facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 20 แยกจาก 100%

ชื่อตอน : บทที่ 20 แยกจาก 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2559 06:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 แยกจาก 100%
แบบอักษร

สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย

สี่ล้อของเจ้านกยักษ์แตะวิ่งบนรันเวย์เพื่อลงจอด จากประเทศอังกฤษเดินทางมาประเทศไทยนั้นใช้เวลานานกว่าสิบสองชั่วโมง พัณณิตาเดินลากกระเป๋าเดินทางใบโตออกมาจากอาคารผู้โดยสารขาเข้าประเทศ ผู้คนมากหน้าหลายตาที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับเธอและพูดภาษาเดียวกับเธอเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าหล่อนมาถึงประเทศบ้านเกิดแล้วจริงๆ

“เฮ้! พันณิตา ทางนี้!” สาวรูปร่างอวบเล็กน้อยแต่ดูน่ารักโบกมือร้องเรียกหญิงสาว พัณณิตาเบือนหน้าหันไปมองพลางคลี่ยิ้มทันทีเมื่อได้รู้ว่าเป็นใครที่มารอรับเธอ

“คุณครูเมย์! มารับพันจริงๆเหรอคะเนี่ย” หล่อนเดินเข้าไปหาเพื่อนร่วมงานที่อุตส่าห์มารับอย่างดีใจ

“ก็ต้องมาจริงๆน่ะสิ ดึกขนาดแล้วจะให้กลับคนเดียวได้ยังไง...ว่าไงไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งเดือน คิดถึงจะแย่” ครูเมย์โอบกอดเพื่อนร่วมงานที่รัก “เป็นไงบ้าง ไปเที่ยวสนุกรึเปล่า ไปตั้งหนึ่งเดือนคงได้เที่ยวรอบเลยล่ะสิ” หล่อนแย่งกระเป๋าใบหนึ่งมาช่วยถือ

“ตอนแรกก็เกิดเรื่องนิดหน่อย... แต่ก็สนุกดี ได้ไปเที่ยวตั้งหลายที่” แถมยังได้เจอกับเขาอีกด้วย!

“แล้วคุณลุงสบายดีรึเปล่า” หล่อนถามถึงคุณลุงของพัณณิตา รอยยิ้มของหญิงสาวค่อยๆมลายหายไป “สบายดี สบายดีมากๆเลยล่ะ” น้ำเสียงของเธอปนเศร้าเล็กน้อยทำให้คุณครูสาวแปลกใจ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า” หล่อนถามอย่างเป็นห่วง

“เปล่า... ไม่มีอะไรหรอก เราไปที่รถกันเถอะนะ พันซื้อของมาฝากเยอะแยะเลย” หญิงสาวชูถุงใส่ขนมยี่ห้อหรูราคาแพงและอื่นๆอีกหลายอย่างพลางยิ้มกลบเกลื่อน เธอไม่อยากจะให้ใครรู้เรื่องนี้

“อืม รถจอดอยู่ที่อาคารจอดรถชั้นสาม คุณครูพันไปรอที่หน้าสนามบินนะเดี๋ยวฉันขับรถมารับ” คุณครูเมย์เดินแยกไปยังอาคารจอดรถซึ่งอยู่ไม่ไกลแล้วขับวนออกมารับพัณณิตาซึ่งยืนรออยู่ โชคดีที่ตอนนี้เป็นตอนกลางคืนที่อากาศไม่ได้ร้อนอบอ้าวเหมือนตอนกลางวัน หล่อนก้าวขึ้นรถมินิคันเล็กสีเขียวมะนาวไป

กริ๊ง กริ๊ง

รถวิ่งออกมาจากสนามบินได้เพียงแค่ไม่กี่นาที เสียงโทรศัพท์เครื่องบางของหญิงสาวก็ทั้งร้องทั้งสั่นอยู่ภายในกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กของเธอ พัณณิตาล้วงมันออกมาดูเห็นเบอร์ที่โทรทางไกลมาจากต่างประเทศและรูปปกที่เธอได้ตั้งค่าเอาไว้ หล่อนรีบกดรับทันที

(ถึงหรือยังครับที่รัก) เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังลอดออกมา หญิงสาวยิ้มร่าพลางตอบเขากลับไป

“ถึงแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรถของเพื่อนกลับไปยังอพาร์ทเม้นท์น่ะค่ะ”

(เพื่อน! ใครกันครับ ชื่ออะไร... ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย) เขาถามอย่างร้อนรน เพราะตอนนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วชายหนุ่มจึงหวงมากเป็นพิเศษ

“ผู้หญิงค่ะ เธอชื่อเมย์ เป็นเพื่อนร่วมงานของฉันเอง”

(ผู้หญิงเองเหรอครับ... งั้นผมฝากสวัสดีเขาด้วยนะครับ) น้ำเสียงของโลเวลล์ดูอ่อนลงเมื่อรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้หญิง

“ได้ค่ะ ว่าแต่ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ ฉันได้ยินเสียงเหมือนคุณกำลังทำอาหารอยู่เลย” เสียงดังกุกกักคล้ายกับเสียงตะหลิวกระทบกับกระทะดังลอดออกมาจากหูโทรศัพท์

(ครับ... ผมกำลังทำอาหารมื้อดึกอยู่แต่ลำบากนิดหน่อยหน่อยเพราะดูเหมือนผมจะชินที่มีคุณทำให้ซะแล้ว) โลเวลล์โช้หูหนีบโทรศัพท์กับบ่าพลางใส่เส้นพาสต้าลงในน้ำเดือนปุดๆ

“ระวังเตาด้วยนะคะ เกิดเผลอเอามือไปโดนเตาตอนร้อนๆเข้าเดี๋ยวจะแย่” เธอเตือนเขาด้วยความเป็นห่วง

(ผมจะระวังครับ) คนปลายสายยิ้มบางๆเมื่อรู้ว่าเธอกำลังเป็นห่วงเขา “ที่รัก...” โลเวลล์ลากเสียงยาว

“คะ?” หล่อนถามกลับเมื่อคิดว่าเขามีอะไรจะพูดกับเธอ

(ช่วยบอกผมทีว่าทำไมทั้งๆที่เราเพิ่งจะจากกันได้แค่สิบสองชั่วโมงแท้ๆแต่ผมกลับรู้สึกเหมือนกับว่าเราจากกันไปเป็นปีๆแล้ว ตอนนี้ผมคิดถึงคุณมาก ผมอยากจะกอดคุณ สัมผัสคุณเหมือนที่ผมเคยทำ)

“ใช้ว่าคุณคนเดียวนะคะที่คิดถึง ฉันเองก็คิดถึงคุณเหมือนกัน” เธอเคยชินที่จะต้องรอเขาขึ้นมาจากห้องทำงาน เตรียมอาหารและทานอาหารเย็นร่วมกันกับเขา แต่ตอนนี้มันจะไม่ใช่อีกแล้ว

(ผมอยากจะบินไปหาคุณเดี๋ยวนี้เลยที่รัก แต่ให้ตาย! … ไม่รู้ทำไมว่าทันทีที่คุณจากไปงานของผมก็ดูเหมือนจะเยอะมากกว่าเก่า) เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย

“จะไม่เยอะได้ยังไงกันล่ะคะ ก็ตลอดหนึ่งสัปดาห์คุณไม่ยอมเคลียร์เลยนี่น่า” เขาบอกว่าการอยู่กับเธอนั้นสำคัญกว่างานทั้งหมด เลยทำให้งานที่จะต้องสะสางในแต่ละวันถูกกองทับถมไปเรื่อยๆ

(ก็ผมอยากจะอยู่กับคุณให้มากๆนี่ครับ)

“เอาเถอะค่ะ ถึงจะมากยังไงคุณก็ต้องสะสางให้หมดอยู่ดี สู้ๆนะคะ” หล่อนพูดให้กำลังใจเขา “ฉันใกล้จะถึงอพาร์ทเม้นท์แล้วล่ะคะ... แค่นี้ก่อนนะคะคุณโลเวลล์ เดี๋ยวจัดของเสร็จฉันจะโทรกลับไปนะคะ

(ครับ ผมรักคุณนะครับ) ชายหนุ่มกดตัดสายไป หญิงสาวยกโทรศัพท์ออกจากหูแล้วเก็บลงประเป๋า

“เมื่อกี้ใครโทรมาเหรอ เห็นคุยกันซะหวานเชียว” หล่อนถามอย่างสงสัยใครรู้ “ใช่แฟนรึเปล่า...ฮั่นแน่! ต้องใช่แน่ๆเลย ไปแค่เดือนเดียวก็ได้แฟนกลับมาซะแล้ว น่าอิจฉาจริงๆ” คุณครูเมย์สรุปความคิดพลางเอ่ยแซว

“บ้า! คุณครูเมย์นี่ชอบแซวจริงๆ” พัณณิตาร้องโวยด้วยความเขินอาย

“แต่เรื่องจริงใช่ไหมล่ะ ฮ่าฮ่า คุณครูพันผู้ไม่เคยสนใจหนุ่มที่ไหนดันมาหลงรักฝรั่งตาน้ำข้าวเอาซะได้... ว่าไงบ้าง เขาหล่อไหม ชื่ออะไรล่ะ” เพื่อนสาวถามอย่างสงสัย

“เขาชื่อโลเวลล์ หน้าตาก็จัดว่าดีเลยล่ะ เขาหล่อมาก” หญิงสาวเอ่ยเสียงค่อย สองแก้มแดงปลั่ง

“ตายแล้ว! อย่างงี้คงต้องจับล่ามโซ่ซะแล้วสิ ไม่อยากนั้นเดี๋ยวเขานอกใจเธอเอาได้นะ” คุณครูเมย์พูดเสียงทีเล่นทีจริงพลางเลี้ยวรถเข้าไปในซอยซึ่งเป็นที่ตั้งของอพาร์ทเม้นท์ที่พัณณิตาอาศัยอยู่

“ไม่หรอกค่ะ เขาสัญญากับพันไว้แล้ว” หญิงสาวลงจากรถแล้วยกกระเป๋าออกมา ลากเข้าไปยังอพาร์ทเม้นท์โดยมีคุณครูเมย์ช่วยถือกระเป๋าที่เหลือตามเข้าไปด้วย หล่อนไขกุญแจเปิดประตู เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนก่อนที่เธอจะไป กลิ่นอับฟุ้งเล็กน้อยเพราะห้องนี้ไม่ได้เปิดมานาน พัณณิตาเก็บกระเป๋าให้เข้าที่ก่อนจะหยิบถุงกระดาษสีดำซึ่งพิมพ์โลโก้ร้านขนมชื่อดังในอังกฤษให้กับคุณครูเมย์

“ของฝากจากอังกฤษค่ะคุณครูเมย์ ขนมของร้านนี้อร่อยมากพันเลยซื้อมาฝากค่ะ” ขนมของร้านขึ้นชื่อและเก่าแก่ของอังกฤษ ชิ้นหนึ่งถ้าตีเป็นเงินไทยแล้วล่ะก็ตกหลายร้อยบาทเลยทีเดียว แต่สำหรับโลเวลล์แล้วมันก็ไม่ต่างอะไรกับการซื้อลูกอมกินเล่นหนึ่งเม็ดเท่านั้น

“โอ้! อุตส่าห์หอบหิ้วมาให้ ขอบคุณมากเลยนะ” คุณครูพันเปิดดูถุงดู มีทั้งคุกกี้ เค้กผลไม้ที่บรรจุกล่องอย่างดีและตุ๊กตาทหารอังกฤษอีกหนึ่งตัว

“ไม่เป็นไรค่ะ พันตั้งใจซื้อมาฝาก อ้อ! แล้วก็ฝากชากล่องนี้ไปให้คุณลุงกับคุณป้าด้วยนะคะ เป็นชาสุขภาพที่ขายดีมากในอังกฤษน่ะค่ะ” ไม่เพียงแค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น หล่อนยังมีของฝากกลับไปให้พ่อแม่ของเธออีกด้วย

“พ่อกับแม่ฉันคงต้องดีใจมากแน่ๆ ขอบคุณนะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปให้เอง... นี่ก็ดึกแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนแล้วกัน ราตรีสวัสดิ์นะ” หล่อนนำกล่องชาใส่ถุงรวมกันเป็นใบเดียวแล้วเอ่ยราตรีสวัสดิ์ ก่อนจะขับรถกลับไปยังบ้านของตนเอง

 

เวลาตีหนึ่ง ยี่สิบสามนาที

ร่างหนาซึ่งเปลือยเปล่าสวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวกำลังนอนแผ่อยู่บนเตียงกว้าง ข้างๆเขามีเจ้าแมวเหมียวสีบลูที่กำลังนอนขนตัวอยู่ด้านข้าง เขาพามันมานอนด้วยเป็นกรณีพิเศษ ท่อนแข็นแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อยกขึ้นมาก่ายหน้าผากอย่างนอนไม่หลับ ดวงตาคมลืมมองอยู่ในความมืด

ป่านนี้เธอจะหลับแล้วหรือยังนะ

โลเวลล์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เวลาในประเทศไทยและอังกฤษนั้นห่างกันอยู่ประมาณ 6 ชั่วโมง ถ้านับดูแล้วตอนนี้ที่นั้นก็คงจะอยู่ประมาณสองทุ่ม ที่รักของเขาหลับไปแล้วหรือยัง

ชายหนุ่มทิ้งโทรศัพท์วางไว้ข้างๆ เขาหยิบหมอนหนุนที่เอามาจากห้องของแม่บ้านมากอด กลิ่นหอมอ่อนๆจากเส้นผมของเธอยังติดอยู่ จมูกโด่งสูดดมเข้าเต็มปอด

“ผมคิดถึงคุณจนแทบบ้าแล้วนะครับ” เขาค่อยเพริมเปลือกตาหลับลง จินตนาการถึงหญิงสาวอันเป็นที่รัก หมอนหนุนในอ้อมกอดและกลิ่นหอมจากกายสาวช่วยให้เขาพอจะคลายความคิดถึงได้บ้างเล็กน้อย

“คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ผมเป็นได้ถึงขนาดนี้นะครับ” เขาพูดกับบุคคลในจินตนาภาพ มือหนาค่อยๆลูบหมอบในนั้นอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนคล้ายกับว่าเขากำลังลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยของเธออยู่ นึกถึงความทรงจำทั้งหมดตั้งแต่เขาได้เจอกับหล่อน มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่วิเศษที่สุดในชีวิต ถ้าเกิดในวันนั้นเขาไม่ได้ผ่านถนนเส้นนั้น เวลานั้น เขาจะได้เจอกับเธอไหมนะ เขาจะมีโอกาสได้รักเธอรึเปล่า?

มันจะต้องมีโอกาสอยู่แล้ว ก็เพราะเขาเชื่อว่าเธอและเขาต่างก็เป็นคู่ที่พรหมลิขิตกันมา

ริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อยอย่างมีความสุข เขาฝันได้ถึงวันที่พวกเขาแต่งงานกัน เธออยู่ในชุดเจ้าสาวแสนสวยค่อยๆเดินเข้ามาเคียงข้างเขาและพวกเขาก็ได้สาบานรักและจูบกันต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า ต่อมาก็มีลูกด้วยกันหลายๆคน ทั้งผู้หญิงผู้ชายวิ่งเล่นกันเต็มเพ้นท์เฮ้าส์ของเขาไปหมด อ่า... เหล่าเทวดาตัวน้อยๆของเขา เขาควรคิดที่จะมีบ้านได้แล้ว

โลเวลล์นึกถึงพัณณิตาที่ท้องโย่เพราะท้องลูกของเขาและมีเหล่าโซ่ทองคล้องใจที่เข้ามาออดอ้อนให้เขาอุ้ม มันคงจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุขน่าดู!

หง่าว!

เจ้ากิซโม่ร้องหง่าวขึ้นมาทั้งๆที่กำลังหลับอยู่ มันกลิ้งตัวเอาหางฟาดเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มเข้าอย่างจังคล้ายกับกำลังสะกิดให้เขาเลิกจินตนาการในสิ่งที่ยังไปไม่ถึงซะที โลเวลล์หยิบหางของมันออกไปแล้วอุ้ม จัดท่าให้มันนอนดีๆก่อนจะล้มตัวนอนอีกครั้ง เสียงนาฬิกาบนฝาฝนังตีบอกเวลาตีสอง ความง่วงงุมค่อยๆเข้าครอบงำโลเวลล์จนในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ผล็อยหลังลงไปทันทีโดยที่มุมปากยังยิ้มอยู่

----------------------------------------------------------------------------------------

เฮียแกกำลังจินตนาการบรรเจิดอยู่เชียวเจ้ากิซโม่ดันไปขัดซะได้ ฮ่าฮ่า ว่าแต่จินตนาการเฮียแกนี่เลิศจริงๆ แค่เป็นแฟนกันคิดยาวจนถึงมีลูก... โอ้ววววว

ช่วงเดือนกรกฏาถึงสิงหาเป็นช่วงนี้ไรเตอร์ยุ่งมากเลยนะคะ อาจจะมีหายๆไปบ้างอย่าโกรธเค้าเลยนะ

รักนักอ่านทุกท่านค่ะ

ความคิดเห็น