Advertising Blog For my original novel eg : SoltitudeCall GrimTouch ArachnidTrail and More...

ชื่อตอน : Gas Gas Gas

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 67

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2564 03:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Gas Gas Gas
แบบอักษร

“อาจารย์ครับ รบกวนหน่อยครับ” 

ลอว์สันยกมือขึ้น หลังจากที่เศษชาในแก้วของเขารวมตัวกันเป็นรูปของชายคนหนึ่งที่กำลังยกนิ้วโป้งชี้ลง พร้อมแสยะยิ้มมาทางเขา ซึ่งถ้าอ้างอิงจากตำราเล่มหนาที่วางอยู่ข้างๆ ลอว์สันแล้ว ชายคนนี้คือ 'กริมจอว์ แจ็กกี้แจ็ก' ที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์แห่งลางร้าย ที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาในชีวิตของผู้ที่ได้พบเห็น 

“มีอะไรเหรอคุณลอว์สัน” 

ศาสตราจารย์ร่างอ้วนขยับแว่นของเขาขึ้น ก่อนจะหันมองมาทางโต๊ะเรียนไม้ที่ลอว์สันนั่งอยู่ 

“เศษชาในแก้วของผมรวมตัวกันเป็นรูปที่พิเศษกว่าชาวบ้านนิดหน่อยครับ” 

“นั่นน่าสนใจดีนะคุณลอว์สัน ไหนขออาจารย์ดูหน่อย” 

ศาสตราจารย์ร่างอ้วนเดินแทรกโต๊ะเรียนไม้จำนวนมากมาทางลอว์สัน เขายกแก้วชาของลอว์สันขึ้นมาพิจารณาสักครู่ ก่อนจะวางมันลงและถอนหายใจออกมา 

ลอว์สันขยับตัวไปกระซิบกับอาจารย์ที่อยู่ด้านข้างของเขาในตอนนี้ 

“เป็นยังไงบ้างครับอาจารย์ เศษใบชาพวกนี้มันรวมตัวกันเป็นรูปของ ‘กริมจอว์ แจ็กกี้แจ็ก’ ใช่ไหมครับ” 

“ใช่แล้วล่ะคุณลอว์สัน นี่ต้องเป็น 'กริมจอว์ แจ็กกี้แจ็ก' ไม่ผิดแน่” 

สิ้นเสียงของศาสตราจารย์ ห้องเรียนทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั่งลอว์สันที่หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัดพูดขึ้นมาด้วยเสียงสั่นๆ ของเขาว่า 

“มันคือสัญลักษณ์แห่งความตายใช่ไหมครับศาสตราจารย์” 

“อย่าตกใจไปเลยคุณลอว์สัน เราทุกคนต่างถูกความตายไล่ตามมาตั้งแต่ตอนที่เราลืมตาดูโลกอยู่แล้ว” ศาสตราจารย์อธิบาย ก่อนจะขยับแว่นของเขาหนึ่งครั้งและพูดต่อว่า “ข่าวดีก็คือความสามารถในการพยากรณ์ความตายของตัวเองได้ ถือเป็นพรสวรรค์ที่หาตัวจับได้ยาก คุณควรจะภูมิใจในตัวคุณเองนะ คุณลอว์สัน” 

ได้ยินดังนั้นลอว์สันก็พยักหน้าด้วยความดีใจ ที่ผ่านมาในชีวิตสิบห้าสิบหกปีของเขา เขาไม่เคยทำอะไรได้ดีกว่าคนอื่นเลยสักอย่าง การที่เขามาเข้าชมรมบ้าๆ บอๆ อย่างชมรม 'มาพยากรณ์ด้วยเศษชากันเต๊อะหมู่เฮา’ ก็เพราะกิจกรรมของชมรมกลับบ้านที่เขาเข้าร่วมเป็นประจำนั้นถูกแม่แท้ๆ ของตัวเองสั่งให้ยุติกิจกรรมและสลายชมรม  

ด้วยเหตุผลที่ว่ากิจกรรมของชมรมกลับบ้านนั้นเปลืองค่าไฟเกินไป 

ลอว์สันจึงต้องมาหาอะไรทำในชมรมอื่นของโรงเรียน เพราะแม่ไม่ยอมให้เข้าบ้าน 

ซึ่งแน่นอนว่าชมรมที่เขาสนใจเข้าร่วม ต้องไม่ใช่ชมรมที่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการเล่นกีฬา เพราะเขาไม่เข้าใจว่าแค่เรียนก็เหนื่อยแล้ว ยังจะมาเล่นกีฬาเพิ่มให้เหนื่อยกว่าเดิมไปทำไม และก็ต้องไม่ใช่ชมรมที่มีอะไรเกี่ยวกับการเล่นดนตรีด้วยเช่นกัน เพราะแม้แต่กีตาร์โปร่งที่หลายคนว่าง่าย เขาก็ยังจับคอร์ตของมันไม่เป็น 

จนสุดท้ายลอว์สันก็มาลงเอยที่ชมรม ‘มาพยากรณ์ด้วยเศษชากันเต๊อะหมู่เฮา’  

เพราะถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้จะเป็นแค่การนั่งดูเศษชา และให้อุปทานนำทางเขาไปมั่วๆ ก็เถอะ แต่สำหรับลอว์สันแล้วการพยากรณ์แบบไหนมันก็คล้ายๆ กันทั้งนั้นแหละ ขอแค่จับจุดได้ เป้าหมายของเขาที่จะเป็น ‘หนุ่มฮ็อตผู้สามารถดูดวงได้แม่นยำ ราวกับใช้ชีวิตอยู่ในตู้เสื้อผ้าของคุณตลอดเวลา’ ก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม 

ในขณะที่ลอว์สันกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เขาก็ได้ยินเสียงของศาสตราจารย์พูดต่อว่า 

“ข่าวร้ายก็คือ ความตายที่ไล่คุณลอว์สันมานั้นมีความเร็วเท่ากับ เอ่อออ ไม่ทราบว่าคุณลอว์สันรู้จัก เอ่ออออ” 

ศาสตราจารย์ขมดคิ้ว ก่อนจะทำเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ปลายลิ้นอยู่ประมาณห้าหกครั้ง ก่อนจะมีใครสักคนในห้องพูดชื่อของนักกีฬาคนหนึ่งออกมา ศาสตราจารย์จึงพยักหน้า และพูดต่อออกมาว่า 

“ใช่ๆ คนนั้นแหละ ไม่ทราบว่าคุณลอว์สันรู้จัก ‘ยูเซ็นท์ แก๊ส แก๊ส แก๊ส’ ไหม” 

“…” 

ได้ยินดังนั้นลอว์สันถึงกับพูดอะไรไม่ออก ในขณะที่ศาสตราจารย์ร่างอ้วนหันมาตบไหล่เขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

“ยินดีด้วยนะคุณลอว์สัน ความตายของคุณกำลังไล่ตามคุณมาด้วยความเร็วระดับนักกีฬาโอลิมปิกเลยนะ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว