ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

THE FORBIDDEN LOVE OF LOREN :: เปอร์เช่ x เปอร์กัว :: 03

ชื่อตอน : THE FORBIDDEN LOVE OF LOREN :: เปอร์เช่ x เปอร์กัว :: 03

คำค้น : ดองกี้ sm วายแรงๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2561 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE FORBIDDEN LOVE OF LOREN :: เปอร์เช่ x เปอร์กัว :: 03
แบบอักษร


Chapter :: 03

หลังจากเข้ามาในบ้านแล้วเปอร์เช่ก็ตรงไปที่ห้องทันทีแล้ววางกระเป๋าลงพื้นก่อนล้มนอนบนเตียงด้วยความเพลีย เขายังคงร้องไห้จนน้ำตาไม่มีให้ไหล เขาเสียใจมาก..มากจริงๆแต่ถ้าหากเปอร์เช่รับรู้ถึงหนึ่งชีวิตเล็กๆที่กำลังอยู่กับเขา..เปอร์เช่จะไม่เป็นแบบนี้แน่

ทางด้านเปอร์กัว

เปอร์กัวเตรียมเอกสารให้เร็วที่สุดและให้คนจัดเตรียมสถานที่เพื่อต้อนรับเมอร์ริคแล้วสั่งให้ทุกคนทำตัวให้เป็นปกติส่วนอาของเขา เขาไม่เห็นหน้าตั้งแต่วันที่เขาประกาศกร้าวว่าจะฆ่าหากเปอร์เช่เป็นอะไรไปแต่เขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ อาของเขาน่ะ…ชอบความสบาย ความมีอำนาจมากกว่าใครตอนนี้คิดจะทำอะไรเขาก็ไม่รู้หรอก

“บารอม นายสั่งคนคุ้มกันพี่ฉันหรือยัง?”

“เรียบร้อยครับนาย”

เปอร์กัวพยักหน้าแล้วทำงานของตนเองต่อ บารอมก้มหัวเล็กน้อยแล้วคอยช่วยงานบางส่วนของเปอร์กัว ในเวลาที่ใกล้จะถึงนี้…เมอร์ริคจะมาถึงบริษัทของเขา มาดีหรือมาร้าย…ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า

::

::

“อุ่ก! อื้ออ”

เปอร์เช่ที่นอนอยู่สะดุ้งขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำก่อนโก่งคออ้วกจนหมดแรง เขาเดินไปล้างปากแล้วกลับมาเตียง มือเรียวทาบหน้าท้องแผ่วเบาแล้วถอนหายใจออกมา

“หนู..มาแล้วใช่มั้ย”

เปอร์เช่ยิ้มบางๆอยากจะโทรหาเปอร์กัวแต่ก็กลัวว่าเปอร์กัวจะยุ่งอยู่พอลงมาข้างล่างก็ไม่พบบารอมแล้วเห็นแค่คนอื่นๆแต่เพราะไม่เคยคุยด้วยเลยได้แต่อยู่ในบ้านเงียบๆหาอะไรทำไปเรื่อยพอหิวก็เข้าครัวทำอะไรกินแต่มันไม่ใช่ง่ายๆเพราะกลิ่นอาหารที่เหม็นทั้งๆที่มันน่าจะหอม เขาวิ่งอ้วกครั้งแล้วครั้งเล่าจนยอมแพ้กินแต่น้ำเปล่าแทน

“เปอร์…พี่ท้องแล้วนะ..พี่ท้องลูกของเราแล้ว..กลับมารับพี่สิ”

เปอร์เช่ยิ้มบางๆขณะลูบท้องไปพลางอยากจะร้องไห้แต่กลัวส่งผลเครียดถึงเด็กในครรภ์แม้ว่าท้องจะยังไม่โตแต่เปอร์เช่ก็กังวล

เปอร์เช่ลุกหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่ระหว่างที่กำลังอาบอยู่ๆเขาก็ร้องไห้ออกมาเพราะคิดถึงเปอร์กัวและรู้สึกอยากให้เปอร์กัวกอดแม้จะรุนแรงแค่ไหนก็ตาม เปอร์เช่หันหลังพิงกำแพงเย็นๆแล้วค่อยๆลูดตัวลงนั่ง ขาเรียวตั้งขึ้นและขยับอ้าออกก่อนจะค่อยๆลูบส่วนกลางกายสลับกับรูสวาทไปมา เสียงครางแผ่วๆดังเป็นช่วงๆจนกระทั่งท่อนเนื้อสวยตั้งชันขยายเต็มที่เปอร์เช่ค่อยๆจับมันรูดขึ้นลงช้าๆมืออีกข้างที่ว่างก็กดสอดนิ้วเรียวเข้าในรูสวาทชักเข้าออกช้าๆก่อนเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูงเรื่อยๆ

“อ๊ะ อ๊ะ อ่ะ อื้ออ เปอร์ อ๊าา เปอร์กัว ฮึกก อื้ออ”

เสียงหวานครางกระเส่าพร้อมๆกับสองมือที่เร่งจังหวะเร็วขึ้น สายน้ำเย็นๆไหลผ่านร่างไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ความอยากเบาบางเลยสักนิด เปอร์เช่ร้อนรุ่มไปทั้งตัวและคิดถึงสัมผัสของเปอร์กัว

จากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วจากสองเป็นสามขยับสอดกระแทกถี่รัว สะโพกมนขยับรับจังหวะอย่างน่าอาย เสียงครางกระเส่าดังก้องห้อง

“ฮึกก อื้ออ อ่าา อ๊ะ อืมม เปอร์กัว อ้ะ พ พี่รักนาย ฮึก อื้ออ!”

ไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งออกมา เปอร์เช่หอบหนักก่อนเริ่มทำมันอีกครั้งจนพอใจถึงอาบน้ำเข้านอน

เปอร์กัวยังคงดำเนินการทำเอาสารต่อไป มันเป็นเอกสารขอหยุดงานด้านมืดหรือเรียกว่าลาออกจากวงการเขาต้องสูญเสียหลายอย่าง..ทั้งบ้านหลังใหญ่ เงิน อำนาจ แม้แต่บริษัทนี้แต่หากเมอร์ริคไม่รับมันเขาก็จะมีมันอยู่ต่อไป…เพียงแต่..ถ้าหากเมอร์ริคไม่พอใจกับสิ่งที่ให้แล้วต้องการมันมากกว่านั้นก็คงมีแต่ชีวิตของเขาเอง

2วันต่อมา

เมอร์ริคเดินทางมาถึงและเขาก็ได้พบกับเปอร์กัว เปอร์กัวเปลี่ยนไปมาก..มากจนเขาทึ่งแต่ก็พอใจเพราะระดับเปอร์กัวคงไม่เป็นแค่หนุ่มน้อยแน่ๆ ทั้งสองยืนประจันหน้ากันแล้วจับมือทักทายตามมารยาท

“ไง เจอกันอีกแล้วนะ”

เมอร์ริคทักขึ้น เปอร์กัวขมวดคิ้วงงๆ

“โทษที ฉันกับนายเคยเจอกันครั้งแรกไม่ใช่หรือไง?”

“นั่นสินะ มันผ่านมาหลายปี..ตั้งแต่..พ่อมแม่นายยังอยู่ ช่างเถอะๆ ฉันเมื่อยแล้วนำเข้าไปสิ”

เปอร์กัวนำเมอร์ริคมาที่ห้องรับรองของบริษัท พนักงานทุกคนล้วนมองเมอร์ริคอึ้งๆกับความหล่อที่พอๆกับเปอร์กัว ทั้งสองเดินด้วยกันแล้วออร่าความหล่อมันเปล่งประกายจริงๆ

เมื่อมาถึงห้องรับรอง การ์ดทุกคนก็โดนไล่ออกไปจนหมดเหลือเพียงเปอร์กัวกับเมอร์ริคเท่านั้น

“ทำไมนายถึงอยากออกจากวงการ? มันทำให้นายสบายไม่ใช่หรือไง?”

เมอร์ริคเอนหลังพิงพนักโซฟาพร้อมกับยกขาแกร่งไขว่ห้าง เปอร์กัวทำแบบเดียวกันแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วโยนแบ่งให้กับเมอร์ริค

“ใช่ มันทำให้ฉันสุขสบาย..แต่แลกกับการที่ลูกหลานถูกฆ่า ฉันรับไม่ได้”

เปอร์กัวพูดเสียงเรียบแล้วพ่นควันออกจากปาก สายตาคมมองควันที่ค่อยๆจางหายไปในอากาศ เมอร์ริคยกยิ้มแล้วพูดเสียงเรียบว่า

“พาตัว เปอร์กัว โรเรน ไปฮ่องกง คนที่จะหยุดกลางคันแบบนี้..มันต้องได้รับโทษ”

สิ้นคำการ์ดนับสิบก็เข้ามาในห้อง เปอร์กัวถูกพาตัวออกไปทันที

เปอร์กัวถอนหายใจแล้วยิ้มนิดๆ…เขารู้อยู่แล้วล่ะว่ามันไม่ง่ายที่จะออกจากวงการนี้

..พี่ครับ..ผมจะกลับมาหาพี่ให้ได้..

ทางด้านเปอร์เช่

สองวันมานี้เขาแพ้ท้องอย่างหนักแต่ก็ได้คนของเปอร์กัวช่วยทั้งตามหมอมาให้และซื้อข้าวรวมถึงของใช้บางส่วนเข้ามาให้ หมอที่ถูกพามาคือหมอใหญ่ที่เคยตรวจเปอร์เช่

“อาการแพ้ท้องเริ่มดีขึ้นแล้วสินะ?”

“ครับ แต่ผมก็ยังอ้วกอยู่ถึงจะไม่หนักเหมือนแรกๆก็ตาม”

“อ่า ดีแล้วล่ะ กินยาบำรุงตามที่ฉันบอกแล้วฉันจะมาตรวจให้เรื่อยๆ”

“ขอบคุณครับ เอ่อ เปอร์กัวได้ไปหาอาหมอมั้ย?”

“ไม่เลย ฉันกับเขาไม่ได้ติดต่อกันเลยแต่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเปอร์กัวก็มาหานายเอง”

เปอร์เช่พยักหน้าแล้วยิ้มเศร้าๆก่อนเดินมาส่งอาหมอหน้าบ้าน เปอร์เช่ถอนหายใจแล้วกลับเข้ามาข้างในก่อนลูบท้องเบาๆ

“…พ่อของลูก..ทิ้งแม่กับเราแล้วสินะ”

น้ำตาหยดลงก่อนที่มันจะไหลอาบแก้ม ถึงอาหมอบอกจะมาแต่เขาไม่เห็นวี่แววเลยแม้แต่นิด

เปอร์เช่เข้ามาในบ้านแล้วทำงานบ้านตามปกติถึงแม้จะร้องไห้แต่เขาก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง

เปอร์กัวถูกพาขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของเมอร์ริค เขาไม่แสดงสีหน้าใดๆทั้งสิ้นนอกจาก..คิดถึงคนที่อยู่บ้านพัก คนที่เป็นทั้งพี่ชายและเมียรัก

…พี่..ผมจะกลับมาหาพี่..รอผมนะ…

ได้แต่พูดในใจแล้วยิ้มบางๆที่มุมปาก ต่อจากนี้จะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้เหมือนกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น