อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง

E-Book ที่ Meb ราคา 199 บาท อ่านเป็นตอนและซื้อเหมาเรื่องผ่านเว็บราคาถูกได้ที่ niyayrak, readawrite, bannniyay หนังสือทำมือ 290 บาทสั่งได้ที่แพนเพจ "อติญา"

ชื่อตอน : 3 (2/2)

คำค้น : ท่านประธาน นักศึกษาฝึกงาน สาวหมวย อติญา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2559 13:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 (2/2)
แบบอักษร

     เขาแค่ส่งคนไปสืบว่าวันๆ หนึ่งเพียงพธูจะไปสมัครงานที่ไหนบ้างจากนั้นก็ส่งคนของของอิศว กรุ๊ปไปขอความร่วมมือให้รับใบสมัครของเธอแต่ไม่ต้องติดต่อกลับไปมันก็เท่านั้นเอง เด็กคนนี้มีความสามารถเกินกว่าที่จะปล่อยให้เธอไปทำงานที่อื่นได้ใครจะก่นด่าว่าเขาเห็นแก่ตัวหรือไร้สาระทำตัวเป็นโรคจิตที่มานั่งสนใจตามตื๊อเด็กฝึกงาน แต่คนอย่างรอดดริก อิศวเดชากุล  มองอะไรไม่เคยพลาด เขาเชื่อว่านางสาวเพียงพธูคนนี้แหละจะเป็นเพชรที่เปล่งประกายหากเธอได้เข้ามารับการเจียระไนเพิ่มเติมที่อิศว กรุ๊ป

     “ถ้ามีงานทำแล้วฉันจะมานั่งคุยกับท่านประธานในเวลางานแบบนี้หรือคะ”

     “ผมขอยืนยันคำเดิมว่าอิศว กรุ๊ป ยังรอให้คุณมาร่วมงาน ถ้าคุณพร้อมแค่เดินเข้ามากรอกใบสมัครแล้วก็เริ่มงานได้ทันที แล้วโปรเจคคัฟลิงค์เสื้อเชิ้ตคุณจะสานต่อมันก็ได้ ผมชอบเหตุผลที่คุณเขียนในเล่มโปรเจคไว้ว่าเครื่องประดับทำให้เสื้อผ้าสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น อันที่จริงผมชอบความสมบูรณ์แบบแต่ไม่ใช่ทุกอย่างที่จะเป็นแบบนั้นเราจึงต้องหาอีกสิ่งที่เข้าคู่กันมาเติมมันให้เต็ม” ท่านประธานยกยิ้มน้อยๆ หลังจากพูดจบ

     “ขอฉันกลับไปคิดดูก่อนได้ไหมคะ?” เพียงพธูย้อนถาม

     “คุณใช้เวลาคิดมาเกือบจะสามเดือนมันยังไม่พออีกหรือครับ ดูท่าทางคุณคงเป็นคนละเอียดรอบคอบน่าดู” คนได้ฟังเริ่มจะแยกแยะไม่ออกว่าท่านประธานชมหรือติเธอกันแน่

     “ขนาดท่านประธานโดนฉันตัดสายทุกวันก็ยังโทรมาเป็นเดือนๆ เลยนี่คะ” ได้ทีสาวหมวยตัวแสบก็ย้อนเขาเข้าให้ ทำเอาท่านประธานใหญ่ถึงกับสะอึก!

     มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้บอกเพียงพธูมันเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก ในวันที่เขานำเอกสารรับรองการฝึกงานของเพียงพธูมาส่งให้อาจารย์การเวกด้วยตนเองถึงภาควิชา สตรีผู้สูงวัยเปิดปากเล่าถึงนักศึกษาในความดูแลให้เขาฟังเล็กน้อยว่าในวันที่นางมารับตัวเธอกลับหญิงสาวฟูมฟายร้องไห้อย่างหนักเพราะเสียใจที่ใครๆ ก็มองเหมือนเธอเป็นคนผิด ทั้งๆ ที่ผลงานพวกนั้นเธอสร้างมันมาเองกับมือ

     รอดดริกถึงกับหน้าเจื่อนเพราะข้อมูลเบื้อต้นที่ได้รับนั้นพุ่งเป้าไปที่เพียงพธูว่าตัวเธอเป็นคนผิด ทั้งการส่งงานหลังจากที่ศีตลาส่งงานไปแล้วเป็นเวลานาน และข้อมูลพยานบุคคลก็ระบุว่านักศึกษาสาวมักจะอยู่กับพี่เลี้ยงฝึกงานตามลำพังในเวลาดึกดื่นเสมอ

     แผนการของสาวแผนกออกแบบนั้นเหมือนจะตื้นๆ แต่เธอก็ตีหน้าตายทำลายหลักฐานทุกอย่างที่จะสาวความผิดมาถึงตัวเธอไปจนหมด แต่ศีตลาไม่ได้เป็นคนเดียวที่ฉลาดมีคนอื่นที่มีสติปัญญาเหนือกว่าเธอเยอะแยะ โชคยังเข้าข้างที่อาจารย์การเวกขอไม่ให้ตัดอนาคตในการทำงานของหญิงสาวด้วยการลงโทษมาตรการขั้นเด็ดขาด เขายอมลงโทษแค่ให้พักงานสามเดือนโดยไม่ได้ค่าตอบแทน แต่ก็อย่าหวังเลยว่าหญิงสาวหน้าหวานแต่ขี้โกงคนนั้นจะได้รับความไว้วางใจจากท่านประธานรอดดริกคนนี้อีก

     หากเขายอมเชื่อตามรูปการ ดูจากประสบการณ์ในการทำงานและความประพฤติที่เรียบร้อยและความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงานของศีตลารับรองว่าเขาคงต้องโกรธในความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองไปตลอดชีวิตที่ไปตัดสินว่านักศึกษาเจ้าของผลงานตัวจริงเป็นคนขโมยงานของตัวเอง

     รอดดริกจึงอยากจะเอ่ยปากขอโทษเพียงพธูด้วยตัวเองเขาจึงพยายามจะโทรศัพท์ไปขอนัดพบเธอแต่หญิงสาวก็ปฏิเสธทุกวิถีทาง รู้ตัวอีกทีท่านประธานอิศว กรุ๊ป ก็ทำตัวคล้ายคนโรคจิตโทรศัพท์ไปหาสาวหน้าหมวยทุกเช้าทันทีหลังจากที่ตื่นนอนเพียงแค่อยากจะฟังเสียงหวานๆ พูดว่าสวัสดีแล้วเธอตัดสายเขาทิ้งไป

     “ผมอยากจะบอกว่าขอโทษที่ก่อนหน้านี้ทำให้ต้องเข้าใจผิดว่าผมกล่าวหาว่าคุณเป็นคนผิด” ดวงตาคมสีเทามองสบตาเล็กๆ สีดำสนิท เขานั่งนิ่งไม่กระพริบตามองตรงมาที่ร่างของสาวหมวยตัวเล็กแต่แก้มยุ้ยเหมือนกำลังพยายามถ่ายทอดให้เธอรับรู้ว่าเขารู้สึกตามที่ตัวเองพูดจริงๆ

     “เฮ่อ... ท่านประธานเลยอยากให้ฉันไปทำงานเพื่อลบล้างความรู้สึกผิดที่เคยเข้าใจผิดฉันหรือเปล่าคะ?” หญิงสาวถอนใจยาวก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คุณรอดดริกได้ขอโทษตามที่เขาต้องการก็เพียงพอแล้วไม่ต้องมาเสนองานให้เธอเพื่อลบล้างความผิดหรอกน่า

     “ยัยแอล มานั่งทำอะไรตรงนี้” เสียงเรียกชื่อสาวหมวยดังมาจากประตูหน้าร้านแพม กับปันปัน เพื่อนสนิทมาถึงตามเวลานัดแล้ว และกำลังกวักมือเรียกเพียงพธูหยอยๆ เรียกให้ออกไปหน้าร้าน นี่เธอนั่งอยู่กับเขาเกือบสองชั่วโมงเลยเหรอ?

     “ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงขนมอร่อยมากๆ เลยค่ะ” เพียงพธูยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพถึงตอนนี้เธอจะไม่ได้เป็นนักศึกษาฝึกงานของอิศว กรุ๊ปแล้ว แต่ท่านประธานก็ยังอายุมากกว่าเธอเป็นรอบการไปลามาไหว้มันเป็นมารยาทอันดีที่เด็กควรจะกระทำ

     รอดดริกเห็นว่าเพื่อนที่หญิงสาวนัดไว้มาถึงแล้วและตอนนี้เธอคงกำลังจะบอกลาเขาแล้วสินะ

     “ฉันรับคำขอโทษของท่านประธาน อันที่จริงก็ไม่ได้โกรธหรือติดใจอะไรแล้วจริงๆค่ะ ที่สำคัญคือไม่จำเป็นต้องลงทุนรับฉันเข้าทำงานเพราะคุณรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ได้ค่ะ แล้วก็ไม่ต้องโทรมาให้เสียเวลาอีกแล้วนะคะเพราะดิฉันขอปฏิเสธที่การที่จะเข้าไปข้องเกี่ยวกับอิศว กรุ๊ป ในทุกๆ กรณีบอกตามตรงว่ายังเข็ด” เพียงพธูส่งยิ้มหวานจนตาหยี เอาเข้าจริงเธอไม่อยากกลับเข้าไปพัวพันกับที่นั่นอีกแล้วเลยอยากจะขอลาขาดจากเขาเสียตรงนี้

     “ผมขอบคุณที่ไม่โกรธ แต่ยืนยันว่าจะโทรไปหาและอยากให้คุณรับสายแล้วทุกข้อความที่เคยส่งไปผมรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ” รอดดริกส่งยิ้มที่หวานกว่ากลับคืนมาให้ ทำเอาเพียงพธูมีอาการวิ้งๆ เหมือนจะเห็นดวงดาวระยิบระยับอยู่ในดวงตาสีเทาเซ็กซี่คู่นั้น

     “ยัยแอล!” เสียงเร่งเร้าดังมาอีกครั้งจากทางหน้าร้านยัยเพื่อนตัวแสบกำลังลุกลี้ลุกลนอยากรู้ว่าผู้ชายที่เพียงพธูมานั่งจิบกาแฟด้วยนั้นเป็นใคร มองจากตรงนี้ผู้ชายตัวโตนั่งหันหลังให้หน้าร้านทำให้พวกเธอไม่เห็นหน้า

     “เพื่อนเรียกแล้วรีบไปเถอะแอล” ชายหนุ่มโปรยยิ้มอีกครั้งพลางนึกขันกับชื่อเล่นน่ารักๆ ของเพียงพธู ตัวเล็กๆ แบบนี้แต่มีดีเป็นบางส่วนจากการประเมินด้วยสายตาแล้วเขามั่นใจว่าเพียงพธูไม่ใช่แค่แอลแต่เธอมันมันเอ็กซ์แอลชัดๆ

 

     “บอกมาเลยยัยตัวแสบผู้ชายที่นางไปนั่งจิบกาแฟด้วยเขาเป็นใคร” พอก้นงอนงามสัมผัสเบาะนั่งภายในร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังปุ๊บ แม่สาวห้าวปันปันก็เริ่มเปิดประเด็นซักทันที แม้สาวแพมเพื่อนสนิทอีกคนจะยังนั่งปิดปากเงียบแต่เธอกำลังเบิ่งตาโตเท่าไข่ห่านแถมยังทำสีหน้าขี้เสือก!

     “ท่านประธานน่ะไม่มีไรหรอก” เพียงพธูตอบส่งๆ เหมือนไม่ค่อยจะใส่ใจขณะที่ดวงตาเล็กหยีเพ่งมองอยู่ที่เมนูอาหาร

     “เลิกเฉไฉ ท่านประทานไหนยัยแอล!” คราวนี้คุณหนูแพม พศิกาหลุดแอ๊บมาดนิ่มแหวใส่เธออย่างเต็มแรงแต่คนอย่างแอลถ้าไม่สนก็คือไม่สนใจ

     “ไม่เสือกดิแก... หิวข้าวกินข้าวก่อน”

     “ยัยผีจีน!ปันปันเรียกเธอด้วยชื่อจริงในวงการซะแล้วสงสัยต้องรีบเล่าให้ไอ้พวกเพื่อนซี้นี่ฟังก่อนที่จะโดนกินหัว

     “คุณรอดดริก อิศวเดชากุล” พูดแค่นี้สองสาวที่นั่งตรงข้ามเธอก็อ้าปากหวอ

     สาวๆ ค่อนประเทศไทยจะมีใครไม่รู้จักเขาบ้าง ยิ่งเป็นสาวๆ ที่วนเวียนอยู่ในแวดวงแฟชั่นย่อมจะรู้จักชื่อของท่านประธาน รอดดริก อิศวเดชากุล หนุ่มไทยเชื้อสายอิตาเลียน อายุ 32 สถานภาพโสด ผู้บริหารสูงสุดของบริษัทอิศว กรุ๊ป ผู้ผลิตและส่งออกเสื้อผ้าสุภาพบุรุษรายใหญ่ลำดับต้นๆ ของประเทศไทย เขาทั้งหล่อ รวยแต่มีนิสัยติดดิน อารมณ์ดี เจ้าชู้ และมีลูกสาวอายุห้าขวบหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักหนึ่งคน

     “อย่าบอกนะว่าเขานัดแกมาเคลียร์เรื่องยัยเสียกบาลขี้โกง” แพมพูดอย่างอารมณ์เสียซึ่งทั้งพศิกาและปณาลีต่างก็รับรู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับยัยหมวยเพียงพธูอย่างละเอียด ทันทีที่รู้เรื่องเพื่อนทั้งสองคนนี่อยากจะเห็นหน้าคนที่มันบังอาจขโมยผลงานของเพียงพธูมากๆ โตเป็นผู้ใหญ่แล้วแท้ๆ แต่หน้าด้านมาขโมยผลงานของเด็กนักศึกษา

     “เฮ่อ! ฉันบอกแกกี่ทีแล้ววะแพมว่าเขาชื่อศีตลาไม่ใช่เสียกบาล”

     “อยากจำชื่อนางตายล่ะ นังตุ๊กตาเสียกบาล” ปันปันพูดก่อนจะเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้

     “แต่เขาคงไม่มาแล้วล่ะแกฉันบอกไปแล้วว่ายินดีรับคำขอโทษแต่ว่าฉันไม่มีทางไปทำงานอิศว กรุ๊ปแน่นนอน งานดี เงินดี แต่บอกตรงๆ ว่าคงไม่สบายใจก่อนฉันจะถูกอาจารย์รับตัวกลับมาคนที่นั่นเม้าท์ฉันไว้ซะเละ”

     “ฮู้ แคร์” สาวแพมถามเป็นภาษาอังกฤษกระดกลิ้นที่ฟังดูก็รู้ว่าแกล้งแตหลอ สาวหวานเรียบร้อยประดุจผ้ายัดไว้ชอบพูดจาสำเนียงพิลึกให้เพื่อนๆ ได้ขบขันอยู่ตลอด

     “ฉันนี่ล่ะแคร์” เพียงพธูพยักหน้าหงึกหงัก บอกกันตามตรงเลยว่าใจไม่ด้านพอ

     “อ่อน!” เป็นไอ้ปันปันที่ยื่นปากมาถากถางเธอ

     “นี่มันไม่ใช่เรื่องอ่อนไม่อ่อนนะพวกแก คือเข้าใจไหมคนที่นั่นเกือบครึ่งมองฉันเป็นเด็กขี้ขโมยไปแล้วถึงท่านประทานจะลงโทษยัยศีตลาแถมมีเอกสารขอโทษอย่างเป็นทางการเสียดิบดีแต่คนมันไม่ชอบขี้หน้าฉันไปแล้วครึ่งแผนก พวกแกว่าฉันจะทำงานแบบมีความสุขไหม” หญิงสาวเจ้าของดวงตาชั้นเดียวอธิบาย

     “แล้วจะทำไงต่อวะแอล งานการยังไม่มีทำมันแปลกๆ ป่ะวะเกือบจะยี่สิบบริษัทที่แกไปสมัครดันไม่มีใครเรียกไปสัมภาษณ์เลย ไอ้หนังสือรับรองการฝึกงานนั่นไม่ได้เป็นใบเบิกทางเลยนี่หว่า” ปณาลีเริ่มเดาสถานการณ์

     “บางทีหนังสือรับรองของแอลมันไม่ได้เป็นใบเบิกทางให้ไปทำงานที่อื่นหรอก มันเป็นใบเบิกทางสำหรับอิศว กรุ๊ปต่างหาก บริษัทในเครือเขามีตั้งหลายที่ไอ้แอลเดินถือใบนี้ไปที่ไหนก็อ้าแขนรับมัน” พศิกาเริ่มคาดการณ์ตามความรู้สึก

     “เพื่อนมีความเป็นโคนันแต่ฉันหิวข้าว ขอกินก่อน” เพียงพธูตัดบทเพราะวันนี้หลังสิบเอ็ดโมงยังไม่ได้กินอาหารมื้อหนักเลยนอกจากเค้กครีมสดมะพร้าวอ่อนกับชาน้ำผึ้งมะนาว

     สามสาวนั่งทานอาหารจานโปรดไปเรื่อยๆ เม้าท์ไปกินไปจนกว่าจะอิ่มก็เกือบจะทุ่มครึ่ง พอท้องอิ่มเพียงพธูก็เริ่มจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง เริ่มจะมองเห็นอนาคตที่เลือนรางของตัวเอง

     “ตกลงเอาไง?” เพื่อนสนิทยังไม่เลิกตั้งคำถามซึ่งเพียงพธูรู้ว่าทุกคนล้วนแต่เป็นห่างเธอที่บังเอิญซวยมาเจอเรื่องบ้าๆ พวกนี้

     “คิดว่าจะกลับไปช่วยพ่อกับแม่ที่บ้านก่อน นั่งขายส้มโอซักครึ่งเดือนแล้วต้นเดือนหน้าอาจจะกลับมาตั้งหน้าตั้งตาหางานใหม่” หญิงสาวพูดแผนการที่ตัวเองวาดไว้ออกมา

     “เออ ก็ยังดีกว่าอยู่หอคนเดียว พวกเราเป็นห่วงแกนะแอล” แพมยิ้มหวานทำซึ้งให้เพื่อนสนิท แล้วทั้งสามสาวก็ใช้เวลาด้วยกันอีกนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

 

     เช้าวันใหม่เพียงพธูยังคงตื่นเช้าเพราะเสียงโทรศัพท์จากคนตัวโตๆ ที่ถึงแม้เธอจะบอกเขาไปแล้วว่าไม่ต้องโทรมาเขาก็ยังโทรมาอยู่ดี ไหนๆ ก็จะกลับบ้านไปเกือบเดือนลองรับสายสักทีก่อนที่จะตัดขาดโลกภายนอกกลับไปพิจารณาตัวเองที่บ้านในจังหวัดนครปฐม

     “สวัสดีค่ะ” เพียงพธูทักทายเสียงหวาน

     “สวัสดีครับ” เสียงทุ้มๆ ที่ฟังแล้วขนลุกตอบกลับมาจากนั้นทั้งคนโทรและคนรับสายตกอยู่ในความเงียบอยู่หนึ่งอึดใจ

     “ฉันกำลังรีบ ขอโทษนะคะท่านประธาน” หญิงสาวตอบเสียงหวานก่อนที่จะกดตัดสายแล้วปิดโทรศัพท์เครื่องเล็กในมือของตัวเองทันที

     จากนั้นเธอก็ดีดตัวขึ้นจากที่นอนไปอาบน้ำก่อนจะออกมาแต่งตัวคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่งโยนของใช้ส่วนตัวกับเสื้อผ้าสามสี่ชุดและสิ่งสุดท้ายที่ไม่เคยปล่อยให้ห่างตัวเลยก็คือสมุดสเกตซ์ภาพ หันหน้าหันหลังมองความเรียบร้อยในห้องพักแล้วเดินฮัมเพลงออกประตูไปด้วยความอารมณ์ดี

 

     “กลับบ้านเรา... รักรออยู่!

 

#

 

ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาในทุกๆ ช่องทาง

มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/226671/17083133-member.jpg

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

#

 

#

 E - Book MEB Market  <<

 

#

E - Book OokBee  <<

 

#

 

E - Book Naiin <<

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น