มิสเตอร์เรนโบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วิศวะเมียหมอ 5 100% ตรวจแล้ว✓

ชื่อตอน : วิศวะเมียหมอ 5 100% ตรวจแล้ว✓

คำค้น : yaoi,เมียหมอ,น้องโซ่,หมอคิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2559 22:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วิศวะเมียหมอ 5 100% ตรวจแล้ว✓
แบบอักษร

 

 

วิศวะเมียหมอ 5

#มิสเตอร์เรนโบ

 

 

 

 

 

 

พาร์ท : โซ่

อือออ อ่า เสียวจัง เกิดอะไรขึ้น...ทำไมเย็นๆตรงหน้าขาจัง ใครจับผมไว้ ... ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีใครจับผม กอดผม ไว้ มันอุ่นจัง อุณหภูมิของร่างกายเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ เจ็บแถวๆคอจัง...

 

โซ่ครับ...อ้าปากหน่อยสิแล้วผมก็ทำตามเสียงนั้น ก็รับรู้ถึงลิ้นร้อนๆ ใครอะไรผม ทำไมผมตาปลือไปหมด ควบคุมตัวเองไม่ได้

 

อะ..ใครกันนะ

 

แยกขาหน่อยสิหืมม เสียงนี้ คุ้นจัง

 

อ่า...สะ เสียวร่างกายผมบิดเล้าไปหมด เหมือนช่วงล่างถูกเสียดสี ก่อนจะรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เย็นๆที่แทรกเข้ามาในช่องทางของผม...ไม่นะ..

 

ผ่อนคลายหน่อยสิ ..จุ๊บเขาจูบที่แก้มของผม

 

อย่า...เจ็บ..อะ อ๊า

 

ทนหน่อยนะครับ..อย่าเกร็งแล้วสิ่งแปลกปลอมที่ใหญ่กว่าเดิม ทั้งร้อนทั้งอุ่น

 

อะอ๊า อ่า อืออ เจ็บบ อ๊ะ มันเจ็บมาก แต่ผมก็ได้รับความสุขต่อจากนี้

 

**เราแต่งNCไม่เก่ง เอาแค่นี้พอเนอะต่อจากของเก่าอีกหน่อยนึงอิอิ ถ้าดีกว่านี้จะเอามาให้เยอะๆเลย**

 

 

เช้า...

อืมม แสบตาจัง

โอ้ยเจ็บ!!!! เกิดอะไรขึ้นวะ...เหี้ย!?ทำไมเจ็บ...แล้วนี่ห้องใคร? ผมมองไปรอบๆแน่นอนว่านี่ไม่ใช่ห้องผม แล้วห้องใคร?????

 

เสียงดังแต่เช้าเลยนะครับไอ้เหี้ยหมอออออ!!!!! ทะ ทำไม...มาอยู่นี่ได้! แล้วมันก็เปลือย!

 

ทำไมมึงมาอยู่นี่!! ห้ะ!!กูเปลือย! เจ็บ...ด้วย อย่าบอกนะว่า มึง!!!มันลุกขึ้นมา มองผม แถมไอ้นั่นที่ร่อนจ้อนอยู่!! 0.0 นี่ขนาดมันยังไม่ตื่นนะ ถ้า...ไม่ๆๆๆ!!!อย่าคิดสิ!

 

ครับ?มาทำหน้า งง อีก!!! ไอ้สารเลว!!!!!!!

 

ไม่ต้องทำหน้าใสซื่อเลยไอ้เหี้ย! ไอ้หมอลามก ไอ้บ้ากาม&%*@#¢$£&#@..ยัง ยังจะยิ้มอีก! โอ้ยยย ผมจะบ้าตาย

 

คุณ...เลือด???? อะไร?????

 

ห้ะ!!! ไหนน โอ้ยไม่ตูดกู!!!~~มันหันหลังไปดูก็พบเลือดที่ซึมออกมา ...เจ็บ...

 

เดี๋ยวผมทำแผลให้ยังมีหน้ามพูดอีกนะมึง!

 

ไม่ต้องพูดเลยมึงอะ! โอ้ย!” มันดึงผมหามันแล้วจับผมหันหลังให้ ท่าล่อแหลมมากครับ

 

อย่าดื้อสิครับสายตามัน...เหมือนห่วงผมเลย แล้วมันก็จัดการไปหากล่องปฐมพยาบาลมา วุ่นวายกับก้นผมไม่หยุด -///-

 

อ๊ะ...เบาๆ อูยย เจ็บ...อือออ อะขอถอนคำพูดที่บอกมันห่วง ไม่น่าใช่ครับ ใส่มาเต็มแรงไม่ยั้งเลยครับ

นิ่งๆสิครับ ผมจะทำเบาๆเบาพ่องมึง!!! เช็ดถลอกหมดละมั้งเนี่ย

 

เออเร็วๆสิวะ! กูจะไม่ไว้แล้วเนี่ย!...อะ อืมม โอ้ยย เหี้ย!!!เริ่มหวิวๆแล้วครับ เจ็บก็เจ็บ เมื่อไหล่จะทายา

 

ขอโทษครับแล้วมันก็เริ่มทายาให้ผม มันเย็นๆแสบๆ และที่สำคัญ มือมันหนัก!!

แค่ทายามึงทำกูเจ็บมากนะสัส!!

 

ถึงเจ็บ แต่ผมว่าคุณชอบนะครับ ทำหน้าซะ... อะ ไอ้...

 

อะไรมึง!! หุบปากไป ไอ้หมอ!!! >//[]\\< แล้วผมจะเขินมันทำไมเนี่ย! อันตรายต่อหัวใจกูจริง!

 

            แล้วมันก็ทำแผลให้ผมเสร็จมีหมออยู่ด้วยก็ดีเหมือนกันนะครับ ไม่ต้องไปหาหมอแถมไม่เปลืองตังด้วย แล้วผมก็ไล่มันไปใส่เสื้อผ้า ก็เล่นร่อนจ้อนแบบนั้นตลอดเลยสิครับ คือ หุ่นมันดีมากครับ -..- มันพาผมไปล้างตัวกับคราบต่างๆ จนสะอาด ...ผมกับมันก็คุยกันปกติ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ผมคิดได้ว่าผมคงเสร็จมันไปแล้วจริงๆ

            แล้วมันก็ได้มาจับโทรศัพท์ตัวเอง แจ้งเตือนเฟสกับไลน์เยอะมากพวกกลุ่มเพื่อนๆทั้งนั้น 10สายจากได้ แชมป์ มีไรหรือเปล่าว่า ตั้งแต่ 9:30 น. ตอนนี้จะเที่ยงแล้วเนี่ย ผมโทรกลับไปหามันดีกว่า ระหว่างที่รอไอ้หมอทำของกิน

 

ตื้นนนนนนน ตื้นนนน

[ไอ้เหี้ยโซ่ กว่าจะโทรมานะมึง รู้มั้ยทำคนอื่นเดือดร้อนไปทั่วอะสัส!!! แล้วเนื่อยเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!!] อะไรวะ กูงง

 

เหี้ยไรวะ เล่าดิ๊ผมบอกมัน

 

[ก็ที่มึงหยุดเรียนไป 1 อาทิตย์ มึงไม่ได้ทำเรื่องไว้ไงสัส พ่อแม่มึงอะ เขาไม่รู้ว่ามึงหายไปไหน จะให้มึงหมดสิทธิ์สอบอะสัส อาจารย์แม่บอก แถมในคณะอีกว่ะ ปี4แมร่งจะเอาเรื่องที่ทิ้งน้องๆ] อะไรนักหนาอีกวะกู!

 

ไม่ว่ะ กูก็ลืมกูบอกเขาว่าจะทำเอง เชี้ยละ!”

 

[เออกูบอกอาจารย์แม่ไว้ แกบอกมึงต้องเอาใบรับรองแพทย์มา หลักฐานทั้งหมดเขาถึงช่วยมึงได้ เฮียก็บอก พวกขะเม่นมึงแมร่งเยอะ พวกปี4 อะ เฮียแมร่งเชื่อกูช่วยอยู่ แต่ไอ้เหี้ยบางตัวนี่สิ ปัญหาใหญ่ จะยื่นเรื่องให้คณะบดี แมร่งทำเป็นเรื่องใหญ่ไอ้สัส พวกกูก็วิ่งวุ่นช่วยมึงอยู่เวรแต่เช้าเลยสัส!] แมร่ง อะไรวะ ปี4? พวกเหี้ยนั่นแน่เลย จ้องจะเอาเรื่องผมตลอด

 

ได้ๆ เดี๋ยว พรุ่งนี้กูเข้าไป บอกอาจารย์แม่ไว้ให้ด้วย เรื่องเฮียด้วย โทษว่ะที่พวกมึงแมร่งมาเดือดร้อน ปี4สั่งโทษพวกมึงเปล่าวะผมถามมัน

 

[ไม่เหลืออะสัส! ทำพวกกูขายหน้าด้วยไอ้พวกเหี้ยนั่น เฮียติดธุระก็ไม่ได้มาช่วยพวกกู โดนน่วมเลยพวกกู เขาจับได้ว่ากูไปแดกเมื่อคืนอีก ลงทาแมร่งต่อหน้าปี1 อายชิบหาย] พวกแมร่งชอบหาเรื่องตลอดว่ะ

 

เออๆ บอกขอโทษพวกมันด้วย เดี๋ยวกูจัดการเอง แมร่งมีแต่เรื่องว่ะ

 

[แค่นี้นะมึง พวกกูแมร่งยังไม่ได้แดกห่าไรเลยแต่เช้า แดกข้าวก่อน] มันบอกผม สงสารพวกมันจังเลย

 

เออๆแล้วผมก็ตัดสายไป

 

 

 ต้องไปขอใบรับรองแพทย์กับเอกาสารเข้ารักษาสินะ เออ ไอ้คินไง มันต้องช่วยผมได้แน่!!!     ไม่รู้ว่าผมจะโดนเล่นถึงออกจากการเป็นเฮดว๊ากหรือเปล่า ทำหน้าที่ไม่ดี อีกเดี๋ยวก็จะรับน้องละ มีแต่เรื่องว่ะ เฮ้ออออออ

 

 

**************50%***************

 

 

"เป็นอะไร แล้วเมื่อกี้คุยกับใคร" ไอ้หมอมันถามผม

 

"เพื่อน พอดีมีเรื่องนิดหน่อย" 

 

"บอกผมได้มั้ย" ผมหันไปมองหน้ามันแล้วพยักหน้าให้มันก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้มันฟัง

 

"คุณไม่ต้องกังวนผมจะช่วยคุณเอง เรื่องแค่นี้" มึงนี่ดีกับกูจริงๆ

 

"ขอบใจว่ะ" ผมยิ้มให้มัน มันก็ยิ้มให้ผม เริ่มรู้สึกเขินๆละ 

 

"แล้วพรุ่งนี้จะไปไหวหรอ" ทำไมจะไม่ไหวนี่ใคร"ก็คุณยังเดินขัดๆอยู่เลย สงสัยผมทำหนักไปหน่อย" อะไอ้! 

 

ผมได้แต่ชี้หน้าจะด่ามันก็ไม่รู้จะเอาคำอะไรมาด่า ตอนนี้ทั้งอับอายและเขินไปหมด  โอ้ยยยย กูโดนมันเสียบๆๆๆ!!! แต่ก็...เฮ้ยๆๆ ไม่เว้ยกูแมนๆโดนครั้งเดียวจิ๊บๆ  

 

"ฮ่าๆ ผมไปหาอะไรให้คุณทานดีกว่า" มันขำแล้วก็พูดยิ้มๆ 

 

"เออไปเลยไป หิวแล้ว!" แล้วผมก็เอาหมอนปาใส่หลังมัน

 

"หึหึ สงสัยจะโมโหหิว" ไอ้นี่หนิ ! 

 

หลังจากมันเดินออกไป ผมก็มาคิดทบทวนทุกอย่าง ทำไมผมกับมันถึงมาสนิทจน...กันได้เนี่ย งงกับตัวเอง ทำไมถึงทำตัวไม่ถูกเวลาทำทำอะไรให้หรืออ่อนโยนใส่ ทำไมมันต้องใจดีกับผมด้วย หรือมันใจดีแบบนี้กับทุกคน? เฮ้อ แล้วทำไมช่วงนี้มีแต่เรื่อง ผมก็เจ็บตัวบ่อยๆ แถมที่สำคัญสุด พรุ่งนี้ผมต้องเจอศึกหนักที่มหาลัยอีก พวกปี4ที่เกลียดขี้หน้าผมเล่นผมแน่ เฮ้ออ เกิดเป็นไอ้โซ่ทำไมดวงซวยงี้วะ กูเนี่ย!? จะว่าไปเรื่องไอ้คิว มันคงไม่เลิกลาง่ายๆ

 

เมื่อก่อนนี้ ไอ้คิวมันดีกับผมมากเลยทำไมนะถึงกลายมาเป็นแบบนี้นะ

 

11ปีที่แล้ว...

 

"โซ่! โซ่! " เสียงหนุ่มน้อยหน้าตาดีผมสีบอนเงินตะโกนเรียกหนุ่มน้อยอีกคนที่หน้าตาน่ารักผมสีดำ ของอีกฟากของสะพานในสวน

 

"คิวเรียกเค้ามีอะไรหรอ" โซ่กำลังวิ่งมาหาคิวแล้วยิ้มตาหยีให้ สำหรับคิวมันเป็นภาพที่น่ารักมาก และแล้วเด็กน้อยก็สะดุดล้ม

 

ตุบ!? แง!!!!?

 

"เฮ้ย!?" 

 

"แงงง ฮืออออ อึก อืออ คะ คิววว!!! แงงง เค้าเจ็บ ฮืออออออ อะ " คิวดึงให้โซ่ลุกขึ้นแล้วสำรวจตามตัวของโซ่ขณะที่โซ่ร้องไปกำเสื้อคิวแน่นไป 

 

"เดี๋ยวดูให้ ยืนดีๆสิ" คิวดุโซ่นิดหน่อยก่อนจะสำรวจเรื่อยๆ

 

"ฮือออ อึก ก็เค้าเจ็บอะ!! แงงงง คิวดุเค้าทำไมม ฮืออออ ปึกปึกปึก!?" โซ่ร้องไปด้วยทุบคิวไปด้วย เพราะตัวเขาเจ็บแล้วคิวยังดุเขาอีก

 

"ก็จะรีบวิ่งทำไม บอกหลายครั้งแล้วให้ระวังตัวเนี่ย" คิวดุโซ่พร้อมหน้านิ่วคิ้วขมวด เขาไม่พบบาดแผลร้ายแรงอะไร นอกจากแผลถลอกเล็กน้อยที่้เข่าของคนข้างหน้า

 

"แงงง จะดุเค้าทำไม!!! ฮือออ อึก อืออออ คิวดุเค้า! เค้าโกรธ ฮือออออ" แล้วโซ่ก็วิ่งหนีไป 

 

คิวได้แต่มองเอือมๆแล้วตามไปทำแผลให้ แล้งง้อไอ้ตัวเล็กที่วิ่งหนีไป..

 

โอ้ยยย ตลกตัวเองชิบหาย กูงี่เง่ามากตอนเด็กๆ555 ไอ้คิวมันอายุมากกว่าผม ปี2ปี มันดูแลผมตั้งแต่เด็กจนผมอยู่ ม.ปลาย แล้วหลังจากนั้นผมกับมันก็แตกกัน..

 

ก๊อกๆๆ!?

 

"เฮ้ย! ตกใจหมด " ไอ้คินครับ มันยืนหน้าประตูแล้วมองผมอยู่

 

"เป็นอะไรครับ นั่งเหม่อเชียว เห็นคุณยิ้มด้วยนึกถึงใครหรอครับ" 

 

"เรื่องของกู พูดมากว่ะมึงอะ ไปๆกูหิวแล้ว" แล้วผมก็เดินนำมันออกไปหาอะไรกิน

 

ผมจัดการอาหารที่อยู่ตรงหน้าเรียบภายใน15นาที โดยไม่สนใจไอ้คนที่นั่งตรงข้าม ไม่รู้ว่าได้กินบ้างหรือเปล่า แต่ไม่ตักเองมัวแต่ยิ้มอยู่ได้ ช่วยไม่ได้ใครเร็วใครได้555555

 

"เรื่องใบรับรองแพทย์ผมเตรียมเรียบร้อยแล้วนะครับ เย็นนี้ผมจะเข้าไปเอาให้แล้วกัน คุณมีอะไรให้ผมช่วยเพิ่มเติมมั้ยครับ" 

 

"ไม่อะ มึงนี่เร็วจริงๆ"มันแค้ยิ้มๆ ก็จะทำหน้าแปลกๆเหมือนจะถามอะไรแต่ไม่กล้าถามผมอะไรแบบนั้น

 

"มีอะไร จะถามอะไร ถามได้เลย" ผมบอกมันไป มันมองหน้าผมนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยปากออกมา

 

"คือว่า เรื่องที่คุณโดนทำร้ายที่คอนโดคนคนั้นไม่ใช่แค่ขโมยใช่มั้ยครับ" มันเงียบแปบนึงก่อนจะพูดต่อว่า " ผมกะจะถามคุณนานแล้วแต่ไม่มีโอกาส" 

 

"คือว่า..." เอาไงดีวะ จะบอกมันดีมั้ย

 

"ไม่เป็นไรครับถ้าคุณยังไม่พร้อมผมไม่เร่งคุณหรอก แต่พร้อมเมื่อไหร่บอกผมนะ ผมรอฟังเสมอ" แล้วมันก็ยิ้มให้ผม

 

ตึก ตึก ตึก...

 

ใจกูเต้นแปลกๆ

 

นี่ผมใจเต้นกับคำพูดมันหรอเนี่ย โอ้ยยผมเริ่มไม่ไหวกับตัวเองแล้ว นี่ผมเป็นอะไรเนี่ย!!!?

 

"อะ อืม" 

 

Rrrrrrr

 

โทรศัพท์มันดังขึ้น ก่อนที่มันจะเดินออกไปคุยที่ระเบียง

 

"คุยตรงนี้ก็ได้ปะวะ ชิ! "

 

ไม่นานมันก็เดินเข้ามาหาผมก่อนจะบอกกับผมว่า

 

"คือผมมีธุระด่วน ขอไปทำธุระเดี๋ยวนะครับ แล้วจะเลยเข้าไปโรงพยาบาล กลับมาก็เย็นๆ ถ้าผมกลับมาไม่ทันข้าวเย็นทานก่อนนะครับ มีอาหารแช่แข็งในตู้เย็น เวฟทานไปก่อน" ผมพยักหน้าตอบมัน มันยิ้มก่อนจะหยิยกุญแจรถแล้วเดินออกไป

 

"พึ่ง บ่ายโมง 40 ทำอะไรดีน้า " ผมเดินสำรวจรอบๆห้องของไอ้คินไปทั่ว ก็สนุกดีครับเจอความลับมันมากมาย

 

มันเจ้าระเบียบมาก สะอาดโคตรๆ ตัดภาพมาที่ผมโคตรสกปรก555 ผมเดินไปดูห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องครัว ระเบียง สุดท้ายมาจบอยู่ที่หน้าห้องส่วนตัวมัน แอบดูซักนิดไม่เป็นอะไรหรอก มันจะมาอยู่ห้องผมได้เลย 

 

แอ๊ด....

 

"วู้วว สวยแฮะ สะอาดด้วย " ผมเดินไปหยิบนู่นนี่เล่นไปทั่ว จนสายตาไปสะดุดกับอะไรซักอย่างที่โผล่ออกมานิดๆหลังหนังสือมากมายบนชั้นหนังสือที่วางเรียงไว้  ผมเดินเข้าไปหยิบมันออกมา 

 

เฮ้ย!!!!?

 

นี่มันรูปผมนี่หว่า!! 10รูปได้ มีตอนผมเด็กยันโต มันไปเอามาจากไหน โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย เชี่ยยยยย!!! นี่มันรูปกูแก้ผ้าอาบน้ำตอนเด็กๆ ม่ายยย มังกรน้อยของพี่!!!!!

 

 หืม พอผมพลิกรูปมาด้านหลังเท่านั้นแหละ มีข้อความกำกับไว้ทุกใบเลยครับ ใบที่ผมแก้ผ้าอาบน้ำตอนเด็ก มันเขียนว่า

 

 'น่ารักแต่เด็ก อืม..ไอ้นั่นก็เล็ก'

 

 เฮ้ย! มันหยามผมสุดดด เด็กๆก็ต้องเล็กเปล่าวะ คงไม่ใหญ่เท่าแขนหรอก ไอ้ห่า!!

 

อะไรอีกเนี่ย อันนี้รูปผมตอนไปเที่ยวทะเลตอนปี1 หืมม ... ' รอยยิ้มนี้  ไม่อยากให้ใครเห็น หวงจัง'

 

เชี่ย...ไหงกูเขินวะ -///-!!?

 

100%

 

 

 

 

 

TBC.

 

ขอโทษทุกคนที่หายไปนานมากก เค้ากลับมาแล้วน้าาาา 

 

ความคิดเห็น