ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 ทำผิดเนียน ๆ แล้วเวียนไปบ้านหญิง (2/2)

ชื่อตอน : บทที่ 19 ทำผิดเนียน ๆ แล้วเวียนไปบ้านหญิง (2/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2564 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 ทำผิดเนียน ๆ แล้วเวียนไปบ้านหญิง (2/2)
แบบอักษร

 

“ไอช่า” ไม่ต้องให้ไอช่ารอนาน เรย์เอ่ยเรียกเธอขึ้นมา

“ค่ะนายท่าน” ไอช่ารับคำ แต่หน้ายังหันมองไปทางอื่นไม่มองหน้าเขา

“เมื่อไหร่เธอจะหายโกรธฉัน ยัยแมว 6 ดาว” เรย์ยิ้มอ่อนถามเธอด้วยชื่อเล่นที่เขาใช้เรียกเธออยู่คนเดียว

“ฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรท่านนี่คะ” ไอช่าทำเป็นไขสือ แต่ท่าทางมันฟ้องยิ่งกว่าอะไร

“ถ้าไม่โกรธงั้นก็มองมาที่หน้าฉันนี่เวลาคุยกัน มองไปทางไหนของเธออยู่ล่ะน่ะตอนเนี้ย” เรย์กล่าว

ไอช่ามุ่ยหน้านิด ๆ ก่อนจะเก็บสีหน้า ทำหน้านิ่งให้มากที่แล้วก้มลงมาสบตากับเรย์ที่นอนหนุนตักเธอ หนึ่งวิฯ สองวิฯ สามวิฯ ขวับ! เธอเหม็นขี้หน้าเขาจนทนไม่ไหวแล้วหันหน้าหนีไปหลังจากทนมาได้แค่สามวินาที

“แน่ะ! เห็นปะ” เรย์ว่าเคเชียสาว

“ทำไมเดี๋ยวนี้ท่านถึงสนใจความรู้สึกฉันมากนักล่ะคะ ปกติไม่เห็นเคยสน” ไอช่าว่ากลับพลางก็มุ่ยหน้าทำแก้มป่อง

“ปกติสนไม่สนไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือตอนนี้ฉันสน บอกทีได้ไหมเนี่ยว่าฉันต้องทำไงเธอถึงจะหายโกรธ เธองอนตุ๊บป่องไม่เลิกแบบนี้ฉันรู้สึกไม่ดีนะเนี่ย” เรย์บอกด้วยสีหน้าหนักใจ

“หัดลำบากใจบ้างก็ดีค่ะ” ไอช่าพึมพำเสียงยังกับยุง แต่มันก็ยังไม่พ้นหูเรย์อยู่ดี

“โอ้?” เรย์เลิกคิ้วยิ้ม ๆ “เดี๋ยวนี้เธอหัดเยาะเย้ยฉันแล้วเหรอ? หืม! แน่จริงทำไมไม่พูดออกมาดัง ๆ ล่ะ!”

เรย์เกิดอาการหมั่นเขี้ยวเลยเริ่มถูไถหัวของเขากับตักของไอช่า ทำเอาซะเธอจั๊กจี้จนนิ่งต่อไปไม่ไหว หน้าเธอแดงขึ้นมาขณะที่มือไม้ยกมาปัดป่ายกลางอากาศ อยากจะจับหัวเรย์ไว้ให้อยู่นิ่ง ๆ แต่เธอก็ไม่กล้าทำ

“นายท่านคะ! อย่าทำแบบนี้สิคะ มันจั๊กจี้!” ไอช่าร้องว่า

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ” เรย์หัวเราะขำ หยุดแกล้งเคเชียสาวแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง หันมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่อนลงเป็นพิเศษ 

“ไอช่า ถ้าเธอโกรธฉันมากนัก จะว่าจะอะไรมาใส่บ้างฉันก็ได้ ฉันไม่ถือหรอกนะ โดยเฉพาะถ้าฉันเป็นฝ่ายทำผิด”

คำพูดของเรย์ทำให้ไอช่าทำสีหน้าไม่ถูก เธอไม่ชินกับท่าทีอ่อนโยนของเขาเลย สุดท้ายก็เลยไม่ตอบกลับอะไรเขากลับไปและหันหน้าหนีไปทางอื่นค้างอยู่อย่างนั้น ฝ่ายเรย์ที่เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ก่อนเขาจะยื่นมือไปจับมือไอช่าแล้วดึงมา

“ไอช่า…” เรย์กล่าว “ลองชกฉันสักเปรี้ยงไหม” เขาถาม

“คะ?” ไอช่าหัดขวับกลับมามองหน้าเรย์ “เมื่อกี้นายท่านว่าอะไรนะคะ?”

“ฉันถามว่าเธอจะลองชกฉันดูสักเปรี้ยงไหม ไม่เอาที่หน้านะเดี๋ยวหมดหล่อ ชกที่กลางอกฉันเนี่ย” เรย์พูดไปก็จับมือไอช่ากำเป็นกำปั้นแล้วทาบมันลงกับอกของเขา

“นายท่าน อย่าพูดเล่นแบบนี้สิคะ” ไอช่าพยายามชักมือกลับ แต่เรย์จับมือเธอไว้มั่นไม่ยอมปล่อย

“ฉันไม่ได้พูดเล่น เธอกล้าสาบานไหมล่ะว่าเธอไม่อยากชกฉันสักเปรี้ยงเลยหลังจากทุกอย่างที่ฉันทำกับเธอมา” เรย์ถามเธอทั้งหน้าเปื้อนยิ้ม ใช้ตราบัญชามอบความอนุญาตให้ไอช่าลงมือทำร้ายเขาได้เป็นที่เสร็จสรรพ

“ฉัน…” ไอช่าอยากปฏิเสธแต่คำพูดก็จุกคอ มองหมัดเล็ก ๆ ของเธอที่ทาบอยู่กับอกเขา ในใจเริ่มเขวเพราะข้อเสนอของเรย์มันดึงดูดใจเธอจริง ๆ

...เธออยากประทุษร้ายนายท่านของเธอสัก(หลาย ๆ)ทีมาเป็นปี ๆ แล้ว!

“ว่าไงไอช่า สักหมัดไหม” เรย์เอ่ยกล่อมปานจะล่อลวง

“นายท่านคะ ฉัน…” ไอช่ายังลังเล

“สักหมัดเถอะไอช่า เชื่อฉัน แล้วมันจะดีขึ้น”

“แต่ว่านายท่านคะ…”

“เธอไม่อยากจริงเหรอไอช่า”

“นายท่าน…”

“ฉันจะนับถึงสาม นี่โอกาสสุดท้ายล่ะนะ”

“คือว่าฉัน…”

“สาม”

ผลั่ก!

เรย์เพิ่งเริ่มนับ ไอช่าที่ทั้งลนลานทั้งตกใจก็หลับหูหลับตา ง้างมือของเธอแล้วทุบอั่กลงใส่แผ่นอกของเรย์อย่างแรง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมากจนเรย์ตอบสนองไม่ทันไปเป็นวิฯ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นทาบอกตัวเองแล้วทำเป็นร้องออกมาเสียงดัง

“โอ๊ย! อะเฮื้อ!! อ้า!!!”

ปากร้องไปไม่จริงจัง เรย์ก็ทิ้งตัวกลับลงไปนอนหนุนตักไอช่าแล้วทำเป็นดิ้นเจ็บ ไถหัวกับตักของเคเชียสาวไปมาให้เธอจั๊กจี้อีกครั้ง

“ตัวแค่นี้ไปเอาแรงมาจากไหน ทุบฉันอกยุบแล้วมั้งเนี่ย โอ๊ย! เจ็บเหลือเกิน!”

โดนทำตัวแบบนี้ใส่ ไอช่าก็อ้าปากค้าง ไม่รู้ควรจะขำหรือร้องไห้กับการทำตัวติ๊งต๊องของนายท่านของเธอดี แต่เห็นเขาโอดโอยเกินเหตุขนาดนั้นแล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะโต้กลับไป 

“ฉันไม่ได้ทุบแรงขนาดนั้นสักหน่อยค่ะ! อย่าพูดเกินจริงสิคะ!”

“...” เรย์หยุดดิ้นหยุดร้องทันทีเหมือนโดนใครปิดสวิตช์ เขาทำหน้านิ่งสบตากับไอช่าก่อนจะพูดออกมาหน้าตาเฉยว่า “ไม่เอาน่าไอช่า ฉันอุตสาห์สำออยขนาดนี้แล้ว ช่วยโอ๋กันหน่อยสิ เธอนี่ใจร้ายจัง”

“...” 

เห็นเรย์ยอมรับมาดื้อ ๆ อย่างนั้น ไอช่าก็พูดไม่ออกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ของวัน และโดยไม่ทันรู้ตัว มือเธอก็ทุบลงไปที่อกเขาเบา ๆ อีกครั้งหนึ่งแล้วพูดว่า 

“คนนิสัยไม่ดี” เธอมุ่ยหน้าว่าเขา

“...ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ” เรย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างชอบ ใบหน้ายิ้มแย้มไม่โกรธสักนิดที่ไอช่ากล้าทุบเขาอีกครั้งโดยไม่ขออนุญาต

ฝ่ายไอช่าเห็นแบบนั้นเธอก็ยิ่งมุ่ยหน้าหนัก แต่ไม่ช้ามุมปากของเธอก็เริ่มกระตุกและยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางอย่างไม่อาจควบคุม ก่อนที่เธอจะหัวเราะเบา ๆ ตามเจ้านายหนุ่มของเธอขึ้นมาจนเธอต้องมือขึ้นปิดปากเลยเอ่ยออกมาว่า

“เล่นอะไรกันคะเนี่ย”

“ง้อคนขี้งอนบางคนไง” เรย์ตอบกลับทันควัน

“เจ้านายที่ไหนเขามาเสียเวลาง้อทาสแบบนี้กันคะ” ไอช่าถามเขายิ้ม ๆ

“เจ้านายแบบฉันนี่ไง ดีออกไม่ใช่เหรอ” เรย์ลอยหน้าลอยตาตอบ

ตอนนั้นเองลูเซียก็เดินกลับมาจากห้องครัวพร้อมกับจานข้าวผัดในมือ เธอทำหน้างงนิด ๆ ที่เห็นเรย์นอนหนุนตักไอช่าพลางก็หัวเราะคุยอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้สองคน บรรยากาศระหว่างทั้งสองก็ดูไม่อึดอัดเหมือนอย่างที่เธอคิดไว้...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะเนี่ย?

“ท่านเรย์คะ ฉันนำอาหารมาให้แล้วค่ะ” ลูเซียเอ่ยบอกขณะที่เดินมาวางจานข้าวผัดลงที่โต๊ะหน้าโซฟา

“โอ้ ขอบใจมาก” เรย์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งจากตักของไอช่า เอ่ยขอบคุณเอลฟ์สาวแล้วก็เตรียมจะทานข้าวเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผิดกับเรย์ ไอช่ามีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ เมื่อเธอเพิ่งตระหนักได้ว่าเธอทำตัวสนิทสนมกับเรย์ไปขนาดไหนเมื่อกี้ หน้าเธอก็มีสีแดงซ่านอย่างอาย ๆ ไม่รู้ควรจะดีใจดีไหมที่เหมือนเธอจะเพิ่งสมานความสัมพันธ์กับเจ้านายหนุ่มที่เธอแสนจะเกลียดขี้หน้า

ลูเซียเห็นสีหน้าท่าทางไอช่าแล้วก็แอบฉงน แต่ก็ตามนิสัยเธอ เอลฟ์สาวไม่คิดจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของคนอื่นถ้าไม่จำเป็น เธอจึงเมินเรื่องนั้นไปเหมือนทุกทีและหันมาเอ่ยถามกับเรย์แทนว่า

“ท่านเรย์คะ ฉันใช้เวทรักษาเป็นอยู่ จะให้ฉันช่วยรักษาแผลให้ท่านไหมคะ” 

“อืม แบบนั้นก็ดีนะ” เรย์ที่ยังไม่ทันตักข้าวเข้าปาก ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มรับ “แต่ถึงเธอจะพยายามรักษาเต็มที่จนแผลที่หน้าฉันหายในคืนนี้ ฉันก็ไม่กลับคฤหาสน์หรอกนะ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะนอนที่นี่ เพราะงั้นมันก็ไม่มีอะไรที่จะมาเปลี่ยนใจฉันได้” เขาเอ่ยเสริมเธอไปแบบกวน ๆ

ลูเซียสีหน้าเย็นชาลงทันควัน “ถ้าอย่างนั้นฉันขอถอนคำพูด ไม่ช่วยท่านแล้วได้ไหมคะ”

“ฮ่ะฮ่ะ ไม่ได้ ฉันขอสั่งให้เธอช่วยรักษาฉันดี ๆ เลย ฉันอยากทำให้มั่นใจว่าพรุ่งนี้แผลที่หน้าฉันจะหายสนิทเป็นปลิดทิ้งชัวร์ ๆ” เรย์ว่าแล้วก็ลุกจากโซฟาข้างของไอช่า โดนอ้อมโต๊ะไปนั่งที่ข้างลูเซีย เลื่อนจานข้าวมาทางฝั่งนี้ ก่อนจะชี้นิ้วที่หน้าฝั่งซ้ายซึ่งมีแผลของตัวเอง “ระหว่างฉันกินอยู่นี่ก็ช่วยรักษาให้ที” เรย์บอกแล้วก็เริ่มตักข้าวเข้าปาก

“ค่ะ” ลูเซียรับคำสั่งหน้านิ่ง ก่อนจะเริ่มร่ายเวทรักษาเจ้านายหนุ่มของเธอ

เวทที่เธอใช้มันเป็นแค่เวทรักษาระดับ Tier 1 ซึ่งอย่างมากก็ช่วยได้แค่เร่งความเร็วในการฟื้นฟูบาดแผลได้ประมาณหนึ่งเท่านั้น ต่อให้เป็นแผลตื้น ๆ แบบที่เรย์มี มันก็ยังจำเป็นต้องใช้เวลานานหลายชั่วโมงกว่าจะสามารถรักษาพวกมันให้หายเป็นปลิดทิ้งชนิดไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยได้ ดังนั้นถึงเธอจะรักษาเรย์จนเขาทานข้าวเสร็จ แผลที่หน้าของเรย์ก็ยังดีขึ้นมาแค่ไม่เท่าไหร่

หลังจากมื้ออาหารค่ำ ด้วยความที่เรย์เบื่อ ๆ และยังไม่ง่วง เขาก็เลยชวนพวกลูเซียเล่นหมากรุกที่ตั้งค้างอยู่บนโต๊ะ โดยเขาไม่ลงเล่นเอง แต่แค่นั่งช่วยแนะนำไอช่าที่เป็นคนเล่นแข่งกับลูเซียเท่านั้น ซึ่งผลที่ออกมาก็ทำให้ไอช่ายิ้มหน้าบาน เพราะในที่สุดเธอก็เอาชนะลูเซียได้บ้างแล้วในบางกระดานที่เล่นกัน...แน่นอนว่าเธอชนะได้ก็เพราะลูเซียต่อให้เธอด้วยการเอาหมากฝั่งตัวเองออกเกือบครึ่งเหมือนทุกที แถมถ้าไม่ได้เรย์แนะนำเป็นพรายกระซิบให้เธอก็คงชนะเองไม่ได้ด้วย

เพราะเห็นว่าเรย์ช่วยไอช่ารุมเธอแบบนั้น ลูเซียก็เลยปั้นหน้ายิ้มทั้งที่ใจแอบหงุดหงิดแล้วท้าเรย์เล่นหมากรุกกับเธอแฟร์ ๆ แบบไม่ต่อด้วยการเอาหมากตัวใดตัวหนึ่งของเธอออกเลยสักหนึ่งกระดาน ทว่าเรย์ก็ยิ้มกลับและปฏิเสธเธอไปอย่างไม่ใยดี แค่ดูตอนเอลฟ์สาวเล่นกับไอช่าเขาก็รู้แล้วว่าคุณเธอเล่นโหดขนาดไหน เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเล่นไปก็สู้เธอไม่ได้ก็เลยไม่คิดจะเอาคอตัวเองไปพาดเคียงให้เสียเชิงแต่อย่างใด

...เขาแกล้งเธอได้แล้ว เรื่องอะไรเขาจะยอมให้เธอได้เอาคืน

หลังจากวุ่นวายกับกระดานหมากกัน 3 คนอยู่เป็นชั่วโมง พวกเขาก็รู้สึกว่ามันเริ่มดึกแล้วและคงได้ฤกษ์เข้านอน สองสาวจึงไล่เรย์ไปอาบน้ำก่อนเป็นคนแรก จากนั้นพวกเธอถึงค่อยผลัดกันเข้าไปอาบตาม โดยให้คนที่ไม่ได้อาบนั่งเฝ้าเรย์ไว้ไม่ให้เขาได้มีโอกาสทำอะไรระหว่างที่พวกเธอคนใดคนหนึ่งกำลังอาบน้ำ เมื่อชำระร่างกายให้สบายตัวกันหมดแล้วพวกเขาก็ปิดฟืนปิดไฟแล้วเข้าไปในห้องนอน

เรย์มองสองสาวที่วันนี้ใส่ชุดวอร์มนอนกันแทนชุดนอนวันพีซแสนวาบหวิวที่เขาเห็นเมื่อคราวก่อนอย่างเสียอกเสียดาย ระหว่างที่ลูเซียกับไอช่ากำลังจัดฟูกที่บังเอิญมีเตรียมไว้ในห้องกับหาหมอนหาผ้าห่มมาทำที่นอนให้เขานอนข้าง ๆ เตียง เขาก็เอ่ยออกไปอย่างเสียไม่ได้

“ฉันก็เคยเห็นพวกเธอในชุดนอนแล้วนะ จะอายแล้วใส่ชุดวอร์มกันทำไม มันจะนอนสบายเหรอแบบนั้น”

“พวกฉันก็เปล่าอายนี่คะ วันนี้พวกฉันแค่อยากใส่ชุดวอร์มนอนก็เท่านั้น” ลูเซียบอกหน้าตาย

“อย่าดูถูกชุดวอร์มนะคะนายท่าน ใส่ออกกำลังกายมันก็ดี แต่ใส่นอนมันก็ได้เหมือนกัน” ไอช่าพูดตามลูเซียมาเป็นลูกคู่

ได้ยินงั้นเรย์ก็ได้แต่ไหวไหล่…

ก่อนนอนลูเซียขออนุญาตเรย์ทำการสอนเวทมนตร์ให้ไอช่าก่อนนอนก่อนสักพักหนึ่ง ซึ่งเรย์ก็ไม่ขัดข้องอะไร นอนหนุนหมอนฟังเสียงหวานนุ่มหูของลูเซียสอนไอช่าไปด้วยคน แล้วจึงพบว่าแม่เอลฟ์สาวคนนี้สอนคนเก่งไม่เบา เธออธิบายตรงจุด เข้าใจง่าย ๆ ให้ความสนใจกับคนเรียนไม่สักแต่อธิบายโดยไม่สนว่าคนที่ฟังอยู่รู้เรื่องไหม และน้ำเสียงนุ่มหูของเธอมันก็มีเสน่ห์ชวนให้คนฟังตั้งใจฟังคำพูดของเธอโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เรย์เองยังรู้สึกว่าเขาได้ความรู้จากการนั่งฟังเธอ

แต่บางทีคงเป็นเพราะเสียงของลูเซียมันน่าฟังเกินไป ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเด็กที่ได้ฟังเพลงกล่อม ร่างกายของเขาเริ่มรู้สึกเหมือนจมลึกลงสู่ความว่างเปล่า เสียงทุกอย่างฟังดูห่างไกล ประสาทสัมผัสเลือนหาย หนังตาที่หลับอยู่ของเขาลืมไม่ขึ้น เรย์ติดอยู่ในภวังค์อันง่วงงุนนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะผล็อยหลับไปจริง ๆ

ตอนที่คาบเรียนเวทมนตร์ก่อนนอนจบลง สองสาวก็เพิ่งมารู้ตัวว่าเจ้านายหนุ่มของพวกเธอหลับไปนานแล้วจากลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขา พวกเธอจึงถอนหายใจแล้วมองหน้ากันอย่างโล่งอก 

ลูเซียร่ายเวทกล่อมนอนซ้ำใส่เขาไปให้มั่นใจว่าเรย์จะไม่ตื่นจนถึงเช้า จากนั้นเธอกับไอช่าจึงได้นอนหลับสนิทกันโดยไม่ต้องกลัวว่าแขกไม่รับเชิญบางคนจะลุกมาทำพิเรนท์อะไรกับพวกเธอในขณะที่พวกเธอกำลังนอนหลับอยู่ 

 

กริ๊ง~ กริ๊ง~ กริ๊ง~ 

ในเช้าวันต่อมา เรย์ตื่นขึ้นเพราะเสียงกระดิ่งเตือนในห้องนอน และไม่ใช่แค่เขา ทั้งลูเซียและไอช่าก็ตื่นขึ้นมาด้วยเช่นกัน เรย์อ้าปากหาววอด มองเจ้ากระดิ่งที่จะสั่นก็ต่อเมื่อมีคนมาเคาะประตูหน้าบานอย่างฉงนว่าใครมาเคาะบ้านของสองสาวแต่เช้าขนาดนี้ แต่ตอนนั้นเอง เจ้านาฬิกาปลุกที่โต๊ะข้างเตียงนอนก็ดังเตือนตามขึ้นมา หนวกหูจนเรย์หน้าหงิกรับตอนเช้า

‘คนก็มา นาฬิกาก็ปลุก หนวกหูแต่เช้าเลย’ เรย์บ่นในใจ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะนายท่าน” ไอช่าเอ่ยทักทายเรย์ขึ้นมาอย่างงัวเงียด้วยตาที่ยังไม่ลืม เธอตบปิดนาฬิกาปลุกให้มันหยุดร้องเตือนอย่างน่ารำคาญ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านเรย์” ลูเซียที่ดูตื่นเต็มตากว่าไอช่าเป็นไหน ๆ ใช้เวทมนตร์สางผมที่ยุ่งในตอนเช้าของเธอให้เรียบสวยได้อย่างง่ายดายด้วยมือเปล่า เธอทำผมตัวเองเสร็จแล้วเธอก็หันไปช่วยสางผมไอช่าต่อบ้าง ดูจากท่าทางแล้วเธอคงทำแบบนี้เป็นประจำทุกเช้า

“อรุณสวัสดิ์ นอนหลับสบายไหมเมื่อคืน” เรย์ทักทายสองสาวกลับยิ้ม ๆ ใช้เวทมนตร์สางผมตัวเองให้หายยุ่งด้วยเช่นเดียวกัน

“หลับสบายมากค่ะ” ไอช่าตอบซื่อ ๆ 

“พวกเราหลับสบายดีค่ะ ท่านเรย์ล่ะคะ ไม่ลำบากอะไรใช่ไหมคะที่ต้องนอนพื้นแบบนี้” ลูเซียตอบแล้วก็ถามกลับ

“แค่นอนพื้นเอง ฉันจะไปลำบากอะไร” เขาว่าแล้วก็ลุกขึ้นยืนจากฟูกที่นอน พร้อมเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ดีนะที่เมื่อวานฉันหลับก่อน ไม่งั้นพวกเธอคงนอนกันไม่หลับแน่ ฮ่ะฮ่ะ”

กริ๊ง~ กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งดังขึ้นมาอีกครั้ง เตือนให้ทั้งสามรู้ว่ายังมีคนรอพวกเธออยู่ที่หน้าประตูบ้าน

“เหมือนพวกเธอจะมีแขกแต่เช้านะ” เรย์เอ่ยพลางก็เดินไปเปิดไฟในห้อง ลูบหน้าตัวเองเพื่อตรวจสอบแล้วก็หันไปถามสองสาว “นี่แผลบนหน้าฉันหายยัง?”

“หายสนิทแล้วค่ะ” ลูเซียตอบขึ้นมาก่อน

“ไม่เหลือรอยเลยค่ะ” ไอช่าตอบตาม

“โอเค งั้นฉันก็สบายใจแล้ว ฉันขอตัวกลับเลยแล้วกัน แล้วเจอกันนะทั้งสองคน ขอบใจมากที่ช่วยดูแลฉันเมื่อคืน” 

เรย์บอกลาสองสาวพลางก็ก้มลงไปหยิบเสื้อฮู้ดของเขาขึ้นมาสวมก่อนจะเดินไปที่ประตูห้อง เขายังใส่ชุดเดิมจากเมื่อวาน ใช้เวททำความสะอาดชุดเอาไม่ให้สกปรก  

“เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนค่ะนายท่าน!” ไอช่านึกได้ว่ายังมีคนอยู่ที่หน้าประตูบ้านแล้วรีบร้องห้าม แต่เรย์ก็เปิดประตูออกจากห้องไปและปิดประตูลงแล้วไม่ฟังเธอเลย

“ไอช่า ทำใจเถอะ” ลูเซียที่อยู่ข้าง ๆ ลูบหลังเคเชียสาวเป็นการปลอบ รู้ดีว่าเธอจะห้ามเรย์เรื่องอะไร

“เช้านี้เราได้โดนคนอื่นมองแปลก ๆ แน่เลยค่ะลูเซีย” ไอช่าโอดครวญแล้วก็หันมากอดเอวเอลฟ์สาวอย่างหาที่พึ่งทางใจ

อีกด้านเรย์ที่สวมรองเท้าเสร็จแล้วก็เปิดประตูบ้านออกไปต้อนรับคนที่มาหาสองสาวแต่เช้า ปรากฏว่าเป็นครูฝึกวีน่าที่คงมาเรียกไอช่าไปฝึกวิ่ง

“อรุณส…” วีน่าเตรียมจะเอ่ยทักทาย แต่พอเธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูมารับเธอไม่ใช่คนที่เธอคาดคิด ครูฝึกหญิงชาวเคเชียก็นิ่งไป เธออ้าปากกว้างขึ้นนิด ๆ มองใบหน้าหล่อเหลาของเรย์ตาโตด้วยความตกใจ “คุณเรย์?”  

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณวีน่า เช้านี้เจอกันตอนวิ่งนะครับ” เรย์ยิ้มบางทักทายครูฝึกหญิงแค่นั้น ก่อนที่เขาจะก้าวผ่านเธอไปและเริ่มออกวิ่งเยาะ ๆ กะว่าจะวิ่งจ๊อกกิ้งมันก่อนแล้วเขาค่อยกลับคฤหาสน์ทีเดียว

วีน่ามองตามหลังเรย์ไปพลางก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง เธอหันกลับมามองบ้านของลูกศิษย์ของเธอที่ตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของบ้าน ในหัวคิดเตลิดไปไกล ก่อนที่เธอจะอุทานออกมาเบา ๆ ว่า

“อุ๊ยตาย หนุ่มสาว...เขาควบสองเลยใช่ไหมเนี่ย”

...เธอไม่ใช่คนเดียวที่เห็นเรย์เดินออกมาจากบ้านของสองสาวในเช้าวันนั้น

แล้วก็เป็นอย่างที่ไอช่ากับลูเซียคาด ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สายตาของคนในบ้านที่มองมาที่พวกเธอก็เปลี่ยนไป ด้านของเรย์เองก็เจอต้องเจอกับรอยยิ้มมีเลศนัยจากของแม่ของเขาในตอนทานมื้อเช้าเช่นกัน แต่เทียบกับสองสาวแล้วเขาไม่สะทกสะท้านกับความเข้าใจผิดนี้เลยสักนิด

“เผลอแป๊บเดียว ลูกแม่โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวไปซะแล้ว” เอลล่าพึมพำขึ้นมาให้เรย์ได้ยินพลางก็ยกมือขึ้นแตะแก้มตนเอง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว