facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 253

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2564 09:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

แต่ตอนนี้กระจกได้สะท้อนใบหน้าที่งดงามราวกับถูกปั้นแต่งมาอย่างวิจิตร ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ดวงตาสีเดียวก็สีผมที่เป็นประกายและทรวดทรงอันไร้ที่ติ

 

เธอยืนยิ้มให้กับภาพสะท้อนตรงหน้าก่อนพูดออกไป “นี่สิถึงจะเรียกว่าตัวร้าย”

 

“คุณหนูออกมาแล้วหรือเจ้าคะ ข้าได้เตรียม.. ชะ... ชุด” เชราที่ได้มีโอกาสเห็นลอเรนน่าแบบนี้เป็นครั้งแรกก็ถึงกับใบ้กินยืนนิ่งเป็นหิน

 

ลอเรนน่ายกยิ้ม “ไหนล่ะชุดของฉัน”

 

“นะ... นี่เจ้าค่ะ” เชราเดินนำชุดไปให้ลอเรนน่าอย่างเหม่อลอย

 

“เชรา หากเจ้ายังมัวเหม่ออยู่แบบนี้ฉันคงไม่ได้แต่งตัวพอดี คิดแบบนั้นไหม”

 

เชราสะดุ้งก่อนก้มหน้าด้วยความอาย “ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู ข้าไม่เคยเห็นใครงดงามเท่าคุณหนูมาก่อนเลยเจ้าค่ะ”

 

“ขอบใจนะ”

 

เธอยอมรับจริงว่าเชราเป็นคนที่ทำงานคล่องแคล่วมากแม้ว่าต้องใช้เวลาที่จะให้อีกฝ่ายเคยชินใบหน้าและอุปนิสัยใหม่พอสมควร แต่พอปรับตัวได้แล้วเจ้าหล่อนก็ทำทุกอย่างเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว

 

เธอเลือกแต่งตัวสบาย ๆ ด้วยเสื้อผ้าเฉดสีอ่อน ๆ อย่างสีครีม ตัวชุดเป็นเดรสยาวจนถึงข้อเท้าแขนเสื้อยาวจนถึงข้อมือตามแบบฉบับลูกขุนนางทว่าช่วงคอได้ถูกตัดให้กว้างเผยให้เห็นไหปลาร้า ตั้งแต่ช่วงเอวขึ้นมาถูกตัดเย็บให้เป็นระบายไล่ระดับขั้นมาเป็นชั้น ๆ ส่วนช่วงล่างเป็นกระโปรงเรียบมีความพลิ้วและเบา

 

หากในความทรงจำไม่ผิดเพี้ยนชุดนี้ดัชเชสครีเชชลาผู้เป็นมารดาได้สั่งตัดให้ลอเรนน่าแต่เจ้าตัวไม่ชอบจึงได้เก็บเอาไว้ และเลือกที่จะใส่ชุดเหมือนคุณหนูตระกูลอื่น ๆ ที่ดูหรูหราและโอ่อ่า

 

ตามเนื้อเรื่องหลังจากที่ดยุกกริสเมอร์ช่วยพูดเรื่องการถอนหมั้น วันถัดมาลูเซียนจะมายังคฤหาสน์เพื่อมารับลอเรนน่าและพยายามเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายด้วยตัวเอง

 

ลูเซียนก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ลอเรนน่าต้องกลายเป็นจอมมารและเพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบแบบนั้นเธอจะต้องยอมรับข้อเสนอการถอนหมั้นนี้ และไม่ขอเกี่ยวข้องกับเรื่องราวความรักของพระนางอีก

 

ใช่แล้ว… ไหน ๆ วันนี้ก็ได้ออกไปข้างนอกทั้งที ถือโอกาสนี้สำรวจวัตถุดิบสำหรับทำขนมซะเลยคิดเสียว่าเป็นค่าตอบแทนที่ยอมถอนหมั้นแต่โดยดีก็แล้วกันนะเพคะ องค์ชายลูเซียน

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงเดินของลอเรนน่าที่ตรงมายังห้องรับประทานอาหารดยุกกริสเมอร์หันไปทักทายบุตรสาวอย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน “มาแล้วเหรอนาน่า”

 

“ค่ะท่านพ่อ”

 

ร่างของลอเรนน่าปรากฏสู่สายตาของคนในครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นดยุก ดัชเชส หรือแม้แต่คารอส ต่างตกอยู่ในอาการตกตะลึง ยังไม่รวมบรรดาข้ารับใช้ในคฤหาสน์ที่หยุดชะงักสิ่งที่ทำอยู่

 

เธอยิ้มให้กับครอบครัวทั้ง 3 คนก่อนนั่งลงประจำที่ของตัวเอง

 

“เจ้าคือลอเรนน่าจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?” คารอสโพล่งออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา

 

“ท่านพี่ไม่เชื่อว่าเป็นน้องอย่างนั้นหรือคะ”

 

“เจ้าดูแตกต่างเหมือนกับไม่ใช่คนเดียวกัน” คารอสตอบกลับ

 

“หากท่านพี่ไม่เชื่อ ถ้าอย่างนั้น” ลอเรนน่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของคารอสก่อนกระซิบ “ใครกันน้า... ที่กลัวกบกระโดดใส่จนฉี่รดกางเกงน่ะ”

 

คารอสสะดุ้งก่อนกระแอม “เป็นนาน่าแน่นอน”

 

“ใช่ไหมล่ะคะ” ลอเรนน่ายิ้มแป้น

 

“ลอเรนน่าลูกหายดีแล้วใช่ไหม” ดยุกกริสเมอร์ถามด้วยใบหน้าเคร่งเครียดแต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว