t-win

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

my demon ปีศาจตัวร้ายกับนายเทวา ตอนที่ 21 100%nc18+++

ชื่อตอน : my demon ปีศาจตัวร้ายกับนายเทวา ตอนที่ 21 100%nc18+++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2559 10:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
my demon ปีศาจตัวร้ายกับนายเทวา ตอนที่ 21 100%nc18+++
แบบอักษร

images by free.in.th

           

 

 

 

 

 

             ภายใต้เงามืดแห่งรัตติกาล พระโอรสหนึ่งเดียวของเผ่าพันธุ์ไลแคน คนที่ต้องแบกรับภาระมากมายไว้บนบ่า ร่างสูงของเจคอปกำลังทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ในห้องบรรทมแววตาที่เคยดุดันและแข็งกล้ากลับทอแสงลงแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยอ่อนในจิตใจ ตั้งแต่เดม่อนหายตัวไปอย่างไร้ร่องลอย เขาก็โดนเสด็จพ่อตำหนิและกล่าวโทษแถมยังยื่นคำขาดถ้าเขาหาเดม่อนไม่เจอในเร็ววันเขาจะโดนปลดออกจากการรัชทายาทและถูกเนรเทศออกจากวัง เขาไม่ได้กังวลเรื่องนั้นแต่เขากลัวพระมารดาจะทุกข์ใจ เมื่อหนึ่งเดียวที่เป็นที่พึ่งอย่างเขาไม่ได้อยู่เคียงข้าง

           

ขอเพียงเขาได้อภิเษกกับเดม่อนทุกๆอย่างก็จะตกเป็นของเขารวมถึงอำนาจสูงสุด และเมื่อนั้นท่านแม่ก็จะเป็นอิสระ ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการที่บาดลึกในจิตใจ

            เสด็จพ่อไม่เคยรักพระมารดา ราชาทำเพียงให้เขาเกิดมาเท่านั้น

 

            “องค์ชายเพคะ พระราชาทรงรับสั่งให้เข้าพบ เพคะ” เสียงหวานจากหญิงรับใช้เรียกให้เขาหลุดจากภวังค์

 

            “อืมข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเถอะ”เสียงเข้มอ่อยอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย เขารู้ว่าองค์ราชาเรียกไปเรื่องอะไร...

 

 

                        แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านผืนเก่าฝุ่นเขรอะจนเห็นเป็นระอองบางๆลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงแดดอุ่นๆกับอากาศเย็นยามเช้า มันทำให้ใครบางคนไม่อยากจะลุกจากที่นอน ร่างเล็กนอนคุดคู้อยู่บนฟูกที่นอนเก่าเก็บที่พอจะหาได้ในยามดึกเมื่อคืนก่อน  การมาเยือนบ้านของชนเผ่าต้องห้าม เขาก็พาเอาหายะนะมาสู่เจ้าของบ้าน พ่อของจูเลียตตายในวันที่เขาเหยียบย่ำเข้ามา ร่างบางยังคงจดจำภาพอันน่าสยดสยอง และกลิ่นคาวเลือดได้ดี ดวงตากลมค่อยๆกระพริบถี่ ก่อนจะลืมขึ้นเต็มตา เขากวาดสายตาไปรอบๆ ไม่พบเจอชายเจ้าของห้องที่นอนอยู่บนที่นอนหนานุ่มและสะอาดกว่า

 

            “หายไปไหนแต่เช้า” ร่างเล็กลุกลงจากที่นอนแล้วเดินออกตามหา

 

            “ทำอะไรนะ”โรมเดินออกมานอกบ้านและเจอเข้ากับชายหนุ่ม

 

            “ทำหลุมศพให้พ่อของข้า” ร่างเล็กพยักหน้า ก่อนจะลงมือช่วยกันขุดหลุมจนลึกพอที่จะเอากล่องไม้บรรจุเถ้ากระดูกของชายชราฝังลงไป ก่อนจะกลบจนดินดินนูนขึ้นเป็นเนินเล็กๆ โรมเดินไปรอบๆสวนสวยเพื่อหาดอกไม้มาวางไว้  

 

เมื่อพวกเขาพ้นเขตป่าเข้าสู่เขตทุ่งหญ้าสะวันนา บนพื้นที่กว้างที่ปกคลุมไปด้วยต้นหญ้าที่ขึ้นสูงถึงเอวเดม่อนกับนางฟ้านี่เรียกได้ว่าเกือบถึงคอเทวาจูงมือเดม่อนเอาไว้

           

“พี่เทได้ยินเสียงอะไรไหม”จู่ๆเดม่อนก็ถามขึ้น ทุกคนเงี่ยหูฟังและหยุดเดิน

            แซก แซก แซก เสียงฝีเท้าวิ่งฝ่าพงหญ้าดังเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่มาเป็นสิบ ใจดวงน้อยเต้นระรัว โลเวนขยับเข้าใกล้ ลูชทันที

 

            “พวกชาโดว”โรเวนกระซิบ

 

            “ระวังตัวด้วยไม่รู้ว่ามันพวกไหน”

 

            “อาจจะเป็นเรย์ก็ได้นะ”

 

            “ถ้าเป็นเจ้านั้นจริงเราก็ต้องฆ่านะพะยะคะ”

 

            “ทำไม”เดม่อนเอ่ยถาม

 

            “เพราะเรย์เป็นคนขององค์เดอมุส”ลูชเป็นฝ่ายตอบแทน

 

            “ตะ..แต่ว่าเขาเป็น”

 

            “นั้นมันก่อนที่เราจะสงบศึกกับไลแคน ตอนนี้เราไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น องค์ชาย”โรเวนพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง สายตาหันไปสบกับอีกคนทันทีแม้กระทั่งคนที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่ไว้ใจ

 

            การที่พวกชาโดว ตามล่าไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เพราะพวกนั้นคือมือสังหาร คือหน่วยสืบราชการลับ การที่มันเฝ้าติดตามพวกเขาอาจจะเป็นคำสั่งของใครบางคน

 

            “เราต้องรีบ”ลูชเอ่ย ทุกคนเร่งฝีเท้าเพื่อให้ออกจากทุ่งหญ้าให้ไวที่สุด  เพราะสุดเขตแดนพวกเขาสามารถหลบหลีกได้เพราะมันเป็นแหล่งชุมชน  นีลอุ้มนางฟ้าไว้ในอ้อมแขนแล้ววิ่งนำหน้าไปลูชกับโรเวนปิดท้าย

 

            “เดม่อนไหวไหม”เทวาหันมาถามคนรักด้วยความเป็นห่วง

 

            “พี่เทเองเหอะไหวป่าว ม่อนวิ่งได้เร็วกว่าพี่อีกนะ”

 

            “กูไหว” ปากบอกว่าไหว แต่หายใจแทบจะไม่ทัน แวมไพร์วิ่งเร็วมาก เขาเชื่อในข้อนี้ที่สุด

 

เสียงแหวกพงหญ้าดังรายล้อมพวกเขามาติดๆ ต้องเร็วกว่านี้อีก ในใจคิดร่างสูงใจเต้นระทึกนึกหวั่นกลัวพวกชาโดวอยู่ในใจ

           

“อีกนิดเดียวก็พ้นแล้ว องค์ชายพาเทวาไปพบพวกกระหม่อมท่านลานน้ำพุนะ พะยะคะ นีลพานางฟ้าแยกไปอีกทางนะ แล้วไปเจอกันทีนั้น ดูแลกันให้ดี มึงด้วยเทวาอย่าให้องค์ชายเป็นอะไรแม้แต่ปลายเล็บ” โรเวนสั่งทิ้งท้ายก่อนจะปลีกตัวแยกกันไปคนละทางกับพวกเขา

 

            “ตามมาทางนี้พี่เทวา นีล แล้วเจอกัน”เดม่อนกระชากเทวาให้หลบไปอีกทางก่อนที่พวกชาดโวจะมาถึงตัวในแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ทั้งคู่ลัดเลาะพุ่มไม้ใหญ่ออกมา ก่อนจะเจอเข้ากับสวนหลังบ้านของใครบางคน บ้านที่ทำจากหินและไม้ เหมือนบ้านของคนยุคโบราณผสมผสานกับปัจจุบัน มันดูแปลกตาสำหรับเขา

 

            “กรรซ โฮ่งๆ” จู่ๆเสียงขุ่คำรามก็ดังอยู่เบื้องหน้า เทวาและเดม่อนถอยหลังทันที

 

            “ชู่ว เจ้าหมาน้อยใจดี”เดม่อนเรียกหมาสองหัวหน้าตาหน้าเกลียดอย่างเป็นมิตร มันกระดิกหางนิดๆพร้อมกับนั่งลง

 

            “อา เบลอส”เดม่อนสังเกตเห็นป้ายที่ปลอกคอ มันผงกหัวพร้อมกระดิกหางไปมา เดม่อนนั่งลงมันก็คลานหมอบเข้ามามือเล็กลูบลงบนหัวขนเกรียนสีดำสนิทอย่างเอ็นดู ลูบทั้งสองหัว

 

            “นี่เรียกว่าหมาเหรอ”เทวาถาม

 

            “ครับ หมาเฝ้าประตูนรก อันทีจริงมันต้องมีสามหัว แต่นี่คงเป็นพันธ์ผสม เอาไว้เลี้ยงเฝ้าบ้าน”

 

            “มีไว้สักตัวที่บ้านก็คงดี” เดม่อนเล่นกับเบลอสก่อนจะอำลามันเพราะเขาต้องรีบไปพบดรเวนที่จุดนัดหมาย

 

            “แล้วเจอกันใหม่นะเบลอส”

 

            “โฮ่ง”

 

            ทั้งคู่พากันกระโดดข้ามรั้วไม้ออกไป  ตลอดเส้นทางผู้คนเริ่มหนาตามากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาดูเหมือนคนทั่วๆผิดแปลกก็แค่เสื้อผ้าและเขี้ยวยาวที่ไม่ต้องปกปิด แสงแดดที่นี่ดูอึมครึมไม่สว่าง ตึกรามบ้านช่องก็ไม่ได้ต่างอะไรกับของโลกมนุษย์มากนักเว้นเสียแต่เทคโนโลยีที่ออกผสมผสานระหว่างสมัยใหม่และสมัยเก่าเข้าด้วยกัน จากที่เทวาสังเกตบางคนยังพกดาบและหน้าไม้ มีบางคนเหน็บปืน และไม้ยาวๆซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นไม้คฑาแบบในหนังแฮรรี่พอตเตอร์

 

            “พี่เท ดูนี่สิ”เดม่อนลากเทวาไปยังแผงขายหลอดเลือดแช่แข็ง

 

            “น่ากินจัง”เดม่อนตาวาว หลอดเลือดแช่แข็งก็เหมือนไอศกรีมหลากรสของมนุษย์

 

            “น่ากินกว่า ไอ้นี่ของกูอีกเหรอ” เทวาชี้ลงไปที่เป้า เดม่อนมองค้อน ก่อนที่หน้าจะขึ้นสี

 

            “หยุดเหอะน่า อายเค้า”เดม่อนเดินหนี เทวาหัวเราะนิดๆ นี่พวกเขาไม่มีเวลาได้สวีทหวานด้วยกันมานานเท่าไหร่แล้วนะเทวาเดินตามร่างเล็กห่างๆคอยสังเกตคนรักไปในตัว เดม่อนยังมีความเป็นเด็กอยู่มาก แม้ว่าอายุจะเข้าร้อยกว่าปีแล้ว ในโลกแวมไพร์เด็กก็คือเด็กไม่ได้ต่างอะไรกับโลกมนุษย์มากนัก เดม่อนอายุจะสิบหกแล้วในสายตาเขา

 

            “เดม่อน”เทวาเรียก ร่างเล็กหันมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง มันเป็นรอยยิ้มที่สวยที่สุดที่เขาเคยเห็น

            “ครับ”เทวาเดินเข้าหาแล้วย่อตัวลงนิดๆ

            “สนใจอย่างอื่นจนลืมผัวตัวเองเลยรึไง”

 

            “งะ...ไม่ได้ลืมสักหน่อย พี่เทรีบเดินสิ”เทวาหัวเราะนิดๆเขาชอบเวลาที่เดม่อนยิ้มหรือทำหน้างอลใส่ ไม่นานพวกเขาก็ถึงลานน้ำพุใจกลางเมือง น้ำพุขนาดใหญ่ที่มีรูปปั้นแวมไพร์ตัวใหญ่ผู้มีใบหน้าน่าเกรงขาม แววตาดุดันแต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นข้างกายมีเจ้าหญิงผู้มี สิริโฉมงดงาม ดวงตางอ่อนโยน เดม่อนยืนจ้องมองรูปปั้นนั้นด้วยแววตาเศร้า หยดน้ำใสๆเอ่อล้นออกมา

 

            “ฮึก..เสด็จพ่อ..เสด็จแม่...ลูกกลับมาหาท่านแล้ว”เดม่อนสะอื้นเบาเพราะกลัวโดนสังเกต เทวาดึงตัวเดม่อนเข้ามากอด

 

            “ไม่เป็นไรนะ กูจะเป็นทุกๆอย่างให้มึงเอง” อ้อมกอดอุ่นของเทวาถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้อุ่นเท่าอ้อมกอดของพ่อแม่ แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่สามารถยึดเหนี่ยวจิตใจที่บอบช้ำของเขาไว้ได้ เดม่อนสะอื้นหนัก เทวาพยุงร่างเล็กมานั่งที่ขอบบ่อของน้ำพุ ยกมือขึ้นปาดน้ำตา

 

 

            “อย่าร้องนะคนดี เดี๋ยวโรเวนมันจะฆ่าพี่เอา”เดม่อนเงยหน้าขึ้นมา

 

            “ม่อนไม่ยอมให้ใครทำอะไรพี่เทหรอก..ฮึก..สัญญานะว่าจะไม่ทิ้งกัน จะไม่ให้ม่อนต้องอยู่คนเดียวอีก สัญญาต่อหน้าเสด็จพ่อเสด็จแม่เลย” เดม่อนทำน้ำเสียงให้ดุจริงจังและกลั้นสะอื้นไว้ เขาต้องการคำมั่นสัญญา

 

            “ได้สิคนเก่ง..”เทวาหันไปหารูปปั้นก่อนจะเอ่ยคำสาบาน

 

            “ผม นายเทวา สามีของเดม่อน ผมขอสัญญาว่าจะดูแลและรักเดม่อนจนกว่าชีวิตผมจะหาไม่ ผมจะไม่ปล่อยให้เดม่อนต้องอ้าง หรือเสียใจ ผมจะรักและเทิดทูลเขาด้วยหัวใจ และรักไปจนชั่วนิจนิรันด์”น้ำเสียงก้องกังวานและอ่อนโยน เขาสบตาเดม่อนตลอดเวลาขณะที่เอ่ยคำสาบานเพื่อเดม่อนมั่นใจว่าเขาจะทำตามอย่างที่พูดเอาไว้ เดม่อนยิ้มจนแกล้มปริโผเข้ากอดเอวสอบเอาไว้ด้วยความรู้สึกปลื้มใจ  หัวใจมันเหมือนจะเต้นแรง ทั้งๆที่มันไม่เคยเต้น

 

            “สัญญาแล้วนะ ห้ามคืนคำด้วยเข้าใจไหม”

 

            “รู้แล้วละน่า ไอ้หมูอ้วน”เทวายีหัวทุยด้วยความเอ็นดู ใบหน้าน่ารักๆยิ้มหวานให้เขาไม่ขาดจนบางทีก้อย่ากจะรู้ว่าโลกของพวกปีศาจมันจะมีโรงแรมม่านรูดแบบโลกมนุษย์ไหม

 

            “อย่ายิ้มเยอะ กูใจไม่ดี เดี๋ยวจะฉุดมึงลงไปเอาที่ข้างทางสะก่อน”

 

            “-///-“

                       

                        รอไม่นานพวกที่เหลือก็เข้ามาสมทบทุกคนดูเหมือนจะปลอดภัยดีกันทุกคน เทวาจับมือเดม่อนไว้ไม่ยอมปล่อย โรเวนมองตาขวาง

           

“มือนะ ปล่อยมั่งก็ได้”โรเวนแขวะ เทวาไม่ปล่อยแถมยักคิ้วใส่อย่างไม่กลัว เรื่องอะไรจะปล่อย เดี๋ยวเมียหายอีกทำไง เขาคิด

 

“เราจะไปที่ไหนกันต่อเหรอ โรเวน” เดม่อนถาม

 

“คงต้องหาที่พักชั่วคราวก่อน พะยะคะ เชิญองค์ชายตามกระหม่อมมา”โรเวนเดินนำ พวกเขาเดินออกไปอีกนิดก็เจอเข้ากับร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดูๆแล้วน่าจะเป็นโรงเตี้ยมสำหรับพวกนักเดินทาง

เพราะด้านในมีแต่นักเดินทางและพวกพ่อค้าจากดินแดนอื่นที่เข้ามาทำการค้าขายในดินแดนแห่งนี้  โรเวนเปิดประตูไม้เก่าๆเข้าไป ก่อนจะตามด้วยเทวาเดท่อนและนีลกับนางฟ้า

“ม่อน..เอ้ย องค์ชาย ทรงหิวไหม”นีลหันมาถาม

“เรียกแบบปรกติเหอะ มันไม่ชิน”เดม่อนว่าเขาไม่ชินที่จะให้เพื่อนเรียกตัวเองเป็นคำราชาศัพท์

“เออมึงหิวไหม กูหิวแล้ววะ นี่นางฟ้ายังไม่ได้กินอะไรเลย”เดม่อนรู้สึกหิวเหมือนกัน

“โรเวนเราหิวแล้ว หาอะไรกินกันเถอะ”เดม่อนเอ่ยขอ โรเวนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินไปหาโต๊ะนั่ง เขาเลือกที่จะนั่งในที่ลับสายตาและใกล้ทางออก เผื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น พอได้โต๊ะ ก็มีคนมารับรายการอาหาร

 

“มีแต่หนุ่มหล่อ..ดีจังเลยนะคะ โดยเฉพาะ ท่านนี้”หญิงสาวแวมไพร์หุ่นสะบึมเชยปลายคางเทวาให้หันมามองตา

 

“อย่ายุ่ง ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่” น้ำเสียงเย็นๆดังมาจากริมฝีปากเล็กของคนข้างกาย ดวงตาแดงวาบขึ้นมอย่างน่ากลัว ทำเอาแวมไพร์สาวผงะไปนิด

 

“รีบๆสั่งสิ”เดม่อนว่าเสียงดุ

 

“หึหึ”เทวายิ้มมุมปากนิดๆอย่างพอใจ เมื่อสั่งอาหารกันเรียบร้อย โรเวนก็ไปติดต่อเรื่องที่พัก ทั้งหมดสามห้อง

“องค์ชายนอนกับกระหม่อมนะพะยะคะ ส่วนมึงนอนกับเทวาไปละกัน”ร่างโปร่งหันมาบอกลูช

            “แน่ใจว่าจะเอาแบบนั้น”โรเวนพยักหน้า ลูชยิ้มร้ายออกมาทันที เทวาทำท่าจะค้านด้วยอีกคน เรื่องอะไรที่เขาจะต้องนอนแยกกับเมีย คิดถึงใจจะขาด

            “ไม่ได้กูจะนอนกับเมียกู”เทวาเอ่ยขัด

            “ เหอะ ฝันไปเถอะ แค่นี้องค์ชายก็เปลืองตัวจะแย่อยู่แล้ว”โรเวนเบะปากใส่อย่างไม่ไว้หน้า

            “แต่ม่อนอยากนอนกับพี่เทนี่”เป็นเดม่อนเองที่งอแงออกมา

            “ไม่ได้กระหม่อม พระองค์ต้องบรรทมกับหม่อมชั้น”โรเวนบอกเสียงเหี้ยม ตั้งแต่ไปอยู่ที่โลกมนุษย์เดม่อนดื้อมากขึ้นทุกวัน

            “โรเวน..เราจะนอนกับพี่เท นะ นะๆ”ร่างเล็กทำเสียงอ้อนช้อนตามอง

            “อย่ามาใช้นิสัยมนุษย์กับหม่อมชั้นนะ พะยะคะ”

            “เราเปล่า นะให้เรานอนกับพี่เทวานะ เราคิดถึงเขา”เดม่อนงัดสกิลอ้อนออกมาใช้ สองมือจับแขนแกร่งเอาไว้พลางโยกไปมา แถมทำหน้าแบ๋วใส่

            “ไม่ ไม่ และไม่” นีล ยืนจับมือนางฟ้าเอาไว้ก่อนจะกระซิบกระซาบกันแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ สองคนนี้ดูจะสนิทกันเกินไปแล้วนะ เดม่อนหลี่ตามองคนทั้งคู่อย่าจับผิด

            “มานี่”จู๋ๆลูชก็คว้ากุญแจ้หองไปถือไว้หนึ่งดอกแล้วลากโรเวนออกไป

            “นี่ ปล่อยนะไอ้ทรยศ จะทำอะไร กูจะเฝ้าองค์ชาย ปล่อยกุสิวะ”เสียงหวานทุ้มโวยวาย

            “บอกบริการเอาหารไปส่งให้ที่ห้องด้วย”ลูชตะโกนบอก เทวาหันมายิ้มกริ่ม  อย่างน้อยลูชมันก็เป็นคนดีละวะ เทวาคิด ทั้งสี่พากันกินอาหารก่อนจะสั่งให้พนักงานเอาอาหารขึ้นไปให้ลูชที่ห้อง

            “นีล ฝากนางฟ้าด้วย ห้ามแกล้ง ห้ามเล็ม ห้าม ห้ามๆๆ เข้าใจใช่ไหม”เดม่อนยืนกอดอกตัวเองพร้อมกับมองใบหน้าเพื่อนอย่างจับผิด

            “หึหึ จะพยายามละกัน”

            “เดม่อน ฟ้าไปก่อนนะ แล้วเจอกันนะ”เสียงเอ่ยออกมาใบหน้าน่ารักๆนั่นส่งยิ้มให้แม้จะมองไม่เห็นเพื่อนตัวแสบแต่เธอก็รู้ตำแหน่งว่าอยู่ตรงไหน

            “อื้อ ถ้าไอ้นีลมันคิดจะเต๊าะ นางฟ้า นางฟ้าเรียกเราเลยนะ”

            “ฮ่าๆ เดม่อนพูดอะไรเนี้ยะ ไปเถอะนีล นางฟ้าปวดฉี่” พอทั้งคู๋แยกตัวไป เทวาก็ลากเดม่อนไปยังห้องพักของตัวเองทันที

            “พี่เท..อื้ออ....ทะ..อะไร แฮกๆ”เดม่อนถามเสียงกระท่อนกระแท่น เพราะเทวากำลังจูบเขาอยู่

            “กูคิดถึงมึง”ปลายลิ้นร้อนตวัดไปทั่วทั้งโพลงปากเล็กอย่างหิวกระหาย เทวาไม่ปล่อยเวลาให้มันเปล่าประโยชน์ เขาช้อนตัวเดม่อนขึ้นแล้วพาไปที่เตียงทันที

            “อ๊ะ พี่ เท ใจเย็นสิ ม่อนยังไม่พร้อมเลยนะ อื้ออ”เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านเทวาไม่สนใจเขาถอดเสื้อตัวเล็กออกก่อนจะก้มลงชิมยอดอกจิ๋วอย่างคิดถึง ร่างกายบิดเร้าไปด้วยแรงอารมณ์ แก่นกายเล็กมันค่อยๆตื่นตัวขึ้นจนแข็งดันผ่านเนื้อผ้าออกมาอย่างชัดเจน

            “กูคิดถึง...”เทวาปลดกางเกงของเดม่อนออกอย่างรวดเร็ว เขายิ้มหื่นก่อนจะก้มลงสำเร็จโทษกับแก่นกายเล็กน่ารักน่ากินของเดม่อน

            “อื้ออ อ๊า มัน อ๊ะ พี่เท ..เสียว...”สองมือเล็กจิกทึ้งไปบนผ้าปูที่นอนสีขาวใบหน้าหวานตะแคงซุกลงกับหมอนใบโตและกัดมันไว้เพื่อระบาย

            “อืม ม่อน..”

            “อะ อะ อื้ออ พี่เท ไม่ ไหว เอาออก อื้อออ จะ ไป”จากมือที่เคยกำผ้าปูยกขึ้นดันหัวทุยของคนรักให้เอาออก แต่เทวาปัดมือนั้นออกแล้วดูดเล็มของเดม่อนอย่างเมามัน

            “อะ อ๊า....”เสียงหวานครางยาวออกมาพร้อมกับสายธารสีขาว เทวากลืนมันลงคอ

            “อร่อยวะ...”เขายิ้มเทวาถอดกางเกงตัวเองออก เดม่อนมองแก่นกายใหญ่ที่ผงาดชี้หน้าเขา เดม่อนมองอย่างรู้หน้าที่ สองมือเล็กค่อยๆประคองมันเอาไว้ ก่อนจะใช้ปากครอบมันลงไป ทันทีที่ปลายลิ้นเล็กสัมผัสกับส่วนเนื้อของเขาเทวาแทบจะคลั่ง ลิ้นเล็กๆนั่นสร้างความปั่นป่วนให้เขาได้เป็นอย่างดี

            “อืออ ม่ออน ซี๊ด...อ่า”

            จ๊วบๆๆ

            “ดูดแรงๆ ตรงนั้น” เดม่อนทำตามทุกอย่างที่เทวาบอก อย่างเอาใจ จนเทวาตัวกระตุก พ่นน้ำรักเข้าใส่ปากเดม่อนเต็มแรง

            “อื้ออ...  แคกๆ ที่เท” เดม่อนสำลักเบาๆก่อนจะตวัดสายตาค้อนใส่คนตัวโต

            “หน้าตามึงตอนนี้ แมร่งเร้าอารมณ์มาก ดูสิ”เขาจับใบหน้าหวานให้หันไปมองกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆเตียง ใบหน้าหวานเลอะไปด้วยคราบน้ำสีขาวขุ่น เดม่อนหน้าขึ้นสีนิดๆ แต่คงจะโกรธอะไรไม่ได้ เพราะหลังจากที่มองแล้ว เทวาก็จับเขาขึ้นไปอยู่บนตัว

            “กดตัวลงมา”เทวาสั่งเสียงพร่า เดม่อนพยักหน้าก่อนจะค่อยๆกดตัวเองลงนั่งทับแก่นกายใหญ่ แท่งร้อนค่อยๆหายเข้าไปในช่องทางที่คับแคบอย่างช้าๆ ใบหน้าหวานเหยเกนิดๆ

            “เจ็บ อึก มันเจ็บ”เดม่อนหยุดกลางคัน เทวาดึงคนตัวลงไปกอดก่อนจะจูบเพื่อให้เดม่อนผ่อนคลายตัวเอง เทวาค่อยๆดันแก่นกายตัวเองเข้าไป เดม่อนตัวกระตุก

            “อะ อื้อออ...”

            “ไม่ไหววะ มึงตอดจนกูจะแตกแล้ว”พูดเสร็จกันดันสวนทีเดียวมิดลำ เดม่อนผวาเฮือกด้วยความเจ็บแปลบ

            “อ้อออ พี่เท..อ๊ะ อ๊ะ อื้ออ..อื้ออ เบาหน่อย”

            “แฮกๆ ของมึงรัดแน่นมากม่อน..กู อะ อะ อยากได้มากกว่านี้ มึงขยับให้ที”เทวาดันตัวเดม่อนให้นั่งหลังตรง ก่อนที่คนตัวเล็กจะเริ่มขยับเอง

            “อะ อะอะอ๊า..ลึก อื้อ..เสียง อ๊า..พี่เท พี่เท”เดม่อนโยกตัวแรงอยู่บนร่างกายแกร่งสองมือยันอกหนาเอาไว้แล้วรัวสะโพกขึ้นลง

            ตับ ตับ ตับ...

            “อื้ออ ม่อน แรงอีก อื้ออ เด็กดี...อะ อื้อ”เมื่อเด็กน้อยได้รับคำชมเดม่อนก็เร่งสปีดตัวเอง

            ปับ ปับ ปับ ปับ.....

            “จะ ออก..อะ อ๊า....”เดม่อนปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง เทวาจับเขาพลิกให้ลงนอน ก่อนจะเป็นฝ่ายกดเอวสอบลงไปเน้นๆแทน

            “อื้ออ อ๊า..พี่เท..พี่ครับ...แรงๆ แรงๆ”เดม่อนร้องขออย่างไม่อาย เทวากดเน้นทุกจังหวะสอดใส่ เขาเองก็แทบจะทนไม่ไหว ร่างกายของเดม่อนมันตอบสนองเขาได้ดีไปหมด เทวาจับคนตัวเล็กพลิกคว่ำก่อนจะกระหน่ำบั้นท้ายอย่างไม่มีหยุด เสียงหวานครางดัง จนแทบจะไม่มีเสียง ร่างกายสั่นระริกก่อนจะปลดปล่อยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เทวาสร้างรอยไว้จนทั่ว ไม่มีที่ว่างเลยด้วยซ้ำ

            “อะ อะ อา อื้อออ”ยามสบตามองซึ่งกันและกันไม่ต้องมีคำรักใดๆเอ่ยออกมา ทั้งคู่รับรู้มันด้วยหัวใจว่ารักกันมาแค่ไหน สองมือเล็กประคองใบหน้าหล่อให้หันมาจูบอีกครั้ง

            “อย่าหยุดนะครับ..อะ อ๊า..”คำร้องขอที่ดังขึ้นตลอดทั้งคืนไม่แพ้ใครบางคนที่กำลังโดนกระทำอย่างป่าเถื่อนด้วยอารมณ์รักและแรงแค้น

 

            “พากูมาที่นี่ทำไม”โรเวนกระชากเสียงถาม เพราะหลังจากที่กินอิ่มและนอนหลับ เขาก็ถูกลุชล่ามมือด้วยโซ่เงินก่อนจะพาเขาเข้ามาในป่าด้านหลัง ลูชไม่ตอบ แต่เขากลับจับโรเวนไปผูกไว้กับต้นไม้โดยแยกแขนขาออกจนกว้าง

            “หึหึ เปลี่ยนบรรยากาศ อยู่แต่ในห้องมันน่าเบื่อ”เสียงตอบอย่างเย็นชา ใจดวงน้อยไหววูบ

            “นี่มึงคิดจะทำเรื่องชั่วๆกับกูอีกแล้วใช่ไหม ปล่อยกูเดี๊ยวนี้นะ”โรเวนเริ่มจะโวยวายร่างโปร่งขยับไปไหนไม่ได้เพราะถูกตรึงเอาไว้

            แคว๊กกกกกกกก เสื้อผ้าสวยๆของโรเวนถูกกระชากออกอย่างแรงจนมันบาดผิวเขา

            “มึง!!!!

            “หึหึ เห็นแบบนี้แล้ว เร้าอารมณ์กูสุดๆเลยวะ”โรเวนในสภาพที่เปลือยเปล่ากำลังดินไปมามันรู้สึกเย็นวุบวาบไปทั้งตัว ลูชยืนกอดอกมองสภาพของอีกคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาเลียริมฝีปากตัวเอง ก่อนจะดึงโช่ให้ตึงขึ้นจนขาของโรเวนลอยขึ้นเหนือพื้นเสียงหวานกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

            “ช่วยด้วย..ช่วย อ๊า...”ยังไม่ทันจะเอ่ยประโยคต่อริมฝีปากหนาก็ตรงเข้าดูดกับยอดอกเล็ก

            “ร้องไห้ตายก็ไม่มีใครได้ยินนะครับเมีย”ลูชแสยะยิ้มก่อนจะเอนตัวหลบให้โรเวนได้เห็น ม่านบังตามันเหมือนห้องกระจกใสที่เราเห็นทุกอย่างด้านนอกแต่คนอีกฝั่งกลับไม่เห็นหรือได้ยินเรา เขาพึ่งจะรู้ว่าอีกด้านของต้นไม้ คือชุมชน ผู้คนเดินกันขวักไขว่ แต่ไม่มีใครเห็นหรือสังเกตเห็นพวกเขา

            “เวทมนต์ชั้นสูง ของเทวดา สัตว์นรกอย่างพวกมึงไม่มีโอกาสได้แตะ”ลูชแสยะยิ้ม ก่อนจะกัดเข้าที่ยอดอกของโรเวน

            “อ๊ากกกก อื้ออ...เจ็บนะเว้ย”

            “กูรู้มึงชอบเจ็บ...แต่กูเจ็บกว่าจำไว้”ลูชพูดแฝงอะไรบางอย่างเอาไว้ แววตาที่ดุดันมันไหววูบ โรเวนเห็นมัน แต่แค่ครู่เดียวเท่านั้น ร่างโปร่งเลือกที่จะเงียบปาก

            “มึงไม่เจ็บเท่ากูหรอก”ใช่ไม่เจ็บเท่ารักคนที่เกลียด รักที่ไม่มีทางที่จะมาบรรจบกันได้เลย

            “เดี๋ยวก็รู้” ลูชกระชากกลุ่มผมดกไปด้านหลังอย่างแรงก่อนจะฝังรอยฟันและรอยแดงเอาไว้

            ร่างโปร่งห้องโตงเตงและกำลังได้รับความทรมานจากโซ่เงินกลิ่นเนื้อไหม้ลอยคลุ้ง

            “อ่าส์..กลิ่นนี้มันหอมถูกใจกูมากเลยมึงว่าอย่างนั้นไหม..ดูสิ มึงคงรู้สึกดีจนมันแข็งสู้มือกูขนาดนี้”ลูชกำแก่นกายของโรเวนเอาไว้ในมือพร้อมกับบีบมันแรงๆ

            “อ๊ากกกก ไอ้นรก อื้อออ อย่าทำแบบนั้น”คำสบถด่าหลุดออกมาจากกลับปากคู่สวย แววตาหวานดูดุดันและน่ากลัว ลูชหัวเราะออกมาเสียงลั่น เพราะเขากำลังมองดูแก่นกายที่มันกระตุกเกร็งด้วยความเสียซ่านของอีกคน

          “มึงแน่ใจเหรอว่าจะไม่ให้กูทำ” ร่างสูงแสยะยิ้มร้ายก่อนจะคุกเข่าลงใบหน้าหล่ออยู่เสมอกลางลำตัวของโรเวน ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะครอบลงไปกับแก่นกายน่ารักๆนั่น

            “อะ อื้อ..ลูช..ลูช..”เสียงครางดังไม่หยุดปลายเท้าจิกลงบนอากาศด้วยความซ่าน ยามที่ริมฝีปากหยักครูดเอาส่วนปลายของเขา พร้อมดับดูดมันแรงๆ เสียงชื้นแฉะดังอย่างไม่ขาดสาย พอๆกับเสียงครางรัญจวนของใครบางคน

            “อะ อะ อื้ออ พอแล้ว ไม่ไหว”เสียงกระเส่าพยายามจะบอกให้หยุดเขายังไม่อยากจะปลดปล่อยตอนนี้ แต่ลูชยิ่งเห็นเขาทรมานก็ยิ่งชอบ ปากหยักยังคงทำหน้าที่ไม่มีหยุด ทั้งดูดทั้งเม้ม ลากยาววนเวียนตรงรอยหัวหยัก

            จ๊วบ ๆ  ๆ

            “อ๊า.....”เสียงครางหวีดยาวเพราะทนต่อความทรมานนั้นไม่ไหว โรเวนปลดปล่อยออกมาทุกหยาดหยด

            “จะกี่ครั้งๆของมึงก็หวานอร่อยไม่เปลี่ยน”คำชมแสลงหูทำเอาอีกคนรู้สึกใจสั่นไหว ร่างสูงยืดตัวตรง่พร้อมกับเลียหยดน้ำสีขุ่นที่มุมปาก เขาแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะปรับละดับโซ่ให้ตัวของโรเวนอยู่ในแนวระนาบขาทั้งสองข้างลอยเหนือพื้น ลูชเดินอ้อมไปด้านหลังแล้วแยกขาทั้งสองข้างออกก่อนจะแทรกตัวเข้าไป มือหนาลูบวนไปทั่วสะโพกกลมก่อนจะฟาดมือลงไปเต็มแรง จนเกิดรอยแดงเป็นรูปฝ่ามือ

            “อ๊ะ..ไอ้นรก”โรเวนสบถด่าเสียงเหี้ยม บางครั้งการที่ถูกทรมานด้วยเรื่องบ้าๆพวกนี้มันก็สร้างบาดแผลให้เขา มันทั้งปวดแสบปวดร้อน แต่ความทรมานมันกลับแฝงไปด้วยความหฤหรรษ์ เขาชอบและสนุกกับมัน เหมือนเป็นยาเสพติด

            “เมียด่าแปลว่าเมียรัก”ลูชแกล้งหยอก

            “ด่าให้ตายยังไงก็....ไม่รัก”เสียงมันเบาในช่วยท้ายประโยค

            “หึหึหึ ไม่รักก็ไม่รัก งั้นเรามาสนุกกันแบบไม่รักกันดีกว่า เนอะเมียจ๋า” เพียงแค่เสี้ยววินาที แก่นกายใหญ่ก็กดลงกับช่องทางที่แสนจะคุ้นเคย มันทั้งตอดรัดและบีแรงจนเขาอดใจไม่ได้ที่จะกระแทกลงไปแรงๆ โดยไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือทรมานแต่อย่างใด

            “อื้ออ อ๊ะ ....”

            “ฟังเสียงรูของมึงสิ มันเรียกร้องหาแต่ของๆกู”

            ตับ ตับ ตับ

            “อะ อะอะ อื้ออ”

            “เพราะไหมเสียง ตอนที่โดนกูกระแทกแรงๆ”

            “เลว ไปตายซะ ไปตายซะ  อะ อ๊า อื้อ ลูช...”ยิ่งด่ายิ่งอยากให้ทำแรงๆนั้นคือความเข้าใจของลูช เขากระหน่ำบั้นเอวราวกับกระสุนปืนกล ไม่หยุดพักและไม่ผ่อนแรง ช่องทางนุ่มเริ่มจะแดงจนบวมช้ำอย่างน่ากลัว โรเวนปลดปล่อยไปหลายต่อหลายครั้ง แต่คนที่ยังโยกตัวไม่หยุดพึ่งจะปลดปล่อยไปได้แค่ครั้งเดียว ลูชหยิบของเล่นที่แอบเอามาจากโลกมนุษย์มาด้วย ครั้งนี้มันมาเป็นก้อนเล็กๆ แต่สั่นได้ ลูชค่อยๆยัดมันเข้าไปในช่องทางโดยที่เขาเองก็ยังไม่ได้ถอดแก่นกายออก

            “ของเล่น กลัวมึงเบื่อ”ทันทีที่ลูชเปิดสวิช โรเวนก็ครางเสียงลั่น ทั้งดิ้นทั้งเกร็ง

            “อ๊า..อื้อ อื้อ ลูช พอ อื้ออ ไอ้สัส ไอ้เหี้ย ไอ้หน้าด้าน อึก อื้อออ” ลูชปลดโว่ที่ข้อเท้าของเขาออก ทันทีที่ขาถึงพื้นร่างโปร่งก็ทรุดฮวบ ดีที่เขาโอบเอวเอาไว้

            “จับไว้ดีๆละ เพราะมันยังไม่จบ วันนี้กูจะทรมานมึงให้ถึงใจ” โรเวนจับโซ่ร้อนๆไว้แน่นทันที่โดนกระแทกเข้ามา ขายาวแทบจะยืนไม่อยู่ มันสั่นอย่างรุนแรง แต่ที่แรงกว่าคือลูช ยิ่งด่ายิ่งโดนทำแรงๆ มันยิ่งสุขกายแต่ทรมานหัวใจ หัวใจที่กำลังจะสลายไปพร้อมๆกับความทรงจำ

 

            

images by free.in.th

 

ปล.ตัวอย่างของโรเวน เปลี่ยนจากเชือกเป็นโซ่ เครดิต กูเกิลนะคะ

 

หายไปนาน เพราะติดงานนะคะ ไม่งอลไม่ลืมกันน้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น