facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 19 สถานะแฟน 75%

ชื่อตอน : บทที่ 19 สถานะแฟน 75%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 27k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2559 22:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 สถานะแฟน 75%
แบบอักษร

                เสียงกุกกักดังขึ้นค่อยๆปลุกให้หญิงสาวตื่นขึ้นมา แผ่นอกเปลือยที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยประจันอยู่ตรงหน้าพร้อมทั้งขยับขึ้นลงเบาๆไปตามการหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาหลับสนิท วงแขนแกร่งที่รัดแน่นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย พัณณิตาค่อยๆยกแขนข้างที่พาดอยู่บนตัวหล่อนขึ้นแล้วก้าวขาลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ

“ขนตายาวอย่างกับผู้หญิง น่าอิจฉาชะมัด” พัณณิตาก้มลงสำรวจใบหน้าของชายหนุ่ม หนวดเคราที่ได้รับการตกแต่งเป็นอย่างดี ริมฝีปากหนา คิ้วดกเข้มและจมูกโด่งที่รับกันกับใบหน้าคมสไตล์หนุ่มตะวันตก จึงทำให้เขาสามารถไปเป็นนายแบบตามหน้านิตยาสารได้อย่างสบายๆ

“อืม...” ชายหนุ่มที่เธอคิดว่ากำลังหลับอยู่นั้นจู่ๆก็พลันลืมตาขึ้น ดึงแขนเรียวให้เธอล้มลงทาบทับบนตัวของเขา นัยน์ตาสีเทาจ้องมองเธอพลางยิ้มมุมปาก

“คุณตื่นแล้วนี่คะ!” พัณณิตาร้องโวย พยายามดันตัวลุกแต่เขาก็กอดเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ครับ ผมตื่นนานแล้ว” ชายหนุ่มกดจูบลงบนหน้าผากเนียนด้วยความรักใคร่

“ถ้าตื่นนานแล้วก็อย่ามัวแต่โอ้เอ้สิคะ ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว” หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบจุมพิตของเขา

“จะรีบไปไหนล่ะครับ นี่ยังเช้าอยู่เลย” โลเวลล์พูดพลางใช้เท้าตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมทั้งสองร่าง นัวเนียหอมแก้มนุ่มหลายฟอด

“ว้าย! คุณโลเวลล์” หญิงสาวร้องลั่น ทุบแผ่นอกเปลือยของชายหนุ่มแรงๆหลายที

“โอ๊ย! ผมเจ็บนะครับ... ทุบกันมาได้ลงคอ” ชายหนุ่มร้องโอดโอยแสร้งทำเป็นเจ็บปวด จริงๆแล้วเขาไม่รู้สึกระคายผิวเลยซักนิด แรงเท่ามดริจะทำร้ายร่างกายบึกบึนอย่างเขา ไม่มีทาง!

“สมน้ำหน้า จะทุบให้ตายเลย” เมื่อเห็นว่าเขาร้องเจ็บเธอก็ยิ่งได้ใจ ระรัวกำปั้นน้อยๆทุบเขาอีกหลายที โลเวลล์หัวเราะร่าเมื่อเห็นความพยายามของเธอ

“มานี่เลย แรงเยอะนักใช่ไหม” ชายหนุ่มพลิกตัวให้หญิงสาวลงไปนอนอยู่ใต้ร่างโดยมีเขาคล่อมเอาไว้ด้านบน ใช้แขนทั้งสองข้างกักเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ฉกจูบริมฝีปากหวานอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างตื่นตะลึง

“จูบอรุณสวัสดิ์ครับ” โลเวลล์คลี่ยิ้มหวาน ก่อนจะก้มลงจูบหล่อนอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง “ผมรักคุณนะครับที่รัก ต่อจากนี้ผมจะบอกรักคุณทุกเช้า คุณจะได้รู้ว่าผมรักคุณมากขนาดไหน”

“ไม่ต้องบอกรักฉันบ่อยๆก็ได้ค่ะ ได้ยินมากๆแล้วมันรู้สึกเสียวไส้” หญิงสาวหอบหายใจแรงเพราะจุมพิตที่ร้อนแรงจนแทบจะสูบเลือดสูบเนื้อ

“คุณเสียวไส้ แต่ผมเสียวไปทั้งตัวเลยที่รัก งั้นขอจูบอีกซักรอบก็แล้วกันนะครับ” เขาก้มหน้าลงมาหมายจะลิ้มรสความหวานอีกครั้ง

“หยุด! ไม่ต้องเลยค่ะ ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวจะไปทำงานสายนะคะ” พัณณิตาดันให้ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง โลเวลล์หน้างองุ้ม ใบหน้าหล่อบิดเบ้เพราะถูกขัดใจ

                “ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงคะ” หล่อนยกมือเท้าเอว ชักสีหน้าทำให้โลเวลล์รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที

“เปล่าครับ ผมจะรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้แหละ” ชายหนุ่มก้าวลงจากเตียง หยิบผ้าขนหนูที่พับเอาไว้อย่างเรียบร้อยเตรียมเดินเข้าไปอาบน้ำ

“เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารเช้าให้คุณทานนะคะ วันนี้คุณอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า” หล่อนถามเขา

“อืม... อะไรก็ได้ครับ ขอแค่เป็นฝีมือคุณก็พอ ผมคิดถึงอาหารของคุณจะแย่อยู่แล้ว” ตั้งแต่ไปล่องเรือกลับมาเขาก็ได้กินแต่อาหารชืดๆ รสชาติจืดๆเท่านั้น ทำให้ความกระปรี้กระเปร่าในตัวทั้งหมดหายไป

“งั้นมือเช้าฉันจะทำสปาเก็ตตี้ซอสเผ็ดให้คุณทานก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะทำอาหารมื้อใหญ่เลี้ยงคุณเอง” พัณณิตาหยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าชุดหนึ่งเตรียมจะไปอาบน้ำด้วยเช่นกัน

“ได้ครับ ว่าแต่นั่นคุณจะไปอาบน้ำเหรอ ผมขอไปอาบด้วยได้ไหมครับ” เขาเอ่ยพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่งสายตาแพรวพราว

“ฝันไปเถอะค่ะ!” หญิงสาวปิดประตูดังปัง หล่อนได้ยินเสียงหัวเราะดังลอดออกมา

เธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่เนี่ยที่ยอมคบกับผู้ชายอย่างเขา!

 

สาวร่างเพรียวสูงโปร่งเซ็กซี่ในชุดรัดรูปสีน้ำเงินเข้มเดินนวยนาดเข้ามายังตึก ดิมีเทอร์ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกปล่อยพร้อมกับแว่นตาสีชาราคาแพงอันใหญ่ที่หล่อนสวมอยู่นั้นปกปิดไปเกือบครึ่งหนึ่งของใบหน้า กำไลจากคริสตัลเคลื่อนไหวไปตามแรงแกว่งกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ร้องเท้าส้นสูงปรี๊ดทำให้หล่อนเดินเชิดหน้าประหนึ่งนางพญา เธอเดินตรงเข้ามายังจุดประชาสัมพันธ์

“ติดต่อฮันนี่ให้ทีว่าไอรีนมาหา” ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิฟติกสีชมพูกุหลาบราคาแพงทำให้หล่อนดูน่ากัดกิน เรียวแขนขาวผ่องเท้าคางมองหน้าพนักงานประชาสัมพันธ์ด้วยสายตาหยิ่งผยอง

“เออ... ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ ตอนนี้ท่านผู้บริหารมีประชุมบอร์ดในตอนเช้า ไม่สามารถติดต่อให้ได้ในเวลานี้ค่ะ” พนักงานสาวไม่พอใจที่ถูกจ้องมองด้วยสายตาน่ารังเกียจกับการกระทำของหล่อน แต่ก็ต้องอดทนฝืนเอาไว้พร้อมกับพูดจาให้สุภาพมากที่สุด

“ฮึ! เธอไม่รู้รึไงว่าฉันเป็นใคร ต่อให้มีประชุมบ้าบออะไรก็ช่างฉันไม่สน รีบติดต่อให้ฉันเดี๋ยวนี้!” การประชุมพวกนั้นมันจะสำคัญมากกว่าเธออีกหรือ หล่อนพูดอย่างเอาแต่ใจ

“คุณไอรีนใช่ไหมคะ คือทางเราไม่สามารถติดต่อผู้บริหารให้คุณได้ในเวลานี้จริงๆ รบกวนคุณรออีกซักหนึ่งถึงสองชั่วโมงการประชุมก็คงจะเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะคะ ไว้ทางเราจะติดต่อให้นะคะ” พนักงานก้มหัวลงเป็นการขอโทษแท้จริงแล้วเป็นการหลบซ่อนสายตารังเกียจเดียดฉันท์เอาไว้

“ชั่วโมงสองชั่วโมงฉันรอไม่ได้หรอกนะยะ! แล้วพนักงานต่ำๆอย่างแกมีสิทธิอะไรมาเรียกชื่อฉัน” ไอรีนตะคอกใส่พนักงานสาวเสียงดังพลางหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูในกระเป๋าหนังของตนออกมาแล้วกดเบอร์โทรออกทันที แต่รอสายนานเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าคนปลายสายจะกดรับซักที หล่อนยิ่งโมโหฉุนเฉียว กระทืบเท้าปึงปังเดินเข้าไปในลิฟต์

“เดี๋ยวสิคะ! นั่นคุณจะไปไหน” พนักงานรีบถามทันที

“ฉันจะขึ้นไปรอฮันนี่บนเพ้นท์เฮ้าส์ ประชุมเสร็จแล้วรีบติดต่อเขาให้ได้เร็วที่สุด” เรือนร่างเซ็กซี่หายเข้าไปในลิฟต์โดยที่พนักงานร้องห้ามเอาไว้ไม่ทัน

“แต่ว่า ถ้าไม่มีคำสั่งมาจากท่านผู้บริหารใครก็ห้ามขึ้นไป... ” ไม่ทันเสียแล้ว ประชาสัมพันธ์สาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อต้องมารับมือกับคู่ขาที่ทั้งเอาแต่ใจและนิสัยเสียแต่เช้า ถึงแม้เธอจะเคยรับมือกับบรรดาคู่ขาทั้งหลายที่หยิ่งผยองคิดว่าจนจะได้เป็นศรีภรรยาของเจ้าของธุรกิจนับพันล้านในอนาคตมามากหน้าหลายตา แต่เธอก็ไม่เคยเจอคู่ขาคนไหนที่หยิ่งผยองและน่ารังเกียจขนาดนี้มาก่อน

“ต้องรีบแจ้งเรื่องนี้ให้คุณปาสคาลทราบก่อน” หล่อนรีบกดมือถือส่งเมล์ไปหาเลขาคนสนิทของโลเวลล์ทันที

 

ครืดดด ครืดดด

สมาร์ทโฟนเครื่องบางของโลเวลล์สั่นระรัวเป็นรอบที่สิบเพราะมีสายเข้า ชายหนุ่มยกมันขึ้นมามองเห็นเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอก็กดล็อคทันทีโดยไม่สนใจ ปาสคาลเมื่อเห็นเจ้านายไม่ยอมรับสายซักทีก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใครที่โทรมา เลขาหนุ่มแอบส่ายหน้าอย่างเอือมระอา พลางคิดในใจว่าผู้หญิงอย่างหล่อนแทนที่จะสนใจในธุรกิจของครอบครัวกลับมาวิ่งไล่ตามก้นผู้ชายต้อยๆราวกับสุนัขเพศเมีย แถมยังโง่ไร้สมองวันๆเอาแต่ผลาญเงินใช้ไปวันๆ ดูท่าหล่อนคงมีดีแค่รูปร่างหน้าตาเท่านั้นเอง

“ปาสคาล เอกสารสัญญาโอนกรรมสิทธิ์สายการบินเอ็มบีไปถึงไหนแล้ว” ประธานหนุ่มถาม สายการบินเอ็มบีเป็นสายการบินที่เพิ่งล้มละลายจากการเลือกลงทุนผิดที่ซึ่งโลเวลล์ไปประมูลมาได้เมื่อสัปดาห์ก่อน

“แบบร่างเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ คาดว่าอีกไม่เกินสองวันก็จะเสร็จสมบูรณ์พร้อมใช้เซ็นสัญญาได้แล้วล่ะครับ” ปาสคาลลุกขึ้นยืนรายงานความคืบหน้าของงานที่ได้รับมอบหมาย

“อืม เร่งมือหน่อย สายการบินนี้มีตารางเที่ยวบินแถบเอเชียค่อนข้างมาก ถ้าเราได้มันเร็วแค่ไหนมันก็จะทำกำไรให้เร็วมากขึ้นเท่านั้น” ชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะประสานมืออย่างใช้ความคิด

“ครับ แล้วก็ทางรถไฟสายใหม่ที่เชื่อมจากสนามบินเข้าสู่ใจกลางเมืองอ๊อกฟอร์ดก่อสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ พร้อมที่จะเปิดให้สาธารณะชนเข้าใช้บริการได้แล้ว” ข้อมูลภายในแฟ้มสีเขียวเข้มถูกนำขึ้นมารายงาน

“เสร็จแล้วเหรอ... จัดเตรียมงานเปิดตัวให้ดี ทุกอย่างต้องออกมาโอเค” โลเวลล์ควงปากกาในมือเล่น

“ครับ แล้วก็ยังมี... ” หัวข้อการประชุมต่างๆถูกหยิบยกขึ้นมาทีละหัวข้อๆจนหมด กินเวลานานกว่าสามชั่วโมงกว่าจะเสร็จก็เล่นเอาผู้จัดการสาขาย่อยที่อายุมากแล้วปวดเมื่อยก้นกบกันเป็นแถว เมื่อสิ้นสุดการประชุมบอร์ด เหล่าผู้จัดการสาขาย่อยต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานประจำของตน

“เจ้านายครับ ระหว่างการประชุมได้มีเมล์มากจากฝ่ายรประชาสัมพันธ์บอกว่าคุณไอรีนมาหาน่ะครับ”

“ฉันรู้แล้ว หล่อนโทรหาฉันตั้งหลายรอบ” มากเสียจนเขาแทบอยากจะปิดเครื่องหนี

“ครับ แล้วฝ่ายประชาสัมพันธ์ยังเมล์มาอีกด้วยว่าหล่อนจะขึ้นไปรอเจ้านายที่เพ้นท์เฮ้าส์นะครับ”

“อะไรนะ!

----------------------------------------------------------------------------------------------

รักนักอ่านทุกท่านค่ะ

ความคิดเห็น