อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง

E-Book ที่ Meb ราคา 199 บาท อ่านเป็นตอนและซื้อเหมาเรื่องผ่านเว็บราคาถูกได้ที่ niyayrak, readawrite, bannniyay หนังสือทำมือ 290 บาทสั่งได้ที่แพนเพจ "อติญา"

ชื่อตอน : 3 (1/2)

คำค้น : ท่านประธาน นักศึกษาฝึกงาน สาวหมวย อติญา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2559 13:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 (1/2)
แบบอักษร

                แม้ผลการสอบสวนจะจบไปแล้วแต่ความวุ่นวายในชีวิตของนางสาวเพียงพธูเพิ่งจะเริ่มต้น หลังจากวันนั้นท่านประธานรอดดริก อิศวเดชากุล ก็โทรหาเธอเป็นครั้งแรก เมื่อหญิงสาวหน้าหมวยรู้ว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาเธอก็ขออนุญาตวางสายด้วยน้ำเสียงสุภาพในทันที แต่เขาก็ยังไม่ละความพยายามและเพียงพธูก็พยายามที่จะบล็อกเบอร์ทุกเบอร์ที่เขาใช้โทรมาเหมือนกัน

               และจากการขอวางสายอย่างสุภาพอัปสกิลมาเป็นการตัดสายหน้าตาเฉยเมื่อรู้ว่าท่านประธานใหญ่โทรเข้ามา หญิงสาวไม่ต้องการจะติดต่อหรือจะมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับอิศว กรุ๊ป เพราะเธอผ่านการฝึกงานและได้รับหนังสือขอโทษอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้วก็น่าจะอโหสิกันไป

                จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็สองเดือนเต็มๆ ผ่านพ้นไป มีเดือนหลังนี่แหละที่ท่านประธานใช้เบอร์เดิมๆ โทรมา แล้วก็ยังคงโทรมาเวลาเดิม หกโมงครึ่งไม่ขาดไม่เกินสงสัยเขาคิดว่าเธอคงอยากจะตื่นไปใส่บาตรกระมัง ถ้าเธอไม่รับเขาก็จะส่งข้อความแต่ทั้งหมดนี้เขาจะทำเพียงแค่วันละครั้งไม่ขาดไม่เกิน

                เพียงพธูนอนพลิกซ้ายพลิกขวาจนขาเตียงเหล็กของเธอครางดังออดแอด ตอนนี้หญิงสาวตื่นเต็มตาแล้วจะมีอะไรที่ดีไปกว่าการอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปหาข้าวกิน กองทัพต้องเดินด้วยท้องเป็นคติประจำใจของสาวหมวยที่แก้มกลมดิก ยิ้มทีตาก็เล็กหยีเหลือขีดเดียวจนเวลาเธอยิ้มกว้างๆ เพื่อนๆ ที่น่ารักมักจะเรียกเธอว่าสี่คิ้ว หมายถึงเธอมีคิ้วสี่อัน! ไม่เรียกสี่คิ้วก็หมวยซ่า! แต่ละชื่อที่เพื่อนเรียกนี่ทำเอาเพียงพธูปวดหัว... ไอ้เพื่อนบ้าไม่เคยจะทำให้เธอสบายใจได้เลยสักคน

                หลังจากหนังท้องตึงหนังตาตี่ๆ ก็เริ่มหย่อนแต่มันไม่ใช่เวลาที่เธอจะนอนซะที่ไหน เพียงพธูจัดการแต่งเนื้อแต่งตัวให้อยู่ในชุดสุภาพพร้อมที่จะออกไปเดินย่ำต๊อกสมัครงาน จบมาด้วยผลการเรียนที่ดีกว่าเพื่อนแต่เหตุใดเธอจึงหางานทำไม่ได้อยู่คนเดียว เพื่อนสนิทอีกสองคนคือยัยแพมกับปันปันมีงานทำฉลองเงินเดือนเดือนแรกกันไปเรียบร้อย ทิ้งนางสาวเพียงพธูให้เดียวดายแทบจะนอนตายจมกองซองมาม่าอยู่ในห้อง

                ด้วยความที่เกรงใจพ่อสันต์กับแม่นรีหญิงสาวที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ตัดสินใจจะลองใช้ชีวิตด้วยเงินเก็บที่ตัวเองมี พอเอาเข้าจริงแล้วการใช้ชีวิตโดยไม่พึ่งพ่อแม่มันยากมากยิ่งกำลังตกงานแบบนี้ยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่

                วันนี้ช่วงสายหญิงสาวจะไปสมัครงานอีกสองที่ ตอนบ่ายอีกหนึ่งที่ช่วงเย็นวันนี้นัดสองสาวเพื่อนซี้เอาไว้แล้วว่าจะไปกินข้าวกันเพราะไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายสัปดาห์ก็ค่อนข้างจะคิดถึงกันตามประสาสาววัยใส แต่เพราะภารกิจของตัวเองเสร็จเร็วกว่าที่คิดเพียงพธูจึงต้องมาเดินตากแอร์รอเพื่อนในห้างสรรพสินค้า เดินตั้งแต่บ่ายสองจนชักจะเมื่อยขาเธอเลยเดินตรงดิ่งเข้าไปหาร้านชาไข่มุกเจ้าโปรดสั่งเครื่องดื่มรสหวานซ่อนเปรี้ยวมาแก้กระหายแล้วก็เคี้ยวเม็ดไข่มุกเพลินๆ ไประหว่างรอ

                รอดดริกชะงักขายาวๆ ที่กำลังก้าวเดินเมื่อเห็นผู้หญิงผมดำแก้มป่องที่คุ้นตานั่งดูดน้ำแก้วโตอยู่ในห้าง เขากำลังจะกลับบริษัทเพราะเพิ่งแยกจากลูกค้า ตอนแรกชายหนุ่มแอบขุ่นเคืองที่ลูกค้ารายสำคัญมาช้าให้เขาเสียเวลารอไปเป็นชั่วโมง แต่ถ้ารู้ว่ารอแล้วจะเจอคนที่กำลังอยากพบหน้าจะให้รอซักสี่ห้าชั่วโมงเขาก็ยินดี

                “สวัสดีครับเพียงพธู ขอผมนั่งด้วยคนนะ” ท่านประธานบริษัทใหญ่กล่าวทักทายอดีตนักศึกษาฝึกงาน ก่อนที่จะเชิญตัวเองให้ทรุดร่างลงข้างๆ เธอหน้าตาเฉย

                “สะ สวัสดีค่ะท่านประธาน” คนถูกโจมตีในระยะประชิดกระพุ่มมือไว้ทั้งๆ ที่มือเล็กบอบบางยังคงถือแก้วน้ำเสาวรสไข่มุกในมือเอาไว้ ดวงตาเล็กหยีเบิกโพลงเมื่อเจอโจทก์เก่าเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

                “สบายดีนะครับ”

                “ก็สบายดีตามอัตภาพค่ะ” มันใช่เรื่องไหมที่เขาจะมานั่งถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอไม่ได้สนิทสนมกันสักหน่อย หญิงสาวใจเต้นตึกตักกลัวเขาจะวกมาต่อว่าต่อขานเรื่องที่เธอตัดสายเขาทิ้งทุกๆ เช้า

                “ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว ถ้าคุณพอจะมีเวลาว่าง” รอดดริกตัดสินใจเปิดประเด็นทันทีที่เจ้าของหน้ากลมๆ เอาแต่นั่งดูดน้ำสีส้มๆ สลับกับเคี้ยวเม็ดอะไรสักอย่างที่อยู่ในแก้วหนุบหนับหน้าตาเฉยไม่สนใจผู้ชายหล่อๆ ที่นั่งจ้องอยู่นานสองนาน

                “ขอโทษค่ะดิฉันไม่ว่าง” ร่างเล็กไหวไหล่น้อยๆ พร้อมยักคิ้วทำหน้าตากวนประสาทก่อนที่จะหันไปสนใจแก้วน้ำของเธอต่อ

                “ผมอยากคุยกับคุณจริงๆ ต้องขอโทษหากเสียมารยาท” ท่านประธานใช้มือใหญ่คว้าแก้วน้ำในมือมาถือไว้หน้าตาเฉย ก่อนที่จะฉุดมือเล็กๆ นั้นให้เจ้าของมันลุกขึ้นแล้วเดินตามแรงฉุดของเขามา เมื่อผ่านถึงขยะชายหนุ่มก็หย่อนแก้วทิ้งหน้าตาเฉยจนเพียงพธูร้องโวยวายเสียงหลง

                “เฮ๊ย! หมดกันสี่สิบห้าบาทของฉันกินไปแค่ยี่สิบบาทเอง” รอดดริกหยุดเดินแล้วหันหน้ากลับมาทันทีที่เสียงหวานๆ เริ่มโวยวายเบาๆ เพียงพธูกำลังยืนหน้ายู่ปากยื่นมองตรงไปยังถังขยะที่เขาเพิ่งหย่อนแก้วน้ำของเธอทิ้งด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์

                “เดี๋ยวผมซื้อคืนให้สิบแก้วเลยแต่ตอนนี้ผมอยากคุยกับคุณให้เข้าใจก่อน” คนตัวโตยังกับตึกหันมาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ก่อนจะถือวิสาสะจับกระชับมือเธอให้แน่นขึ้นแล้วออกแรงกระตุกเขาๆ ให้หญิงสาวเดินตาม

                คนไม่เต็มใจจะเดินตามเริ่มทำหน้ายู่ย่นหนักกว่าเดิมเพราะโมโหที่ขัดเขาไม่ได้ ก็นี่มันกลางห้างคนเยอะแยะจะมาตะโกนโหวกเหวกให้ตกเป็นเป้าสายตาก็ใช่ที่ เพียงพธูจึงเลิกขัดขืนแล้วเดินตามหลังเขาไปเงียบๆ ถึงหญิงสาวจะไม่ชอบการที่ถูกบังคับจับลากแต่ทำไมเธอกลับชอบที่มือใหญ่ๆ ของชายหนุ่มเกาะกุมมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้แบบนี้ โอยย... มือท่านประธานนี่ทั้งอุ่นทั้งนุ่มเป็นบ้า!

                รอดดริกพาสาวหมวยหน้างอมานั่งที่ร้านกาแฟที่ตัวเขาชอบมานั่งกินถึงจะมาไม่บ่อยนักแต่ถ้ามีโอกาสได้แวะมาเดินในห้างชายหนุ่มก็ไม่เคยพลาดที่นี่เลยสักที

                “สวัสดีค่ะ รับเหมือนเดิมนะคะ” พนักงานสาวที่กรีดตาด้วยอายไลน์เนอร์เป็นเส้นเฉี่ยวหนาปึ๊กปรี่เข้ามาฉีกยิ้มกว้างทันทีที่ท่านประธานทรุดกายลงนั่ง เดือนสองเดือนเทพบุตรรูปงามถึงจะแวะมาที่ร้านสักครั้งทำให้บรรดาพนักงานสาวๆ ได้กรี๊ดกร๊าดกระชุ่มกระชวย พนักงานทุกคนในร้านต่างจำหน้าหล่อๆ ของคุณรอดดริกได้แม่นยำ

                “ของผมเหมือนเดิมครับ ส่วนของคุณผู้หญิง...” เขาเลิกคิ้วมองหน้าเพียงพธูที่ยังไม่เลิกทำหน้าย่นก่อนจะใช้มือสองข้างยืดแก้มเธอออกเบาๆ

                “ยับหมดแล้วหน้าน่ะ ดื่มอะไรดีครับ” นี่ทานประธานเล่นตลกใช่ไหมหรือเขาไปกินอะไรผิดสำแดงมาถึงกล้าหยอกล้อถึงเนื้อถึงตัวเธอต่อหน้าคนอื่นๆ แบบนี้

                “ขอชาน้ำผึ้งมะนาวค่ะ”

                “ถ้าอย่างนั้นขอเค้กเพิ่มสักสองชิ้น รบกวนช่วยเลือกให้ด้วยนะครับ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานก่อนจะตบท้ายการสั่งเครื่องดื่มด้วยการยกยิ้มที่มุมปาก ดูจากสายตาที่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นมองมาที่เขาแล้วอยากจะเหน็บเบาๆ เสน่ห์ท่านประธานนี่เหลือล้นเสียเหลือเกิน

                “บอกธุระของคุณมาเถอะค่ะ พอดีดิฉันนัดกับเพื่อนไว้” หญิงสาวเริ่มอึดอัด

     เพราะหลังจากที่พนักงานสาวคนนั้นรับออเดอร์แล้วเดินจากไปท่านประธานแห่งอิศว กรุ๊ปก็นั่งจ้องหน้าเธอเฉยๆ โดยไม่ยอมเอ่ยอะไรสักคำ นี่หากเขาเป็นผีคงสิงร่างของเธอไปแล้วแน่ๆ

     “เวลานี้พนักงานบริษัททั่วไปยังไม่เลิกงาน คิดซะว่าผมนั่งรอเป็นเพื่อนคุณก่อนคนที่คุณนัดไว้จะมาถึงก็ได้นะเพียงพธู” เขาพูดเนิบๆ นุ่มๆ แล้วก็หยุดไปเพราะเพราะพนักงานนำของที่สั่งไปมาเสิร์ฟ

     “ทานขนมจิบชาให้ใจเย็นๆ ก่อนดีกว่า” ชายกนุ่มเลื่อนเค้กชิ้นเล็กที่มีครีมฟูๆ สีขาวโปะหน้าด้วยชิ้นมะพร้าวมาให้ ส่วนอีกชิ้นเป็นเค้กหน้าชาไทยเขาก็ขยับมันมาไว้ตรงหน้าของหญิงสาวเช่นกัน

     เพียงพธูยกแก้วน้ำขึ้นมาดูดเป็นหนึ่งอึก ชาชั้นดีที่หอมน้ำผึ้งแท้และมะนาวสดทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสดชื่นขึ้น รอดดริกมองตามกิริยาของหญิงสาวด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก ริมฝีบางบางแต่อวบอิ่มที่ถูกลิ้นสีขมพูเล็กจ้อยแลบเลียยามเธอปล่อยหลอดดูดน้ำออกจากปาก รวมถึงอาการขยับของกล้ามเนื้อที่ลำคอขาวผ่องยามเธอกลืนน้ำชานั้นเข้าไปมันกำลังทำให้เขาเหงื่อแตก!

     “ท่านประธานไม่สบายหรือเปล่าคะ คุณอยากไปหาหมอสักหน่อยไหม?” อยู่ดีๆ ผู้ชายตัวโตที่ลากเธอมากินเค้กก็หน้าแดงแถมเหงื่อผุดเต็มหน้าผากกะทันหัน ก่อนหน้าจะเข้ามาในร้านเขายังดูปกติอยู่เลยนี่นา

     “ผะ ผะ ผมโอเค คือเรามาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่า”

     แม้หญิงสาวจะรู้สึกแปร่งหูกับคำว่าเรื่องของเราแต่เธอก็ไม่ได้จู้จี้ถามถึงความหมายในสิ่งที่เขาพูด เพราะเค้กที่ทางร้านเลือกมาให้นั้นมันอร่อยจนเธอตักมันส่งเข้าปากไปหลายต่อหลายคำเนื้อเค้กให้สัมผัสที่เนียนนุ่มแถมครีมสดก็หอมมันไม่เลี่ยนเนื้อมะพร้าวก็อ่อนกำลังดี ร้านนี้อร่อยเสียจนหญิงสาวตั้งใจเอาไว้เลยว่าหากว่างๆ จะชวนยายสองแสบเพื่อนรักมากินด้วยกันให้ได้

     รอดดริกนั่งมองพียงพธูละเลียดขนมตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนสั่นไหว ลิ้นเล็กๆ นั่นอีกแล้วเธอใช้มันตวัดเลียริมฝีปากที่เลอะครีมสีขาวออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มไม่อยากจะคิดเลยถ้าสาวหมวยใช้ลิ้นสีชมพูของเธอกับร่างกายของเขามันจะให้ความรู้สึกที่เร่าร้อนได้ขนาดไหน

     “ฉันว่าคุณไม่สบายจริงๆ นะคะท่านประธาน ตอนนี้หน้าคุณแดงอีกแล้ว ไปหาหมอดีกว่าค่ะฉันไปเป็นเพื่อนก็ได้นะถ้าคุณกลัวหมอ ไหนดูซิตัวร้อนหรือเปล่าก็ไม่รู้” หญิงสาวยอมละมือจากช้อนตักเค้กแล้วเอื้อมหลังมือขาวๆ ของตัวเองมาแตะหน้าผากคนตัวโตกว่า สีหน้าท่าทางของเธอดูเป็นกังวลไม่น้อย

     “ผมโอเคจริงๆ อาจจะเพราะวันนี้เครียดๆ” คนที่รู้ตัวว่าเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่กำลังมองหาทางออกให้ตัวเอง

     ชายหนุ่มแกล้งขยับตัวเพื่อถอดสูทตัวโตของเขาออกก่อนจะขยับมือรูดเนกไทด์ออกจากคอ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาออกสองเม็ดจากนั้นก็ปลดกระดุมที่แขนเสื้อแล้วรูดมันขึ้นมาบนข้อศอกง่ายๆ แถมท้ายด้วยการแสร้งสะบัดเนื้อตัวเบาๆ เหมือนว่าร่างกายนั้นมันเมื่อยล้าหนักหนา

     “ตัวอุ่นๆ ถ้าคุณบอกว่าโอเคฉันก็จะเชื่อ ว่าแต่รีบพูดธุระของท่านประธานมาเถอะค่ะ” เพียงพธูเริ่มเร่งเพราะผู้บริหารใหญ่มัวแต่นั่งจ้องหน้าเธออยู่นานสองนาน ขืนนั่งไปเรื่อยๆ เธอคงละลายไหลย้อยไปกองอยู่ใต้เก้าอี้แน่ๆ เล่นปลดเสื้อปลดผ้าโชว์กล้ามอกแน่นๆ ที่ปกคลุมด้วยไรขนเซ็กซี่ขนาดนั้น

     “เรื่องข้อเสนอที่ผมแจ้งไปพร้อมกับหนังสือรับรองการฝึกงาน อิศว กรุ๊ปต้องการคนมีฝีมืออย่างคุณมาร่วมงานจริงๆ นะเพียงพธู ถ้าหากคุณเห็นว่าข้อเสนอที่ผมให้มีตรงไหนยังไม่ถูกใจก็บอกผมมาสิไม่ใช่เงียบหายไปแบบนี้”

     “นี่สรุปที่คุณโทรมาหาฉันทุกเช้านี่คือจะตามไปทำงานหรือคะท่านประธานใหญ่” หญิงสาวจ้องหน้าเขาพร้อมขมวดคิ้วจนแทบจะเป็นปม เธอก็แอบคิดนิดๆ ว่าเขาอาจจมีซัมติงในใจ

     “จริงๆ ก็อยากจะคุยเรื่องศีตลามากกว่าเพราะวันนั้นคุณไม่ยอมมาฟังผลการสืบสวนอาจารย์การเวกท่านบอกว่าคุณทำใจไม่ได้ ผมอยากจะขอโทษที่พนักงานของผมเอ่อ ขโมยผลงานของคุณมา” รอดดริกทำสีหน้าสำนึกผิดแบบจริงจัง

     “อาจารย์ไปก็เหมือนฉันนั่นแหละค่ะ ท่านกลับมาอธิบายทุกอย่างให้ฟังชัดเจนคุณศิถูกพักงานสามเดือน ส่วนทางบริษัทออกหนังสือขอโทษอย่างเป็นทางการแค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว”

     “ผมอยากทราบว่าคุณพอใจกับบทลงโทษของบริษัทไหมในฐานะที่เป็นผู้เสียหาย”

     “ที่จริงเขาก็สมควรโดนไล่ออกนะ แต่แค่นี้ก็พอแล้วค่ะฉันไม่อยากไปทำลายอนาคตใครแม้ว่าคนๆ นั้นจะทำลายอนาคตของตัวฉันก่อนก็ตาม” หญิงสาวพูดนิ่งๆ ตอนนี้เค้กมะพร้าวอ่อนหมดเกลี้ยงไปเรียบร้อยแล้ว

     “ตอนนี้คุณมีงานทำหรือยัง?” รอดดริกแกล้งถามทั้งๆ ที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอยังคงเดินเตะฝุ่นหางานต๊อกต๊อก

                ผู้หญิงที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถอย่างเพียงพธู เรียนก็ดีแม้จะไม่ได้ถึงระดับเกียรตินิยมแต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ ฝีมือในการออกแบบงานแฟชั่นดีไซน์ทั้งเครื่องประดับและเสื้อผ้าของเธอนั้นก็เป็นเลิศแถมยังมีหนังสือรับรองการฝึกงานจากบริษัทที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ แต่ทำไมไม่มีใครรับหญิงสาวเข้าทำงาน รอดดริกอยากจะสารภาพว่าทั้งหมดมันเป็นฝีมือของเขาเอง

 

#

 

ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาในทุกๆ ช่องทาง

มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/226671/17083133-member.jpg

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 

#

 

#

 E - Book MEB Market  <<

 

#

E - Book OokBee  <<

 

#

 

E - Book Naiin <<

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น