Kaew337

ขอบคุณมากค่ะสำหรับทุกท่านที่ติดตามกันอย่างแน่นหนึบ และ ขอบคุณมากๆเลยที่สนับสนุนมาตลอด Thank you for loving me.

01.จุดเกิดเหตุ

ชื่อตอน : 01.จุดเกิดเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2560 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
01.จุดเกิดเหตุ
แบบอักษร

01.จุดเกิดเหตุ



ผมชื่อ ‘ดิน’ แค่ชื่อก็บอกได้ถึงฐาแนะ เอ๊ย!!! ฐานะ เอ้ย!!! ถูกแล้ว ผมมีสมบัติมากมายที่พ่อทิ้งไว้ให้ก่อนที่ท่านจะเสีย  ได้แก่ บ้านไม้ยกพื้นสูงหนึ่งหลังพร้อมด้วยห้องนอนสองห้องกับอีกหนึ่งห้องน้ำ ห้องครัวพร้อมเครื่องครัวครบชุด ภายในพื้นที่ 47 ตารางวา มีแปลงปลูกกระเพรากับโหระพาอีกหนึ่งแปลง รถมอ'ไซค์หนึ่งคัน และที่ขาดไม่ได้คือ จักรยานที่คงจะเป็นรุ่น ‘อัลลิมิเต็ด อิดิชั่น’ ที่คงหาซื้อไม่ได้แล้วในยุคนี้เพราะเค้าคงเลิกผลิตไปแล้วอีกหนึ่งคัน...

ผมใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาเกือบปีแล้วตั้งแต่พ่อเสียไป รับจ้างทั่วไปคืออาชีพของผม แต่ตอนนี้ผมกำลังมองหาอาชีพที่ดูจะมั่นคงกับชีวิตของผม ไม่ว่าจะเป็นทหาร ตำรวจ ทนาย นายธนาคาร หรือจะเป็นหมอดีหว่า???

"เอาเป็นว่าพี่รับน้องเข้าทำงานเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ไปก่อนแล้วกันนะ เริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย เข้ากะเช้าไปก่อนแล้วกันนะ เข้างานก่อนแปดโมง พรุ่งนี้เจอกันครับ ห้ามสายนะ"ความฝันของผมแตกกระจายเมื่อผมได้ยินเสียงของผู้จัดการร้านสะดวกซื้อที่ผมมาสมัครงานพูดขึ้น 

"ครับ ขอบคุณครับ" ผมขอบคุณแล้วยกมือไหว้ ก่อนที่จะเดินออกจากร้าน

ผมเดินคิดเรื่องอาชืพที่ผมเพ้อฝันไปเรื่อย ผมอยากมีอาชีพที่มั่นคงกว่านี้  แต่คงยากเพราะผมเรียนจบแค่ ม.ปลายแล้วต้องออกมาช่วยพ่อทำงานเพราะพ่อผมเริ่มไม่สบาย แต่ถ้าพี่เค้าไม่พูดขัดซะก่อน ผมอาจจะฝันไปจนถึง นักการทูตแล้วก็ได้ ไม่เป็นไรกลับไปฝันต่อที่บ้าน ฮ่าฮ่าฮ่า

ผลั๊ก!!! ตุ๊บ!!!

"โอ๊ย วิ่งไม่แหกตาดูทาง พวกห่านี่"ผมตะโกนด่า ด่า ด่าใครวะ!!! ชนผมล้มแล้วแม่งก็หาย แน่จริงอยู่ให้ด่าสักเซ็ต สองเซ็ตดิวะ

"เอ๊ะ"ผมใช้มือยันพื้นเพื่อหาที่พยุงตัวเองลุกขึ้น โอ๊ว!!! ไม่!!! มือผมดันไปกดทับอะไรแข็งๆ กลมๆ แต่พอหยิบขึ้นมาดู ตกใจแบบ อือ ฮื๊อ!!!

"แหวนใครว่ะ"ผมรีบลุกขึ้นแล้วกำแหวนไว้แน่น พอลุกขึ้นได้ก็วิ่งสิครับรออะไร เดี๋ยวเจ้าของแหวนมาเจอ

ผมรีบวิ่งกลับมาบ้าน พอเข้าบ้านได้ก็ล็อกบ้านให้แน่นหนาเผื่อจะมีคนตามมา กลัวครับ! กลัวเจ้าของเค้าจะรู้ ทองแท้เปล่าว่ะมันช่างดูดี

"เหย็ดดดเข้ ของแท้นี่หว่า"ผมตะโกนเสียงดังแล้วต้องรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้ กลัวคนอื่นได้ยิน หลังจากที่ผมพิสูจน์ด้วยการกัดๆ แทะๆ อยู่สักพัก ก็รู้ว่ามันเป็นของแท้แน่นอน เพราะมันไม่ลอก ไม่ยุบ ไม่บุบสลาย อ่าฮ่ะ! ได้เงินใช้แล้วกรู!!!

จะว่าไปลองใส่ดูหน่อยก็ไม่เสียหาย ไหนๆ ก็จะเอาไปขายอยู่แล้ว นิ้วไหนดีวะ นิ้วโป้งไม่ได้ นิ้วก้อยเล็กไป นิ้วชี้ไม่ชิน นิ้วกลางไม่ดี โอ๊ะ!!! นิ้วนาง คับไปนิดนึง แต่ไม่เป็นไร ช่างงดงามนัก ฮิฮิฮิ คุณค่าที่ดินคู่ควร

ผมรีบอาบน้ำเพื่อที่จะไปตลาดเพราะจะเอาแหวนไปขาย เก็บไว้นานไม่ได้มันร้อน คาดเดาจากน้ำหนักแล้วกะจากสายตา น่าจะซักสองสลึง สองสลึงก็เกือบหมื่น อยู่สบายไปเป็นเดือนแล้วกรู!!!

…..

ผมยืนอยู่หน้าร้านทอง ค่อยๆ ก้มลงถอดแหวนออก เอ๊ะ!!! ไม่ออก!!! ดึงไม่ออก บิดซ้าย บิดขวา อ๊ะ!!! ไม่ออก!!! ทำไงวะ ผมมองซ้าย มองขวา อ่ะนั่นไง!

"ป้าครับผมขอน้ำยาล้างจานหน่อยได้มั้ยครับ แหวนมันถอดไม่ออก"ผมเดินไปหาป้าที่ล้างของอยู่ในซอยข้างๆร้านทอง

"อ่อ ได้สิ หนู"ผมเทน้ำยาล้างจานใส่แหวนเล็กน้อยแล้วพยายามดึงแหวนออก เอ๊า!!! ไม่ออก!!! กรูจะบร๊า!!!

ผมพยายามถอดแหวนมาได้สักพัก โดยที่ได้รับความช่วยเหลือจากป้าที่ตอนนี้แกหยุดล้างของ แล้วมาช่วยผมดึงแหวนออก ร้านทองกำลังจะปิด เฮ้ย! วันนี้คงไม่ทันแล้ว

"หนูป้าว่าไม่ออกแล้วล่ะ ป้าไปล้างของต่อดีกว่า"ป้าแกพูดแล้วหันกลับไปล้างของแกต่อ ฮึ๊ย!!! ไม่ยอมให้ถอดง่ายๆ ใช่มั้ย!

"ถึงบ้านเจอกูแน่!"ผมรีบกลับบ้านโดยที่ไม่ได้ขายแหวนอย่างที่คิด ไม่น่าใส่เล่นเลยไอ้ดิน เอ๊ย!!!

     ผมกลับมาถึงบ้านเกือบหกโมงเย็นเพราะแวะซื้อข้าวเข้ามากินด้วย กลับมาถึงก็นั่งกินข้าว แล้วก็หาสารพัดวิธีมาถอดแหวนออก ไม่ว่าจะเป็นใช้ครีมทาผิว ครีมทาหนังหน้า สบู่ ยาสีฟัน โรลออน แป้ง น้ำมันพืช เออ!!! แม่งไม่ออก!!!

"ช่างแม่ง!!!ไม่ถอดแม่งแล้ว!!!"เหนื่อยแล้วนอนแม่งละ จะสามทุ่มครึ่งแล้ว พรุ่งนี้ทำงานวันแรกด้วยไม่อยากสาย วันแรกห้ามสาย นอน นอน นอน

.....

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

"โอ๊ย!!! เสียงดังจริงโว๊ย!!!"ผมลุกขึ้นนั่งปิดนาฬิกาปลุก แล้วเดินไปอาบน้ำแต่งตัว  เตรียมตัวไปทำงานวันแรก

ผมเริ่มทำงานวันแรกไม่มีปัญหาอะไรเลย แถมผมยังเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดีอีกด้วย ผู้จัดการก็ใจดี๊ ใจดี มันเลยทำให้เหมือนเวลาทำงานเดินไปไวมากพอสมควร

"นี่ น้องชื่อไรอะ"ใครน้องมึง อีกไม่กี่เดือนพี่จะยี่สิบแล้วนะน้อง ผมหันมองซ้าย มองขวา เห็นว่าไม่มีใครเลยชี้เข้าหาตัวเอง

"พี่เหรอ"ผมมองหน้าเด็กผู้ชายตัวสูง ใส่ชุดนักเรียน ม.ปลาย ของโรงเรียนเอกชน ใกล้ๆนี่เอง รวยกันจังเลยนะ ฮึ๊ย!!! อิจฉา! อิจฉา!! อิจฉา!!!

"พี่อะไรกันดูหน้าไม่ถึงสิบแปดด้วยซ้ำ"นั่นมันเอาความมั่นอกมั่นใจ มาจากไหนนักหนาวะเนี่ย

จิ๊ก จิ๊ก จิ๊ก 

"คือ มีอะไรหรือเปล่าครับ"ผมพยายามไม่สนใจแล้วเรียงของต่อ แต่มันก็ยังสะกิดแขนผม จิ๊กๆๆๆ

"ชื่อไรอะ ไม่เคยเห็นหน้า"ยัง ยังเซ้าซี้ ไม่หยุด

ผมไม่สนใจรีบเรียงของต่อ เรียงผ้าอนามัย แล้วก็เรียงแป้ง ตามด้วยยาสีฟัน แต่ไอ้เด็กนี่ก็เดินตามผมไม่เลิก คือกูรำคาญไง

"นี่ เรียกพี่ก็ได้นะ ชื่อไรอ่ะ"มันเซ้าซี้กูจริงจัง เกินไปไหมเนี่ย

"นี่ ผมชื่อกราฟฟิกนะ เรียกกราฟ เฉยๆก็ได้ นี่พี่น่ารัก ได้ยินมั้ยอะ"มันแนะนำตัวเองเรียบร้อยทั้งที่ผมก็ไม่ได้หันไปสนใจอะไรมัน ปล่อยมันคุยคนเดียวไปเหอะ

"ถ้าพี่ไม่สนใจผม ผมจะจิกของแล้วนะ"มันเริ่มขึ้นเสียงใส่ผม แล้วอะไรคือไม่สนใจจะจิกของ เรื่องของมึงละกันนะ 

ผมเดินหนีมันมาชั้นอีกฝั่ง ด้วยความรำคาญบวกกับเริ่มไม่ชอบหนังหน้ามัน ถึงมันจะดูดีก็เหอะ แต่เสียใจพี่ไม่ใช่ผู้หญิง ผมเริ่มจัดของอีกชั้นอย่างสบายใจเพราะไม่เห็นไอ้เด็กกราฟนั่นแล้ว

"เอ่อ ดิน ผู้จัดการให้มาตามน่ะ เห็นว่ามีเรื่องด่วน"พี่นิวพี่ที่อยู่กะเดียวกับผมเดินมาตาม ผมวางมือจากการเรียงของโดยมีพี่นิวทำแทน แล้วรีบเดินเข้าไปหาผู้จัดการในห้อง

"ดินนั่งก่อนสิ คือพี่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย"ผมนั่งลงบนเก้าอี้แล้วหันไปมองหน้าคนข้างๆ แล้วก็ต้องตาค้าง ไอ้เด็กเปรตมันมาอยู่นี่ได้ไง

"คือเด็กนี่ ขโมยของแถวชั้นที่ดินกำลังจัดอยู่ ยังบอกอีกว่าบอกดินแล้วว่าจะขโมยแต่ดินไม่สนใจ ดินจะว่ายังไง"ผมนี่อึ้งจนไม่มีเสียงตอบ แม่งทำจริงเหรอวะเนี่ย

"ก็ถ้าพี่บอกชื่อผมตั้งแต่แรกก็ไม่ทำเปล่าวะ"ดู ดูมันไม่สำนึกแล้วยังจะโยนมาให้ผมอีก อะ ไอ้เด็ก!!! เปรต!!!

"แล้วนี่จะให้พี่ทำยังไง"พี่แมนผู้จัดการร้านถามผมเสียงดุ คือผมก็ไม่รู้ไงแล้วพี่ดูมันไม่ออกจริงๆ เหรอครับว่ามันต้องการแกล้งผมเนี่ย คนขโมยของที่ไหนจะยอมให้โดนจับได้ง่ายๆกันละพี่ แล้วนี่ผมจะตกงานมั้ยล่ะเนี่ย!!!

"ถ้างั้นผมจะชดใช้เป็นค่าปรับให้ละกัน เน๊อะ"ผมยังไม่ตอบอะไรไอ้เด็กเวณนั่นมันก็จัดการตอบของมันเอง แล้วมันยังหันมา เน๊อะ กับผมอีก 

"ถ้าจะเอายังงั้นก็ได้"พี่แมนถอนหายใจเสียงดังแล้วพยักหน้าให้ผมออกไปได้ เออ อะไรวะเนี่ย ยังงงอยู่เลย

"นี่ดิน รอกราฟด้วยนะ"มึง มึงอะไรอีกวะเนี่ย ขโมยของในร้านเค้าแล้วยังมีหน้ามาเดินเร่ร่อนอยู่ได้อีก

"สนิทกันเหรอ"ผมหันไปจิกตามองแรงใส่มัน แล้วเดินออกนอกร้านเพราะพี่คนที่ทำต่อกะของผมมาพอดี

"นี่ อย่าพูดจาห่างเหิน เหมือนคนไม่รู้จักกันสิ มา เดี๋ยวกราฟเดินไปส่ง เน๊อะ"เน๊อะอะไร ใครอยากให้มึงไปด้วย ยังไม่ทันพูดอะไรมันก็เดินมาจับมือผมแล้วลอยหน้าลอยตาท่าทางเหมือนมันจะสนิทกับผมมาตั้งแต่ชาติที่แล้วเห็นจะได้ซินะ

"ปล่อยมือ เดี๋ยวนี้!!! ที่สำคัญ กูอายุมากกว่ามึง แล้วกูไปสนิทกับมึงตั้งแต่ชาติไหนห๊ะ!!!"ผมสะบัดมือออก ทั้งดึง ทั้งดันแต่ก็ไม่หลุด มึงจะจับกูแบบแน่นเหนียวเกินไปมั้ยวะ จนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาพากันมอง แล้วซุบซิบนินทา บ้างก็หัวเราะคิกคัก กูอาย กูอายแล้ว  ปล่อยพี่ไปเถอะ!!!

"อ้าว พี่คุ้ยเขี่ยหาไรวะ!"มันไม่ปล่อยแล้วมันยังเสือกทักคนอื่นให้ผมอายมากขึ้นไปอี๊ก!!!

"เออ หาแหวนว่ะ เมื่อวานวิ่งไล่หมาไอ้เชนมาแถวนี้ แล้วชนห่าอะไรไม่รู้แต่รู้สึกเหมือนแหวนจะหล่นแถวนี้"แหวนอะไรคงไม่ใช่ที่ผมใส่ อยู่ใช่ไหม ซวยแล้วกูเจอโจทย์!!!

ผมรีบกำมือเข้าหากันแน่นเพราะกลัวว่าไอ้เจ้าของแหวนจะเห็นแหวนของมัน  แต่ข้างที่กำดันเป็นข้างที่ไอ้เด็กเปรตนี่จับอยู่ พอมันรู้สึกว่าผมกำมือมันแน่น มันก็ส่งสายตาเยิ้มๆมาให้ อี๊!!! แหวะ!!!หยะแหยง

"อ้าว! แล้วพี่มึงจะทำไงอ่ะ หายไปแล้วล่ะ ป่านนี้แล้ว พี่โปสรู้พี่การ์ดมึงตายแน่!!!"เออ! กูตายแน่ถ้ามันเห็นแหวนมันอะ กูตายแน่!!!

"ไม่หรอกูยังเจอ สร้อยที่กูใช้ห้อยแหวนอยู่เลย เนี่ย"ผมมองดูสร้อยที่มันยกขึ้นมาให้กราฟดู มันเป็นสร้อยที่ใช้เชือกถักสีน้ำตาลอ่อน ที่มีรอยขาดกลางเส้นพอดี ดูจากสภาพคงโดนเหยียบมาหลายตีน!

     "ฮ่า ฮ่า ฮ่า "ผมเผลอหัวเราะเสียงดังก็ไอ้คนตรงหน้า โง่จริงๆสร้อยแบบนั้นใครแม่งจะเก็บไปวะ

"ใครวะ! เด็กมึงเหรอ!"มันหันมามองหน้าผมแล้วแสดงสีหน้าไม่พอใจแบบชัดเจน ชัดเจนมากจริงๆ

"ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่อีกเดี๋ยวจะใช่ละ"นี่มึงตอบแบบไม่ถามสุขภาพกูสักคำ เลยใช่มั้ย!!!

"ใครจะใช่ ไอ้เด็กเปรต!"ผมหันไปด่ามันแล้วพยายามดึงมือออกอีกครั้ง กูรีบอยู่ไม่รู้ไง ห๊ะ!!! เดียวโดนจับได้ ปล่อยโว๊ย!!!

"ช่างแม่งเหอะ แค่ลองหาดูเผื่อว่าจะเจอ"ช่างน่าสงสารจริงๆ พ่อคุณเอ๊ย!!! แต่ว่าถ้ามันเห็นแหวน คนที่น่าสงสารคงเป็นผมแน่ๆ อ๊าก!!





****************************************************************************************************************************************************************************************



***แก้คำผิดสักเล็กน้อย....


สนุกรึเปล่าค่ะ เม้นบอกกันด้วยเด่อ อยากรู้ อยากเห็น เฮ่อ เฮ่อ เฮ่อ(-_- )(-_-)( -_-)

***ขอบคุณค่ะ ที่เข้ามาอ่าน เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยเด้อออค่าาา!!!!!! บายบ้ายยยยย!!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น