อบเชยหอม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่8 ซึน vs ซึน2 100% (17/2/19)

ชื่อตอน : ตอนที่8 ซึน vs ซึน2 100% (17/2/19)

คำค้น : วาย รัก มหาลัย yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 00:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 ซึน vs ซึน2 100% (17/2/19)
แบบอักษร

เช้าวันถัดมา ผมรีบถ่อมาที่ห้องเรียนเพื่อมาลอกการบ้านภาษาอังกฤษก่อนส่งอาจารย์(เด็กดีอย่าเลียนแบบนะครับ ฮ่าๆ) โดยเจ้าของต้นฉบับ ก็ คือ หมอก เขามีผมสีน้ำตาลอ่อน หน้าหวาน เป็นเด็กขยันเรียนดีเด่นซึ่งเป็นเพื่อนสนิทผมที่นั่งข้างๆนั่นเอง

 

"ช่วงนี้มึงอยู่เด็กวิศวะ ที่ชื่อเอิร์ธ บ่อยจังนะ"

"อะ อ้อ อยู่ห้องติดกัน เลยสนิทกันไง" ไอ้นี้ก็เริ่มระเเคะระคายอีกคนแล้ว เอาไงดีฟะ!

"สนิทถึงขั้นตัวติดกันตลอดเวลานี่ แปลกไปไหม เห็นช่วงสัปดาห์นี้เช้ามาส่ง เย็นมารับ มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกมึงกันแน่ บอกมาซะดีๆ" เสียงเย็นเยือกหยั่งกับตำรวจสอบปากคำถาม

ผมกับหมอกสนิทกันตั้งแต่มัธยม มีอะไรมันก็คอยดูแล เป็นห่วงผมอย่างจริงจังประหนึ่งพ่อมาตลอด นอกจากนี้ยังฉลาดไม่ยอมคนด้วย ขืนโกหกไป ก็คงโดนเข้นคออยู่ดี ไอ้หมอกก็ไม่ได้ปากโป้งด้วย ผมจึงตัดสินใจเล่าเหตุการณ์คืนนั้นและสัญญาชดเชยให้ฟังแบบหมดเปลือก

"แล้วมึงก็ยอมเหรอ!! ยุติธรรมตรงไหน! ตามทฤษฏีความยุติธรรม คือ อะไรที่เราพึงได้ แล้วการที่มึงไปช่วยเขาไม่ให้โดดตึก กลายเป็นว่ามึงต้องมาเป็นเบ๊ มันคือสิ่งที่สมควรเหรอ! ความจริงไอ้นั้นต้องกราบขอบคุณด้วยซ้ำที่มึงช่วยหยุดมันไว้ด้วยซ้ำ! " หมอกกัดฟันกรอด

"เฮ้อ กูเองยังงงกับชีวิตเลย.."

"กูยอมให้เพื่อนโดนเอาเปรียบแบบนี้ไม่ได้! ตามทฤษฏีของnozick ความยุติธรรม คือ การครองสิทธิ มึงกำลังโดนละเมิดfree choice decision อยู่นะ ​ถึงมึงจะบอกว่าตกลงกัน แต่ไอ้เอิร์ธขู่มึงให้ทำป่ะวะเลยต้องทำ มันสั่งมึงก็ต้องทำ ไม่เห็นมีเสรีภาพเลย มึงว่ามันยุติธรรมเหรอไง!! เพราะงั้นมึงต้องสู้กลับ ไปทวงความยุติธรรมคืนมา! รู้จักไหม เสรีภาพทุกตารางนิ้ว!"

"แต่เขาก็เป็นคนดีนะ" ขับรถมาส่งผมที่มหาลัยตลอด เวลามันเลิกเที่ยง ผมเลิกเย็น ยังอุตส่าห์รอผม จะได้กลับด้วยกัน ให้ผมยื่นแนวข้อสอบแบบไม่หวง พอนอนหลับก็เอาผ้าห่มมาห่มให้ แถมเมื่อวานยังซื้อโดนัทอร่อยๆมาฝากผมอยู่เลย

"นี่มึงวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์เหรอ! คนดีที่ไหนเขาเอาผู้มีพระคุณมาทำแบบนี้กันเล่า! มึงต้องแก้แค้น ไปสู้เพื่อสิทธิเสรีภาพ ไปทวงเสรีภาพของตัวเองซะ!" หมอกบอก เด็กในคณะนี้ส่วนใหญ่ยึดสิทธิเสรีภาพสุด ซึ่งไอ้หมอกก็เป็นเด็กรัฐศาสตร์ผู้ยึดอุดุมการณ์เต็มขั้น

"ตะ แต่"

"โดนกดขี่แบบนี้ไม่เจ็บใจหรือ? ถ้ามึงยังปกป้องเสรีภาพของตัวเองไม่ได้ แล้วจะไปปกป้องเสรีภาพของประชาชนได้ยังไง! ความฝันมึงคือเป็นปลัดอำเถอ จะได้ไปช่วยเหลือคนไม่ใช่เหรอ!!!" ทันทีที่ได้ยินเสียงปลุกระดม ผมก็ตาสว่างราวกับได้บรรลุสัจธรรม จริงด้วย! อย่างที่ไอ้หมอกบอกเป๊ะ!

"นั่นสิ! ถ้าปกป้องตัวเองไม่ได้ จะไปปกป้องคนอื่นได้ไง เข้าใจแล้ว! ผมจะแก้แค้น ไปทวงสิ่งที่ควรได้คืนมา ผมจะล่า เซนเซย์ยูกิ!"ผมกำหมัดแน่น ตอนนี้รู้สึกตาสว่างมากแบบไม่ต้องมีmoderndogมาบรรเลงเลย!

" หึๆ เซนเซย์หมอกตะหาก"

"แล้วจะทำไงดี?"

"ตั้ง#คืนเสรีภาพให้อาทิตย์ ประท้วงในเฟส ทวิตเตอร์ไหม กูจะช่วยปั่นทวิตให้ดังยิ่งกว่า#ฟ้ารักพ่อ หรือไปตั้งหลักประท้วงอหิงสา อดข้าวอดน้ำแบบคานธีหน้าห้องมันดี"

"มึงล้อเล่นอยู่ใช่ไหม" ไอ้นี้ก็ใช้วิธีสมกับเรียนรัฐศาสตร์จริงๆ-_-'

"ก็ตอนนี้ยังคิดวิธีดีๆไม่ออกนี่นา"

"อืมมม แต่หาช่องว่างเล่นงานไอ้เอิร์ธยากแหะ มันดุแถมรอบคอบอีกตะหาก ถ้าความเเตก มันต้องฆ่าหั่นศพกูแน่"

"ยากอะไร ก็ทำตอนหลับสิ จะได้ไม่รู้ตัว"

"จริงด้วย! งั้นรู้แล้ว ว่าจะทำไงต่อ" ผมวางแผนเอาคืนไอ้เอิร์ธในหัว เย็นนี้มึงเจอกูแน่ ไอ้เอิร์ธ!!

ตอนนี้เป็นเวลา5ทุ่ม เอิร์ธน่าจะหลับแล้ว น่าจะทำตามแผนสะดวก แผนคือ ผมจะย่องเข้าไผในห้องนอนเอิร์ธ จากนั้นก็เอาปากกาวาดหน้ามันให้เละ ตื่นมามันคงช็อคเป็นไก่ตาแตกแน่ๆ ถ้าคิดก็สะใจแล้ว หึๆๆๆ ผมย่องไปที่ระเบียงห้องตัวเองซึ่งตั้งอยู่ชั้น5 ก่อนจะค่อยๆปีนขึ้นบนราวเหล็ก สายลมยามดึกพัดปะทะร่างกาย ยะ อย่ามองลงไป อาทิตย์ อย่ากลัว แต่พอก้มมองไปข้างล่างเท่านั้นล่ะ สะ สูงเว้ย!!!!! มองลงไปเห็นคนกับต้นไม้เล็กหยั่งกับโมเดลของเล่น ถ้าตกลงไปศพคงเละเหมือนเยลลี่ตกพื้นแน่ๆ! ทำไมแค่จะแกล้งไอ้เอิร์ธ ถึงต้องเสียงตายขนาดนี้เลยเหรอ! ตูไม่ใช่สไปเดอร์แมนนะว้อย! ถึงจะปีนตึกชั้น5ได้ชิวๆอ่ะ ถ้าคนอ่านถามว่าสูงแบบนี้น่ากลัวมั้ย บอกตามตรงน่ากลัวชิบหาย ขาตูสั่นไม่หยุดเลยเนี่ย!!!

 

แต่มาถึงจุดนี้ จะถอดใจไม่ได้ ผมกลั้นหายใจฮึบก่อนจะกระโดดไประเบียงข้างๆ ซึ่งก็คือ ห้องเอิร์ธ เท้าผมเเตะลงพื้นอย่างสวยงาม จากนั้นจึงลองเลื่อนบานกระจก กึกๆ อ้าว ล็อค ที่อุตส่าห์เสี่ยงตาย ปืนมา ก็เสียเปล่าดิ ทันใดนั่นเอง ผมก็เหลือบไปเห็นเสื้อช็อปที่ถูกตากบนราว ส่วนข้างๆคือกระถางเปล่าที่มีน้ำฝนขัง ดีละ!

ซู่! ผมราดน้ำนั้นลงบนเสื้อจนเปียกชุ่ม พรุ่งนี้ไอ้เอิร์ธก็จะไม่มีช็อปใส่เรียน

 

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ!" แก้นแค้นสำเร็จ! รสชาติการแก้แค้นมันหวานหอมอย่างนี้นี่เอง เซนเซย์ยูกิ เอ้ย เซนเซย์หมอก ผมหัวเราะราวกับคนบ้า จากนั้นจึงกลับห้องนอนอย่างมีความสุข

 

เมื่อยามเช้ามาถึง ผมก็ลุกขึ้น สะลึมสะรือไปแปรงฟันตามปกติ ในขณะนั้นเอง บนกระจกก็สะท้อนหน้าผม บนหน้ากลายดป็นมีหนวดแมว3ขีด ซึ่งถูกวาดด้วยปากกาเมจิค

 

"ว้าก!!! " ผมร้องลั่น ทำไมหน้าตูเป็นงี้ ยะ อย่าบอกนะว่าโดนไอ้เอิร์ธเล่นเเล้ว!! ว้าแล้วก็วิ่งไปตามเสียงกุกกักในห้องครัว ตรงตู้เย็นมีร่างสูงกำลังยืนดื่มน้ำราวกัยเป็นเจ้าของห้อง

"หน้ากู ฝีมือมึงใช่ไหม!!" ผมชี้หน้าตัวเอง

"ทำปากกาตกไว้ที่ระเบียงนะ เขียนชื่อไว้ที่ปาปกา ไม่รู้เลยว่าของมึงนะ หึๆ ไอ้เตี้ยโง่ เอาคืนไปสิ วางบนโต๊ะคืนให้แล้ว" ชิบหาย! เสือกโง่ทำปากาตกไว้ที่ระเบียงอีกตู!!

"เข้ามาได้ไง!" ห้องผมก็ล็อคนี่นา!!

"คิดว่าปีนระเบียงเป็นคนเดียวเหรอ"คิ้วโก่งยักขึ้นพร้อมกับแสยะมุมปากราวกับมารร้าย มึงเป็นโจรกลับชาติมาเกิดหรือฟะ!! นาทีนี้ผมได้แต่ยืนสั่นอย่างเจ็บใจราวกับถูกลากไปตบหน้ากลางสี่แยกลาดพร้าว

 

"หึ ริอาจจะเเกล้งกู รอชาติหน้า ไม่สิ ชาติหน้าก็อย่าหวัง "

" ไอ้ๆ" ผมอ้าปากค้าง คิดจะไปแกล้งเขาแต่ดันโดนแกล้งคืนเเทน เจ็บใจว้อย!!

"อ้อ กูมีเสื้อช็อป2ตัว เพราะงั้นที่มึงทำไปน่ะเสียเปล่า"ปากบางเหยียดยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากประตู

 

ผมรีบวิ่งไปห้อวน้ำแล้าเอาน้ำราด ถูสบู่เต็มสตรีม ถูแรงจนผิวจะหลุด ยังลบไม่ออก! จะบ้าตาย! แถมจะสายแล้ว ช่างแม่ง ไปทั้งหน้าเป็นแบบนี้ล่ะ!! พอถึวมหาลัย ผมก็เข้านั่งในห้องเรียนตรงไปหมอกมานั่งก่อนแบ้ว

 

"หึๆ หน้าโดนอะไรมา อุบ" หมอกกลั้นยิ้ม

"ก็ เพราะ มึงยุยงปลุกปั่นให้กูไปปลดแอก หน้ากูถึงได้เป็นงี้ไง!"ผมทิ้งตัวนั่วเก้าอี้อย่างหงุดหงิด

"น่าสงสาร แต่กูไม่ได้บอกให้ไปวาดหน้านี่นา บ้าเปล่า แต่เขาวาดน่ารักดีนะ ถ้าเป็นกูล่ะก็ ได้ทีคงวาดหน้ามึงคืนเละไปแล้ว เขายังถนอมน้ำใจนะ"

"ทำไมจู่ๆไปเข้าข้างไอ้เอิร์ธฟะ!! แล้วหน้ากูจะทำไง"

 

"ก็เขาวาดน่ารัก เหมาะกับมึงดี ฮะๆ"

"ทำไมหน้าเป็นงั้นวะ ไอ้เตี้ยจะเพ้นต์หน้าไปแสดงละครสัตว์เหรอ" คุณซึ่งเพิ่งมาถึงถามในขณะนั่งลงเก้าอี้ข้างๆ

"มาๆ ลบให้ ขอยืมเจลล้างมือหน่อย" พูดจบหมอก็ขอเจลล้างมือผู้กญิงข้างๆ เทใส่ทิชชู่ ถูหน้าผมแบบเบามือ ทำให้รอยค่อยๆหายไป

"กูถูตั้งนาน มึงลบแปบเดียว เก่งจัง ขอบใจนะ^^" 

"แอลกอฮอล์ช่วยลบได้ไง สะอาดเเล้ว อาจารย์มาพอดีเลย" หมอกยิ่ม

"วันนี้มีมีททิ้งสตาฟต่อ ไปด้วย" คุณบอก จากนั้นพวกผมจึงดริ่มนั่งเรียนกัน

 

หลังเลิกเรียน ผมและคนอื่นๆจากครั้งที่แล้ว รวมทั้งเอิร์ธก็มานั่งในห้องประชุมด้วยกันอีกครั้ง แค่เห็นหน้ามัน ก็หยุดหงิดแล้ว ตีหน้าบูดใส่แม่งเลย

"มึงคิดจะเเกล้งกู กูก็ต้องป้องกันตัวดิ " ริมฝีปากบางยิ้มร้าย

"ชิ มึงมันแย่ ชอบแกล้งกู ไม่ต้องมาพูดเลย" ผมขมวดคิ้ว

"กูคิดว่าหนวดแมวน่ารักเหมาะกับมึงดี เลยวาด อย่าโกรธสิ" เอิร์ธอมยิ้ม ถึงยิ้มหวานแบบนั้น ก็ไม่หายโกรธหรอกนะ!

 

เมื่อทุกคนมาครบ หัวหน้าสตาฟก็อบรมวิธีต้อนรับแขก แจกตารางเวลาและแผนที่มหาลัย ก่อนที่จะให้พวกผมดล่นเกมอีกครั้ง

 

"วันนี้เราจะมาเล่นเกมยุทธการณ์กระทะบินนะ กติกา คือ ให้คนแรก เรียกชื่อผู้เล่นพร้อมบอกเลข ที่ต้องการ เช่น เรียก1=มือ2มือตบที่ตักตัวเอง 2=มือ2มือตบกัน 3=มือขวากำมือ ยกนิ้วโป้งไปด้านขวา 4=มือซ้ายกำมือ ยกนิ้วโป้งไปด้านซ้าย พ้อมกับบอกชื่อตัวเองตามจำนวนครั้งอีกที่ถูกสั่ง จากนั้นให้เรียกชื่อคนอื่นต่อ เช่น โดนเรียกคุณ2 ก็ให้ตบมือตามจังหวะ พร้อมบอกคุณ คุณ ใครช้า ตบมือหรือพูดผิดจังหวะ โดนโทษปะแป้งเหมือนเดิมนะครับ"คุณอธิบาย

 

"ชื่อเรา 2 พยางค์ ให้พูดชื่อย่อแค่ อา ได้ป่ะ อาทิตย์ยาวไปมันยาก" ผมลองขอผ่อนผันอย่างสุภาพ เพราะในที่นี้มีคนอื่นๆนอกจากเพื่อนด้วย ผมเลยพูดอย่างสุภาพ

"แล้วมึงจะเอาแต่พูดอาๆเหรอ หยั่งกับลิ้นไก่สั้น กะอีแค่เกมเรียกชื่อง่ายๆแค่นี้ เด็กประถมก็ทำได้" เอิร์ธบอก

"เออ กูพูด2พยางค์ก็ได้ พอใจไหม" ผมกัดฟันกรอด

"เริ่มเลยนะ ยุทธการกะทะบิน วิ2" เสียงตบมือทั้งห้องดังเป็นจังหวะ ก่อนที่คุณซึ่งเป็นผู้เริ่มก็พูดขึ้น

 

"วิ วิ อาทิตย์3"

 

"...อาทิตย์ อา.." เอ่อ นับไปกี่ครั้งแล้วหว่า

"ช้าไป โดนลงโทษ ให้เพื่อนคนข้างๆขีดเมจิคทำโทษที่แขนเลยครับ" ไอ้เอิร์ธที่นั่งข้างผมแสยะยิ้มพลางรับปากกามาตากคุณ ทำไมต้องให้ไอ้คนที่ไม่สมควรโดนที่สุดฟะ! มือใหญ่ล็อคแขนผมไม่ให้ดิ้น

 

จากนั้น ฟืดดดด! ใช้ปากกาลากเส้นยาวตั้งแต่ปลายนิ้วไปสุดศอก มันจะยาวไปแล้วเฟ้ย!! ผมส่งสายตาอาฆาตให้ แต่มันกลับยกคิ้วกวนตีนซะงั้น จากนั้นก็เริ่มเล่นที่ผม จะเอาคืนให้ได้!

 

"เอิร์ธ6!"

" เอิร์ธ เอิร์ธ เอิร์ธ เอิร์ธ เอิร์ธ เอิร์ธ" มันตบมือเรียกชื่อเป็นจังหวะรวดเร็ว ฮึ้ย! ขนาดเลขเยอะขนาดนี้ยังไม่พลาดอีก

"อาทิตย์7"

"อาทิตย์ อาทิตย์ อา แอ่ก!" เผลอกัดลิ้นตัวเอง!

 

"หึ มาให้ขีดซะ ไอ้เตี้ย กฏต้องเป็นกฏนะ"

 

ฟืด! โดนขีดอีกแล้ว! ขณะนี้แขนผมมีรอยขีดยาว5เส้นจากนิ้วถึงศอกไหลเวียนมาบรรจบราวกับเส้นเลือดแดง ส่วนสาเหตุก็ไม่ใช่ใคร ก็ไอ้เปรตที่นั่งข้างผมเนี่ยล่ะ เเกล้งตูมันส์เลย แถมคนอื่นเห็นผมพลาดเยอะ เลยแกล้งเรียกผมบ่อยอีกตะหาก

 

"สุดท้ายแล้ว คนที่โดนขีดเส้นมากสุด จะโดนปะแป้งใส่หน้า กับยางมัดผมนะครัย" คุณพูดพร้อมชูแป้งเด็กแคร์ มีแววว่าผมต้องโดนโทษปะแป้งหน้าขาวเป็นแป้งทอดโกกิแน่เลย คิ้วผมตกวูบ ทำไมถึงซวยอย่างนี้ โดนเอิร์ธแกล้งตลอดตั้งแต่เช้าจนหน้าเยิน จะแกล้งคืนก็ไม่สำเร็จ ได้แต่เป็นฝ่ายโดนกดขี่อยู่ฝ่ายเดียว แถมยังต้องโดนประจานกลางเวทีให้คนที่ชอบเห็นสภาพทุเรศอีก จะโชคร้ายเกินไปแล้วนะ อยากร้องไห้ว่ะ.,.

"ทำหน้ามุ่ยทำไม แค่แพ้เกมเอง" เอิร์ธบอก

"ก็กูไม่อยากให้คนที่ชอบเห็นตัวตลกนี่นา มึงเองก็เหมือนกัน เวลาอยู่กับคนที่ชอบก็ต้องอยากให้เขาเห็นด้านเท่ๆใช่ไหมล่ะ"ผมเบ้ปาก ต้องโดนพวกสตาฟโบะหน้าแบบทุเรศสุดๆจนน้องหัวเราะเยาะแน่ ไม่อยากให้โดนน้องวิหัวเราะเยาะใส่เลย...

"เข้าใจแล้ว" เสียงทุ่มต่ำพูดราวกับตัดสินใจบางอย่างได้

"พี่ครับ ผมขอโดนทำโทษเอง"เอิร์ธยกมือขึ้นท่ามกลางทุกคนที่จ้องมาอย่างตกตะลึง รวมทั้งผมด้วย

"พี่จะยอมโดนทำโทษแทนพี่อาทิตย์เหรอคะ!" น้องวิตาโต ในขณะผุดยิ้มแปลกๆ

"เพราะพี่บอกให้อาทิตย์บอกชื่อตั้ง2พยางค์ เลยแพ้ เพราะงั้นพี่ก็มีส่วนผิดเหมือนกัน"

"จะทำอะไรน่ะ?! มันผิดที่กูเล่นแพ้ตะหาก มึงไม่ต้องมาฝืนใจมีเอี่ยวด้วยหรอก" ผมอ้าปากค้าง ไม่น่าเชื่อว่าไอ้เอิร์ธที่รักศักศรีดิ์และไม่มีวันยอมใคร จะเสนอตัวรับโทษแทนผม

 

"คนที่จะแกล้งมึงได้ มีแค่กูเท่านั้น กูไม่ยอมให้คนอื่นมาแกล้งมึงเเทนหรอก" เสียงเข้มบอกในขณะที่แผ่งหลังกว้างลุกขึ้นยืน

 

"เพราะงั้นหยุดทำหน้าเศร้าได้แล้ว มึงไม่เหมาะกับหน้าแบบนี้เลย" พูดจบเอิร์ธก็เดินอย่างไม่ลังเลไปยังเวทีที่มีพวกพี่สตาฟยิ่มกริ่ม เตรียมถือแป้งไว้โบะหน้าแล้ว

 

"แหม น้องเอิร์ธอยากโดนทำโทษเหรอคะ จัดไปค่าาา "พี่วุ้นซึ่งเป็นหัวหน้าสตาฟยิ้มในขณะบีบขวดแป้งเด็กใส่มือพร้อมกับสตาฟคนอื่นๆที่เดินสุมมา กะละเลงหน้าเอิร์ธเต็มที่ ทั้งที่มันบอกว่ามันเกลียดการทำกิจกรรมไร้สาระ แต่เอิร์ธกลับยอมทำสิ่งที่ไม่ชอบที่สุดเพื่อผม...

ใบหน้าหล่อเหลาของเอิร์ธถูกโปะด้วยแป้งขาววอกทั้งหน้าจนไม่เหลือเค้าของแก้มใสไส้สิวและคิ้วเรียวที่สาวๆพากันกรี๊ด ส่วนทรงผมที่ตัดอย่างดูดี ก็ถูกมัดจุกโง่ๆเป็นน้ำผุเหมือนเด็กอนุบาล มันดูตลกซะจนคนอื่นและสตาฟ พากันขำกลิ้ง แม้แต่น้องวิยังหลุดหัวเราะ ทั้งที่หน้ามันเปื้อนซะขนาดนี้ แต่ในสายตาผม ไอ้เอิร์ธกลับดูเท่มาก.....

 

พอสบตากับดวงตาสีนิล ริมฝีปากบางก็หันมายกยิ้มให้ราวกับบอกว่ายอมทำขนาดนี้เพื่อมึงเลยนะ

 

ฮึ่ม ผมแม่มปากแน่น อะไรกันเล่า คิดว่าตัวเองแมนมากหรือไง ทำเป็นเท่ไปได้! ถึงเมื่อกี้จะแอบคิดว่าเอิร์ธเท่จัง แถมรู้สึกขอบคุณด้วยก็เถอะ! ตะ แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้นเเหละ!! จะยอมหายโกรธเรื่องที่มันแกล้งผมแต่เช้าก็ได้ แต่อย่าคิดว่าผมจะปลื้มหรือใจอ่อนให้ไอ้เอิร์ธหรอกนะ! ก็แค่รู้สึกดีกับเอิร์ธที่ยอมทำเพื่อผมขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง! ยะ อย่าเข้าใจผิดซะล่ะ หึ!

 

...............

 

ความจริงพี่เอิร์ธแค่ไม่อยากให้อาทิตย์เสียใจเท่านั้นเอง เอิร์ธแอบแมนแต่ปากแข็งในตอนนี้ ส่วนหนูอาทิตย์ก็ซึนเกิ๊น 55 ไอ้2คนนี้มันซึน ต้องรอลุ้นกันค่า55

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}