กินนมก่อนนะ

*เรื่องนี้จบแล้ว อยู่ในช่วงรีไรท์+เพิ่มเนื้อหา (เพราะไรท์พิมตกเยอะมาก~ ก็เลยแก้ไข) •ฝากเรื่องใหม่กำลังอัพ• 'Hi bit*h ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้' ด้วยนะคะ😘😘😘 (อ่าฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ) ขอบคุณไลค์กับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ😙😚😍😍

ชื่อตอน : G-sus & Melbee chapter 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 37k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2559 10:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
G-sus & Melbee chapter 22
แบบอักษร

 

 

 

#

 

 

 

 

 Melbee talks 

 

 

 

   นะ... นี่ฉันมาถึงจุดนี้ได้ไง!

 

 

 

   จุดที่ฉัน... ร้องไห้แทบเป็นแทบตายแต่กับ...

 

 

 

   มายืนเอ๋อถือกล่องเค้กและกล่องของขวัญวันเกิด ที่หน้าห้องของผู้ชายที่แอบชอบและรักที่สุดที่เคยรู้จักกันมาก่อน 

 

 

 

   ให้ตายสิ! ฉันอยากจะบ้าตายไอ้ผู้ชายบ้า! โตมาหล่อขึ้นเยอะ จนฉันจำไม่ได้อ่ะ แถมยังผิวขาวขึ้นชะจนฉันยังอายอีกด้วย

 

 

 

   ย้อนกับไป ตอนที่ฉันยังอยู่เกรด10 และตอนนั้นฉันอายุ15ปี ฉันหนีออกมาอยู่คอนโด(ที่ฉันแอบชื้อเอาไว้ ถ้าวันไหนขี้เกียจเรียนฉันและเพื่อนฉันอีก2คนก็จะไปสิงสถิตอยู่ที่นั้น)คนเดียวตั้งแต่ฉันอายุ14ปี เหตุผลเพราะบ้านของฉันค่อนข้างไกลจากโรงเรียนฉันมากและฉันเป็นคนที่ขี้เกียจตื่นเช้าที่สุด! ถึงแม้จะมีพี่ชายทังสองที่ให้ติดรถไปโรงเรียนด้วยก็เถอะ แต่ฉันก็ขี้เกียจอยู่ดี ไหนจะรถติด ไหนจะบลาๆๆ 

 

 

 

   แต่สิ่งนั้นไม่ใช่ปัจจัยหลัก แต่ฉันทำเพื่อหลีกหนีคนที่พ่อกับแม่ฉันจับคู่ให้หรือเขาเรียกว่า 'คู่หมั้น' จนฉันงอนพ่อกับแม่และไม่กลับไปกินข้าว หรือ ไปเยี่ยมพวกท่านที่บ้านเลย จนแม่ฉันทนไม่ไหวล้มเลิกว่าไม่ให้ฉันหมั้นในตอนนั้นเลย...

 

 

 

   ก็ไม่อยากหมั้นกับผู้ชายที่ไม่ได้รักอ่ะ แถมตอนนั้นฉันยังอายุเพียง14ปีเอง จะให้ฉันหมั้นได้ยังไงจะบ้าเหรอะ!

 

 

 

 

   แต่แล้วฉันอยู่คอนโดได้1ปีเต็ม ห้องข้างๆฉันทีเคยว่างกับมีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาเหมือนนายแบบนั้นเป็นคนชื้อไป ถึงแม้ว่าตอนนั้นฉันจะรีบมากแต่ก็ไม่ลืมโฟกัสใบหน้าของเขา แม้จะเห็นแค่แวบเดียวก็เถอะ...

 

 

 

   ใบหน้าหล่อใส จมูกโด่ง ริมฝีปากบางสีแดงอย่างกับผู้หญิง แต่คิ้วและ ดวงตาสีดำสนิทกับดูดุมาก ถึงผิวจะไม่ดำมากไม่ขาวมาก มันบ่งบอกถึงเจ้าตัวเป็นคนออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ตัวก็สูงอบ่างกับนายแบบ หน้าก็ลูกครึ่งอิตาลี-เสี้ยวเกาหลีนิดหนึ่งๆมั้งนะถ้าให้เดา นิสัยเหรอ?? ก็นิ่งๆ เย็นชา และ ขี้เก็ก ก็เถอะ ถ้ารู้ได้ไงเหรอนิสัย?? ก็เดาเอาอีกนั้นแหละตามที่เห็นจากพายนอกและฉันก็แอบส่องบ่อยจนเก็บมาเพ้อฝันเป็นอาทิตย์ๆเลยล่ะ

 

 

 

   เหอะ! น่าตลกชะมัดอ่ะ รักแรกพบเหรอเนี่ย! แค่เห็นแวบเดียวเท่านั้นน่ะ นี่อีเมลบีแอบหลงรักผู้ชายข้างห้องชะงั้น ทั้งที่ในชีวิตอีเมลบีก็มีผู้ชายเข้าหาไม่ขาดสาย ก็นะคนมันสวยแต่เด็กทำไงได้ จนฉันเพ้อฝันไปสองอาทิตย์เต็มๆ

 

 

 

   ไม่ได้การล่ะค่ะ อีเมลบีมันอยากได้ผู้ชายข้างห้องอ่ะ! มันดูแค่ที่ระเบียงไม่พออ่ะ ดูจากแผงอกล่ำๆเป็นมัดๆนั้นมันน่าชบ! ยังไงๆฉันต้องรู้จักพี่ผู้ชายข้างห้องให้ได้!

 

 

 

   ฉันเริ่มต้นจากการเข้าไปถามเจ้าตัวตรงๆเลยแหละ ก็เป็นคนหน้าด้านอ่ะ แต่ด้านได้อายอดนะจ๊ะ นะจ๊ะ พอๆ กลับมาต่อๆ วันนั้นก็เป็นวันโชคดีมากกกก มากถึงมากที่สุดอ่ะ ผู้ชายร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาเหมือนกำลังเปิดประตูเข้าห้อง ฉันจึงรีบเข้าไปดึงแขนเขาเลย จนเจ้าตัวชะงักก่อนจะหันหลังกับมามองมือของฉันที่จับไปที่แขนตัวเองอย่างนิ่งๆจนฉันแทบไปไม่ถูก ทังเขิน ทังตื่นเต้น โอ๊ยยยยยยดีใจ ฟินนนนน แทบละลาย เลยวุ้ยยยยย

 

 

 

      'สะ... สวัสดีคะ... ค่ะ พี่ชื่ออะไรค่ะ??' 

 

 

 

      '..........' มองมาที่แขนตัวเองนิ่งๆ จนฉันรีบแกะมือออกจากแขนพี่เขาทันที

 

 

 

      'อะ... เอ่อ... '

 

 

 

       'หือ??' หืออะไร?? ถ้าไม่บอกจะวิ่งล่ะน่ะ

 

 

 

       Rrrrr

 

 

 

      'สงสัยแฟนพี่โทรมาแน่เลย เชิญรับเลยค่ะ ไม่กวนแล้ว ลาก่อนค่ะ' ฉันยิ้มแหย่ๆก่อนจะ...

 

 

 

      หมับ! 

 

 

 

      'ยังไม่มีแฟนชะหน่อยยัยบ้า! ว่าไง... (€$#££%@!×!_/฿&₩(^)*$@×7₩*/' เห้! มีดึงแขนฉันไว้ด้วยอ่ะ อ๊ายยย ดุฉันด้วยหน้าร๊ากกก อ๊ากกกกก ยังไม่มีแฟนด้วยยยย งืออ ของฉันเป็นของฉันเท่าน้านนน

 

 

      'ปล่อยแขนหนูเถอะค่ะ ไม่กวนแล้วๆๆ' คนเรามันก็ต้องมีเล่นตัวบ้างแหละนะ

 

 

 

      'เห้! อยู่นิ่งๆสิยัยบ้า! เออๆ มะ... ไม่มีไรตัวเล็กรีบพูดเถอะ' ตัวเล็ก?? ใครๆๆๆ!?? คุยเป็นภาษาไทยด้วยอ่ะ ชัดแจ๋วเลยด้วย (พึ่งแอบฟังเข้าใจเมื่อกี้) งั้นก็ครึ่งไทยด้วยสิ อยากเสือกชะมัด!!

 

 

 

 

      'ลาขาด ปล่อยๆๆๆๆ ปล่อยนะ!' 

 

 

 

      'โอเคๆ แค่เนี้ยนะ โอเค ปล่อยแล้วๆ'

 

 

 

      '..........'เขาปล่อยแกแล้วเมลบี!!! ยังไงต่อดีเนี่ย... จะถาม?? หรือว่า จะแถดีเนี่ย??

 

 

 

      'มีอะไรน้องจ้องพี่นานแล้วนะ เดี๋ยวพี่ก็ท้องหรอก'

 

 

 

      'พี่เป็นคนไทยอ๋อ??'

 

 

 

      'ก็ใช่ ลูกครึ่งไทยนะ น้อง?? คนไทย??'

 

 

 

      'ค่ะ ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น-อิตาลีค่ะ'

 

 

 

      '..........' 

 

 

 

      '..........' จบ?? จะจบแบบเหรอ??

 

 

 

      'น้อง... / พี่... ' 

 

 

 

       'แหะๆ พี่พูดก่อนเลย'

 

 

 

      'ไม่ๆ น้องนั้นแหละพูดก่อนเลย'

 

 

 

      'คะ... คือ... อะ.. เออ' อ้ำอึ้งอยู่นั้นแหละยัยเมลบีเอ้ย

 

 

 

      'พูดเถอะน่าไม่ต้องกลัวพี่หรอก พี่ใจดีนะ' แกกกกกก อ๊ากกกกก พูดจบพี่แกก็ฉีกยิ้มจนโชว์เหล็กดัดฟัน หล่อออออ หล่อมากกกก จะละลายยย

 

 

 

      'คะ... คือหนู... อยากมีพี่ชายแบบพี่จัง...'

 

 

 

   นั้นแหละ จุดเริ่มต้นของคำว่ารู้จักกัน เรารู้จักกันแบบความสัมพันธ์พี่น้องเพราะฉันจะได้ใกล้ชิดกับเขามาก มากกกจนในที่สุดเราก็สนิทกัน แบบว่า แค่พี่น้องฉันก็ดีใจอ่ะ ถึงแม้ว่าตอนนี้ยังรู้สึกผิดกับพี่ชายทังสอง...

 

 

 

   แต่ตอนนั้น ฉันเสียใจมากกับเรื่องนั้น เรื่องที่ฉันตบตีกับรุ่นพี่ในโรงเรียน ฉันสู้หน้าพี่เขาไม่ได้ เพราะเขาต้องถามฉันแน่ๆว่าไปตบตีกับพี่คนนั้นทำไหม?? ถ้าบอกว่าทำแบบนั้นเพราะรักพี่ ฉันกับเค้าได้แตกหัก ไม่เท่านั้นเรายังมองหน้ากันไม่ติดด้วยช้ำและเป็นฉันที่คอยหลบหน้าเขาที่โรงเรียนดีที่ ตอนนั้นกำลังจะสอบปิดเทอม แถมฉันยังย้ายมาอยู่ที่บ้านถาวรอีกด้วย 

 

 

 

   อย่างที่พี่จีพูดแหละถึงฉันกับเขาจะไม่เหมือนเดิมฉันก็ยังแอบส่งโพสต์อิทหลายๆภาษาที่เคยเรียนมาแต่เด็กและแอปเปิ้ลเขียวที่เขาชอบทุกวันแล้วแต่อารมณ์ว่ามันจะไปโพล่ที่ไหน ส่วนมากก็รถเขา,หน้าห้องเขา...

 

 

 

   ฉันคิดว่าพี่จีคิดกับฉันแค่น้องสาวชะอีก ฉันก็คิดว่ามีแค่ฉันคนเดียวชะอีกที่แอบชอบเขาข้างเดียวตลอด แต่คำว่าพี่น้องนั้นแหละ เพื่อรักษาความสัมพันธ์กันไว้อย่างน้อยฉันก็ยังมีเขา...

 

 

 

   เฮอะ... โลกกลมชะมัดเลยให้ตายสิ! ฉันรักผู้ชายคนเดียวมาตลอด

 

 

 

   แล้วทำไหมฉันถึงไม่เอะใจเรื่องชื่อเนี่ย คนหนึ่งชื่อจี แล้วอีกคนชื่อจีชัส วันเกิดอีก ก็เพราะอีพี่จีชัสมันขาวขึ้นไง ถอดเหล็กดัดฟันแล้วด้วย ส่วนนิสัยเนี่ย... เหอะ คงเป็นฉันสินะที่ทำให้นิสัยพี่แกเปลื่ยนไป 

 

 

 

   ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!!! จริงๆ!! ถ้าวันนั้นฉันไม่ไปเจอกล่องบ้านั้น ฉันคงไม่รู้ว่าอีพี่จีมันแอบถ่ายรูปฉันตอนหลับด้วย ไม่ว่าตอนที่พามันไปเปลื่ยนสีฟันที่ต้องรอคิวนานๆแล้วฉันง่วงแล้วหลับไปอ่ะ ไม่ว่าจะตอนฉันหลับอยู่บนเคื่องบินไปดูแฟชั่นโชว์ที่หลายๆประเทศฉันชวนพี่จีไปด้วยอีกและยังมีรูปคู่ด้วยกันอีก... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาคือคนๆเดียวกันแต่นิสัยต่างกันมากๆ 

 

 

 

   นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว จนมาถึงวันเกิดคบรอบ 25 ปีเต็มของพี่จี ช่วงเที่ยงคืนเขาคงจะไปผับของเฮียเวลเหมือนทุกปี และฉันก็คงไม่ได้ไปเพราะฉันต้องไปอิตาลีไปดูร้านที่นั้นและไปขอทำใจที่นั้นแป๊บ ก็อีพี่จีกำลังจะหมั้นไง! 

 

 

 

   ชีวิตเราเหมือนจะดี เราเข้าใจกันแล้วทุกอย่าง แต่สุดท้ายกับ... พังหมด

 

 

 

      "ฮึก... ฮือ... ใจร้ายไอ้ผู้ชาย ฮึก... ใจร้ายที่สุด ฮือ..."

 

 

 

   ฉันวางกล่องเค้กชาเขียวและกล่องของขวัญวันเกิดไว้ที่ประตูหน้าห้องเขาและไม่ลืมที่จะเขียนโพสต์อิตติดอวยพรวันเกิดไว้ทับตาแมวห้องของเขา แล้วกดออดก่อนจะวิ่งมาที่ลิฟท์แล้วรีบขึ้นรถขับไปสนามบินทันที

 

 

 

   หลายวันต่อมา...

 

 

 

      [รีบกลับมาเร็วๆสิตัวเล็ก เฮียคิดถึง คิดถึงงงงงงงตัวเล็กมากๆเลยอ่ะ]

 

 

 

      "กลับไปหนูก็ต้องโดนจับหมั้นอ่ะชิ ไหนป๋ากับม๋ายกเลิกเรื่องนั้นแล้วไง" ก็เฮียเวลนะสิ! เป็นอะไรของเขาก็ไม่รู้ ขอแต่ให้ฉันกลับไทยเร็วๆเท่านั้นแหล่ะ และฉันก็รู้เรื่องนี้ตั้งแต่วันเกิดอีพี่จีแล้วด้วย แต่ที่หนีมาได้นี่เพราะอ้างงานไปเท่านั้นเอง

 

 

 

      [จะเอาแบบนี้ใช่ไหนยัยเด็กดื้อ!?]

 

 

 

     ".........."

 

 

 

      [ป๋ากับม๋าพูดแล้วไม่ฟังใช่ไหม!? เฮียก็แล้วใช่ไหน?? เดี๋ยวเจอดีแน่ยัยเตี้ย!!]

 

 

 

      "ไม่เตี้ย! ไม่ได้เตี้ย! ไม่ได้เตี้ยเว้ย!!" แค่พูดว่าเตี้ยก็ปริ๊ดดแตกแล้วอ่ะ หงุดหงิดๆๆๆ! ปิดเครื่องหนีเลย! ฮื่อ!

 

 

 

   หลังจากปิดมือถือเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ล้มตัวนอนแผ่ที่เตียงนอนทันที ชีวิตเมลบีทำไหมถึงได้... เฮอะ! คนที่ตัวเองรักก็กำลังจะหมั้น เจ็บปวดจริงแท้! 

 

 

 

      "ฮึก... ฮืออออ... ทำไม! ฮึก... ถึงเป็น... บะ... แบบนี้ ฮือออ"

 

 

   ติ่งต่อง!

 

 

 

   ใครมาอ่ะ?? ไม่มีอารมณ์ไปเปิดประตูห้องเลย หน้าโทรมๆ ตาบวมๆ แบบนี้คนมาหาคงได้ช็อกตายแน่ หมดเลยค่ะคราบคุณหนูเมลบี

 

 

 

   แอดด

 

 

 

      "มาหาใครค่ะ? อะ...อื้อ" 

 

 

 

   ประเทศไทย

 

 

 

 

      "ตื่นแล้วเหรอ?? บอกแล้วว่าอย่าดื้อกับเฮีย!" เสียงใครอ่ะ?? เฮียเวลอ๋อ?? สติมาๆๆ ทำไหนเวียนหัวอย่างนี้เนี่ย??

 

 

 

 

      "เฮียเวลอ๋อ?? เฮียจะพาไปไหน?? ไหมมันขยับไม่ได้เนี่ย ปล่อยเมลบีเดียวนี้นะ! ทะ... ทำไหมชุดถึง??"

 

 

 

 

      "เดี๋ยวก็รู้ หึ! อะ... ดูชะ" อะไรของเฮียแกเนี่ย แขนฉันก็ถูกมัด ชุดก็ถูกเปลี่ยนเป็นชุดเดรสลูกไม้ ลายดอกไม้สีขาวแขนสั้น แถมเฮียมันยังเอาที่บังแดดหน้ารถลง ชึ่งเห็นแล้ว... หน้าฉัน หน้าฉานนนน ใครแปลงร่างฉันเนี่ย 

 

 

 

 

   ฉันเข้าใจแล้ว! อีเฮียเวล! บังอาจใช้ลูกน้องที่อิตาลีโปะยาสลบฉันเหรอ?? ร้ายใช่เล่นเลยนะพี่ชาย! แล้วเฮียแกมันจะพาฉันไปไหนเนี่ย?? ดูข้างนอกรถก็มึดแล้วด้วย

 

 

 

      "เฮียจะไปไหนกันแน่เนี่ย?? จะเอาหนูไปขายหรือไง??" ปะชดมันไป

 

 

 

 

      "ใช่! ดื้อแบบนี้เฮียไม่ชอบ" เลยเอาฉันไปขายเนี่ยนะ???

 

 

 

      "ฮึอออ... เฮียทำแบบนี้กับน้องสาวแท้ๆได้ไง ฮึก... ฮึออ... เค้าจะฟ้องป๋ากับม๋า ฮึอออ..."

 

 

 

      "ไม่ทันฟ้องหรอกเฮียจะพาเราไปขายก่อน หึๆ! เด็กอะไรขี้แยชะมัด เอาไปเช็ดไป๋ เดียวก็ไม่สวย ยิ่งไม่สวยอยู่ด้วยเนี่ย"

 

 

 

 

      "เช็ดยังไงมือถูกมัดไขว้หลังไว้เนี่ย ฮึออ... เช็ดให้หน่อยสิ"

 

 

 

 

      "เช็ดเองดิมีมืออ่ะ" พูดได้ไงก็มันถูกมัดไว้ง่ะ

 

 

 

      "น่ะค่ะ น่ะๆๆๆๆๆ งือออ"

 

 

 

      "เอ่อๆ เช็ดก็เช็ดเว้ย" สุดท้ายก็ยอมจนได้หุๆ

 

 

 

@ร้านอาหารหรูใจกลางเมือง

 

 

 

      "จะ... จะทำอะไรอีกเนี่ย??"

 

 

 

      "ส่งของขวัญไงก็ต้องผูกโบ ผูกตาด้วยจะได้เร้าใจไอ้... มาให้จับชะดีๆ หึๆๆๆ" เปลี่ยนเรื่องเลยอ่ะ ไอ้ไร?? ไอ้อะไร!?? อยากรู้!

 

 

 

 

      "มะ... ไม่ๆถอยออกไปเลย กรี๊ดดด"

 

 

 

   ..........

 

 

 

      "อยู่นิ่งๆดิ อยากโดนตีใช่ไหม?? ตัวก็หนักบ่าจะหักไม่เนี่ย อ่ะ... ถึงแล้วเข้าไปแล้วอย่าดื้อนะ"

 

 

 

 

      "ไม่ๆๆๆ อย่าทิ้งหนูนะขอหนูกลับไปด้วย อย่าทิ้งกันแบบนี้สิ ไอ้พี่บ้า! โอ้ย!" ไอ้เฮียเวลมันพลั่กฉันเข้ามาข้างในห้องเลยอ่ะ กอดไม่ได้อ่ะมือถูกมัดอยู่ ตาก็โดนปิดด้วยผ้า

 

 

 

 

   พลั่กมาโดนอะไรก็ไม่รู้ แต่รู้ว่าแขนมันกอดเอวฉันไว้แล้ว

 

 

 

      "กริ๊ดดดดดดด! ปล่อยฉันเดี่ยวนี้นะ! ไอ้โรคจิต! กริ๊ดดดดดดดดด!! ไอ้บ้า?'^€฿×£+₩(÷&$฿×(*$&=(#&&$"

 

 

 

      "อย่าดิ้น! ถ้าไม่อยากตาย หึ!" ปืน!! มันจี้เอวฉันอยู่!!

 

 

 

      "ฆ่าฉัน ฆ่าฉันเลย ฉันไม่อยากอยู่กับแกไอ้โรคจิต! อื้อ!" อยู่ดีๆไอ้บ้านี่ก็จูบฉัน จูบฉัน!! แถมยังดูดดึงกลีบปากล่างของฉันเบาๆด้วย

 

 

 

 

      "อื้อ... ฮึก... ฮือ... อ่อยอ่ะ!" น้อยใจพี่ชายชะมัดคิดจะทำอะไรเนี่ย? เล่นกับความรู้สึกของคนอื่นมันสนุกมากหรือไง??

 

 

 

      "ไม่คิดถึงพี่หรือไง บีบียัยเเด็กแสบ" บีบีงั้นเหรอ?? อยู่ดีๆผ้าที่เคยปิดตาอยู่ก็ถูกคนตรงหน้าแกะออกและนั้นทำให้ฉัน...!!

 

 

 

      "?????" อึ้งแดกเลยละสิฉัน

 

 

 

      "ไหนของขวัญวันเกิดพี่ หืม?"

 

 

 

      "มะ... ไม่มี เฮ้ ก็ให้ไปแล้วไง"

 

 

 

   ฟอดดด

 

 

 

      "ไม่พอ งั้นมัดจำไว้ก่อนเนอะๆ"

 

 

 

      "มัดจำอะไรก็ให้ไปแล้วไง"

 

 

 

      "ปีนี้ ยังไม่โดนเค้กโปะหน้าเลยนะ" โอ๊ยยย ทำไมพี่จีต้องพูดเรื่องนี้ด้วย ฉันก็แค่อยากจับเค้กแล้วมอบให้พี่จีเอง แต่พอเป่าเทียนเสร็จเท่านั้นแหละ เค้กเต็มหน้าฉันเลย

 

 

 

 

      "อะไรกันเด็กสองคนนี้ น่ารักจริงๆ" เสียงใครอีกเนี่ย??

 

 

 

 

      "ม๋า!!..." มาทำอะไรเนี่ย?? ละ... แล้ว?

 

 

____________

-มีความใกล้จะจบบบบบ

-ติดตามตอนต่อไปปปปปปป

 

22/7/2016

 

-อ่านแล้วเม้นบอกด้วย

-กดถูกใจด้วยนะค่ะ

 

 4/7/2016

 

-เม้นติชมได้ไรท์ไม่ว่าาา

-แต่ก็ขอโทษด้วยค่ะ จากตอนที่แล้วก็นิยายไรท์มันค่อนข้างงงก็เรื่องแรกของไรท์มันอาจจะไม่ดีเท่าไร แต่ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะ ขอโทษที่พิมพ์ผิดด้วย ไม่โกรธกันนะ

 

 

28/6/2016

 

ความคิดเห็น