facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 20 แยกจาก 50%

ชื่อตอน : บทที่ 20 แยกจาก 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2559 14:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20 แยกจาก 50%
แบบอักษร

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

                มีคนเคยกล่าวเอาไว้ว่าเมื่อคราวมีความสุขเวลามักผ่านไปเร็ว... ตอนนี้เขาเชื่ออย่างสนิทใจ ท้องฟ้าเหนือกรุงลอนดอนมืดสนิทเป็นสีแห่งรัตติกาล ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนสุดท้ายที่เขาและเธอจะได้อยู่ด้วยกัน สองร่างนอนกอดกันอยู่บนเก้าอี้สนามตัวใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ริมระเบียงซึ่งยื่นออกมาจากเพ้นท์เฮ้าส์ พรุ่งนี้เธอก็จะเดินทางกลับไปยังประเทศบ้านเกิดของเธอแล้ว ลำแขนแกร่งโอบรอบเอวบางหลวมๆ ริมฝีปากหนาคลอเคลียพวกแก้มเนียนนุ่มพลางกดจูบย้ำๆ โลเวลล์กระซิบบอกถ้อยคำรักหวานข้างหูเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ผมรักคุณนะครับที่รัก” เสียงทุ้มแหบพร่าแต่ฟังดูเซ็กซี่กระซิบเบาๆทำให้พัณณิตาขนลุกเกรียว เธอนอนอยู่บนแผ่นอกของเขามองแสงไฟต่างๆที่แต่งแต้มให้เมืองหลวงของประเทศอังกฤษดูคึกคักและงดงามตา

“ฉันรู้แล้วล่ะคะ... คุณบอกให้ฉันฟังเป็นรอบที่พันแล้วล่ะมั้งคะ” หญิงาสาวเอ่ยแซว เขาบอกรักเธอตามที่เขาได้พูดเอาไว้จริงๆ เพราะตั้งแต่ตื่นเช้า ทานอาหารกลางวัน หรือแม้กระทั่งก่อนอาบน้ำและหลังเข้านอนเขาก็มักจะพร่ำรักเธอบ่อยๆ

“แล้วคุณล่ะครับ รักผมบ้างหรือเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางตั้งอกตั้งใจรอคำตอบที่เขาอยากได้ยินมากที่สุดจากปากของเธอ

“ถามอะไรอย่างนั้นล่ะคะ คุณก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว” พัณณิตาก้มหน้าต่ำลง พวงแก้มเจือสีเลือดฝาดเล็กน้อย

“แต่ผมอยากได้ยินมันออกมาจากปากของคุณนี่ครับ นะครับ... บอกให้ผมฟังหน่อย” ชายหนุ่มออดอ้อนพลางโน้มตัวไปหยิบขนมชิ้นหนึ่งที่อยู่ในชาม “ถ้าคุณบอกรักผมล่ะก็... ผมจะมีรางวัลให้นะครับ”

โลเวลล์ยิ้มกรุ้มกริ้ม

“ขนมนั่นน่ะเหรอคะ... แค่นี้ฉันหยิบเองก็ได้ค่ะ” หล่อนยันตัวลุก เอื้อมมือไปหมายจะหยิบขนมแต่โลเวลล์กลับแย่งชามไปถือซะก่อน

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ขนมแต่มันเป็นอย่างอื่น” ชายหนุ่มโยนขนมที่ถืออยู่ในมือเข้าปากก่อนที่จะหยิบอีกชิ้นป้อนให้หญิงสาวบ้าง “รับรองว่าคุณจะต้องถูกใจกับรางวัลที่ผมจะให้คุณแน่ เงื่อนไขที่คุณจะได้รับก็ง่ายๆ... แค่บอกรักผมสามคำเท่านั้น เอ้า! พูดสิครับ... ฉันรักคุณ”

“คุณนี่ไม่ยอมแพ้จริงๆเลยนะคะ” พัณณิตาดุเขาเบาๆก่อนจะเอ่ยคำหวานที่เขาอยากจะได้ยินที่สุดออกมาเสียงเบา แต่ก็ดังพอที่เขาจะได้ยิน

“ฉะ... ฉันรักคุณนะคะ ถึงแม้มันจะยังไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม”

“อ่า... ชื่นใจจังครับ แต่ถ้าไม่มีคำว่า ยังไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็จะยิ่งกระชุ่มกระชวนมากกว่านี้” หัวใจแกร่งเต้นตุบๆอยู่ใต้แผ่นอก

“ไว้เราแต่งงานกันก่อนเถอะค่ะ แล้วอะไรล่ะคะ... ของรางวัลที่ว่า”

“นี่ครับ” โลเวลล์หยิบบัตรแพลทินัมสีน้ำเงินแกมม่วงที่ดูคล้ายกับบัตรเอทีเอ็มออกมาจากกระเป๋าสตางค์ หญิงสาวรับมาดูพร้อมทั้งพลิกทั้งหน้าทั้งหลัง

“นี่บัตรอะไรเหรอคะ?” ด้านหลังของบัตรใบนั้นมีโลโก้ของบริษัท ดิมีเทอร์ เด่นหลาอยู่กลางบัตร ลายเซ็นต์ตวัดทีเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของโลเวลล์ถูกเซ็นต์กำกับไว้ตรงมุมบัตรพร้อมกับรหัสพาสเวิร์ด

“บัตรโดยสารเครื่องบินฟรีในเครือสายการบินของผมน่ะครับ” เขายิ้มอ่อนๆ

“ฟรีเหรอคะ!” หญิงสาวตาโตเมื่อได้ยินคำว่าของฟรี แต่ไม่ใช่เพราะเธอดีใจแต่กลับกันเธอรู้สึกลำบากใจแทน

“ครับ ฟรี... ไม่ใช่เฉพาะแต่ทางเครื่องบินเท่านั้นนะครับ ทั้งทางรถไฟ รถโดยสารขอแค่อยู่ในเครือของบริษัทผม คุณก็สามารถใช้บริการมันได้ฟรีๆโดยที่ผมไม่เก็บเงินคุณซักบาท” บัตรใบนี้ทั้งโลกมีเพียงสองใบเท่านั้น ซึ่งตอนนี้มันอยู่กับเธอและเขา

“เออ... คือว่าฉันคงจะรับไว้ไม่ได้แล้วล่ะคะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับธุรกิจของคุณ ฉันมาใช้บริการก็ต้องจ่ายเงินอยู่แล้ว... เพราะฉะนั้นคุณเอาคืนไปเถอะนะคะ” หล่อนยื่นบัตรส่งคืนให้เขา

“ไม่ครับ... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับธุรกิจ แต่ผมแค่อยากจะทำอะไรซักอย่างให้คุณในฐานะแฟนบ้างก็เท่านั้น พรุ่งนี้คุณก็จะเดินทางกลับแล้ว ผมยังไม่ได้ให้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันกับคุณเลย”

“ทำไมจะไม่มีล่ะคะ นี่ไง” หล่อนชูแหวนเรซิ่นใสที่เคลือบแหวนดอกไม้ที่เขาเป็นคนทำให้ในวันนั้น ทุกครั้งที่เธอจ้องมองมันทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมาก

“แหวนมันใช่ทำอะไรไม่ได้นี่ครับนอกจากสวมเอาไว้อย่างเฉยๆ ผมอยากจะให้มันทำประโยชน์อะไรกับคุณได้บ้าง อย่างน้อยๆเวลาคุณคิดถึงผมจนทนไม่ไหว คุณก็สามารถนั่งเครื่องบินมาหาผมได้ทันทีโดยไม่ต้องจองตั๋วเครื่องบินให้เสียเวลา” ชายหนุ่มอวดอ้างสรรพคุณ “เก็บมันไว้เถอะนะครับ ส่วนคุณจะใช้หรือไม่ใช้มันเป็นสิทธิ์ของคุณ”

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะเก็บมันไว้... แต่ฉันจะพยายามไม่ใช่มันนะคะ” พัณณิตาเก็บบัตรล้ำค่าเข้ากระเป๋าสตางค์ โลเวลล์ยิ้มกว้างพลางยิบขนมอีกชั้นหนึ่งแล้วป้อนให้ถึงปากบาง หญิงสาวอ้าปากงับน้อยๆไปครึ่งชิ้นตามด้วยโลเวลล์ที่งับส่วนที่เหลือ จูบกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย

 

สนามบินลอนดอนฮีทโธรว์ ประเทศอังกฤษ

สนามบินขนาดใหญ่ยังคงคับคั่งไปด้วยผู้โดยสารขาเข้าและขาออกเช่นเคย เหล่าชายหญิงเดินกันให้วุ่นวาย โลเวลล์ซึ่งเป็นเจ้าของสนามบินและสายการบินที่เธอจะโดยสารไปนั้นได้รับสิทธิพิเศษ สามารถเข้าไปรอได้ถึงเกตด้านในซึ่งไม่อนุญาตให้บุคคนอื่นที่ไม่ใช้ผู้โดยสารเข้ามา มือหนากุมมือเรียวบางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“ผมจะต้องคิดถึงคุณมากแน่ๆ ทันทีที่คุณก้าวขึ้นไปบนเครื่องบินลำนั้น” โลเวลล์มองเจ้านกเหล็กยักษ์ที่จอดรอผู้โดยสารอยู่บนรันเวย์ ในใจลึกๆแล้วเขาไม่อยากจะให้เธอกลับไปเลย เขาอยากจะให้เธออยู่กับเขาไปชั่วชีวิต แต่ทั้งเขาและเธอต่างก็มีหน้าที่การงานที่จะต้องทำเช่นเดียวกัน.... และในตอนนี้ เธอก็คงจะยังไม่พร้อมที่จะสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่จะมาอยู่กับเขา

“ไว้เราโทรคุยกันก็ได้นี่คะ ฉันจะโทรหาคุณบ่อยๆทันทีที่ฉันว่าง แต่ว่าเวลาของเราต่างกันค่อนข้างมาก พอฉันว่างคุณก็คงจะทำงานหรือไม่ก็คงเข้านอนไปแล้ว”

“ผมจะรับ! ไม่ว่าคุณจะโทรมาตอนไหนผมรับรองว่าจะต้องรับสายคุณแน่... ผมจะตั้งตารอสายของคุณเสมอนะครับ” โลเวลล์ดึงพัณณิตาเข้าสู่อ้อมกอด นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้สัมผัสตัวเธอและกอดเธอเอาไว้เช่นนี้ หญิงสาวคล้ายกับรับรู้ความรู้สึกของเขาได้จึงค่อยๆยกมือขึ้นมากอดตอบ

“ฉันสัญญานะคะว่าปิดเทอมหน้าฉันจะมาหาคุณอีก” หล่อนลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ

“ผมคงจะต้องขาดใจตายแน่ๆที่ไม่เห็นหน้าคุณ” เธอก็เปรียบเหมือนอากาศของเขา หัวใจของเขา ถ้าขาดมันไปเขาก็คงจะไม่รอด

“อดทนหน่อยสิคะ แต่ถ้าคุณคิดถึงฉันมากเราจะวีดีโอคอลคุยกันก็ได้ แต่ว่าตอนที่ฉันไม่อยู่ที่นี่หวังว่าคุณจะไม่ลืมทำตามสัญญานะคะ ห้ามไปมีผู้หญิงอื่นเด็ดขาด” ก่อนจะไปเธอยังไม่วายห่วงเรื่องนี้

“แค่นี้ผมก็หลงคุณจะแย่แล้วล่ะครับทูนหัว ผมคงโงหัวไปแหล่สาวอื่นไม่ได้แล้วล่ะครับ” ชายหนุ่มส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงซึ่งอยู่ทั้งสี่ห้องหัวใจของเขา

“อย่าเอาแต่คุยโวนะคะ ต้องทำให้ได้ด้วย”

 

“ต้องทำได้อยู่แล้วล่ะครับ ใช้หัวใจของผมเป็นเดิมพันเลย” โลเวลล์ยืนยันเสียงหนักแน่นทำให้หญิงสาวยิ้มกว้าง เสียงประชาสัมพันธ์ประกาศเรียกผู้โดยสารให้ขึ้นเครื่องซึ่งกำลังจะออกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตริมฝีปากหวานอย่างดูดดื่มก่อนจะยืนส่งหญิงสาวให้เข้าไปยังเส้นทางงวงช้างซึ่งเชื่อมกับเครื่องบิน แผ่นหลังบอบบางค่อยๆเล็กลงและหายไป หัวใจของเขาคล้ายกับหลุดลอยตามหล่อนไปด้วย นกยักษ์ค่อยๆเคลื่อนตัวไปตามรันเวย์พรุ่งทะยานไปบนท้องฟ้า บินไปยังจุดหมายทันที

-------------------------------------------------------------------------------------------

เข้ามาแก้ไขค่ะ

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

ความคิดเห็น