อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง

E-Book ที่ Meb ราคา 199 บาท อ่านเป็นตอนและซื้อเหมาเรื่องผ่านเว็บราคาถูกได้ที่ niyayrak, readawrite, bannniyay หนังสือทำมือ 290 บาทสั่งได้ที่แพนเพจ "อติญา"

ชื่อตอน : 4 (2/2)

คำค้น : ท่านประธาน นักศึกษาฝึกงาน สาวหมวย อติญา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2559 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 (2/2)
แบบอักษร

เพราะว่าเธอหาทางออกไม่ได้ถึงไปนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ในรถของอาจารย์ที่ปรึกษา มันเสียฟอร์มชะมัดยาดสำหรับขาลุยอย่างเพียงพธู อันที่จริงการกลับไปทำงานที่อิศว กรุ๊ปเป็นสิ่งที่เธอนั้นสนใจเพราะค่าตอบแทนที่ทางนั้นเสนอให้เป็นตัวดึงดูดใจเป็นอย่างดี แต่ก็ติดแค่ยังทำใจไม่ได้หากจะต้องไปพบหน้าคนที่เคยนินทาและต่อว่าต่อขานตัวเองอย่างเสียหาย

คิดไปคิดมาก็ยังสับสนกับตัวเองที่จะต้องไปสนใจคนพวกนั้นทำไมในเมื่อตอนนี้ผลการตรวจสอบก็ออกมาชัดเจนและมีการชี้แจงอย่างเป็นทางการแล้วว่านางสาวเพียงพธู บุญประเสริฐ นั้นพ้นข้อกล่าวหาทุกกรณี เธอเป็นเจ้าของผลงานคัฟท์ลิงค์ชุดนั้นอย่างแท้จริง

“เออ แล้วทำไมต้องไปสนใจขี้ปากชาวบ้าน” หญิงสาวถามตัวเองขณะอยู่ตามลำพังในห้องนอน ก็อาจจะเป็นเพราะความกดดันในขณะนั้น ก็แน่นอนสิถูกเขาใส่ร้ายที่สำคัญคือเด็กสาวกลัวว่าตัวเองจะเรียนไม่จบเพราะฝึกงานไม่ผ่าน อีกอย่างก็คือกลัวว่าตัวเองจะไปสร้างปัญหาให้อาจารย์ที่ปรึกษา แต่ตอนนี้เธอฝึกงานผ่านเรียบร้อยรอแค่ผลการเรียนและหนังสือรับรองจากทางมหาวิทยาลัยเท่านั้น

“ก็คิดซะว่าไปลองทำดูถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องทำต่อ” ในที่สุดเพียงพธูก็ได้ข้อสรุปให้กับตัวเอง อะไรจะเกิดขึ้นนับจากนี้ก็คงต้องลองเสี่ยงดูมันแน่นอนว่าชีวิตการทำงานต้องย่อมแตกต่างจากชีวิตนักศึกษาฝึกงานแน่นอน

 

                เช้าวันใหม่สาวน้อยหน้าหมวยลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมมือที่คว้าโทรศัพท์หัวเตียงมามาถือเอาไว้ด้วยความเคยชิน อุปกรณ์สื่อสารเครื่องบางเงียบสนิทแถมหน้าจอก็ดำมืดเพราะเธอปิดเครื่องเอาไว้ เพียงพธูเหลือบตามมองนาฬิกาหัวเตียงก็พบว่าเพิ่งจะหกโมงครึ่งเวลาเดิมเวลาเดียวที่เธอเคยตื่นมาตัดสายที่ผู้ชายคนหนึ่งโทรมาในทุกๆ เช้า

                “เพ้อเจ้อ!” หญิงสาวบ่นพึมพำก่อนจะดีดตัวขึ้นจากเตียงพุ่งตัวตรงไปห้องน้ำ เพราะวางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าจะไปเยี่ยมพี่สาวคนเดียวของแม่ที่ตลาด

                “ไปล้างไม้ล้างมือมากินข้าวกันสองคนพ่อลูก” แม่ร้องบอกออกมาจากในครัวเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวกลับเข้ามาในบ้าน เช้านี้เพียงพธูตื่นเช้าเกินไปเลยออกไปช่วยพ่อให้อาหารปลา หญิงสาวทำจมูกฟุดฟิดเดินตามกลิ่นไข่เจียวที่หอมฉุยกระจุยกระจายไปทั่วบ้านเข้ามาหาแม่

                “หอมจังเลยแม่จ๋า” ลูกสาวขี้อ้อนเดินมาโอบเอวผู้เป็นแม่ก่อนจะกดจมูกโด่งรั้นของเธอลงบนแก้มขาวๆ นุ่มนิ่มของแม่

                อาหารมื้อเช้าวันนี้เป็นข้าวต้มกุ๊ยง่ายๆ ผัดผักบุ้งไทยต้นอวบที่แม่ใช้มีดจักจนเป็นเส้นบางบุบพริก กระเทียมผัดน้ำมันหอย ไข่เจียวหมูสับและยำผักกาดดอง แค่คนในครอบครัวนั่งล้อมวงกันพร้อมหน้าอาหารง่ายๆ ก็อร่อยจนไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายได้ครบถ้วน

“แอลหนูเอาส้มโอไปฝากป้าด้วยนะลูก” แม่พูดระหว่างที่ลูกสาวกำลังเก็บล้างจานชาม

“แม่หากล่องใหญ่ๆ ให้หนูหน่อยจะปอกไปให้มันเสร็จเลยดีกว่าจ้ะหิ้วไปทั้งลูกมันหนัก” เพียงพธูยิ้มหวานจากนั้นก็เดินไปเลือกส้มโอที่พ่อเก็บมาจากสวนเมื่อวันก่อนเพื่อทิ้งเอาไว้ให้มันลืมต้นมันให้ผลทางรสชาติผลไม้บางอย่างที่เก็บมาสดๆ อาจจะมีรสชาติไม่อร่อยต้องทิ้งเอาไว้สักวันสองวัน

พ่อมักจะเก็บส้มโอมาทิ้งไว้ที่บ้านให้แม่ใช้ทำกับข้าวหรือในวันพระแม่ก็จะเอาส้มโอไปใส่บาตรและเอาไปฝากเด็กๆ ที่เรียนพุทธศาสนาในวันอาทิตย์ที่วัดใครๆ ก็ชอบส้มโอของพ่อเพราะรสชาติอร่อย และที่สำคัญในเวลาที่แขกไปใครมาที่บ้านแม่จะได้ใช้ของดีประจำสวนบุญประเสริฐรับรองแขก

มือเล็กใช้มีดเล่มบางปอกเปลือกที่มีลักษณะเหมือนโฟมแผ่นหนาออกจนเหลือแต่เยื่อหุ้มกลีบส้มบางๆ จากนั้นก็แกะส้มโอออกเป็นกลีบๆ จัดเรียงลงไปในกล่องพลาสติกที่แม่หามาให้ ปอกไปเรื่อยๆ ไม่นานก็เต็มกล่องสำหรับเอาไปฝากป้าพิณในตลาด และเธอก็ปอกเพิ่มใส่กล่องแช่ตู้เย็นที่บ้านไว้ให้พ่อกับแม่ ส้มโอหวานๆ เย็นๆ มันทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการทำงานสดชื่นขึ้นได้เยอะ

“หนูไปก่อนนะคะแม่ฝากบอกพ่อด้วยว่าบ่ายๆ หนูจะกลับไม่ต้องรอกินข้าวกลางวันนะ” เพียงพธูร้องบอกมารดาที่ก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงแปลงผักข้างบ้านก่อนจะสวมหมวกกันน็อกและคว้ามอเตอร์ไซค์คันเก่งบิดไปหาพี่สาวคนเดียวของแม่ที่เปิดร้านของชำอยู่ในตลาด

ตึกแถวที่ป้าพิณอาศัยอยู่นั้นเป็นบ้านเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอากงและอาม่าของเธอยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ตึกแถวทั้งแถบจำนวนแปดห้องเป็นของป้าที่ค่อยๆ ขอซื้อจากลูกหลานคนเฒ่าคนแก่จัดการปรับปรุงใหม่เปิดให้เช้าหกห้อง อีกสองห้องด้านล่างเปิดเป็นร้านขายของชำกับของกินเล่นพวกน้ำแข็งใสแล้วก็เครื่องดื่ม ส่วนที่เหลืออีกสองชั้นเป็นห้องพักของป้าและลูกสาวอีกสองคน

ป้าเพลงพิณเป็นหม้ายทิ้งผัว เห็นใครๆ เค้าเล่าให้ฟังมาแบบนั้น อดีตสามีของป้าเป็นถึงนายอำเภอที่จัดงานตบแต่งกันใหญ่โตแต่ชีวิตคู่ของป้ายืดยาวมาได้เพราะความอดทนและความรักสิบกว่าปี ในที่สุดป้าก็เป็นคนขอเลิกกับท่านนายอำเภอเพราะทนความเจ้าชู้ไม่ไหว แต่สามีไม่ยอมเลิกป้าก็เลยออกปากไล่แล้วหอบลูกสาวสองคนคือพี่ขิงกับพี่ข่าหนีเข้าสวนของพ่อซึ่งสมัยก่อนถนนหนทางยังกันดารไม่สะดวกขนาดนี้

การหลบหนีสามีกินเวลามาเป็นเดือนๆ ท่านนายอำเภอกลัวลูกๆ จะลำบากอยู่ในป่าในสวนก็เลยถอดใจยอมเก็บกระเป๋าออกจากบ้านในตลาดย้ายไปบ้านพักราชการ และไม่นานท่านก็ทำเรื่องย้ายจนป่านนี้ก็ไม่รู้ว่านางเพลงพิณป้าของเพียงพธูนั้นยอมให้อภัยอดีตสามีแล้วหรือยัง

“ชาเย็นแก้วนึงค่ะ” เสียงใสๆ ร้องสั่งเครื่องดื่มที่ตนเองชอบ

“กินนี่หรือกลับบ้าน อ้าวหมวยมายังไงลูกเข้ามาก่อนไปยืนอยู่ได้ข้างนอกมันร้อน” เมื่อหันมาเห็นว่าคนที่สั่งเครื่องดื่มเป็นใครนางเพลงพิณก็ฉีกยิ้มกว้าง หลานสาวจอมแก่นกะโหลกก็ยืนฉีกยิ้มแฉ่งไม่แพ้กัน

“สวัสดีจ้ะป้าพิณ หนูเอาส้มโอมาฝากแกะมาแล้วเรียบร้อย” มือเล็กวางกล่องพลาสติกใบโตไว้บนโต๊ะ ป้าของเธอก็เดินมาหาพร้อมแก้วชาสีส้มในมือ

“ไหว้พระเถอะหมวยกลับบ้านมาทำไมไม่บอกป้าจะได้ทำกับข้าวที่หนูชอบเอาไว้ให้” ป้ากับแม่ของเพียงพธูนั้นมีนิสัยเหมือนกันในเรื่องงานบ้านงานครัว จะแตกต่างตรงที่นางเพลงพิณจะเป็นคนเสียงดังปึงปังส่วนแม่พิณนรีของเธอจะพูดน้อยถนัดแต่ยิ้มหวานๆ ป้าและคนแถวตลาดมักเรียกเธอว่าหมวยเสมอไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไรก็ตาโตเท่าไข่ห่านขนาดนี้

“แค่กับข้าวแม่ก็ตัวจะแตกแล้วนะป้า ไม่ต้องเหนื่อยทำหรอกแล้วพี่ขิงไปสอนหนังสือกลับกี่โมงหรอจ๊ะ” หญิงสาวถามถึงบุตรคนโตของผู้เป็นป้า ขิง อติมา ปีนี้อายุสามสิบเป็นครูประถมอยู่ต่างอำเภอ ส่วนลูกสาวอีกคนของป้าคือ ข่า อติกานต์ อายุ ยี่สิบเจ็ดทำงานสำนักงานบัญชีที่กรุงเทพฯ

“พี่เค้ากลับมาเย็นๆ นู่นแหละ ขิงเขาเพิ่งได้ย้ายไปเมื่อไม่กี่เดือนนี่อยู่คนละอำเภอเดินทางไกลหน่อย เสาร์นี้พี่ข่าจะกลับบ้านหมวยรอมาหาพี่เขาวันเสาร์เลยก็ได้” นางเล่าถึงบุตรสาวทั้งสองคนด้วยสีหน้าเกลื่อนยิ้ม ทั้งอติมาและอติกานต์เป็นเด็กดีแม้จะโตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แต่ทั้งสองคนก็ไม่เคยทำให้ผู้เป็นแม่ผิดหวังเลยสักครั้ง

“หนูให้พ่อมารับไปเที่ยวสวนดีกว่า วันเสาร์ป้าขายของไหม” นานๆ ครอบครัวจะอยู่กันพร้อมหน้า ชวนพี่ๆ กับป้าไปพักผ่อนน่าจะสนุกกว่า

“จริงๆ เปิดทุกวันแต่ปิดบ้างก็ได้ว่าแต่ยังไม่ทำงานเหรอลูก” คนเป็นป้าถามด้วยน้ำเสียงกังวลเพราะน้องสาวนางมักจะเล่าเรื่องราวภายในครอบครัวให้ฟัง ตอนนี้ทั้งนายสันต์น้องเขยและพิณนรีก็เป็นห่วงลูกสาวคนเดียวที่ยังเดินเตะฝุ่นจนรองเท้าแทบสึกก็ยังไม่ได้งาน ทั้งที่ผลการเรียนก็อยู่ในขั้นที่เรียกได้ว่าดี สองผัวเมียไม่ได้กดดันหากลูกยังหางานไม่ได้แต่คนเป็นพ่อเป็นแม่กังวลใจกลัวแค่ว่าเพียงพธูจะคิดมากที่บรรดาเพื่อนสนิทต่างมีเงินเดือนๆ แรกกันแล้ว

“เดือนหน้าหนูจะไปทำงานแล้วไปออกแบบเครื่องประดับ” สาวน้อยเล่าให้ป้าฟังสั้นๆ แล้วยิ้มหวานจนตาปิดเป็นสระอิ

หลังจากถามสารทุกข์สุขดิบกันตามประสาแล้วสองป้าหลานก็คุยเรื่องสัพเพเหระ เพียงพธูช่วยขายของเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้าที่แวะมาดื่มชา กาแฟในร้าน ข้าวกลางวันป้าก็ทำให้กินจนเวลาล่วงเลยไปเกือบบ่ายสองจึงลาป้าเพลงพิณกลับบ้าน

“อย่าลืมบอกพี่ขิงกับพี่ข่านะป้าพิณจ๋า ว่าวันเสาร์หนูชวนไปนอนค้างกันที่สวน” หญิงสาวกำชับผู้เป็นป้าอีกครั้งก่อนที่จะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งขับกลับบ้านไป

 

“หายไปไหนของเธอนะเพียงพธู” เป็นเวลาเกือบสัปดาห์แล้วแล้วที่รอดดริกพยายามติดต่ออดีตนักศึกษาฝึกงานแล้วก็พบว่าตัวเขาไม่สามารถติดต่อเธอได้เพราะโทรศัพท์ของเธอนั้นตัดเข้าระบบฝากข้อความอัตโนมัติ มันกินเวลาหลายวันจนเขาชักจะเริ่มกังวลใจว่าสาวน้อยเจ้าของแก้มป่องๆ และดวงตาชั้นเดียวจะเป็นอันตราย

“ไปดูเพียงพธูให้ด่วน ฉันอยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัย” ท่านประธานใหญ่ตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาคิดว่าควรจะเลิกทำคือการส่งคนไปสืบข่าวของหญิงสาว เพราะรู้สึกว่ามันเป็นพฤติกรรมที่ดูจะโรคจิตทั้งการให้คนไปตาม ทั้งคอยโทรหาเธอทุกๆ เช้า ทำตัวยังกับเพิ่งแตกเนื้อหนุ่มแล้วริจะจีบสาวเป็นครั้งแรก

เขาเองก็หาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมถึงสนใจในตัวเพียงพธูขนาดนั้น เธอมาฝึกงานที่บริษัทเกือบสี่เดือนเขาก็ไม่รู้เลยว่านางสาวเพียงพธู บุญประเสริฐ นั้นมีตัวตนเพราะปีๆ หนึ่งนักศึกษาฝึกงานเข้าออกอิศว กรุ๊ปไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน แต่เพียงแค่สบตาสีดำสนิทเหมือนท้องฟ้ายามรัตติกาลในวันที่หญิงสาวถูกเรียกตัวมาพบพร้อมอาจารย์ที่ปรึกษา เขาก็ไม่อาจละความสนใจของตัวเองไปจากเธอได้เลยจริงๆ

โดยส่วนตัวแล้วท่านประธานรอดดริก อิศวเดชากุลนั้นชอบผู้หญิงดื้อ ชายหนุ่มไม่มีสเปคพิเศษว่าผู้หญิงของเขาจะสูง ต่ำ ดำ ขาว สาวไทยหรือสาวอิมพอร์ท เขาแค่ชอบผู้หญิงดื้อรั้นและก็รู้สึกท้าทายทุกครั้งยามที่ได้ปราบพยศพวกเธอ เขานั่งเคาะปากกาแท่งหรูในมือคิดวนกลับไปกลับมาก็พอจะเดาได้ว่าเพียงพธูเข้าข่ายนั้น... สาวหมวยที่แสนจะดื้อรั้น

 

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

เสียงสมาร์ทโฟนเครื่องที่เป็นหมายเลขส่วนตัวดังขึ้น ด้วยความที่เป็นนักธุรกิจที่มีคนอยากจะติดต่อมากเขาจึงจำเป็นต้องพกโทรศัพท์มือถือสองเครื่อง เครื่องหนึ่งสำหรับงานและอีกเครื่องหนึ่งสำหรับครอบครัวและเรื่องส่วนตัว รอดดริกปรายตามองชื่อที่โทรเข้าแล้วรีบกดรับในทันที

“หวังว่าจะมีข่าวดี... ไม่งั้นฉันจัดการนายแน่” น้ำเสียงติดจะขู่เพราะท่านประธานเพิ่งสั่งงานนักสืบมือดีของตัวเองไปเมื่อชั่วโมงก่อน และฝั่งนู้นก็โทรกลับมาภายในเวลาไม่นานหมอนั่นเจ็บหนักแน่ถ้าไม่ได้ข่าวที่ทำให้เขาพึงพอใจ

“คุณเพียงพธูเธอกลับบ้านที่ต่างจังหวัดครับจะกลับมาช่วงสิ้นเดือนเพราะเธอแจ้งคนดูแลหอเอาไว้ว่าให้เก็บบิลกับจดหมายต่างๆ ไว้ให้ก่อน” เสียงปลายสายแจ้งข้อมูลที่สืบทราบมาให้ลูกค้าคนพิเศษได้ทราบ

“แค่นั้น” แม้จะรู้สึกสบายใจแต่รอดดริกก็หวังอยากจะได้ยินข้อมูลอะไรที่มากกว่านี้

“บ้านคุณเพียงพธูอยู่จังหวัดนครปฐม พ่อกับแม่ของเธอทำสวนส้มโอท่านอยากให้ผมตามไปดูหรือเปล่าครับ”

“ไม่เป็นไร... ถ้าเธอกลับมาที่หอพักแล้วค่อยรายงานผมก็แล้วกัน” รอดดริกตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนตัดสายโทรศัพท์ไป อย่างน้อยเขาก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่งว่าสาวน้อยของเขาไม่ได้มีอันตรายเธอแค่กลับไปบ้าน ดูท่าแล้วเพียงพธูคงจะอยากกลับบ้านไปเติมกำลังใจเพราะเขาก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบทำแบบนั้น

การอยู่กับครอบครัวทำให้เขาผ่อนคลายและมีความสุข การเห็นแม่หนูโซอี้วิ่งเล่นซนของแกไปเรื่อย และการได้เห็นสีหน้าเกลื่อนยิ้มของบิดาและมารดาเวลาที่อยู่กันพร้อมหน้าทำให้รอดดริกรู้ว่าทั้งชีวิตนี้เขาทุ่มเททำงานหนัก สละเวลาสังสรรค์ส่วนตัวไปทำไมและทำไปเพื่อใคร

“คุณวจีวันนี้ผมจะกลับเร็วหน่อยมีงานด่วนก็เอาเข้ามาเลยนะ” เขากดโทรศัพท์ภายในแจ้งกับเลขาที่อยู่หน้าห้อง เมื่อเธอตอบกลับมาว่าวันนี้เขาไม่มีงานแล้วท่านประธานใหญ่จึงหันไปกดโทรศัพท์หามารดาแทน

 

“แม่ครับวันนี้ผมจะไปรับลูกที่โรงเรียนเองนะครับแล้วเจอกันที่บ้านครับแม่” เขายิ้มน้อยๆ เมื่อคิดถึงตาสีฟ้าใสแจ๋วของหนูโซอี้ เด็กหญิงตัวน้อยจะดีใจแค่ไหนนะถ้าเห็นว่าคนไปรับกลับบ้านนั้นเป็นปาปาไม่ใช่คุณย่าเช่นทุกวัน

 

 

#

 

แอลจะไปทำงานแล้วนาาาาตกลงท่านประธานที่เคารพจะจีบต่อไหม

จะยังไง จะอะไร มาคอยลุ้นด้วยกันเนาะ

 

 

ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาในทุกๆ ช่องทาง

มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/226671/17083133-member.jpg

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

#

 

#

 E - Book MEB Market  <<

 

#

E - Book OokBee  <<

 

#

 

E - Book Naiin <<

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น