อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง

E-Book ที่ Meb ราคา 199 บาท อ่านเป็นตอนและซื้อเหมาเรื่องผ่านเว็บราคาถูกได้ที่ niyayrak, readawrite, bannniyay หนังสือทำมือ 290 บาทสั่งได้ที่แพนเพจ "อติญา"

ชื่อตอน : 5 (2/2)

คำค้น : ท่านประธาน นักศึกษาฝึกงาน สาวหมวย อติญา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2559 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5 (2/2)
แบบอักษร

วันแรกก็เจองานหนักเสียแล้วสำหรับเพียงพธูเพราะในช่วงสายๆ พี่โชติเรียกไปบรีฟงาน เธอต้องศึกษาข้อมูลเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่แล้วออกแบบเครื่องประดับหรืออุปกรณ์เสริมที่ช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้กับสินค้า ซึ่งตัวชูโรงหลักของสินค้าคอลเลคชั่นนี้เป็นเข็มขัดกับรองเท้าที่ท่านประธานกำลังขอแก้ไขรายละเอียดอีกเล็กน้อยจะขาดก็เพียงแค่เครื่องประดับเก๋ๆ ซึ่งเธอต้องช่วยพี่ๆ ในแผนกคิดงานขึ้นมา

โดยเสื้อผ้าเซ็ทนี้จะมีงานเปิดตัวอีกสามเดือนข้างหน้าเท่ากับว่าเธอต้องทำงานให้เสร็จภายในสองเดือนและเผื่อให้ฝ่ายผลิตไปทำงานต้นแบบและชิ้นสำหรับโชว์อีกหนึ่งเดือน พี่แพรวเอาเอกสารรายละเอียดมาให้เธอสองแฟ้มโตๆ ซึ่งเพียงพธูนั่งจ้องมันมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีอะไรจุดประกายสว่างวาบขึ้นในหัวของเธอเลย

“แอลไปกินข้าวกันเหอะทำหน้ายุ่งอยู่ได้” แพรวรุ่งเดินมาชวนเมื่อเห็นว่าเที่ยงกว่าๆ แล้วพนักงานคนใหม่ยังนั่งจ้องแฟ้มที่เธอส่งให้เมื่อเช้าไม่วางตา

“อ้าว เที่ยงแล้วหรอพี่แพรว” คนที่จ้องแฟ้มจนเหม่อสะดุ้งเมื่อถูกเรียก

“จะเที่ยงสิบห้าแล้วเหอะ ไปๆ หาข้าวกินกันดีกว่า” สาวรุ่นพี่ตัดบทแล้วคว้าแขนของเธอให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตอนที่มาฝึกงานปกติเพียงพธูจะไปทานข้าวกลางวันกับกลุ่มเพื่อนของศีตลาเพราะเธอเป็นพี่เลี้ยงฝึกงาน นานๆ ถึงจะได้ไปกับแพรวรุ่งเพราะตำแหน่งเลขาบางทีก็ต้องติดสอยห้อยตามผู้จัดการแผนกไปข้างนอกบ้าง ไปประชุมตามแผนกอื่นๆ บ้างบางครั้งก็ทำให้เลขาสาวทานข้าวไม่ค่อยตรงเวลา

“แล้วทำไมพี่แพรวเพิ่งลงมาทานข้าวล่ะคะ”

“เที่ยงตรงคนมันเยอะไปหน่อย ซักเที่ยงสิบห้านี่แหละลงไปคนก็โล่งแล้ว” เลขาสาวเดินคล้องแขนน้องใหม่เข้ามายังห้องอาหารของบริษัทด้วยความสนิทสนม เพราะคนที่อยู่มาก่อนเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าเอาไว้แล้วว่าเพียงพธูจะต้องได้พบกับสีหน้าแปลกประหลาดและการจับกลุ่มนินทาของพนักงานคนอื่นๆ เลยอยากจะอยู่เป็นเพื่อนสาวหมวยเผื่อเธอต้องการคนที่จะพูดคุย

ทันทีที่สองสาวจากแผนกออกแบบเดินมาถึงห้องอาหารที่อยู่ชั้นสองของบริษัท สายตาหลายคู่ก็มองตรงมายังร่างเล็กของสาวหมวยทันทีแต่แพรวรุ่งลอบมองปฏิกิริยาก็พบว่าเพียงพธูไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งอื่นสายตาเธอกวาดหาร้านอาหารที่เธอสนใจ

“พี่แพรว เดี๋ยวแอลไปซื้อข้าวมันไก่นะ” หญิงสาวหันมาพูดกับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ก่อนจะเดินก้าวฉับๆ มุ่งตรงไปยังทิศทางของที่ตั้งร้านข้าวมันไก่ ผมยาวสีดำสนิทที่หญิงสาวรวบไว้เป็นหางม้าต่ำๆ อยู่บริเวณท้ายทอยปลิวสะบัดไปตามแรงที่คนตัวเล็กก้าวย่าง เธอเห็นทุกสายตาที่จ้องมองมาทางตัวเองกับพี่แพรวแต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจ ท่องไว้แค่ว่าต้องอดทนเธอมาทำงานไม่ได้มามีเรื่องกับใครต่อให้ใครเขามาหาเรื่องเธอก็ต้องข่มใจ

                “ข้าวมันไก่เนื้อสะโพกพิเศษค่ะ” ริมฝีปากจิ้มลิ้มร้องสั่งอาหารทันทีที่ถึงคิว ตอนแรกก็ไม่หิวหรอกแต่พอเห็นเจ้าไก่ตัวอวบอ้วนที่แขวนโชว์อยู่ในตู้เท่านั้นแหละ กระเพาะนี่ถึงกับครวญครางดังโครกคราก

                “หนูตัวนิดเดียวกินแล้วเอาไปไว้ไหนหมดลูก” แม่ค้าร่างท้วมร้องถามอย่างอารมณ์ดีเพราะเธอจำสาวน้อยคนนี้ได้ มาทีไรเธอก็สั่งพิเศษตลอด

                “หนูก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน” เธอตอบยิ้มๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุดกับสายตาของพนักงานที่ยืนต่อคิวอยู่ข้างหลังเพราะจังหวะที่เธอหันหลังจะเดินไปหาโต๊ะนั่งก็เห็นว่าสายตาคมของเขาจับจ้องบางอย่างบนร่างกายเธอ

                “แต่ผมคิดว่าผมรู้นะว่ามันหายไปไหน” ชายแปลกหน้าที่คงจะเป็นพนักงานในบริษัทพูดในระหว่างที่สายตายังไม่ยอมละไปจากหน้าอกของหญิงสาวหน้าหมวย พลางคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้ตัวนิดเดียวทำไมหน้าอกหน้าใจของเธอถึงได้ตู้มต้ามเกินตัวขนาดนั้น

                “ทะลึ่ง!” เพียงพธูกัดฟันพูดใส่ผู้ชายหน้าตาคมเข้มที่ยังไม่เลิกจ้องนมสดหนองโพนมโคแท้ๆ ของเธอ คนบ้าอะไรไม่มีมารยาทเอาซะเลย

                “แอล ทางนี้” เสียงของแพรวรุ่งร้องเรียกอยู่ตรงโต๊ะที่ไม่ห่างจากร้านข้าวมันไก่มากนัก หญิงสาวเจ้าของตาชั้นเดียวจึงรีบสาวเท้าไปหาระหว่างนั้นปากก็ยังคงขมุบขมิบบ่นอะไรไปเรื่อย

                “เป็นอะไรแอลหน้าตาทำไมถึงงอเป็นปลาทูแม่กลองแบบนั้น จะกินน้ำอะไรพี่จะไปซื้อให้”

                “ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มายืนมองหน้าอกแอลอยู่ได้ไม่มีมารยาท เดี๋ยวแอลไปซื้อเองดีกว่าค่ะจะได้ดูว่ามีน้ำอะไรน่ากินมั่ง” คนที่กำลังอารมณ์ขึ้นนั่งหน้าบึ้งอยู่แค่ชั่วอึดใจก่อนจะเดินไปซื้อน้ำที่ร้านค้าใกล้ๆ เธอเลือกน้ำกระเจี๊ยบเปรี้ยวๆ หวานๆ มาดื่มเพื่อเรียกความสดชื่น ส่วนของแพรวรุ่งนั้นเป็นชามะนาว

                “ไหนใครที่ว่าจ้องหน้าอกเรา” เลขาสาวถามเสียงขุ่นเหมือนอยากจะเอาเรื่องคนไร้มารยาทนั่นแทนเธอ

                “ช่างเขาเหอะพี่แพรวอันที่จริงแอลก็โดนมองจนชินแล้วล่ะ” หญิงสาวพูดเนือยๆ ก่อนจะก้มลงมองหน้าอกหน้าใจใหญ่เบิ้มของแท้แม่ให้มาของตัวเองพลางทำหน้ามุ่ยนี่ถ้าแปรเปลี่ยนมันมาเป็นส่วนสูงได้สักนิดก็คงจะดี

                “เอ่อ แอลแผนกเราแต่งตัวตามสบายได้นะจะใส่กางเกงหรืออยากใส่ตามแฟชั่นที่สุภาพก็ทำได้เลยบางครั้งพวกชุดกระโปรงเสื้อเชิ้ตนี่มันก็ไม่ค่อยสะดวกในการทำงานเท่าไหร่ข้อนี้คุณโชติกับท่านประธานท่านเข้าใจเข้าใจ” เลขาคนเก่งแนะนำเรื่องการแต่งตัวมาทำงานให้น้องใหม่ฟัง

เพราะดูแล้วชุดสุภาพเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงทรงเอยาวถึงเข่ามันเน้นรูปร่างของหญิงสาวตรงหน้ามากอยู่พอสมควร ในตอนที่มาฝึกงานเพียงพธูสวมเสื้อนักศึกษาตัวหลวมกับกระโปรงพลีทยาวถึงเข่าแถมมีเสื้อคลุมทับอีกหนึ่งชั้นเลยไม่เคยมีใครได้สังเกตเท่าไรว่าสาวน้อยตัวเล็กคนนี้จะมีทรวดทรงองค์เอวที่โค้งเว้าเร้าใจชาย

“ถ้าทำแบบนั้นได้ก็ดีสิพี่แพรว แอลไม่ชอบใส่กระโปรงเลย” เพียงพธูยอมคลายความลับของตัวเองเพราะอันที่จริงแล้วนอกจากกระโปรงนักศึกษาแล้วเธอก็แทบจะไม่มีกระโปรงสำหรับใส่ในโอกาสอื่นเลย

สองสาวทานข้าวกันไปคุยกันไปจนเกือบจะหมดเวลาพักแพรวรุ่งจึงชวนเพียงพธูกลับขึ้นไปทำงาน ซึ่งระหว่างรอลิฟท์สาวรุ่นน้องก็นึกออกว่าตัวเองมีข้อสงสัยเกี่ยวกับงานที่กำลังศึกษา

“ถ้าแอลสังสัยเรื่องงานออกแบบที่จะใช้ในงานเปิดตัวแอลถามใครได้คะพี่แพรว”

“แอลถามพี่โชติได้โดยตรงเลยแต่คงต้องรอพรุ่งนี้นะเพราะผู้จัดการของเราออกไปช่วยทางการตลาดเค้าดูงานอยู่ วันนี้พี่โชติไม่เข้าออฟฟิศแล้ว” เลขาสาวบอกคิวของหัวหน้าโดยตรงของพวกเธอให้สาวหมวยได้รับรู้ก่อนที่แพรวรุ่งจะแยกไปจัดงานของตัวเอง ส่วนเพียงพธูก็กลับมานั่งศึกษาข้อมูลของเสื้อผ้าคอลเลคชั่นล่าสุด หญิงสาวคิดว่าตัวเองควรจะปรึกษาเจ้าของผลงานดีไซน์เสื้อผ้านี่เพื่อให้ทราบถึงแรงบันดาลใจและความหมายในส่งที่ดีไซน์เนอร์ต้องการจะสื่อ เพื่อที่จะได้ออกแบบงานของตัวเองให้สอดคล้องกับความตั้งใจและธีมของชุด

เป็นเวลาเกือบจะบ่ายสามโมงแล้วกว่ารอดดริกจะกลับเข้ามาทำงาน วันนี้เขาวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานเปิดตัวสินค้าคอลเลคชั่นใหม่ซึ่งนอกจากจะเป็นเสื้อผ้าบุรุษตามแบบปกติแล้ว เขายังจะเปิดตัวไลน์ผลิตเครื่องประดับ อุปกรณ์เสริม หรือแอคเซสซอรี่ก็ตามแต่ใครจะเรียก ตัวหลักคือเข็มขัดกับรองเท้าที่รอแค่ปรับแบบก็จะส่งผลิตงานต้นแบบได้ ล่าสุดวันนี้ที่ประชุมเห็นชอบให้เพิ่มกระเป๋าเอกสารสำหรับสุภาพบุรุษวัยทำงาน

แต่ส่วนที่เป็นปัญหาคือเครื่องประดับกระจุกกระจิกที่เขาอยากได้มาเพิ่มสีสันไม่ให้งานดูแห้งและเป็นทางการเสียจนเกินไป ความต้องการลำดับต้นๆ คือเขาอยากให้เสื้อผ้าคอลเลคชั่นล่าสุดสามารถสวมใส่ได้ทั้งแบบเป็นทางการ พอปรับถอดนั่นนิด เสริมนี่หน่อยก็กลายเป็นลุคลำลองได้

ร่างล่ำสันด้วยส่วนผสมของชาติพันธุ์ที่ลงตัวเอนกายลงบนเก้าอี้ทำงานตัวโตเขากะว่าจะขอพักสายตาสักเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยล้าจากการประชุมที่ยาวนาน รวมถึงความกังวลใจถึงใครบางคนที่มันทำให้เขาอยู่ไม่เป็นสุขมันกำลังโจมตีให้จิตใจต้องหวั่นไหว แต่ไม่มันที่จะได้ทำตามที่ตั้งใจดวงตาสีเทาเซ็กซี่ก็มองเห็นแฟ้มบนโต๊ะ

แฟ้มที่ติดป้ายหน่วยงานว่ามาจากฝ่ายบุคคลแถมยังมีกระดาษโน๊ตประทับตรา ด่วนมาก!ติดมากับปกแฟ้มทำให้มือใหญ่ไม่รีรอเลยที่จะคว้ามันมาเปิดด้วยใจที่เต้นระรัวเร็ว ใบสมัครงานที่ระบุชื่อผู้สมัครว่านางสาวเพียงพธู บุญประเสริฐทำให้มือไม้เขาแทบอ่อน ยิ่งปรายตามองเห็นรูปถ่ายขนาดหนึ่งนิ้วที่ติดมากับใบสมัครแล้วยิ่งทำให้ท่านประธานใหญ่แทบจะตะโกนกู่ก้องด้วยความยินดี

เมื่อตั้งสติได้ว่าหญิงสาวที่เขาแอบคิดถึงยินยอมมาทำงานตามที่เขาเคยส่งหนังสือทาบทาม รอดดริก อิศวเดชากุล ก็ค่อยๆ ข่มความตื่นเต้นของตัวเองโดยกวาดสายตาอ่านข้อมูลต่างๆ ของหญิงสาวที่กรอกไว้ในใบสมัครอย่างละเอียด ทั้งเงินเดือนและสวัสดิการที่หญิงสาวจะได้รับ เมื่อเห็นว่าทางฝ่ายบุคคลทำเอกสารตรงตามเงื่อนไขที่ตนเองขอเอาไว้ ชายหนุ่มก็จรดปากการาคาแพงระยับของตนลงบนใบสมัครของหญิงสาวทันที

ตอนนี้เองที่ท่านประธานใหญ่นึกขึ้นได้ว่าปัญหาใหญ่ของเขากำลังจะมาถึงเพราะการที่เพียงพธูยอมมาทำงานกับอิศว กรุ๊ปในตอนนี้มันไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมอยู่ที่นี่ตลอดไป จริงๆ แล้วเขาไม่ได้อยากให้หญิงสาวนัยน์ตาสีนิลมานั่งทำงานหลังขดหลังแข็งหรอก เขาแค่อยากให้เธอมานั่งยิ้มหวานให้กำลังใจเขาทำงานมากกว่าซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นมันไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด

หลังจากที่มารดาของหนูน้อยโซอี้จากเขาไป รอดดริกก็ไม่เคยมองหญิงสาวคนไหนแบบจริงจังมาก่อนส่วนมากก็จะมีแค่ความสัมพันธ์ในเชิงชู้สาวแบบไร้พันธะ ไม่มีข้อผูกมัดเพราะทั้งหมดเป็นแค่การตอบสนองอารมณ์ใคร่และความพึงพอใจทางกายล้วนๆ ไม่มีความโรแมนติกหรือความเสน่หาอื่นใดเลย

แต่สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขารู้สึกกับเพียงพธู ในสายตาเขานั้นเธอดูเป็นหญิงสาวที่น่าทะนุถนอมแม้ความจริงตัวเธอจะแกร่งเกินชายอกสามศอกบางคนเสียด้วยซ้ำ เขาก็บอกไม่ถูกว่าทำไมหนุ่มใหญ่อย่างเขาถึงไปติดตาต้องใจสาวน้อยวัยยี่สิบนิดๆ อย่างเพียงพธูได้ แต่พอรู้ตัวอีกทีดวงตาเล็กๆ สีรัตติกาลนั้นก็ประทับลงไปในภาพความทรงจำของเขาเรียบร้อย มันช่วยไม่ได้หากจะมีคนติฉินว่าท่านประธานใหญ่แห่งอิศว กรุ๊ปริอ่านทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดเขาก็คงต้องน้อมรับด้วยความเต็มใจแต่ขอเถียงแค่คำเดียวว่าไก่ของเขานั้นเป็นไก่ฟ้าไม่ใช่ไก่วัดกะโหลกกะลา

                “คุณวจี เชิญที่ห้องผมหน่อยครับ” เขากดโทรศัพท์เรียกเลขาคนเก่งเข้ามา

                “ท่านประธานมีอะไรคะ” เลขาสาวที่ทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับชายหนุ่มมาตั้งแต่เริ่มมารับช่วงต่องานของบิดาก้าวขาเข้ามาในห้องทำงานโอ่อ่าหรูหราพร้อมสมุดโน๊ตเล่มบางในมือ

                “ผมฝากพี่จีช่วยเอาเอกสารไปส่งคุณโยธินให้หน่อยนะครับ ด่วนมาก” เขาพูดพลางหลิ่วตาให้เลขาสาวใหญ่

                “เด็กคนนั้นยอมใจอ่อนแล้วหรือคะ พี่นึกว่าแกจะปล่อยให้คุณเดรกของพี่ซดแห้วซะแล้ว” วจี หรือบ่อยครั้งที่ท่านประธานจะเรียกเธอว่าพี่จีด้วยความสนิทสนม

เพราะแท้จริงแล้วเลขาคู่ใจก็ไม่ใช่คนอื่นไกล เธอเป็นญาติห่างๆ ของทางฝั่งมารดาซึ่งครอบครัวเขาและเธอมีความสนิทสนมเป็นอย่างดี เวลาสั่งงานกันตามลำพังเช่นนี้เขามักจะให้ความเป็นกันเองและความเคารพในตัวของคนที่นับถือเป็นพี่สาวด้วยการเรียกชื่อเล่นของเธอว่าพี่จีและเลขาคนเก่งก็มักจะเรียกเขาว่าคุณเดรกซึ่งเป็นชื่อเล่นสั้นๆ ของท่านประธาน

นอกจากจะทำงานเก่งแล้วพี่จียังเดาใจเขาถูกไปหมดหญิงสาวสงสัยตั้งแต่เขามอบหมายให้เธอทำหนังสือทาบทามนักศึกษาจบใหม่อย่างเพียงพธูให้เข้ามาร่วมงานด้วยค่าตอบแทนที่ค่อนข้างสูง เพียงเท่านี้คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเกือบจะสี่สิบปีอย่างวจีก็ดูออกว่าเจ้านายของเธอนั้นคิดอย่างไรกับเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้น

“ก็กว่าจะยอมมาทำงานพี่จีก็เห็นว่าผมหวั่นใจแค่ไหน” เขาพูดติดตลก อาการแปลกๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างที่เขาติดต่อเธอไม่ได้มันทั้งกระวนกระวายใจทั้งเป็นห่วง แถมในยามที่เผลอก็หยิบโทรศัพท์มากดโทรออกไปยังหมายเลขโทรศัพท์ของสาวน้อยแก้มป่องโดยไม่รู้ตัว นี่ถ้าไม่เรียกว่าหลงหัวปักหัวปำก็ไม่รู้จะหาคำไหนที่เหมาะสมกว่านี้มาใช้ได้อีกแล้ว

 

“ถ้าจริงใจพี่ก็จะเชียร์คุณเดรกสุดแรงค่ะ แต่ถ้าเล่นๆ พี่ก็ขอบายเพราะไม่อยากโดนเด็กถอนหงอก” วจีพูดก่อนจะขอตัวไปทำงานที่เขาบอก เธออยากจะเห็นท่านประธานมีความรักครั้งใหม่เพราะตั้งแต่คุณแกเบรียลจากไปถึงตอนนี้ก็ห้าปีแล้ว เธอยังไม่เคยเห็นเขาเคยชายตามองผู้หญิงคนไหนด้วยแววตาระริกระรี้แบบนี้มาก่อนเลย

 

 

#

 

ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาในทุกๆ ช่องทาง

มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/226671/17083133-member.jpg

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

#

 

#

 E - Book MEB Market  <<

 

#

E - Book OokBee  <<

 

#

 

E - Book Naiin <<

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น