ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ความหวัง

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ความหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2559 10:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ความหวัง
แบบอักษร

ตอนที่ 9 ความหวัง

เอเดรียน่าพาแฟรงคลินไปบนห้องนอน เพื่อให้แฟรงคลินนอนกลางวัน หลังจากที่เด็กชายหลับไปได้สักพัก เสียงโทรศัทพ์ของเอเดรียน่าดังขึ้น เธอหยิบมาดู และเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจาก อารดา ผู้เป็นแม่

“สวัสดีค่ะแม่” เอเดรียน่ารับสาย

“เป็นไงบ้างเดรียน่า สบายดีมั้ย” อารดาถามลูกสาว

“สบายดีค่ะ แล้วแม่ละค่ะ”

“แม่ก็สบายดีจ๊ะ” อารดาตอบ “แม่มาเยี่ยมคุณตากับคุณยายที่ไทย ลูกอยากได้อะไรมั้ย แม่จะซื้อส่งไปให้”

“เอาเหมือนที่แม่เคยซื้อให้ทุกทีก็ได้ค่ะ”

“แล้วลูกทำงานเป็นไงบ้าง”

“หนูลาออกจากงานแล้วค่ะแม่”

“ทำไมละลูก เกิดอะไรขึ้น”

เอเดรียน่าตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้แม่ฟัง ทุกเรื่องทั้งเรื่องที่เธอลาออกจากงาน เรื่องงานใหม่ และเรื่องฟรานเชสโก้กับแฟรงคลิน

“ลูกตัดสินใจแล้วแม่ก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ ดูแลตัวเองดี ๆ นะเดรียน่า” อารดาถึงจะห่วงลูกสาวมากแค่ไหนแต่ก็รู้นิสัยลูกสาวตัวเองดีว่าถ้าตัดสินใจอะไรไปแล้ว ก็คงไม่สามารถห้ามได้ และคนที่เธอความจะเอาเรื่องมากที่สุดน่าจะเป็นสามีตัวดีของเธอมากกว่า

เมื่อวางโทรศัพท์จากผู้เป็นแม่ เอเดรียน่าก็เดินเขาไปในบ้านเพื่อเตรีมของว่างให้แฟรงคลิน ตอนตื่นนอน

“มัวแต่คุยกับผู้ชาย ลูกฉันนะเธอหัดสนใจซะบ้าง” ฟรานเชสโก้ที่จู่ๆ เดินมาข้างหลังเธอ

“นี่นายแอบฟังฉันคุยโทรศัพท์ เหรอ”

“ถ้าฉันไม่แอบฟังแล้วจะรู้หรือไงว่าเธอแอบคุยกับใคร”เขาตอบเธอด้วยความโมโห

“...” เอเดรียน่าถอนหายใจ “ฉันคุยกับแม่” เธอยกหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดูรายการโทรเข้าของแม่เธอ

“แล้วเธอทำไมไม่คุยภาษาอังกฤษ ทำตัวมีลับลมคมใน” เขาถามต่อ

“ก็แม่ฉันเป็นลูกครึ่ง ไทย – สเปน ฉันคุยภาษาไทยกับแม่ผิดตรงไหน”

“แล้วไม่ ที่ฉันถามเนี้ยไม่ใช่อะไรหรอกนะ ไม่ใช่เอาเวลางานที่ฉันจ้างเธอมาคุยกับผู้ชาย” ฟรานเชสโก้เดินผ่านเธอไปอย่างคนอารมณ์ดี ทำไมเขารู้สึกโล่งใจแปลก ๆ เมื่อเธอให้เขาดูว่าคุยกับแม่ของเธอ

“ไอ้ผู้ชายบ้า เดี๋ยวขึ้น เดี๋ยวลง วันทองหรือป่าวเนี้ย” เธอยืนบ่นอยู่คนเดียว

***************

เสียงโทรศัพท์ของอดัมดังขึ้น เขากำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงาน เมื่อเห็นว่าปลายสายเป็น ภรรยา เขาจึงรีบรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล...ที่รัก” อดัมรับสาย

“คุณกล้าดียังไง ให้เดรียน่าไปทำงานนั้น” เสียงปลายสายที่ตอบมาอย่างเกรี้ยวกราด

“ใจเย็น ๆ ก่อนนะที่รัก”

“จะให้ฉันเย็นไดยังไง คุณเป็นพ่อประสาอะไร ลูกเราเป็นผู้หญิงนะ” เธอยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห “ถ้าลูกฉันต้องเสียใจนะ ฉันจะเอาเรื่องคุณคนแรก”

“....” ปลายสายตัดสายไป ปล่อยให้อดัมที่ได้แต่เงียบพูดอะไรไม่ออก ต้องนิ่งไปชั่วขณะ

“ผมคิดว่าผมเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกแล้วละ” อดัมมองรูปของภรรยาที่อยู่บนโต๊ะทำงาน

***************

ทางด้านอัลเฟรสที่เดินทางมาถึงอิตาลี คนขับรถที่บ้านพักตากอากาศก็มารับเขาที่สนามบินมิลาน ไปยังบ้านพักตากอากาศที่ เมืองโคโม่ เหตุผลที่เขาเลือกมาที่นี่เพราะ เมืองนี้เป็นเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณริมฝั่งของทะเลสาบแสนสวยที่ชื่อว่าทะเลสาบโคโม่มีความงดงาม บ้านเรือนปลูกสร้างในสไตล์ของวิลล่าและบ้านพักต่างอากาศ ของผู้มีอันจะกิน

“เดี๋ยวผมจะออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะครับ” อัลเฟรสบอกกับพ่อบ้านที่ดูแลที่นี่

“จะให้เตรียมอาหารเย็นมั้ยครับ” พ่อบ้านถาม

“ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมทานข้างนอกมาเลยดีกว่า” อัลเฟรสเดินออกบ้านไป เพื่อไปสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกบ้าน

เขาเดินไปตามถนน ที่มีร้านค้า ร้านอาหารอยู่บริเวณสองฝั่งข้างทาง เขารู้สึกสดชื่นที่ได้ผ่อนคลายกับบรรยากาศที่ดีแบบนี้

***************

“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป เธอต้องทำอาหารให้ฉันกินทุกมื้อ”  ฟรานเชสโก้บอกเอเดรียน่าในระหว่างที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่

“แฟรงค์ อยากกินอาหารที่มามี๊ทำคับ” แฟรงค์คลินอ้อนเอเดรียน่า

“ได้สิครับ มามี๊จะทำกับข้าวให้แฟรงค์กินทุกมื้อเลย” เอเดรียน่าลูบหัวเด็กชายด้วยความเอ็นดู

“ทำให้อร่อย ๆ ละ ถ้ารสชาติแบบข้าวต้มเมื่อเช้า คงไม่ไหว” เขาบอกเธอ

“ค่ะ ดิฉันจะทำให้อร่อยค่ะ”เธอจ้องตาเขา “ขืนฉันทำไม่อร่อยสงสัยหมาคงได้อิ่มทุกวันแน่”

“แค๊ก ๆๆ” ฟรานเชสโก้ถึงกับสำลักอาหาร

“แฟรงค์ ค่อย ๆ เคี้ยวนะคับเดี๋ยวอาหารจะติดคอเอานะ” เอเดรียน่าบอกเด็กชาย

“คับมามี๊”

“คนที่อาหารติดคอนะ คือฉัน ห่วงแต่แฟรงค์อยู่ได้” เขาบอกแบบหัวเสีย ห่วงฉันบ้างก็ได้

“พรุ่งนี้เช้านายต้องไปตรวจข้อเท้าที่โรงพยาบาลนะ” เธอเปลี่ยนเร่องที่คุยกับเขา

“ฉันไม่ไป ยังไงฉันก็คงกลับไปเล่นบอลไม่ได้หรอก” เขาปฏิเสธที่จะไป

“แต่นายต้องไปเพราะแม่นายโทรมาบอก” เธอจ้องหน้าเขา “หรือจะไม่ไปก็ได้นะขี้ขลาด ยังไม่ทันได้สู้ก็ยอมแพ้ละ”

“แฟรงค์ครับ อิ่มหรือยังครับ ถ้าอิ่มแล้วเราขึ้นไปอาบน้ำกันดีกว่าครับ” เอเดรียน่าพาเด็กชายขึ้นไปอาบน้ำ

“...” ฟรานเชสโก้สีหน้าครุ่นคิด

หลังจากเอเดรียน่าอาบน้ำแต่งตัวให้แฟรงคลินเสร็จ เธอก็กลับมาอาบน้ำที่ห้องแล้วกลับไปเล่านิทานก่อนให้แฟรงคลิน

เอเดรียน่าเห็นว่าแฟรงคลินหลับแล้วเธอก็กลับไปที่ห้อง เสียงอาบน้ำในดังมาจากในห้องน้ำทำให้เธอรู้ว่าฟรานเชสโก้ขึ้นมาบนห้องแล้ว  เธอจึงจัดการปูผ้านอนข้างล่างหยิบหมอนมาวางเตรียมตัวที่จะนอน

“นั้นเธอจะทำอะไร” เขาที่อาบน้ำเสร็จพอดี นุ่งผ้าเช็ดตัวคาดเอวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ

“ตาบอดหรือไงก็กำลังจะนอนไง” เธอตอบ

“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเธอจะนอนข้างล่างทำไม” เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วลากเธอลุกขึ้น “เดี๋ยวแฟรงค์มาเห็นก็เอาไปฟ้องแม่ฉันอีก”

“แฟรงค์หลับแล้ว และฉันก็กำลังจะนอนแล้วด้วย” เอเดรียน่าพยายามขัดขืน

“ไม่ได้ฉันบอกให้เธอนอนข้างบนไง” เขาฉุดกระชากลากถู ให้เธอขึ้นไปบนเตียง เอเดรียน่าเองก็ ดิ้นขัดขืน จนฟรานเชสโก้ล้มลงไปนอนหงายบนเตียง แต่มือเขาทั้งสองข้างดึงเธอให้ตกลงไปกับเขาด้วย

เอเดรียน่าล้มลงไปทับ ร่างของฟรานเชสโก้ ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าของเขาแค่นิดเดียว

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเอเดรียน่าช่วยปลุกอารมณ์ของเขา ทั้งสองคนต่างก็จ้องสบตากัน เอเดรียน่าหน้าแดงระเรื่อ เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้แก้มที่แดงระเรื่อของเธอ เอเดรียน่าได้แต่นิ่งอยู่บนตัวของเขา ซึ่งตอนนี้เขาใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดเธอ

“แด๊ดดี้กับมามี๊ ทำอะไรกันคับ” แฟรงคลินเอ่ยถามมองทั้งสองด้วยตาแป๋ว

โอ้ย! เจ้าตัวแสบมาได้จังหวะทุกที ฟรานเชสโก้ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก

“...” เอเดรียน่ารีบยันตัวออกจากเขา แล้วเดินไปหาเด็กชาย ส่วนฟรานเชสโก้รีบเดินไปแต่งตัว

“แฟรงค์ นอนหลับไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ” เอเดรียน่าถาม

“แฟรงค์ฝันร้ายคับ มามี๊ แฟรงค์ขอนอนด้วยคนนะคับ” แฟรงคลินอ้อนเอเดรียน่า

“ได้สิครับ เราไปนอนกันเถอะ” เอเดรียน่าพาเด็กชายมาขึ้นนอนบนเตียง เด็กชายทำปากจู๋ ขอหอมแก้มมามี๊ก่อนนอน

เอเดรียน่าหอมแก้มเด็กชายเสร็จเธอก็จัดการห่มผ่าให้ แล้วเดินไปเก็บผ้าที่ปูข้างล่างไปใส่ไว้ในตู้แล้วกลับขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมกับฟรานเชสโก้

คืนนี้เป็นอีกคืนที่เธอ นอนบนเตียงเดียวกับเขา ส่วนฟรานเชสโก้ก็ยังค้างกับอารมณืเมื่อกี้แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ จนต้องข่มตาตัวเองให้นอนหลับ

***************

ฟรานเชสโก้ตื่นนอนแต่เช้ามองหาคนที่นอนข้าง ๆ แต่กลับไม่เห็นเธอ ลูกชายของเขาก็ไม่ได้นอนอยู่ข้าง ๆแล้วด้วย เขาจึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัว พอเสร็จก็ลงมาข้างล่าง เอเดรียน่าก็เตรียมอาหารเช้าไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว โดยมีแฟรงคลินที่ตื่นมาพร้อมกับเธอแต่เช้า นั่งรอเขาทานอาหารอยู่

“เดี๋ยวฉันจะไปโรงพยาบาลนะ” ฟรานเชสโก้เอ่ยขึ้น

“ค่ะ” เอเดรียน่าตอบ

“เธอกับแฟรงค์ ต้องไปกับฉันด้วย”

“นายก็ไปเองสิ กลัวอะไร”

“ก็ฉันจะให้เธอไปด้วยไง” เขาลุกจากเก้าอี้ “รีบ ๆ ละฉันจะไปรอที่รถ”

หลังจากทานอาหารเสร็จทั้งสามคนก็เดินทางไปโรงพยาบาลกัน ฟรานเชสโก้เป็นคนขับรถ ส่วนแฟรงคลินนั่งอยู่บนตักของเอเดรียน่าที่นั่งอยู่เบาะข้างเขา

“เดี๋ยวตรวจเสร็จแล้วไปเที่ยวกัน” เขาเอ่ยขึ้นมา

“จริงเหรอคับ แด๊ดดี้” เด็กชายถามพ่อด้วยความดีใจ จะได้เที่ยวกันสามคนพ่อ แม่ ลูก

“ฉันไม่ไป” เอเดรียน่าตอบ

“นี่เธอ ไม่ขัดใจฉันสักเรื่องจะได้มั้ย ฉันก็ยอมมาโรงพยาบาลแล้วไง เธอก็ต้องไปเยวกับฉันเป็นข้อแลกเปลี่ยน”

“นะคับ มามี๊ไปเที่ยวด้วยกันนะคับ” แฟรงคลินอ้อนเธอ

“เธอนี่ใจร้ายได้แม้กระทั่งกับเด็กตัวเล็ก ๆ นะ” เขาใช้ลูกมาล่อเพื่อให้เธอยอมไปเที่ยวกับเขา

“ค่ะ ตกลงไปก็ไป” สุดท้ายเธอก็ต้องไป

***************

ฟรานเชสโก้เข้าไปในห้องตรวจ เพื่อทำการตรวจและเอ็กซเรย์ดูข้อเท้า หลังจากผลตรวจออกมาถือว่าเป็นเรื่องที่ดี

“ถ้าคุณทำกายภาพบำบัดอย่างต่อเนื่อง คุณจะสามารถกลับมาเล่นฟุตบอลได้เหมือนเดิมแน่นอนครับ” หมอบอกแก่เขา

“จริงเหรอครับหมอ” หน้าขอองเขาเปื้อนร้อยยิ้มดีใจ

“ครับ แต่คุณต้องทำตามที่หมอบอกอย่างเคร่งขัดนะครับ”

“ครับ”

เอเดรียน่าเองที่นั่งฟังผลก็พลอยดีใจกับเขาไปด้วย การได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาทำให้เธอมองเห็นอีกมุมหนึ่งของเขาที่คอยแต่แกล้งเธอ

ฟรานเชสโก้เองก็ดีใจไม่น้อย ความหวังที่ดับไปของเขา ตอนนี้กำลังมีแสงไฟดวงน้อย ๆ คอยส่องทางให้กับเขา ความหวังของเขากลับมาอีกครั้ง เขาหันไปมองหน้าเอเดรียน่าแล้วเห็นเธอยิ้มดีใจเหมือนกัน รอยยิ้มที่เขาไม่เคยได้จากเธอ ก็ปกติเธอชอบทำหน้าบึ้งใส่เขาตลอดนี่ แต่ตอนนี้เธอยิ้มให้เขา รอยยิ้มของเธอช่างสดใส ทำให้โลกของเขากลับมามีสีสันอีกครั้ง

เมื่อหมอตรวจเสร็จ ฟรานเชสโก้ก็ต้องไปเรียนรู้การทำกายภาพ โดยมีเอเดรียน่าช่วยเหลือ เพื่อให้เขาสามารถทำกายภาพเองได้ที่บ้าน แล้วหมอก็จะนัดมาตรวจเป็นครั้ง ๆ ไป

ความคิดเห็น