ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 อยากรู้

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 อยากรู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2559 08:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 อยากรู้
แบบอักษร

ตอนที่ 12 อยากรู้

เอเดรียน่าเข้าครัวทำอาหารให้ฟรานเชสโก้กับแฟรงคลิน เพราะตอนเช้าแฟรงคลินบอกอยากกินพาสต้าครีมซอส

“ทำอะไร” ฟรานเชสโก้ถาม ขณะเดินเข้ามาในครัว “หอมจัง” เขาบอกพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“อุ้ย!” เอเดรียน่าตกใจ เมื่อหันหน้าไปแล้วแก้มปะทะกับจมูกของเขา

“ทำไมหอมจัง” เขาถามขณะที่ใช้สองมือวางบนเคาน์เตอร์ โดยทั้งสองมือคร่อมระหว่างร่างของเธอ ทำให้เธออยู่ในวงแขนของเขา

“นี่นาย ทำอะไรเดี๋ยวคนอื่นมาเห็น” เธอบอกเขา พร้อมกับตีแขน

“ไม่มีใครมาเห็นหรอกน่า” เขาโน้มหน้าลงไปใกล้จนลมหายใจต้องกัน

“นี่! บอกให้ออกไปไงละ” เธอรีบหันมาฟาดฝ่ามือใส่แขนเขา ก่อนที่เขาจะทำให้เธอหน้าแดงไปมากกว่านี่

“โอ้ย! เจ็บนะ ออกไปก็ได้” เขาเดินออกไปอย่าอารมณ์ดีที่เห็นเธอหน้าแดง

เมื่อเธอทำอาหารเสร็จ สาวใช้ก็ยกอาหารตามเธอไปที่โต๊ะอาหาร ซึ่งมีฟรานเชสโก้กับแฟรงคลินนั่งรออยู่แล้ว

“อร่อยจังเลยคับ มามี๊” แฟรงคลินกินอาหารที่เธอทำอย่างอร่อย

“กินช้า ๆ สิครับแฟรงค์ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก” เธอบอกเด็กน้อย

“ก็มันอร่อยนี่คับ เน๊อะแด๊ดดี้” เด็กชายหันมาถามฟรานเชลสโก้

“ใช่ อร่อยมากด้วย” เขาตอบเด็กชาย

“...” เธอได้แต่นั่งยิ้มกับอาการของสองพ่อลูก ก่อนจะตักอาหารกิน เพราะช่วงหลังมานี้ฟรานเชสโก้มักชมอาหารที่เธอทำให้เขากินบ่อยๆ จากที่แทบจะไม่เคยชมเลย

“เย็นนี้ไม่ต้องทำอาหารนะ ฉันจะพาเธอกับแฟรงค์ออกไปกินข้าวนอก” เขาบอกเธอ “ยิ้มอะไร ฉันไม่ได้ชวนเธอเดทสักหน่อยแค่อยากเปลี่ยน บรรยากาศ” เขารีบทำเสียงดุกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง

“ฉันก็ยังไม่ได้ว่านายขอเดทฉันทางอ้อมสักหน่อย” เธอยิ้มใส่เขาอย่างรู้ทัน

“แต่งตัวสวย ๆ ละไม่ใช่ใส่แต่เสื้อยืดกางเกงยีนส์” เขาก้มลงกินอาหารตรงหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงการจับผิดของเธอ เกลียดเหลือเกิน รอยยิ้มแบบนี้ ยิ้มแบบว่าเธออยู่เหนือเขา

***************

ฟรานเชสโก้กับแฟรงคลิน แต่งตัวหล่อลงมาข้างล่างรอเอเดรียน่าแต่งตัวเสร็จ

“ทำไมช้าจัง” เขาบ่น ๆ

“ขอโทษค่ะ ที่ช้า” เธอเดินมาข้างหลังเขา

“ทำไม...” เขาหันหลังไปกะว่าจะต่อว่าเธอสักหน่อย แต่ก็ถึงกับอึ้งเมื่อเห็นเธอ วันนี้เธอใส่ชุดเดรสสั้นสีขาว ผ้าลูกไม้ แขนกุด เอวเขารูป ปล่อยผมยาวสลวย แต่งหน้าบาง ๆ ดูสวย น่ารัก

“วันนี้ มามี๊สวยจังเลยคับ” แฟรงคลินเขามากอดขาเอเดรียน่าอย่างออดอ้อน เอเดรียน่าย่อตัวลงหอมแก้มเด็กชาย อย่างรักใคร่

“นาย ฉันมีอะไรแปลกไปเหรอ” เธอถามเขา

“ทำไมเธอลงมาช้า รู้มั้ยฉันกับลูกรอตั้งนานแล้วนะ” เขารีบดุเธอเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง

“ก็นาย อาบน้ำช้าเองนี่ กว่าฉันจะได้อาบน้ำฉันก็นั่งรอนายนานเหมือนกันแหละ” เธอบ่นเขากลับ

“งั้นวันหลังคงต้องอาบน้ำด้วยกันแล้วละ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา” เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธอ “ไปกันเถอะ แฟรงค์” เขาอุ้มแฟรงคลินไปที่รถ เอเดรียน่าเดินตามเขาไป

ฟรานเชสโก้เป็นคนขับรถ ส่วนเอเดรียน่านั่งตรงข้างคนขับ และมีแฟรงคลินนั่งอยู่บนตังกของเธอ เด็กชายยิ้มไปตลอดทาง

ฟรานเชสโก้ พาเอเดรียน่าและแฟรงคลินมาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ห้องอาหารที่เขาพาเธอมาเป็นห้องอาหารที่อยู่บนดาดฟ้าชั้นบนสุดของโรงแรม เปิดโล่ง สามารถสัมผัสบรรยากาศที่เย็นสบายและมองเห็นวิวของมาดริดได้โดยรอบ ฟรานเชสโก้ได้สั่งจองทุกโต๊ะ เพื่อให้มีเพียงโต๊ะของเขาโต๊ะเดียวเท่านั้นที่ใช้บริการ

“ร้านนี้ทำไมไม่ค่อยมีคน” เธอมองเขา “หรือว่านายจองโต๊ะทั้งร้าน” เธอพูดอย่างรู้ทัน

“ก็นิดหน่อย ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว” เขาบอกเธอหน้าตาเฉย

“สิ้นเปลือง”

“แด๊ดดี้คับ วันหลังพามาอีกนะคับ แฟรงค์ชอบ” เด็กชายเคี้ยวอาหารเต็มปาก

“แฟรงค์คับ มามืบอกให้กลืนให้หมดก่อนแล้วค่อยพูด” เธอใช้ผ้าเช็ดปากช็กปากที่เลอะให้เด็กชาย

“นี่เธอ ไปเต้นรำกับฉันหน่อย” เขาลุกขึ้น ยืนมือให้เธอเพื่อขอเธอเต้นรำ

“ไม่เอาฉันไม่ชอบเต้นรำ” เธอปฏิเสธ

“เต้นไม่เป็นเหรอ ไม่เป็นไรฉันสอนเอง” เขาลากเธอไปเต้นรำที่กลางฟอลของร้าน พอเต้นไปได้สักพักเขาก็หมุนตัวเธอให้หลังของเธอชนกับแผ่นอกของเขา เอาสวมกอดเธอทางด้านหลัง วางคางลงบนไหล่ของเธอ

“ฉันอยากรู้ว่า เธอมีแฟนหรือยัง” เขากระซิบข้างหูเธอ

“ยังค่ะ” เธอเขินกับการกระทำของเขา จนหน้าแดง ทำอะไรไม่ถูก

“แล้วคนที่คุยด้วยละ มีมั้ย” เขาถามต่อ

“ไม่มี” เธอพยายามแกะมือของเขาออก เพราะเธอเข้นอายเขาเหลือเกิน

“ฉันให้” เขาหยิบสร้อยคอทองคำขาว จี้ไข่มุกสีชมพู ล้อมไข่มุกด้วยเพรชสีชมพู ออกจากกระเป๋าเสื้อ มาให้เธอ

“มันคงแพงมากฉันรับไม่ได้หรอก”

“ไม่ได้ฉันให้เธอห้ามขัด” เขาสวมสร้อยให้เธอ จับตัวเธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา แล้วก้มจุมพิตหน้าผากเธออย่าแผ่วเบา เธอไม่ได้ต่อต้านเขาแต่กลับอยู่นิ่งยอมให้เขาทำ

“แด๊ดดี้ มามี๊คับ แฟรงค์ง่วงแล้ว” เด็กชายเขาไปหาแด๊ดดี้กับมามี้ ทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกัน

“งั้นเรากลับกันเถอะ” เอเดรียน่าอุ้มเด็กชายเดินนำเขาไปด้วยความขินอาย

“อ้าวนี่ ถามฉันหรือยังเนี่ย” เขาจ่ายเงิน แล้วก็รีบเดินตามสองแม่ลูกไป

เอเดรียน่าพาแฟรงคลินเขานอน จากนั้นเธอก็กลับมาที่ห้องห็นฟรานเชสโก้หลับไปแล้ว เธอจึงเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะนอน

หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็มานอนบนที่นอนข้างล่างเตียงที่เดิม เอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงก่อนจะนอนลง

“มานอนกับฉันหน่อยสิ ฉันอยากกอดเธอ” จู่ ๆเขาก็ลงจากเตียงนอน อุ้มเธอขึ้นมานอนบนเตียงด้วย

“นี่เดี๋ยวลูกก็มาเห็นหรอก” เธอบอกเขา

“ไม่มาหรอก ฉันล็อคห้องไว้ละ” แขนทั้งสองข้างของเขา ยันตัวเองอยู่ระหว่างตัวเธอ “ต่อจากนี้ไปเธอต้องขึ้นมานอนกับฉันบนเตียง”

“ชอบออกคำสั่ง ชะมัด” เธอบ่น ๆ “แค่กอดนะ”

“ขอคิดก่อน” เขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

“ไหนบอกแค่กอดไงละ” เธอไม่อยากจะเชื่อเขาเลย

“แค่นี้จริง ๆ นอนได้แล้ว” เขาล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เธอแล้วยื่นมือมาดงเธอให้นอนซอบออกเขา บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ ๆ ก็เกิดอยากมีเธอไว้ข้างกายตลอดเวลา อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียงแบบนี้เรื่อย ๆ

เอเดรียน่าเองก็อยากมีเขาอยู่ใกล้ ๆ เหมือนกัน

ความคิดเห็น