ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ร่วมห้อง...ต้องห้าม

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ร่วมห้อง...ต้องห้าม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2559 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ร่วมห้อง...ต้องห้าม
แบบอักษร

ตอนที่ 7 ร่วมห้อง...ต้องห้าม

โดโรเรสเดินเข้ามาในห้องรับแขกโดยมี แฟรงคลินที่นั่งอยู่บนตักของเอเดรียน่า และฟรานเชสโก้

“เดี๋ยวหนูเอเดรียน่า เอาของไปเก็บบนห้องก่อนดีกว่านะ” โดโรเรสกล่าว

 “ค่ะ” เอเดรียน่าอุ้มแฟรงคลินลงแล้วลุกขึ้นไปยกกระเป๋า

“แฟรงค์ พามามี๊ไปที่ห้องนะคับ” แฟรงคลินจูงมือเอเดรียน่า

“ฟรานเชส มายกกระเป๋าของน้องไปที่ห้องนอนสิ” โดโรเรสสั่งฟรานเชส

“...” ฟรานเชสโก้ทำหน้าอย่างขัดแม่ไม่ได้จึงยอมยกกระเป๋าเดินตามโดโรเรสไปแต่โดยดี

***************

“นี่คับ ห้องมามี๊” แฟรงคลินจูงมือเอเดรียน่า เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง

“เห้ย แฟรงค์นั้นมันห้องแด๊ดดี้นะ” ฟรานเชสโก้วางกระเป๋าลง

“ก็ถูกแล้วไงคับ แด๊ดดี้กับมามี๊ ก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิคับ” เด็กชายตอบอย่างใสซื่อ

“แฟรงค์ครับ มามี๊ว่า มามี๊ไปนอนห้องอื่นดีกว่านะ”

“ไม่ได้คับมามี๊ มามี๊ต้องนอนห้องเดียวกับแด๊ดดี้” แฟรงคลินหันไปมองหน้าฟรานเชสโก้แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “หรือแด๊ดดี้จะใจร้าย ไล่มามี๊ไปนอนที่อื่น”

“...”ฟรานเชสโก้หันหน้าไปมองโดโรเรสอย่างขอความช่วยเหลือ

“ไม่หรอกจ๊ะ เดี๋ยวให้แด๊ดดี้ยกกระเป๋าของมามี๊ไปไว้ในห้องของแด๊ดดี้ถูกแล้ว” โดโรเรสบอกกับแฟรงคลิน “ทำเพื่อลูกแค่นี้ไม่ได้หรือไง” เธอหันมาดุลูกชายเบา ๆ

“...” ฟรานเชสโก้กับเอเดรียน่าต่างก็พูดอะไรไม่ออกกันทั้งคู่

“เอ่อ...หนูว่าไม่ดีมั้งค่ะคุณป้า” เอเดรียน่าบอกโดโรเรส

“นึกว่าฉันอยากนอนห้องเดียวกับเธอนักหรือไง” ฟรานเชสโก้กระซิบบอกเอเดรียน่า “คิดจะจับฉันถึงต้องใช้ลูกชายฉันช่วยเลยเหรอ”

“...” เอเดรียน่าโกรธกับสิ่งที่เขาพูด เธอยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ใส่เขา “แฟรงค์ครับ พามามี๊เข้าไปในห้องเถอะ มามี๊จะได้เก็บของออกจากกระเป๋า”

“นี่เธอ !!” ฟรานเชสโก้ถึงกับพูดไม่ออก เขาเกลียดร้อยยิ้มแบบนี้ของเธอที่สุด มันเหมือนเยาะเย้ยเขา ราวกับว่าเขาเป็นผู้แพ้ ซึ่งเขายอมไม่ได้

“ยกกระเป๋าตามมาสิค่ะ มัวยืนทำอะไรอยู่” เอเดรียน่าหันหลังมาบอกฟรานเชสโก้

ฟรานเชสโก้จำใจต้องยอกกระเป๋าตามเธอไป เพราะแม่ของเขายืนอยู่ตรงนั้น ถ้าแม่ไม่ยืนอยู่ตรงนี้คนอย่างเขาไม่มีทางทำแน่

“เดี๋ยวหนูเอเดรียน่าจัดของให้เข้าที่ก่อนนะจ๊ะ แล้วลงไปทานข้าวด้วยกัน” โดโรเรสเดินไปในห้องแต่ตัวจัดการแบ่งตู้เสื้อผ้าและตู้เก็บของให้เอเดรียน่า โดยที่มีพ่อลูกชายตัวดีของเธอยืนมองแบบทำอะไรไม่ได้

“มามี๊คับ เดี๋ยวแฟรงค์ช่วย” แฟรงคลินช่วยเอเดรียน่าเก็บของออกจากกระเป๋า

“ขอบใจจ๊ะ” เอเดรียน่ามองเห็นสายตาพิฆาตของฟรานเชสโก้ นี่เธอคิดถูกหรือผิดที่มาอยู่ห้องเดียวกับเขา แต่เธอทำหน้าตาราวกับไม่รู้สึกอะไร แถมด้วยรอยยิ้มให้เขา

“...” ฟรานเชสโก้เริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นท่าที ที่เธอแสดงราวกับว่าไม่เกรงกลัวเขา ยัยบ้าเพิ่งมาอยู่บ้านฉันวันแรก ก็ป่วนฉันได้ขนาดนี้

***************

หลังจากที่ทุกคนช่วยเอเดรียน่าจัดของเสร็จ ยกเว้น ฟรานเชสโก้ที่ค่อยแต่ห้ามนู้นห้ามนี่ จนโดโรเรสต้องส่งสายตาดุบ่อย ๆ

“มามี๊ นั่งตรงนี้นะคับ” แฟรงคลินดึงมือเอเดรียน่าให้เดินมาตรงเก้าอี้ ข้างๆ ที่ของตัวเอง

“หนูเอเดรียน่ากินเยอะ ๆ นะลูก” โดโรเรสตักอาหารให้กับเอเดรียน่า

“ขอบคุณค่ะ คุณป้า”

“เรียกฉันว่าแม่นะจ๊ะ” โดโรเรสบอก

“ค่ะ”

“...” ฟรานเชสโก้ มองด้วยสายตาหมั่นไส้ แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้  เพราะตอนนี้ดูเธอจะมีแต่คนเข้าข้างเหลือเกิน

“ติน่า เดี๋ยวกินข้าวเสร็จพาแฟรงค์ไปอาบน้ำนะ” โดโรเรสหันมาบอกลูกสาว

“ไม่เอา แฟรงค์จะให้มามี๊อาบให้” แฟรงคลินรีบอ้อนเอเดรียน่า “นะนะ มามี๊อาบน้ำให้แฟรงค์นะคับ”

“ครับ” เอเดรียน่าตอบ

“ใช่สิ เดี๋ยวนี้มีคนอื่นให้อ้อนแล้วนี่ เราคงไม่สำคัญ” ฟรานเชสโก้พูดออกมาลอย ๆ ให้ทุกคนได้ยิน

“ผู้ชายประสาอะไรขี้อิจฉา” เอเดรียน่าเอ่ยขึ้นมาลอย ๆเหมือนกัน “แฟรงค์ครับ อิ่มหรือยังครับ”

“อิ่มแล้วคับมามี๊”แฟรงคลินยิ้มหวานให้เอเดรียน่า

“งั้นไปอาบน้ำกันเถอะครับ” เอเดรียน่าอุ้มแฟรงคลินลงจากเก้าอี้ “เดี๋ยวจะติดเชื้อขี้อิจฉาจากใครบางคน” เอเดรียน่าเดินจูงมือแฟรงคลินขึ้นไปอาบน้ำ

“นี่เธอ !!” ฟรานเชสโก้โมโหที่เอเดรียน่าว่าให้เขา วันนี้เขาโดนยัยบ้านี่ เล่นงานทั้งวัน

โดโรเรสมองดูเหตุการณ์อย่างพอใจ ในความไม่ยอมใครของเอเดรียน่า

***************

หลังจากเอเดรียน่าอาบน้ำให้แฟรงคลินเสร็จ เธอก็กลับมาที่ห้อง เพื่อมาอาบน้ำบ้าง ก่อนจะไปส่งเจ้าตัวเล็กเข้านอน พร้อมกับเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน

เมื่อเอเดรียน่าออกจากมาห้องน้ำ ก็เจอฟรานเชสโก้นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคาดเอวอนั่งอยู่ปลายเตียงจ้องเธออยู่

“ว๊าย!! ไอ้โรคจิต” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ จนหน้าแดงที่เห็นหุ่นล้ำ ๆ ของเขา

“กว่าจะอาบน้ำเสร็จนะเธอ ฉันรอจนรากงอกละ” เขาลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปที่เธอ “คิดว่าฉันพิศวาสเธอหรือไง ยัยบ้า”

“...” เอเดรียน่าได้แต่มองตามหลังเขาที่เดินไปเข้าห้องน้ำด้วยความเจ็บใจ

ส่วนฟรานเชสโก้ได้แต่อาบน้ำไปยิ้มไป ที่เขาสามารถทำให้เธอหน้าแดงได้

ฟรานเชสโก้ออกมาจากห้องน้ำก็เห็นเอเดรียน่า นั่งอยู่บนเตียง เขาจึงเดินไปแต่งตัวในห้องแต่งตัวก่อนที่จะเดินกลับมาพร้อมกับผ้าห่มผืนหนาสองผืน

“เธอเอาผ้านี้ปูนอนข้างล่างแล้วกัน” เขาวางผ้าห่มสองผืนลงบนเตียง

“ ฉันมีกฏให้เธออยู่ 3 ข้อ

ข้อ 1 เธอมานอนห้องฉันเธอห้ามขัดคำสั่งฉัน เพราะฉันเป็นเจ้านายเธอ

ข้อ 2 เธอห้ามเข้าใกล้ฉันเกินห้าสิบเซนติเมตรตอนอยู่ในห้องนอน เพราะฉันกลัวเธอจะลวนลามฉัน

และข้อ 3 เธอห้ามนอนร่วมเตียงนอนกับฉันเด็ดขาด เพราะฉันกลัวเธอปล้ำฉัน

โอเคจบ เธอลงไปนอนข้างล่างได้ละ”

“...” เอเดรียน่ากลอกตามองบนอย่างรำคาญคนเรื่องมาก“ฉันเป็นผู้หญิง นายควรจะเป็นสุภาพบุรุษหน่อย” เธอจ้องหน้าเขา “แล้วอีกอย่างนายถ้าจะห้ามขนาดนี้นะนายไปนอนห้องอื่นเถอะ”

“นี่มันห้องของฉัน”เขานั่งลงบนเตียงแล้วจ้องหน้าเธอตอบ “เพราะฉะนั้น เธอผู้อาศัยต้องลงไปนอนข้างล่าง”

“ที่นายให้ฉันไปนอนข้างล่างนายกลัวจะอดใจไม่ไหวที่จะ...”เธอหยุดคำพูดนั้นไว้ “มากกว่ากลัวฉันปล้ำหรือป่าว” เอเดรียน่าเขาประชิดตัวเขา ใช้ฝ่ามือน้อย ๆ ลูบไล้บนอกเขา

“...” เสียงหัวใจฟรานเชสโก้เต้นโครมคราม เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่เหมือนเธอจะรู้

“ฟู่” เธอยื่นหน้าเข้าไปใก้ลหูของเล่า แล้วเป่าลมออกจากปากเบา ๆ

ฟรานเชสโก้ตัวแข็งทื่อ น้องชายของเขาเริ่มแข็งตัวขึ้น โอ้ยยยย ผู้หยิงบ้าอะไรแค่ใกล้ก็ทำฉันเป็นได้ขนาดนี้

“ฉันไม่ลง” เธอทิ้งตัวลงนอนไม่สนในเขา”ฉันจะนอนนี่แหละ”

“...” สติเขากลับมาทันที ยัยบ้า มาทำให้ฉันอยากแล้วจากไปเหรอฟรานเชสโก้เริ่มอารมณ์เสีย “ฉันบอกว่าไม่ได้ไงละ” เขาเข้ามาดึงเธอให้ลุกขึ้นนั่ง อย่างรวดเร็วจนจมูกของเขา ชนกับจมูกของเธอ โลกเหมือนหยุดหมุนทั้งสองคนสบตากันนิ่ง

“แด๊ดดี้กับมามี๊ กำลังทำอะไรกันอยู่คับ” แฟรงคลินี่เข้ามาตอนไหนไม่รู้ โผล่อยู่บนเตียงกำลังจ้องมอง แด๊ดดี้กับมามี๊อยู่

“...” ทั้งสองรีบผละออกจากกัน ก่อนที่จะตั้งสติ

“แฟรงค์ยังไม่นอนอีกเหรอ” ฟรานเชสโก้ถามลูกชาย

“ยังคับ มามี๊บอกว่าจะเล่านินาทให้ฟังก่อนนอน” เด็กชายขึ้นไปนั่งตักของเอเดรียน่าแล้วยืนหนังสือนิทานให้เธอ “แต่ไม่เห็นมามี๊มาสักที แฟรงค์เลยมาตาม”

“มามี๊ขอโทษนะครับ มามี๊ว่ากำลังจะไปอยู่พอดี” เธอลูบหัวเด็กชายเบา ๆ อย่างทะนุถนอม

“คืนนี้แฟรงค์ ขอนอนด้วยคนนะคับ แด๊ดดี๊” เด็กชายหันมาถามผู้เป็นพ่อ

“ไม่ได้หรอกแฟรงค์ แฟรงค์ก็ไปนอนห้องแฟรงค์สิ” ฟรานเชสโก้บอกลูกชาย ขืนปล่อยให้เจ้าตัวแสบนอนด้วยก็ไม่ได้จัดการเธอพอดีสิ ฟรานเชสโก้ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“ได้สิครับ” เอเดรียน่าบอกเด็กชาย คิดจะจัดการฉันเหรอ มันไม่ง่ายหรอกไอ้ขี้เก๊ก

“นี่เธอ !! ถามเจ้าของห้องหรือยัง”

“ก็ตามใจนะ ถ้าคุณจะใจร้ายไม่ให้ลูกนอนห้องนี้” เธอลุกขึ้นแล้วอุ้มแฟรงค์คลิน “เราไปนอนห้องคุณย่ากันดีกว่า บอกว่าแด๊ดดี้ใจร้ายไม่ให้แฟรงค์นอนกับมามี๊”

“...” ฟรานเชสโก้ถึงกับเงียบ ให้ตายเถอะ ยัยบ้าเธอกล้าเอาแม่ฉันมาขู่เหรอ“ตกลง นอนก็นอน”

สองแม่ลูกแอบแตะมือกันอย่างผู้ชนะ

“นอนได้หรือยังละ” เขาหยิบหนังสือนิทานลูกชายขึ้นมาดู “แล้วแฟรงค์จะฟังนิทานเรื่องไหนละ”

“ทั้งสองเรื่องเลยคับแด๊ดดี้” เด็กชายถูกเอเดรียน่าอุ้มมาวางลงบนเตียงแล้วคลานไปล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ฟรานเชสโก้ “แต่คืนนี้แฟรงค์จะให้ มามี๊เล่านิทานให้ฟัง”

“แฟรงค์อยากฟังเรื่องไหนก่อนครับ” เอเดรียน่ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง โอบกอดแฟรงคลินอยู่  

บนเตียงมีทั้งสามคนอยู่ โดยมีเด็กชายขั้นกลางระหว่างเอเดรียน่ากับฟรานเชสโก้ แฟรงคลิน กอดเอวเอเดรียน่า ฟังเอเดรียน่าเล่านิทาน อย่างมีความสุข ภาพเหตุการณ์ที่เกอดขึ้นอยู่ในสายตาของฟรานเชสโก้ เขาเองก็ยอมรับว่า ลูกชายของเขามีความสุขมากแค่ไหนที่อยู่ในอ้อมกอดของยัยบ้านี่ แฟรงคลินฟังนิทานจนหลับไป

เอเดรียน่าเมื่อเห็นว่าเด็กชายหลับแล้วก็จัดท่านอนให้เด็กชายหลับให้สบาย

“เธอจะไปไหน” ฟรานเชสโก้ถามเมื่อเห็นเอเดรียน่ากำลังจะลงจากเตียง

“ฉันก็จะไปนอนข้างล่างไง”

“นอนข้างบนนี่ละ” เขาบอก “นี่แล้วอย่าคิดว่าฉันพิศวาสเธอนะ ฉันกลัวว่าแฟรงค์ตื่นข้นมาแล้วเห็นเธอนอนข้างล่าง เดี๋ยวจะมาโวยวายฉันอีก” เขารีบแก้ตัว

“อ๋อ ค่ะ ฉันไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกค่ะ” เธอรีบตอบ “เพราะคุณเองก็ไม่ได้มีอะไรให้ฉันพิศวาสเหมือนกัน” เธอล้มตัวลงนอนแล้วหลับตาลงทันที

เอเดรียน่ากับแฟรงคลินหลับไปแล้ว เหลือแต่เขาที่ยังนอนไม่หลับ นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย นี่เขากำลังตื่นเต้นอย่างกับเพิ่งเคยนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงครั้งแรกงั้นแหละ เขาอาจจะเคยนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงมาเยอะ แต่สำหรับตอนนี้มีเธอและลูกของเขานอนอยู่ด้วย มันเหมือนครอบครัวที่อบอุ่นฟรานเชสโก้รีบสะบัดความคิดของตัวเองแล้วข่มตาลงให้นอนหลับ

ความคิดเห็น