Advertising Blog For my original novel eg : SoltitudeCall GrimTouch ArachnidTrail and More...

ชื่อตอน : Perfect Population

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 26

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2564 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Perfect Population
แบบอักษร

“บุญมิ่งช่วยด้วยยยยยย” 

ในขณะที่บุญมิ่งกำลังนอนเล่นอยู่ในตู้เก็บของซึ่งห้องนอนของเขา เขาก็ได้ยินเสียงของสมศักดิ์ตะโกนมาแต่ไกล ก่อนเสียงฝีเท้าของหมอนั่นจะตรงมาทางตู้เก็บของที่เขาอยู่ และกระชากประตูตู้เก็บของออก 

“บุญมิ่งช่วยด้วยยยยยยยยยย” 

สมศักดิ์ตะโกนอัดบุญมิ่งอีกครั้งในระยะประชิด จนขี้หูของบุญมิ่งถึงกับสั่น เขาจึงพลิกตัวกลับไปทางประตูเก็บของ ที่ตอนนี้กองอยู่ที่พื้น และตอบกลับไปว่า 

“มีอะไรอีกล่ะสมศักดิ์” 

“บุญมิ่งช่วยด้วยยยยย” 

“ได้ยินแล้วโว้ย ไอเด็กเวรเอ้ยย” 

บุญมิ่งหยิบกล่องๆหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะทุบลงอย่างแรงที่กล่องนั้น ไม่นานหมัดติดสปริงก็พุ่งออกมาจากกล่องนั้น และต่อยเข้าไปที่ปากของสมศักดิ์ จนหมอนั่นลงไปนอนร้องไห้ 

“เงียบ” บุญมิ่งตะวาดใส่สมศักดิ์ที่นอนดิ้นอยู่ที่พื้น จนเสียงร้องไห้ของสมศักดิ์ค่อยๆเงียบไป 

“มีอะไรก็รีบๆพูดมา อย่างให้เสียเวลาชั้นไอเด็กเหลือขอ อายุตั้งยี่สิบกว่าแล้วยังต้องให้ฉันตามเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้แกอีก เอ้าว่ามามีอะไร” 

“ฮ….ฮือออ บุญมิ่ง อาจารย์ที่มหาลัยบังคับให้ฉันทำวิจัย ไม่งั้นฉันจะเรียนไม่จบ ฮืออออ” 

ได้ยินดังนั้น หมัดติดสปริงก็เด้งออกจากกล่องในมือบุญมิ่งอีกครั้ง 

“ก็ทำซะสิ ไอเด็กเหลือขอ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยก็ต้องทำวิจัยอยู่แล้ว ถ้าอยากกากบาทอย่างเดียวแล้วเรียนจบ ก็กลับไปเรียนเอาใบประกาศมัธยมปลายใบที่สองซะสิ” 

“ฮืออออออออ แต่อาจารย์จะเอาวิจัยพรุ่งนี้” 

“ถ้าอาจารย์บอกจะเอาวิจัยพรุ่งนี้ งานวิจัยของแกก็ต้องเสร็จพรุ่งนี้ ถ้าอาจารย์บอกจะเอาโรมพรุ่งนี้ กรุงโรมของแกก็ต้องเสร็จพรุ่งนี้ ไอเด็กเหลือขอ” 

บุญมิ่งตะคอกกลับ 

“ฮืออออออ บุญมิ่งช่วยฉันหน่อยเถอะนะ ฉันยอมทำให้นายทุกอย่างเลย” 

ได้ยินดังนั้นบุญมิ่งก็ยิ้มออกมา ก่อนจะถามกลับ 

“สมศักดิ์ นายรู้ใช่ไหมว่าทำทุกอย่างหมายความว่ายังไง” 

สมศักดิ์พยักหน้า 

“งั้นก็ช่วยไม่ได้” 

พูดจบบุญมิ่งก็ล้วงเข้าไปที่กระเป๋ากางเกงของเขา เขาควานหาของในกระเป๋ากางเกงของตัวเองอยู่ซักพัก ก่อนจะหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมา 

“แต๋นเต่นนนนนนน ‘เครื่องขโมยงานวิจัยคนอื่นนนนนนนน’ จากศควรรษที่สามสิบห้า” 

“ค…เครื่องขโมยงานวิจัย จะดีเหรอบุญมิ่ง” 

“แล้วแกคิดว่าชั้นจะหางานวิจัยมาจากไหนให้แกภายในหนึ่งวันห้ะ ไอบ้านี่” 

บุญมิ่งเกือบจะหยิบกล่องมากดเป็นครั้งที่สาม แต่เขาก็ยั้งใจไว้ได้ทัน 

“ฟังนะ ไอเครื่องนี้จะขโมยงานวิจัยคนอื่นมาให้แก แต่เป็นงานวิจัยจากมิติอื่น เพราะงั้นแกสบายใจได้ งานวิจัยที่แกขโมยมาไม่เคยเกิดขึ้นในโลกของเรา โอเคไหม” 

สมศักดิ์พยักหน้า 

“เข้าใจแล้วก็คิดภาพงานวิจัยที่ตัวเองต้องการ และเดินเครื่องซักทีสิ เสียเวลาโว้ย” 

“ฮือออ เจ็บนะบุญมิ่ง” 

สมศักดิ์ร้องก่อนจะนึกภาพงานวิจัยที่เขาต้องการ และกดให้เครื่องทำงาน  

ทันทีที่สมศักดิ์กดลงไปที่ปุ่ม Start เครื่องขโมยงานวิจัยก็ส่งเสียงร้องออกมา ก่อนแสงสว่างจะวาบไปทั่วห้อง และปรากฏขึ้นมาเป็นงานวิจัยเล่มหนึ่ง ที่เนื้อหาด้านในดูบางสุดๆ จนสมศักดิ์ถึงกับหวั่นใจ ในขณะที่บุญมิ่งหยิบงานวิจัยเล่มนั้นขึ้นมาอ่านหัวข้อ 

“งานวิจัยเพื่อหาคุณภาพของวัคซีนชนิดต่างๆที่มีผลต่อโรคระบาด” บุญมิ่งออกเสียงดังๆ  

“อื้มมม แกก็ใช้ได้เหมือนกันนิไอเด็กเหลือขอ เลือกหัวข้องานวิจัยได้น่าสนใจดี มีประโยนช์ด้วย ชั้นว่าอาจารย์ของแกก็คงให้ผ่านนั้นแหละ” 

. 

. 

สองวันผ่านไป 

“ฮืออออออ บุญมิ่งช่วยด้วย” 

เสียงอันสุดแสนจะน่ารำคาญของสมศักดิ์ดังเข้ามาที่โสตประสาทของบุญมิ่งอีกครั้ง ในขณะที่เขากำลังนอนแชตกับสาวอยู่ในห้องนอนเล็กๆของเขาเหมือนเดิม 

บุญมิ่งสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยัดโทรศัพท์มือถือของเขาลงใต้ที่นอน และหันไปเปิดประตูตู้เก็บของ 

ครั้งนี้บุญมิ่งเป็นฝ่ายหันไปเปิดประตูเอง เนื่องจากเขาขี้เกียจซ่อมมันเหมือนครั้งที่ผ่าน เพราะสุดท้ายแล้วบุญมิ่งก็ต้องเป็นฝ่ายซ่อมมันเอง แม้สมศักดิ์จะเป็นคนกระชากมันออกก็ตาม 

“อะไรอีกล่ะ แกนี่มันจริงๆเลย โตเป็นผู้ใหญ่ซะทีสมศักดิ์” 

“งานวิจัย งานวิจัย เรียนไม่จบแล้ว แม่ต้องถอนขนชั้นแล้วจับต้มกินเป็นไก่ต้มแน่ๆเลย” สมศักดิ์พูดทั้งน้ำตา 

“อะไรของแก งานวิจัยก็ออกจะดีไม่ใช่รึไง มีอะไรผิดพลาดตรงไหนล่ะ” 

“…” 

สมศักดิ์ไม่พูดอะไร ก่อนจะยื่นเล่มวิจัยไปให้บุญมิ่ง 

ภาพของเล่มวิจัยแตกต่างจากที่บุญมิ่งคิดไว้นิดหน่อย เขาคิดว่าถ้าอาจารย์ไม่ให้ผ่านบนหน้าปกก็ควรจะมีอะไรบางอย่างเขียนไว้ เพื่อแนะนำว่าอาจารย์อยากให้ลูกศิษย์ปรับปรุงแก้ไขงานวิจัยอย่างไร แต่บนหน้าปกงานวิจัยที่สมศักดิ์ยื่นมาให้เขานั้นกลับไม่มีอะไรเขียนไว้เลย 

เห็นแบบนั้นบุญมิ่งจึงลองเปิดดูด้านในรูปเล่ม ด้านในรูปเล่มงานวิจัยก็ไม่มีคำแนะนำใดๆเขียนไว้เช่นกัน 

จนกระทั่ง 

บุญมิ่งเปิดไปที่หน้าเกือบสุดท้ายของรูปเล่มวิจัย และพบเข้ากับหมึกสีแดงเข้มที่วงไว้อยู่ที่ตัวเลข N=2 ที่เขียนไว้เหนือกราฟ พร้อมกับตัวอักษรสีแดงที่ดูแล้วผู้เขียนน่าจะใส่แรงลงไประหว่างการเขียนเยอะมาก เพราะจากที่ดูกระดาษบริเวณนั้นเกือบทะลุ ตัวอักษรเหล่านั้นเขียนไว้ว่า 

‘สมศักดิ์ เธอเป็นเด็กอนุบาลหรือไงถึงได้กล้าเอางานวิจัยที่มี N=2 มาส่งให้อาจารย์ ไม่ทราบว่าที่ทำตัวแบบนี้ หนูรู้สึกผิดกับครอบครัวบ้างไหมลูก’ 

เห็นดังนั้นบุญมิ่งก็เขวี้ยงงานวิจัยไร้ประโยชน์ในมือทิ้ง ก่อนจะเดินไปปลอบสมศักดิ์ว่า 

“โอเคสมศักดิ์ ชั้นพลาดเองที่ไม่ได้ตรวจให้นายอย่างถี่ถ้วนก่อนนายเอาไปส่งอาจารย์ เอางี้ไหม เรานั่งทาม์ไรเดอร์ย้อนเวลากลับไปเลือกงานวิจัยเล่มอื่นให้นายในอดีต นายจะได้ไม่ต้องเจออะไรแบบนี้” 

“ฮืออออ ฉันอยากควักสมองของไอบ้าที่เขียนวิจัยนี่มาเทียบกับสมองชั้นดู ว่าของใครมีรอยหยักมากกว่ากัน” 

สมศักดิ์กล่าวอออกมาด้วยความเจ็บใจ 

“อ…เอ่อออ เอางั้นก็ได้เพื่อน แต่ถ้าทำแบบนั้นนายจะตายนะ นายรู้ใช่ไหม”  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว