ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 เจอกันครั้งแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 เจอกันครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2559 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 เจอกันครั้งแรก
แบบอักษร

ตอนที่ 6 เจอกันครั้งแรก

โดโรเรสให้คนเตรียมห้องนอนให้กับเอเดรียน่า ห้องของเอเดรียน่าอยู่ติดกับห้องของฟรานเชสโก้

“คุณแม่ค่ะ แน่ใจเหรอค่ะว่าจะทำแบบนี้” ติน่าเดินเข้ามาหาโดโรเรสในห้องนอนที่เตรียมไว้ให้กับเอเดรียน่า

“...”โดโรเรสยิ้มอย่างคนมีแผนการ “กว่าแม่จะได้ตัวผู้หญิงคนนี้มาไม่ใช่เรื่องง่ายนะลูก”

“แล้วพี่ฟรานจะยอมเหรอค่ะแม่ ถ้าพี่รู้ต้องโวยวายแน่เลย” ฟาติน่าบอกด้วยความกังวล

“รอดูไปก่อนแล้วกันอย่างเพิ่งสรุปอะไรไปก่อน”

***************

ในช่วงเวลาสามวัน เอเดรียน่าใช้เวลาช่วงที่เหลือก่อนจะทำงานเรียนรู้เรื่องกายภาพ ด้วยสมองที่ฉลาดแบบเธอ แค่ไม่นานก็สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว

อดัมและเอเดรียน่าเดินทางมาที่บ้านของฟรานเชสโก้  โดโรเรสได้ออกมายืนต้อนรับสองพ่อลูก

“สวัสดีครับ คุณโดโรเรส นี่เอเดรียน่าลูกสาวผม” อดัมแนะนำเอเดรียน่าให้โดโรเรสรู้จัก

“สวัสดีค่ะ”เอเดรียน่าทักทายโดโรเรส แต่ก็ต้องแปลกใจ ก็ผู้หญิงคนนี้ที่เธอเจอสนามบินตอนที่เธอกำลังจะเป็นลม

“อ้าว...หนูนั้นเองป้าก็นึกว่าใคร” โดโรเรสดีใจที่เจอเธอีกครั้ง

ส่วนอดัมก็แปลกใจว่าทำไมทั้งสองคนถึงทำท่าราวกับรู้จักกัน

“ฉันเคยเจอหนูเอเดรียน่าที่สนามบินนะค่ะ” โดโรเรสบอกอดัม

“เข้าบ้านกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวดิฉันให้สาวใช้ยกกระเป๋าหนูเอเดรียน่าไปข้างใน” โดโรเรสรีบพาเอเดรียน่าเดินเข้าไปข้างใน

ทางด้านฟรานเชสโก้นั่งรออยู่ในห้องรับแขก โดยมีฟาติน่าและแฟรงคลิน นั่งอยู่ด้วย

“เชอะ ดูแม่เอาอกเอาใจยัยนั้นเสียจริง” ฟรานเชสโก้รู้สึกไม่ชอบใจที่แม่เอาอกเอาใจผู้หญิงคนนั้น

“...” ฟาติน่าได้แต่สายหัวยิ้มให้พี่ชายตัวเอง

ส่วนแฟรงคลิน นั่งยิ้มดีใจจะได้เจอมามี๊

“สวัสดีครับ โค้ช” ฟรานเชสโก้กล่าวทักอดัมเมื่อเห็นอดัมเดินเข้ามา

“เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย” อดัมถาม

“สบายดีครับ” สายตาของฟรานเชสโก้มองไปทีเอเดรียน่า นี่เธอไปหลบอยู่ไหนมาเนี่ย สวยขนาดนี้ทำไมฉันไม่เคยเห็นฟรานเชสโก้มองสำรวจเอเดรียน่าแต่ก็ยังทำเก๊กอยู่

“สวัสดีค่ะ ดิฉันเอเดรียน่าค่ะ” เอเดรียน่าแนะนำตัวเอง

“มามี๊ มามี๊” แฟรงคลินวิ่งเข้าไปกอดขาเอเดรียน่า ทุกคนในห้องต่างก็ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

“แฟรงค์ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่มามี๊นะลูก” ฟรานเชสโก้บอกลูกชาย

“ไม่จริงแด๊ดดี้โกหก ตอนเช้าแด๊ดดี้บอกว่าจะมามี๊กลับมาอยู่กับเรา” แฟรงคลินที่ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

“เอ่อ...”ฟรานเชสโก้หันไปมองหน้าแฟรงคลินแล้วนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าก่อนตื่นนอน

ฟรานเชสโก้นึกถึงเรื่องราว เมื่อเช้าที่ลูกชายของเขาเข้าไปในห้องนอนปลุกเขาตื่น

“แด๊ดดี้ ตื่นเร็ว ตื่น ๆ” แฟรงคลินขึ้นมาบนเตียงปลุกพ่อให้ตื่นนอน

“มาปลุกแด๊ดดี้แต่เช้าเลย มีอะไรเหรอแฟรงค์” ฟรานเชสโก้ลุกนั่งด้วยอาการงัวเงีย

“วันนี้มามี๊ จะย้ายมาอยู่กับเราใช่มั้ยคับ”

“ใช่” ฟรานเชสโก้ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง “แต่แด๊ดดี้ขอนอนต่อสักหน่อยนะ แฟรงค์ลงไปหาคุณย่าก่อนแล้วกัน”

งานเข้าแล้วไงฟรานเชสโก้มองหน้าลูกชายที่กอดขาเอเดรียน่าไว้แน่น ตาเริ่มแดง น้ำตาเริ่มคลอเอาไงดีแฟรงค์จะร้องไห้แล้วด้วย

เอเดรียน่ามองหน้าฟรานเชสโก้แล้วหันไปมองหน้าอดัม อดัมจึงพยักหน้าให้เบา ๆ ราวกับบอกว่าให้รับเป็นแม่เด็กไปก่อน

เอเดรียน่าจึงตัดสินใจย่อตัวลงไปอุ้มแฟรงคลินขึ้นมาแนบกับอก คงคิดถึงแม่มากสินะ ฉันก็คิดถึงแม่เหมือนกันเอเดรียน่ารู้สึกสงสารแฟรงคลิน

“แฟรงค์เป็นเด็กดีหรือป่าวครับ” เอเดรียน่าไล้นิ้วเรียวลงบนแก้มเล็ก ๆ อย่างทะนุถนอม แววตาของแฟรงคลินบ่งบอกกับเธอว่าโห้ยหาเธอมากแค่ไหน เอเดรียนน่าจึงโอบกระชับแฟรงคลินให้แน่นกว่าเดิม

“มามี๊ แฟรงค์ถึงมามี๊ มามี๊อย่าจากแฟรงค์ไปอีกนะ” แฟรงคลินกอดคอเอเดรียน่าร้องไห้ มือบาง ๆ ของเอเดรียน่าลูบหลังแฟรงคลินเบา ๆ เพื่อให้หยุดร้องไห้

การกระทำของเอเดรียน่าอยู่ในสายตาของ โดโรเรสที่มองมาอย่างพอใจ

“นั่งลงคุยกันก่อนดีกว่านะค่ะ” ฟาติน่าเอ่ย

เอเดรียน่านั่งบนโซฟาโดยบนตักมีแฟรงคลิน คลอเคลียเธอ ไม่ยอมให้เธอไปไหน เอเดรียน่าใช้นิ้วเรียวเช็ดน้ำตาให้กับแฟรงคลิน

“มามี๊จะไม่ไปไหนแล้วใช่มั้ย จะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่มั้ย” เอเดรียน่านิ่งเงียบ สายตาของเธอมองไปยังพ่อของเธอ โดยสงสายตาลำบากใจเพ่อให้ผู้เป็นพ่อรับรู้ แต่เหมือนว่าพ่อของเธอจะนิ่งเฉย

ฟรานเชสโก้เองก็จ้องเธออย่างไม่วางสายตา แต่จะพูดอะไรออกไปก็กลัวลูกจะเสียใจเพราะแฟรงคลินยังเล็กมาก

ส่วนโดโรเรสนั้นมองด้วยสายตาที่ยินดี ตอนนี้แผนการของเธอมีหลานชายเข้ามาช่วยด้วย ยิ่งทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

“แฟรงค์ครับ ย่าว่าเดี๋ยวแฟรงค์ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ ดูสิร้องไห้จนไม่หล่อแล้วนะ” โดโรเรสพูดขึ้นเพื่อที่จะให้ผู้ใหญ่คุยกัน “ติน่า พาแฟรงค์ไปล้างหน้าล้างตาสิลูก” โดโรเรส บอก

“ไม่เอา แฟรงค์จะอยู่กับมามี๊” เด็กชายไม่ยอมไปเพราะกลัวว่ากลับมาแล้วจะไม่เจอแม่อีก

“แฟรงค์ครับ ไปล้างหน้าก่อนนะครับ” เอเดรียน่าบอก

“แฟรงค์กลัวถ้ากลับมาแล้วไม่เจอมามี๊”

“...”เอเดรียน่าเงียบพูดไม่ออก

“มามี๊ไม่หายหรอกลูก เดี๋ยวย่าดูให้เองนะ” โดโรเรสบอกหลานชาย

“ก็ได้ครับ” ฟาติน่าพาแฟรงคลินออกไปจากห้อง

หลังจากที่แฟรงคลินออกจากห้องไปก็เหลือ โดโรเรส ฟรานเชสโก้ อดัม และเอเดรียน่า อยู่ในห้อง

“แล้วจะเอายังไงละครับแม่” ฟรานเชสโก้กลุ้มใจเรื่องลูกชาย

“แกก่อเรื่องเองนะ จะให้แม่ช่วยอะไร” โดโรเรสพูดแบบไม่แคร์ ในใจอยากแกล้งพ่อลูกชายตัวดีของเธอ

“โธ่ แม่ครับ ช่วยผมหน่อยเถอะ” ฟรานเชสโก้อ้อนวอน

“แน่ใจนะว่าแกจะให้แม่ช่วย” โดโรเรสมองหน้าลูกชาย ฟรานเชสโก้ยักหน้ารับ “ก็เลยตามเลยสิ ไหน ๆ หนูเอเดรียน่าก็ต้องมาอยู่ที่นี่อยู่แล้ว”

“แม่จะให้ยัยนี่มาอยู่ที่บ้านผมเหรอ” ฟรานเชสโก้ตกใจพูดเสียงดังขึ้นมา

“...” เอเดรียน่ามีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ทำอย่างกับฉันอยากอยู่ตายแหละ อดทนไว้เดรียน่า

“แม่ไม่กลัวว่ายัยนี่จะมาจับผมเหรอไง” ฟรานเชสโก้หันหน้าไปทางเอเดรียน่า “ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะอย่าคิดที่จะจับฉันเพื่อหวังจะสบายละ”

“หรือแกจะให้ลูกแกร้องไห้ ก็ได้นะงั้นเดี๋ยวแม่จะไปบอกแฟรงค์ ว่าแกไล่หนูเอเดรียน่ากลับ” โดโรเรสทำท่าจะลุกจากโซฟา

“อย่าครับแม่” ฟรานเชสโก้รีบมือดึงให้โดโรเรสเอาว่ะ เพื่อลูกแค่ไม่นานเองรอแฟรงค์โตกว่านี้อีกหน่อยค่อยบอกความจริง

โดโรเรสต้อนลูกชายจนมุม แอบยิ้มด้วยความพอใจ เสร็จแม่ละพ่อตัวดี

“นี่เธอ !!” ฟรานเชสโก้เรียกเอเดรียน่า

“...”เอเดรียน่าหันมองซ้ายมองขวา

“เธอนั้นแหละไม่ต้องหันไปมองคนอื่น” ฟรานเชสโก้บอกด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก

“ขอโทษนะค่ะ ฉันชื่อ เอเดรียน่า” เอเดรียน่ามองหน้าเขาแบบไม่เกรงกลัว

“เอ่อนั้นแหละ จะเอาไงนั่งทำหน้าเอ๋ออยู่ได้”

“ก็ไม่เอาไงค่ะ”

“นี่เธอ !!” ฟรานเชสโก้เริ่มโมโหเมื่อถูกกวนประสาท เย็นไว้ “คิดจะเล่นตัวเหรอไง ทำไมอยากอัพค่าตัวเหรอไง อาชีพนักกายภาพคงได้เงินน้อยสิท่า”

“ฉันไม่ทำ เชิญนายไปหาคนอื่นทำแทนฉันแล้วกัน” เอเดรียน่าเองก็เริ่มจะทนไม่ไหวกับคำพูดของเขา ผู้ชายอะไรปากเสีย

“เธอคิดว่าฉันไม่มีปัญหาเหรอไง ผู้หญิงคนไหนก็อยากจะมาเป็นแม่ของลูกฉันทั้งนั้นแหละ” ก็จริงอย่างที่เขาบอก มีผู้หญิงมากมายที่อยากจะเป็นแม่ของลูกเขา แต่ผู้หญิงพวกนั้นก็เห็นแก่เงินมากกว่าลูกชายของเขาเสียอีก ขนาดโซเฟียที่คบกันมาหลายปี ยังรังแกลูกของเขาได้แล้วแบบนี้ จะให้เขาไว้ใจผู้หญิงได้ไง

“ถ้าอย่างนั้นเชิญนายไปหาผู้หญิงคนที่นายว่าแล้วกัน ฉันคนหนึ่งละที่ขอบ๊าย” เอเดรียน่ามองหน้าฟรานเชสโก้อย่างสะใจ แน่นอนละอย่างเธอไม่จำเป็นต้องง้อคนแบบเขา “หนูลาก่อนนะค่ะ” เอเดรียน่าหันมาบอกโดโรเรสก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินออกไป

“ปล่อยเธอไปครับแม่” โดโรเรสกับอดัมพยายามจะห้าม แต่ก็ถูกฟรานเชสโก้ขัดขึ้น “ไม่เห็นต้องง้อเลย นึกว่าเธอแน่มาจากไหนให้ฉันง้อเธอให้มาเป็นแม่ของลูกฉัน”

เอเดรียน่าไม่สนใจในสิง่ที่เขาพูด เธอเดินไปอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยิ่งทำให้ฟรานเชสก็โมโห

“มามี๊ จะไปไหน” แฟรงคลินวิ่งลงมาจากบันได เมื่อเห็นเอเดรียน่ากำลังถือกระเป๋าเดินออกมาจากห้อง

“ฮือๆ ฮือ” แฟรงคลินวิ่งเข้ามากอดขาเอเดรียน่าร้องไห้นัก ทำให้ทุกคนในห้องต้องออกมาดู

ฟรานเชสโก้เมื่อเห็นลูกชายร้องไห้ ก็เดินเข้าไปแกะมือลูกชายออกจากขาของเอเดรียน่า แต่ยิ่งทำให้แฟรงคลินกอดขาเอเดรียน่าแน่นกว่าเดิม

“ปล่อยขาเธอ แฟรงค์ เธอจะไปก็ปล่อยเธอไป” ฟรานเชสโก้บอกลูกชาย

“ไม่ปล่อย แด๊ดดี้ใจร้าย ไล่มามี๊ใช่มั้ย” แฟรงคลินยิ่งร้องไห้นักกว่าเดิม

“...” ฟรานเชสโก้เริ่มแพ้น้ำตาลูกชาย เขาคงไม่สามารถเห็นลูกชายเขาเสียใจไปมากว่านี้ไม่ได้ “แฟรงค์ เดี๋ยวแด๊ดดี้ของคุยกับมามี๊แป๊บนึงนะ”

“ไม่เอา เดี๋ยวแด๊ดดี้ไล่มามี๊อีก” เด็กชายไม่ยอมปล่อยขาเอเดรียน่า

“แฟรงค์ ครับอย่าดื้อนะ เป็นเด็กดีต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่นะครับ” เอเดรียน่าย่อตัวลง เช็ดน้ำตาให้เด็กชาย แล้วโอบกอดเด็กชายไว้

“มาอยู่กับย่าก่อนนะ เดี๋ยวให้แด๊ดดี้กับมามี๊ปรับความเข้าใจกันก่อนนะ” โดโรเรสพาแฟรงคลินเข้ามานั่งโซฟาในห้อง พร้อมทุกคน ยกเว้นฟรานเชสโก้และเอเดรียน่า ที่ยืนจ้องหน้ากันอยู่หน้าห้อง

“เธอจะเอายังไงว่ามา” ฟรานเชสโก้เริ่มพูดขึ้น

“ฉันไม่รับงานนี้” เอเดรียน่าทำท่าจะเดินออกไป

“ไม่ได้เธอต้องมาเป็นแม่ของลูกฉัน” ฟรานเชสโก้ ดึงแขนเอเดรียน่าจนตัวเธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา หน้าของเธออยู่ห่างจากเขาแค่นิดเดียว ทั้งสองสบตากันใบหน้าของหญิงสาวเริ่มแดงระเรื่อ ผู้หญิงบ้าอะไร ยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งน่าจับปล้ำชะมัด เขารีบปรับอารมณ์ตัวเองไม่ให้ปล่อยใจไปกับเธอ “ฉันหมายถึงเป็นแม่ของแฟรงคลินนะ”

“นี่คือคำขอร้องใช่มั้ย” เอเดรียน่าก็รีบปรับอารมณ์ของตัวเอง “ถ้าอยากให้ฉันทำละก็ ไหนลองพูดกับฉันเพราะ ๆ สิเผื่อฉันจะเปลี่ยนใจอยากทำ”

“นี่เธอ! มันจะมากไปแล้วนะ” ฟรานเชสโก้เริ่มกลับมาโมโหอีกครั้ง

“งั้นฉันกลับละนะ” เอเดรียน่าทำท่าจะเดินออกไป

“โอเค” ฟรานเชสโก้พยายามสงบสติอารมณ์เดือดของเขา ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมู้หญิงคนนไหนกล้าปฏิเสธเขาแบบนี้เลย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ “เอเดรียน่าครับ ช่วยผมเรื่องลูกหน่อยนะครับ” เขาพยายามกัดฟันพูด

“อือ...ฉันว่ามันดูไม่ค่อยมีความจริงใจเท่าไรนะ” เอเดรียน่ายิ้มอย่างผู้ชนะ “ลองพูดว่าน้องเอเดรียน่าครับ ช่วยเป็นแม่ของแฟรงคลินให้ผมหน่อยนะครับ สิ”

“มันจะมากไปแล้วนะเธอ” เข้าพูดเสียงดังใส่เธอ จนดังไปถึงในห้อง หางตาเขากลับมองเห็นลูกชายที่กำลังหยุดร้องไห้ แต่ยังสะอึกอยู่ พยายามจะวิ่งมาที่เขากับเธอ แต่แม่ของเขารั้งตัวลูกชายเขาไว้

“ถ้าไม่ทำงั้นฉันกลับละนะ” สายตาของเอเดรียน่ามองเข้ามาในห้อง

“น้องเอเดรียน่าครับ ช่วยเป็นแม่ของแฟรงคลินให้ผมหน่อยนะครับ” ฟรานเชสโก้พยายามปรับเสียงให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แค่นี้เองไม่เห็นอยากตรงไหน” เธอจ้องตาเขาแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง โดยทิ้งเขาให้ยืนหัวเสียอยู่หน้าประตู

“มามี๊” แฟรงคลินเข้ามากอดขาเอเดรียน่า

“ไม่ร้องแล้วนะครับเด็กดีของมามี๊” เธอโอบกอดเด็กกชายไว้

“มามี๊จะไม่ไปไหนแล้วใช่มั้ยคับ”

“จ๊ะ มามี๊จะอยู่กับแฟรงค์ที่นี่แหละ ถ้าแฟรงค์เป็นเด็กดีเชื่อฟังมามี๊”

“จริง ๆ นะคับ แฟรงค์จะเป็นเด็กดี” เด็กชายดีใจกอดเธอ หอมแก้มซ้ายแก้มขวา อยู่หลายรอบ

ฟรานเชสโก้ที่เดินตามเข้ามาทีหลังก็มองด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจเท่าไร นี่ขนาดมาวันแรกยังขนาดนี้ แล้วอยู่นานไปจะขนาดไหน เขาเจอคู่ปรับแล้วละ

โดโรเรสและอดัม มองทั้งสองแม่ลูกด้วยสายตาที่พอใจ แผนการนี้สำเร็จแน่

ฟาติน่าเองก็ดีใจไปด้วย ใจจริงเธอก็อยากให้พี่ชายมีคนค่อยดูแลสักที

หลังจากที่คุยกันต่อได้สักพักอดัมก็ขอตัวกลับ โดโรเรสจึงอาสาไปส่งเขาที่รถ

“โค้ชอดัมค่ะ ดิฉันอยากจะให้โค้ชช่วยปิดบังเรื่องที่หนูเอเดรียน่าเป็นลูกสาวโค้ชหน่อยนะค่ะ” โดโรเรสบอก

“อ้าว ทำไมละครับ”

“ดิฉันอยากจะ รู้ว่าพ่อลูกชายตัวดี จะขี้เก๊ก ปากแข็งไปได้นานแค่ไหนนะสิค่ะ” โดโรเรสรู้นิสัยลูกชายเธอดี แค่มองตาเธอก็รู้ว่าครั้งแรกที่ลูกชายเห็นเอเดรียน่า เขารู้สึกยังไง แต่ด้วยความปากเสียของลูกชายบวกกับความปากแข็ง และขี้เก๊ก เลยทำให้เหตุการณ์ออกมาแบบนี้

“ตามใจคุณโดโรเรสแล้วกันครับ ผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”

โดโรเรสมองตามรถของอดัมที่ขับออกไปจากบ้าน

ความคิดเห็น