ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 นี่ใช่ไหมที่บางคนเขาว่าชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับเกม

ชื่อตอน : บทที่ 1 นี่ใช่ไหมที่บางคนเขาว่าชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับเกม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2564 08:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 นี่ใช่ไหมที่บางคนเขาว่าชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับเกม
แบบอักษร

1

นี่ใช่ไหมที่บางคนเขาว่าชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับเกม

 

ในห้องนอนกว้างที่ถูกประดับตกแต่งด้วยฟอร์นิเจอร์หรูหรา บนเตียงใหญ่ที่หากได้ยินราคาแล้วอาจทำให้หลาย ๆ คนหัวใจวายตายได้ เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนนั้น ใบหน้าอ่อนเยาว์ขมวดคิ้วยุ่งราวกับเขากำลังฝันร้าย และหลังจากผ่านไปได้สักพัก...

เฮือก!

เด็กหนุ่มก็สะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมา นัยน์ตาสีแดงดั่งทับทิมเบิกกว้าง เขานอนมองจ้องเพดานอย่างสับสนอยู่หลายวินาที ก่อนที่เขาจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วยกมือขึ้นนวดขมับของตัวเองแก้อาการปวดหัว

‘เมื่อกี้นี้เรากำลังเดินไปซื้อของที่ร้านสะดวกดี ๆ จากนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องแล้วก็...’

เขาเรียบเรียงความทรงจำของตัวเองก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อตระหนักได้ถึงบางอย่าง

ตัวเขา วัชระ เจ้าของอู่ซ้อมรถธรรมดา ๆ คนหนึ่ง อยู่ ๆ เขาก็โดนฟ้าใส่หัวกลางวันแสก ๆ ระหว่างเดินออกไปซื้อของ แล้วเขาก็มาได้สติที่นี่ ในร่างของ เรย์ เมเซเฟียร์ เด็กหนุ่มวัยละอ่อน อายุ 15 ลูกคุณหนูบ้านรวย พ่อเป็นเจ้าของบริษัทผลิตอุปกรณ์มนตรารายใหญ่ของอาณาจักร ซึ่งก็โดนฟ้าผ่าใส่หัวกลางวันแสก ๆ จนสลบไปเมื่อก่อนหน้านี้เหมือนกัน

ประเด็นคือถ้าเขาจำไม่ผิด ไอ้ชื่อสถานที่ต่าง ๆ ของที่นี่ ทั้งโลกใบนี้ อัสเทร่า ทวีปแห่งนี้ ออริเอน อาณาจักรที่เขากำลังอยู่ ดีคอน ทั้งหมดนี่มันเป็นชื่อของสถานที่ในเกม Dream Phantasia เกม RPG ชื่อดังบนเครื่องคอนโซลและ PC ที่เขาติดตามเล่นมาหลายปี แต่จากความทรงจำของเรย์ เมเซเฟียร์หรือก็คือร่างที่เขาอยู่นี้ ทุกอย่างบนโลกนี้มันดูเป็นสมจริงไปหมด ไม่ได้ดูเหมือนกับโลกเกมที่ถูกสร้างขึ้นโดยโพลิก้อนและโค้ดโปรแกรมที่เขาเคยเล่นสักนิด ไม่ว่าจะมองยังไงที่นี่มันก็โลกจริงชัด ๆ

จะว่าไปแล้ว เรย์ เมเซเฟียร์...เจ้าเด็กนี่ไม่มีบทในเกมเลยสักนิด โนเนมสุด ๆ ไม่เคยแม้แต่ถูกเอ่ยถึงสักครั้ง เขารู้จักแต่ชื่อบริษัท Black Gear ที่ รอเรนซ์ เมเซเฟียร์ ผู้เป็นพ่อของเรย์เป็นเจ้าของเท่านั้น เพราะมันมีไอเทมในเกมที่บอกว่าถูกสร้างโดยบริษัทนี้อยู่ แต่นอกจากนั้นไม่มีอะไรอื่นถูกเอ่ยถึงทั้งสิ้น เรย์ เมเซเฟียร์ นั้นเป็นแค่ตัวประกอบระดับพื้นหลังที่ไร้ตัวตนยิ่งกว่าตัวประกอบ A B C ในตำนานซะอีก

‘นี่ฉันตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างของ NPC ในเกม? หรือที่นี่เป็นแค่โลกที่เหมือนกับเกมแต่ไม่ใช่เกม? แบบนี้นับว่าเขาโดนอิเซไคได้ไหม? เอ๊ะเดี๋ยว หรือว่าฉันแค่ระลึกชาติได้ไม่ได้โดนส่งวิญญาณมาสิ่งร่างคน?’ เขามีแต่เควสชั่นมาร์กลอยขึ้นมาเต็มหัว มือขยี้ผมสีน้ำเงินเข้มเกือบดำเหมือนสีหมึกของตนจนยุ่งไปหมด 

ยิ่งคิดยิ่งงง เออ ตกลงตูเป็นใครวะ

แปล๊บ!

ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกเจ็บแปล๊บเหมือนโดนไฟฟ้าช็อตก็แล่นผ่านสมองของเขาจนร่างสะดุ้ง พอเขากุมหัวตัวเองแล้วกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่อาการมึน ที่ตรงหน้าของเขาก็มีบางสิ่งปรากฏขึ้นมา

 

เรย์ เมเซเฟียร์

เผ่า : ฮิวม่า

เพศ : ชาย

อายุ : 15

Tier : 0

Class : เอ็กซีด Lv.0 [ล็อค] นักเรียน Lv.3

HP : 210/210 MP : 90/90

ค่าสถานะ :

STR (Strength) : 15

VIT (Vitality) : 14

AGI (Agility) : 13

INT (Intelligence) : 46 (+34)

MAG (Magic) : 11

CHA (Charm) : 34

LUCK : 55

แต้มค่าสถานะ : 2

Skill point : 3

ความคิดเห็น : ลูกคุณหนูไม่เอาอ่าวที่ทำตัวเหลวไหลไปวัน ๆ มีพรสวรรค์แต่ไม่รู้จักใช้ ตอนนี้ดันทะลึ่งกลายเป็นพวกระลึกชาติได้หลังจากที่เกือบตาย เป็นแค่ตัวประกอบแท้ ๆ ดันหน้าไม่อายกล้าทำตัวเหมือนพระเอก

 

‘อินเตอร์เฟสเกม? เหมือนโลกเกมเข้าไปใหญ่แล้วเนี่ย มีระบบอะไรแบบนี้ด้วย...เฮ้ย! ว่าแต่ใครมันเป็นคนเขียนไอ้คอมเมนท์กวนบาทาข้างล่างนี้วะ’ เขาถึงกับเส้นเลือดกระตุกปึดเมื่อเห็นแถบความคิดเห็นข้างล่างค่าสถานะ ถ้าเอ็งเขียนวิจารณ์กันแบบนี้มาต่อยกันเลยดีกว่าไหม

ขณะที่เส้นเลือดที่ขมับกำลังเต้นตุบ ๆ เขาก็เลื่อนดูแถบหน้าสกิลและพรสวรรค์ของตัวเอง ก่อนที่สายตาของเขาจะไปสะดุดอยู่ที่ Unique Talent ที่เขามี

 

[ Reincarnator ] - Unique Talent : คุณเป็นผู้กลับชาติมาเกิดจากต่างโลก คุณมีประสบการณ์อัศจรรย์ที่ไม่เหมือนใคร รวมไปถึงความรู้จากต่างโลก, +10% INT

  Bonus : +30 INT

 

‘กลับชาติมาเกิด...งั้นก็แสดงว่า วัชระ คือชีวิตก่อนของเรา ส่วน เรย์ ก็คือชีวิตนี้...แต่ไอ้การตายแล้วมาเกิดในโลกแห่งเกมแบบนี้ แถมยังใช้ชีวิตมาตั้ง 15 ปีโดยไม่รู้เรื่องอะไรแล้วถึงเพิ่งมานึกเรื่องในชีวิตก่อนออกได้อีก นี่มันจะพล็อตนิยายไปไหนเนี่ย’ เด็กหนุ่มทำหน้าแปลก ๆ พลางก็คิดกับตัวเอง

สรุปว่าเขาก็คือวัชระ และวัชระก็คือเรย์ ทั้งเรย์และวัชระก็คือเขา แต่ตอนนี้เขาคือเรย์และไม่ใช่วัชระ...

เอิ่ม พูดแบบนี้แล้วงงไหม? คงไม่งงหรอกมั้ง เข้าใจง่ายออก

“นี่ใช่ไหมที่เขาบอกว่าชีวิตคนเรามันก็เหมือนกับเกม โดนฟ้าผ่ากบาลเปรี้ยงเดียวหลุดมาเกิดใหม่ในเกมเลยไหมล่ะกู” เรย์บ่นกับตัวเอง

แอ๊ด~

เสียงประตูห้องนอนดังขึ้น พร้อมกับเมดสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องได้ครึ่งก้าว เธอนิ่งอึ้งมองเรย์ที่นั่งอยู่บนเตียงอยู่ได้สัก 2 วิ ก่อนที่เธอจะเบิกตากว้าง อ้าปากค้างแล้ววิ่งพรวดกลับออกไป ไม่รู้ว่าเพราะเขาเสียสมาธิหรืออะไร อินเตอร์เฟสตรงหน้าของเรย์มันถึงได้ปิดหายไปด้วยตัวของมันเอง

“คุณเรย์ตื่นแล้วค่ะ! รีบไปบอกคุณนายเร็วเข้า!”

นั่นคือเสียงตะโกนที่ดังแว่วมา ตามด้วยเสียงโหวกเหวกอื่น ๆ จากข้างนอกห้อง มันทำให้เรย์เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนเขาจะน็อคสลบไประลึกชาติ ตัวเขาที่ทางนี้ก็โดนฟ้าผ่าจนเป็นตายร้ายดีบอกไม่ได้เหมือนกัน พ่อแม่ของเขาที่ทางนี้คงเป็นห่วงกันน่าดู

เพราะความทรงจำในช่วงชีวิตของวัชระมันละเอียดและชัดเจนมาก เขาเลยรู้สึกเหมือนเพิ่งใช้ชีวิตที่โลกฝั่งโน้นมากว่า 30 ปีแล้วเพิ่งกลับมา เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนเขาจะสลบไปที่โลกฝั่งนี้มันกลายเป็นเหมือนความทรงจำตั้งแต่ชาติปางก่อนที่ไม่ใช่ของตัวเองไปซะแทน แต่ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วเขาก็ทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้ มีแต่ต้องยอมรับความจริงและปรับตัวเข้ากับมันให้ได้

ตอนนี้เขาไม่ใช่นายช่างวัชแห่งอู่วัชระอีกต่อไป เขาคือ เรย์ เมเซเฟียร์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแห่งบ้านเมเซเฟียร์ และที่สำคัญเลยคือที่นี่มันคือโลกแฟนตาซี เขาต้องโยนตรรกะจากโลกโน้นทิ้งไปให้ไวเลยเพราะมันใช้กับที่นี่ไม่ได้

แต่อย่างแรกสุดในตอนนี้...เขาต้องพบหน้าสมาชิกครอบครัวของตัวเองก่อนล่ะนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว