facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 42 ปัญหาที่ต้องสะสาง

ชื่อตอน : Chapter 42 ปัญหาที่ต้องสะสาง

คำค้น : วิศวะหน้าโหดโหมดความรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 682

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2564 13:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 42 ปัญหาที่ต้องสะสาง
แบบอักษร

 

 

“อย่ามีเรื่องกันเลยนะคะพี่คิง” ฉันยึดแขนของพี่คิงเอาไว้แน่นไม่อยากให้พวกเขาต่อยตีกันอีก ยิ่งในสถานศึกษายิ่งไม่ควรเพราะเรื่องถึงอาจารย์โดนพักการเรียนแน่ๆ 

 

“ครับ” พวกเขาจ้องหน้ากันนิ่งๆ อย่างลองเชิงแล้วพี่คิงก็เป็นฝ่ายดึงแขนพาฉันเดินไปในโรงอาหาร 

 

คนในโรงอาหารไม่หนาแน่นมากเพราะนักศึกษาส่วนใหญ่ที่มาร่วมกิจกรรมได้รับข้าวแจกจากงบประมาณของสโมสรคณะกันแต่ยังมีร้านอาหารเปิดอยู่สองสามร้าน 

 

“น้ำผึ้งนั่งรออยู่โต๊ะนี้ชุดเดินยากเดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้เอง” ว่าแล้วร่างสูงก็เดินจากไปเลย 

 

ในระหว่างที่พี่คิงไปซื้อข้าวให้ฉันก็เลยนั่งดูรูปในโทรศัพท์ที่ถ่ายเอาไว้ เกือบลืมบอกวันนี้พี่คิงเอากล้องเลนส์มาถ่ายรูปให้ฉันด้วยแต่ยังไม่ได้ขอรูปจากเขาที คิดว่าคงต้องเป็นหลังจากจบงานค่อยให้เขาส่งให้ในอีเมล 

 

“มาแล้วครับ กินเยอะๆ กว่าจะได้กับไปพักอีกตั้งสามชั่วโมงเติมพลังเข้าไปเยอะๆ จะได้มีแรง” ฉันยิ้มให้เขาจัดการตักข้าวมันไก่ที่อยากกินข้าวปากคำโตเคี้ยวอย่างมีความสุข 

 

“เอ่อพี่คิงถ้ากลับคอนโดแล้วส่งรูปให้น้ำผึ้งด้วยนะในกล้องพี่อ่ะ” พี่คิงกำลังตักข้าวมันไก่ของเขากินเหมือนกันเงยหน้ามาพยักหน้าให้ฉัน 

 

“ได้ครับจะแต่งให้ด้วยรับรองน้ำผึ้งจะอ้อนให้พี่ถ่ายรูปให้ปล่อยๆ เชียวล่ะ” ฉันเป็นผู้หญิงที่จะเรียกว่าแปลกได้ไหมเพราะไม่ชอบให้ถ่ายรูปตัวเอง ถ้าไม่ได้มีงานสำคัญอย่างเช่นวันนี้ถึงจะมีรูปถ่ายอัพลงแอปพลิเคชันโซเชียลต่างๆ 

 

“โหใจดีจังเลย วันนี้ทั้งตื่นมารับพามาแต่งหน้าตั้งแต่ตีสามแล้วยังจะอาสาแต่งรูปให้อีกด้วย ทำดีหวังผลหรือเปล่าเนี้ยพี่คิง” ฉันแซวเขาแล้วยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีถึงจะพึ่งไปเต้นกลางแดดที่โคตรร้อนแต่พอเสร็จยังมีคนตัวสูงคอยเทคแคร์ให้ตลอดเวลามันก็อดปลื้มไม่ได้จากผู้ชายปากจัดวันนั้นสู่ผู้ชายที่ดูใส่ใจดูแลฉันดีมากในวันนี้ใครจะคิด 

 

“เอาจริงก็หวังแหละว่ะ” พี่คิงมองฉันอย่างต้องการสื่อความหมายจนรู้สึกว่าอุณหภูมิบนใบหน้าสูงขึ้นจนร้อนผ่าว 

 

“หวังอะไร น้ำผึ้งไม่มีเงินให้พี่คิงหลอกนะรอน้ำผึ้งเรียนจบอีกสี่ปีแล้วจะทำงานเอาเงินมาคืนนะ” ไม่รู้เพราะหมั่นไส้ฉันหรืออะไรพี่คิงเขกหัวฉันไปหนึ่งดอกแล้วพูดว่า 

 

“ไม่ได้หวังเงินของเราไหม พี่หวังว่าน้ำผึ้งจะยอมคืนดีกลับมาเป็นแฟนกันอีกครั้งนะครับ” ช้อนที่กำลังตักข้าวมันไก่ร่วงลงใส่โต๊ะเสียงดังตกใจจนลนลานหยิบช้อนวางไว้ในจานแทบไม่ทัน 

 

“ว่าไงครับ” ไม่ชินเลยกับโทนเสียงแบบนี้ของพี่คิง 

 

“กะก็อยู่ด้วยกันทุกวันขนาดนี้ไม่เรียกว่าคืนดีกันแล้วเหรอพี่คิง!” เดี๋ยวนี่จะพูดเสียงดังประกาศให้คนทั้งโรงอาหารรู้เลยไหมน้ำผึ้ง ไม่ได้ด่าพี่คิงนะด่าตัวเองนี่แหละ 

 

“พูดจริงนะน้ำผึ้ง” พี่คิงยื่นมือมาลูบหัวฉันโยกไปมาเบา 

 

“จริงให้อภัยก็ได้ กินข้าวกันเถอะพี่คิงจะได้กลับไปชุ่มคณะเดี๋ยวพวกเจ้ๆ โทรตามจะไม่ได้กินอุตส่าห์เดินมากินตั้งไกล” 

 

“ครับแฟนที่รัก” ไม่ชินบอกเลยทำยังไงก็ไม่ชินกับการถูกพูดหวานแนวนี้ของไอ้พี่คิง 

 

ผลการแข่งเชียร์หลีดเดอร์เป็นไปตามที่ฉันและทุกคนในคณะคาดหวังเอาไว้ปีนี้เป็นปีแรกที่คณะพยาบาลได้ชนะเลิศอันดับหนึ่งหลังจากไม่ได้รางวัลมาเจ็ดปีเต็มแล้ว เจ้นัทตี้ยิ้มหน้าบานไม่หุบในฐานะประธานชมรมของปีนี้ หลังจากประกาศผลและร่วมแสดงความยินดีจบลงพวกรุ่นพี่นัดให้ไปเลี้ยงฉลองกันต่อที่ร้านหมูกระทะหน้ามอ ฉันเลยบอกให้พี่คิงกลับไปพักก่อนเพราะเขามาดูแลฉันตั้งแต่ตีสามจนจะสี่โมงเย็นควรกลับคอนโดได้แล้ว ทีแรกเขาทำท่าจะไม่ไปแต่เพื่อนที่ทำโปรเจกจบกับเขาโทรมาตามให้ไปดูงานที่ต้องแก้ด่วนเขาเลยจำต้องไป ส่วนฉันหลังฉลองเจ้ขนมผิงกับเจ้นัทตี้จะไปส่งที่หอพักเช่นเดิมเขาเลยวางใจแล้วกลับไปก่อน 

 

………………………..ขอกำลังใจให้ไรต์โดยช่วยกดหัวใจและคอมเมนต์ด้วยนะคะ………………… 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว