คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนี้รักมาเฟียเถื่อน : เปิดใจ

ชื่อตอน : หนี้รักมาเฟียเถื่อน : เปิดใจ

คำค้น : หนี้รักมาเฟียเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2559 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนี้รักมาเฟียเถื่อน : เปิดใจ
แบบอักษร

 

    ...เปิดใจ

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

ใครๆก็พูดว่าความรักมันมาจากความรู้สึกของคนสองคนแต่สิ่งที่อาร์มได้เจอได้เวลานี้มี่เพียงฟรองซัวที่หยิบยื่นความรักและมิตรภาพดีๆมาให้โดยที่เขาไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนอะไรเลย ถึงแม้ว่าคนอื่นอาจจะมองว่าสิ่งที่ฟรองซัวทำเพื่อหวังจะครอบครองตัวอาร์มแต่เขาก็ไม่เคยทำให้อาร์มรู้สึกแบบนั้นเลยสักครั้ง ฟรองซัวให้อาร์มลองมาทดลองงานในบริษัทของเขาในตำแหน่งงานง่ายๆและได้ให้คนที่ไว้ใจมากที่สุดคอยดูแลอาร์มในเรื่องงานต่างๆ อาร์มยอมรับว่าฟรองซัวเป็นคนที่ดีมากคนหนึ่งเขาคอยช่วยเหลือคอยทำทุกอย่างให้กับอาร์มฝ่ายเดียวมาตลอดอีกทั้งครอบครัวของเขาก็ยังคอยช่วยเหลือเรื่องไอน้ำท่านทั้งสองคนให้ไอน้ำและไอรินได้เรียนด้วยกันจนเด็กๆเริ่มที่จะผูกพันกันมากขึ้น และอีกอย่างที่อาร์มไม่เคยหนีมันพ้นก็คือ...อาร์มยังนึกถึงอัลเบิร์ตตลอดเวลาถึงแม้ว่าจะพยายามลืมเขามากแค่ไหนมันก็ยิ่งดูเหมือนจะจดจำมากกว่าเดิม ยิ่งพยายามลืมมันเหมือนกับว่ากำลังเริ่มต้นที่จะจำมันอีกครั้ง

"ฟรองซัว"

"ทานข้าวกลางวันกันเถอะ"

ร่างสูงมายืนรออาร์มได้สักพักแล้วเขาดูมีความสุขที่ได้ยืนมองร่างบางที่นั่งทำงานอย่างใจจดใจจ่อ มันอาจจะแปลกสำหรับคนที่มองพวกเขาแต่สำหรับฟรองซัวแล้วมันคือความสุขของเขาถึงแม้ว่าจะรู้แก่ใจว่าไม่มีทางได้ความรักจากอาร์มแต่ขอแค่ให้เขาได้เฝ้ามองอยู่แบบนี้มันอาจจะไม่เป็นอะไรก็ได้

"ไปสิครับผมเสร็จงานแล้วล่ะ"

"ไปกันเถอะ"

รอยยิ้มอ่อนโยนจากร่างสูงที่ส่งมาให้มันทำให้อาร์มรู้สึกผิดไปบ้างเพราะรู้ว่าไม่มีทางที่จะรับใครเข้ามาในใจอีก แต่ถ้าหากเป็นร่างสูงที่เดินนำหน้าตอนนี้มันจะเป็นอะไรไหม? มันจะผิดไหม? ถ้าอาร์มจะลองเปิดใจให้กับคนดีๆอย่างฟรองซัว ถึงแม้ว่าจะรู้จักกันได้ไม่นานแต่เขาก็คอยดูแลอย่างดีมันแตกต่างจากที่อัลเบิร์ตทำให้กับอาร์ม

ปึก!!

"ฟ..ฟรอง.."

"ยังนึกถึงเขาอีกหรอ?"

อาร์มที่อยู่ในความคิดของตัวเองเดินชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของอัลเบิร์ตอย่างจังจนเซเล็กน้อย แต่คำถามของฟรองซัวมันทำให้อาร์มอึดอัดที่จะตอบเพราะไม่รู้ว่าจะตอบยังไงไม่ใช่อาร์มไม่รู้ว่าร่างสูงตรงหน้า ระหว่างที่อาร์มคิดหาคำตอบกลับมีมือหนาลูบศีรษะของอาร์มเบาๆเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นรอยยิ้มอ่อนโยน

"ถ้านึกถึงเขาแล้วทรมานไม่ลองนึกถึงเรื่องอื่นดูล่ะครับ"

"..."

อาร์มไม่รู้ว่าตัวเองควรจะตอบอะไรออกมาเพียงได้แต่เดินตามมาเงียบๆเท่านั้น พนักงานสาวสวยหลายคนต่างมองมาที่อาร์มอย่างอิจฉาไม่ใช่แค่ฟรองซัวฝากงานเข้ามาเท่านั้นยังได้ไปทานข้าวด้วยกันที่สำคัญทั้งสองคนอยู่บ้านหลังเดียวกัน ถึงแม้ว่าอยากจะได้สิทธิ์แบบนั้นก็คงเป็นได้เพียงความฝันของพวกเธอเพราะดูท่าฟรองซัวจะไม่ได้สนใจสาวสวยคนไหนเลยสักนิดมันก็คงไม่แปลกที่พวกเธอจะอิจฉาอาร์มอยู่บ้าง

"ทานอาหารไทยกันเถอะ"

"อาหารไทย?"

ฟรองซัวเลี้ยวรถเข้ามาจอดร้านอาหารไทยถึงแม้ว่าจะเป็นอาหารที่หายากและมีน้อยนักที่จะมีคนเปิดร้านอาหารไทย ฟรองซัวเองก็ยังไม่เคยลองทานเลยสักนิดและวันนี้ก็มีโอกาสเขาเลยอยากที่จะลองทานดูบ้าง ทั้งสองคนสั่งเมนูที่ตัวเองอยากทานสองถึงสามเมนูรอไม่นานเท่าไรนักอาหารก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ

"น่าทานจัง"

"ระวังเผ็ดนะครับ"

อาร์มยิ้มออกมาเมื่อเห็นสายตาแวววาวของร่างสูงตรงหน้ามันทำให้อาร์มรู้สึกว่าเขากลายเป็นเด็กเล็กๆที่พอเจอของถูกใจ ฟรองซัวเงยหน้าขึ้นมองอาร์มก่อนจะยิ้มกว้างมากกว่าเดิมทำให้อาร์มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

"มีอะไรติดหน้าผมหรอครับ?"

"เป็นครั้งแรกที่อาร์มยิ้มให้ผมแบบนี้ รอยยิ้มที่ผมอยากเห็น"

คำพูดของฟรองซัวทำให้อาร์มชะงักเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ดูอะไรออกมา ทั้งสองคนเริ่มต้นจัดการอาหารบนโต๊ะด้วยกันอย่างมีความสุขสำหรับอาร์มแล้วอาหารไทยอาร์มเคยทานมาก่อนเลยไม่ค่อยมีปัญหากับรสจัดเท่าไรแต่ฟรองซัวถึงขั้นน้ำตาไหลออกมาเพราะเคยทานอะไรที่เผ็ดมากขนาดนี้ ลูกค้าหลายคนในร้านต่างคิดว่าทั้งสองคนเป็นคู่รักกันเพราะบรรยากาศบนโต๊ะอาหารมันเหมือนคนรักมากกว่าคนรู้จักกัน

"อิ่มจัง"

"แต่เผ็ดไปหน่อยครับ"

ฟรองซัวยังคงมีอาการหน้าแดงเพราะยังเผ็ดอยู่แต่ก็ทำให้อาร์มยิ้มออกมาอย่างลืมตัว บางครั้งการที่ได้อยู่กับฟรองซัวมันก็ทำให้อาร์มลืมความเศร้าในใจออกไปบ้าง หรือจะเป็นฟรองซัวที่จะเข้ามาเปลี่ยนใจของอาร์ม อาร์มคอยถามตัวเองมาตลอดว่ามันจะดีใช่ไหม?ถ้าจะลองเปิดใจให้กับฟรองซัว

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

สายลมปะทะใบหน้าของร่างสูงก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามเย็นสายตาทอดมองออกไปยังผืนน้ำทะเลกว้างใหญ่สุดสายตา อัลเบิร์ตและฮานิมาเที่ยวพักผ่อนหลังจากที่เขาทำงานหนักมาตลอดเมื่อมีโอกาสได้พักผ่อนทั้งคู่ก็รีบมาทันที ถึงแม้ว่าอัลเบิร์ตจะรู้สึกแปลกๆกับฮานิแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย ความรู้สึกของเขามันทำให้เขาไม่อยากที่จะเข้าใกล้หญิงสาวทั้งที่เขาเองก็เคยรักเธอมากมาก่อนแต่ตอนนี้กลับรู้สึกขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูก

"จะไปไหนหรอคะ?"

"..."

ร่างสูงชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อโดยที่ไม่คิดจะตอบคำถามของฮานิแม้แต่คำเดียวทำให้หญิงสาวได้แต่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวในบ้านพักที่แย่ไปกว่านั้นอัลเบิร์ตไม่ยอมที่จะนอนร่วมเตียงกับเธอ! ร่างสูงเดินออกมานั่งเงียบๆคนเดียวสายตายังคงมองพระอาทิตย์แสงของมันเริ่มอ่อนแรงลงเหมือนกับผืนน้ำกำลังกลืนมันให้หายไปจากท้องฟ้า

"ไปอยู่ที่ไหน?"

ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำตอบให้กับเขาอัลเบิร์ตก้ยังพยายามตามหาไม่หยุดและการที่เขามาที่นี้ก็หวังว่าจะได้เจอกับคนที่เขาตามหาแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยังไงซะอาร์มก็คงหนีออกนอกประเทศไม่ได้อยู่แล้วนั้นคือเหตุผลที่อัลเบิร์ตเลือกเที่ยวในประเทศที่เขาอยู่

"อย่าสิครับ ไม่เอาแล้ว"

"อย่าวิ่งหนีสิ มาให้จับซะดีๆ"

อัลเบิร์ตหันมองยังต้นเสียงทันทีชายสองคนที่เล่นด้วยกันอย่างสนุกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาเท่านั้น รอยยิ้มของทั้งคู่ที่ยิ้มให้กันมันแสดงออกมาชัดเจนว่าทั้งคู่มีความสุขมากแค่ไหนแต่เมื่อหันกลับมามองที่ตัวของเขาเองมันกลับมีเพียงความว่างเปล่า... ทั้งที่เขาเคยคิดว่าความสุขของเขามันอยู่ที่ฮานิเธอเป็นคนเดียวที่สอนให้เขารู้จักความรักและความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน แต่ทำไมเวลานี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขซ้ำยังรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกมันเหมือนกับว่าหัวใจของเขาถูกกระชากออกไป

"ไม่เอาแล้วครับผมเหนื่อยแล้ว"

"พี่มีอะไรจะบอกเรา.."

มันอาจจะเป็นการเสียมารยาทที่อัลเบิร์ตยังคงนั่งมองคู่รักคู่นี้มันทำให้เขาหันย้อนกลับมามองสิ่งที่เขาทำกับอาร์ม อัลเบิร์ตเบิกตากว้างมากขึ้นเมื่อเห็นชายคนนั้นคุกเข่าลงตรงหน้าคนรักของเขาเหมือนกับว่ากำลังจะขอแต่งงานมันทำให้อัลเบิร์ตรู้สึกโหวงๆในใจขึ้นมา ถ้าหากเขาจะขออาร์มบ้างล่ะ?

"มึงคิดอะไรวะ!"

อัลเบิร์ตสบถออกมาอย่างหัวเสียกับความคิดของตัวเองแต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าอาร์มจะให้อภัยเขาหรือเปล่า? แต่เมื่อมาคิดอีกทีอาร์มต่างหากที่ผิดเพราะเขาทั้งทำร้ายพี่สาวของตัวเองจนได้รับบาดเจ็บเป็นใครใครก็โกรธทั้งนั้น! แต่การที่อัลเบิร์ตอยู่แบบนี้ทุกๆวันมันเหมือนกับว่าเขากลายเป็นคนมีลมหายใจมีร่างกายแต่กลับรู้สึกไม่มีชีวิตเอาซะเลย

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

สองข้างทางเต็มไปด้วยแสงไฟสายลมพัดผ่านเบาๆทำให้อาร์มรู้สึกสบายใจมากขึ้นกว่าเดิม ไม่คิดว่าเมืองหลวงของที่นี้จะมีบรรยากาศแบบนี้แถมยังมองเห็นหมู่ดาวได้ชัดเจนทั้งที่ทั้งคู่เพิ่งเลิกงานแต่ฟรองซัวกลับพามาที่แบบนี้ทั้งที่เขาน่าจะกลับไปพัก

"อื้อ!"

อาร์มสะดุ้งสุดตัวเมื่อโดนความเย็นแต่เมื่อหันกลับไปมองกลับเจอรอยยิ้มขบขันของร่างสูง เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกันยามที่อาร์มได้อยู่กับฟรองซัวมันทำให้อาร์มรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่กลับอัลเบิร์ตแล้วมันมีแต่ความหนาวเหน็บ มีแต่ความเจ็บปวดและทรมาน มันทรมานจนยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดแต่เมื่อเทียบกันแล้วทั้งสองคนต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ดื่มอะไรหน่อยนะ"

"ขอบคุณนะครับ"

อาร์มรับน้ำอัดลมกระป๋องจากฟรองซัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ตอนนี้เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน เมื่อมองเขาจากมุมดีมันทำให้คนข้างกายดูดีเอามากๆจนอาร์มรู้สึกอิจฉาในความหล่อของเขา

"มีอะไรติดหน้าผมหรอ?"

"อะ..เอ่อ..ไม่มีครับ"

อาร์มรีบก้มหน้างุดลงทันทีเมื่อร่างสูงรู้ว่าตัวเองแอบมองอยู่นานแล้วมันเลยทำให้อาร์มอดรู้สึกเขินอายขึ้นมาไม่ได้และที่แย่ไปกว่านั้นก็มันรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็น มือหนาจับมือของอาร์มเบาๆทำให้อาร์มเงยหน้าขึ้นมองแทบจะทันที

"แถวนี้มีงานเทศกาลเราไปเที่ยวกันเถอะ"

"ดะ..เดี๋ยวสิครับ"

ดูท่าฟรองซัวจะไม่ได้ฟังสิ่งที่อาร์มบอกเลยแม้แต่น้อยแถมยังจับมือของอาร์มให้วิ่งตามเจ้าตัวไปอีก ทั้งสองคนเดินดูงานเทศกาลอย่างมีความสุขโดยที่ฟรองซัวไม่ยอมปล่อยมือของอาร์มเลยสักนิดมันทำให้อาร์มรู้สึกเขินอายขึ้นมาเพราะสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่ทั้งสอง ก็ใช่สิเดินกับคนที่ดูดีแบบฟรองซัวมันก็ต้องเป็นจุดเด่นอยู่แล้วซ้ำยังจับมือเดินแบบนี้ใครจะไม่มองบ้างล่ะ

"อันนี้เหมาะกับอาร์มแน่ๆเลย"

"อ..เอะ?"

อาร์มหลุดจากความคิดของตัวเองหันกลับไปมองร่างสูงที่คว้าตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ขึ้นมากอดเอาไว้รอยยิ้มของเขาดูมีความสุขมากเลยทีเดียว ถึงแม้ว่าจะไม่อยากได้เพราะมันดูสิ้นเปลื้องแต่ดูท่าฟรองซัวจะมีความสุขอาร์มเลยไม่อยากจะขัดใจเขาเท่าไรนัก ทั้งสองคนเดินเพลินจนเวลาล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืนจึงรีบกลับบ้านโดยที่อาร์มหลับมาตลอดทางเป็นเพราะความเหนื่อยจากงานและคงเหนื่อยจากการเดินเล่นด้วย

"สีหน้าดูเหนื่อยจัง"

ร่างสูงพูดออกมาเบาๆความคิดที่จะปลุกอาร์มแทบไม่มีในหัวของเขาเลยสักนิด การที่เขาทำแบบนี้อาจจะทำให้คนอื่นมองว่าเขาอยากจะครอบครองตัวอาร์มแต่มันไม่ใช่เลยความจริงในใจของเขามันต้องการที่จะดูแลอาร์มไม่ว่าจะไม่มีสถานะแบบนี้ก็ตาม มันอาจจะเป็นความสุขที่สุดของเขาก็ได้คนงานรีบออกมาช่วยฟรองซัวหอบตุ๊กตาตัวใหญ่กลับขึ้นมาบนห้องนอนของอาร์ม ร่างสูงว่างอาร์มอย่างเบามือที่สุดก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวอาร์มเบาๆ

"ฝันดีนะครับคนเก่ง"

ฟรองซัวก้มลงจูบหน้าผากของอาร์มเบาๆพร้อมอมยิ้มเล็กๆก่อนจะเดินออกจากห้องของอาร์มไป ถึงแม้ว่าก่อนหน้าที่เขาเคยต้องการตัวอาร์มมากแค่ไหนแต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาไม่สามารถเขาไปแทนที่อัลเบิร์ตได้ ไม่ว่าจะตอนไหนอัลเบิร์ตก็คงอยู่ในใจของอาร์มหากเป็นอย่างนั้นก่อนที่อาร์มจะเลือกเดินจากเขาและกลับไปหาอัลเบิร์ตขอให้เขาได้เก็บความสุขแบบนี้เอาไว้ให้นานที่สุด หากวันนั้นมาถึงเขาจะได้ไม่ต้องมานั่งเสยใจว่าไม่ได้ทำอะไรให้กับอาร์มเลยสักนิด เมื่อเดินกลับมาที่ห้องนอนตัวเองฟรองซัวก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างเหนื่อยล้ารอยยิ้มของอาร์มมันยังติดตรึงในใจของเขารอยยิ้มที่เหมือนพระอาทิตย์ในยามเช้า

"ทำไงนายถึงจะลืมเขา"

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาในห้องปลุกให้อาร์มลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียวันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของอาร์มเลยไม่ต้องรีบเร่งเพื่อที่จะไปให้ทันขึ้นรถกับฟรองซัว วันหยุดแบบนี้อาร์มตั้งใจว่าจะอยู่เล่นกับไอน้ำร่างบางถอนหายใจออกมาก่อนจะทิ้งเรื่องอดีตเอาไว้ข้างหลังทั้งหมด ไม่รู้ว่าการที่อาร์มทำแบบนี้มันจะผิดหรือถูกแต่อาร์มก็อยากหันมารักตัวเองบ้างเท่านั้นเอง อาร์มรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปเล่นกับเด็กๆทั้งสองคนตั้งแต่เริ่มทำงานอาร์มแทบไม่ได้อยู่เล่นกับไอน้ำเท่าไรนัก

"พี่อาร์มฮะ"

"คิดถึงพี่ไหมครับตัวเล็ก"

ทั้งสองคนกอดกันอย่างมีความสุขโดยที่อาร์มไม่รู้เลยว่าฟรองซัวได้ยืนมองอยู่เงียบๆพร้อมกับอมยิ้มออกมา อาร์มเดินเข้าไปเล่นกับเด็กๆอย่างสนุกถึงจะไม่สามารถทิ้งเรื่องราวที่ผ่านมาไปได้แต่อาร์มจะพยายามทิ้งมันให้หมดและจะไม่มีวันนึกถึงคนใจร้ายอย่างอัลเบิร์ตอีกแล้ว

"สนุกไหมครับ?"

"อ..เอะ?"

ร่างสูงหลุดขำออกมาเมื่อเจอสีหน้าตกใจของอาร์มจริงๆแล้ววันนี้ไม่ใช่วันหยุดของฟรองซัวแต่เขาขอเปลี่ยนวันหยุดเพื่อที่จะได้อยู่กับอาร์ม ทั้งคู่นั่งเล่นกับเด็กๆอย่างไม่มีเบื่อจนกระทั่งเด็กๆต้องนอนพักกลางวันทั้งคู่ถึงได้ออกมาว่ายน้ำในสระส่วนตัวของบ้าน

"ลงมาสิอาร์ม"

"ค..คือ.."

ไม่ใช่เพราะอาร์มว่ายน้ำไม่เป็นแต่อาร์มยังมีความฝั่งใจกับสถานที่แบบนี้ถึงจะบอกว่าลืมมากแค่ไหนแต่พอเจอเข้าจริงๆมันก็ทำให้อาร์มรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ฟรองซัวกับส่งยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือของอาร์มเอาไว้

"ไม่ต้องกลัวนะ ลงมาเถอะ"

"ค..ครับ"

อาร์มกลั้นใจลงน้ำโดยที่ฟรองซัวยังคงประคองเอาไว้ร่างสูงกลัวว่าอาร์มจะกลัวการจมน้ำเลยคอบอยู่ใกล้ๆไม่ห่างตัว ทั้งสองเล่นน้ำกันอย่างสนุกถึงอาร์มจะรู้สึกกลัวในตอนแรกแต่เพราะมีฟรองซัวมันทำให้ความกลัวหายไปจนหมด

"คือผม..."

"มีอะไรหรอ?"

ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเพราะอยู่ๆอาร์มก็เงียบและทำสีหน้าจริงจังจนเขารู้สึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย แต่ฟรองซัวก็ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบอะไรจากอาร์ม

"เราลองมาคบกันดูไหมครับ"

"อ..อาร์ม"

ร่างสูงเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่อาร์มพูดออกมามันทั้งตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน มันเหมือนกับความฝันที่เขาจะได้ดูแลอาร์มในฐานะคนเสียที

"ขอบคุณนะอาร์ม! ที่ให้โอกาสคนอย่างผมได้ดูแลคุณ!"

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2044347823-member.jpg

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น