันนี้เขาดันลืมตัว พอไปถึงบริษัท หาอีกทีก็ไม่เจอแล้ว แม้เคยคิดจะพาหญิงสาวมาดูแล้วก็เถอะ แต่พอถึงวันที่หญิงสาวรู้ความจริงมันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินนิดหน่อย

“ทั้งหมดในห้องนี้คือสมบัติที่พี่เก็บรักษาเอาไว้ ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน ความทรงจำต่างๆ พี่ก็เก็บเอาไว้ในนี้ แต่ปิ่นรู้มั้ยว่าพี่อายตัวเองทุกครั้งที่มองมัน พี่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นหนักขนาดนี้ แต่ว่าพี่มีความสุขที่ได้เก็บช่วงเวลาระหว่างเราทุกอย่าง และตอนนี้...” ร่างสูงเดินเข้าหาหญิงสาวในระระประชิดจนติดกำแพง

“การที่ปิ่นมาเห็นก่อนที่พี่จะบอกมันทำให้พี่เขินจริงๆ เพราะอย่างงั้น โทษฐานที่ทำให้พี่เขิน ปิ่นต้องรับผิดชอบด้วย”

“ว้าย! พี่ภูจะทำอะไรคะ”

ร่างบางถูกช้อนขึ้นมาอย่างง่ายดายก่อนภูวิศจะวางหญิงสาวลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบา

“ทักทายลูกสิครับ แต่วันนี้พี่ขออยู่กับลูก กับปิ่นนานๆ นะ โทษฐานที่ทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ถ้าหากพูดว่ารักพี่ พี่จะลดโทษให้ครึ่งวัน ว่าไง”

ภูวิศจ้องเข้าไปในแววตาตื่นของภรรยาคนสวยก่อนจะอดจุ๊บเบาๆ บนริมฝีปากหวานไม่ได้

“จนถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะให้พูดอีก คนบ้า”

ใบหน้าสวยแดงปลั่ง สายตาหวานหยดจ้องหน้าสามีและพ่อของลูกอย่างยั่วยวน ก่อนเรียวแขนเล็กจะยกขึ้นคล้องกับลำคอหนา

“ถ้าอยากให้ปิ่นบอก พี่ภูต้องบอกก่อนนะคะ”

ชายหนุ่มยิ้มกับความเจ้าเล่ห์ของหญิงสาวแต่ก็ไม่อิดออดที่จะพูดคำๆ นี้ออกมาจากใจ

“พี่รักปิ่น รักลูก รักมากๆๆๆๆ...คราวนี้ปิ่นจะยอมบอกรักพี่ได้รึยัง”

“รักค่ะ ปิ่นรักพี่ภู”

สิ้นคำของหญิงสาว ริมฝีปากหนาก็ขโมยจูบภรรยาของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงแม้ความลับของเขาจะถูกล่วงรู้แล้วก็ตาม ตอนนี้มันไม่สำคัญอีกแล้ว สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาก็คือ ผู้หญิงที่ชื่อวิลาศินีและลูก แค่นี้เขาก็มีความสุขจนเก็บไม่หวาดไม่ไหวแล้ว

  

 

 

ความคิดเห็น