facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2564 07:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่30
แบบอักษร

แม้จะรู้ว่าอีก 2 ทางที่สามารถเก็บค่าทักษะได้แต่ก็ต้องรอจนถึงปี 2 ถึงจะมีหลักสูตรให้นักเรียนไปล่าสัตว์ปีศาจ ส่วนอีกวิธีก็คือการเพิ่มเลเวล

 

“ช่างมันก่อนก็แล้วกัน ถ้าอย่างนั้นคะแนนที่มีอยู่จะลองเอามาเพิ่มค่าเชี่ยวชาญดูว่าหลังจากเต็ม 10 แล้วจะมีอะไรเพิ่มเติมอีกไหม” 

 

ข้อมูลส่วนตัว ลอเรนน่า ทอสนี่ย์  

สถานะ นักเวทขั้นแรกเริ่ม 

เลเวล 9 

พลังธาตุ น้ำ น้ำแข็ง ธาตุศักดิ์สิทธิ์  

ความเชี่ยวชาญพลังธาตุ น้ำ:ระดับกลาง (1) น้ำแข็ง:ระดับกลาง (1) ศักดิ์สิทธิ์:ระดับกลาง (1)  

ค่าความฉลาด 9/10 

กายภาพ 6/10 

เวทมนตร์ ?? 

 

“อย่างนี้นี่เองสินะ” 

 

“นี่ระบบ ระดับความเชี่ยวชาญของพลังธาตุมีกี่ระดับกันแน่” 

 

ระบบตอบ...มีทั้งหมด 4 ระดับ แบ่งออกเป็นระดับเริ่ม ระดับกลาง ระดับสูง ระดับผู้วิเศษ  

 

“ความเชี่ยวชาญพลังธาตุที่ว่านอกจากจะช่วยทำให้ใช้พลังได้อย่างเสถียรแล้ว มันมีความพิเศษอย่างอื่นอีกไหม?” เธอถามต่อ

 

แน่นอนว่าย่อมมีแต่ละการเลื่อนระดับความเชี่ยวชาญพลังธาตุจะทำให้โฮสต์สามารถเข้าใจเวทของแต่ละขั้น  

 

“หมายความว่าที่ผ่านมาที่ฉันพยายามอ่านเนื้อหาเกี่ยวกับเวทระดับกลางไม่รู้เรื่องส่วนหนึ่งก็เพราะความเชี่ยวชาญของฉันต่ำเกินไปที่จะเรียนรู้ใช่ไหม?” 

 

โฮสต์เข้าใจได้ถูกต้องแล้ว 

 

“ที่ผ่านมาทำไมไม่อธิบายให้เข้าใจแบบนี้เล่า” 

 

ระบบไม่สามารถตอบคำถามโดยที่โฮสต์ไม่ถามได้  

 

ลอเรนน่ายกมือขึ้นกุมขมับ “อ่า... ฉันไม่น่าไปเถียงกับระบบเลยให้ตายสิ” 

 

เมื่อได้รับคำตอบที่ชัดเจนเธอก็ลองนำหนังสือตำราเวทระดับกลางมาเปิดอ่านดู ก็พบว่าจากเดิมที่เธอทำได้เพียงใช้ค่าความจำที่อยู่ในระดับสูงจดจำเนื้อหา แต่ตอนนี้ราวกับว่าเธอได้เข้าใจในเนื้อหาเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายไม่เหมือนคราแรกที่ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่สามารถทำความเข้าใจในเนื้อหาได้เลยสักนิด 

 

ลอเรนน่าง่วนอยู่กับการอ่านหนังสือจนลืมเวลากระทั่ง 

 

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... 

 

“มืดแล้วเหรอเนี่ย” เธอพึมพำ

 

“คุณหนูเจ้าคะ” 

 

“วิเวียนเองเหรอเข้ามาสิ” 

 

วิเวียนเปิดประตูเข้ามาก่อนรายงาน “คุณหนูองค์ชายลูเซียนมาขอพบค่ะ” 

 

ลอเรนน่ามองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกับพึมพำ “มาเวลานี้น่ะเหรอแปลกจัง” แม้จะพูดแบบนั้นแต่เธอก็เดินลงไปพบอีกฝ่ายอยู่ดี 

 

“องค์ชายลูเซียนมาพบหม่อมฉันเวลานี้มีอะไรอย่างนั้นหรือเพคะ” 

 

ลูเซียนมองลอเรนน่าด้วยสายตาล้ำลึก “เราออกไปคุยกันข้างนอกสักครู่ได้ไหม” 

 

“เพคะ” 

 

ทั้งสองคนเดินมาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในพื้นที่พักของลอเรนน่า ลูเซียนยื่นมือของตนไปจับมือของลอเรนน่า “ลอเรนน่าเจ้าเกลียดเราหรือไม่?” 

 

“เหตุใดพระองค์จึงคิดเช่นนั้นล่ะเพคะ” 

 

ลูเซียนยิ้มขมขื่นก่อนตอบ “ที่ผ่านมาเราทำไม่ดีกับเจ้าไว้มากลอเรนน่า เราคิดว่าเจ้าคงเกลียดเราไม่น้อย” 

 

“หากหม่อมฉันตอบว่าเกลียดล่ะเพคะ” 

 

“เราก็จะคุกเข่าแล้วขอให้เจ้ายกโทษกับเรื่องที่ผ่านมาให้” ลูเซียนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังและเหมือนจะทำแบบที่พูดจริง ๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว