ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

THE FORBIDDEN LOVE OF LOREN :: เปอร์เช่ x เปอร์กัว :: 02

ชื่อตอน : THE FORBIDDEN LOVE OF LOREN :: เปอร์เช่ x เปอร์กัว :: 02

คำค้น : ดองกี้ sm วายแรงๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2561 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE FORBIDDEN LOVE OF LOREN :: เปอร์เช่ x เปอร์กัว :: 02
แบบอักษร


Chapter :: 02

วันถัดมาการใช้ชีวิตประจำวันของทั้งคู่ยังคงเหมือนเดิม กิน นอน เรื่องอย่างว่า ถ้าเป็นเปอร์กัวก็จะออกไปทำงานที่บริษัทและธุรกิจมืดของครอบครัวส่วนเปอร์เช่ก็ถูกขังในบ้านหลังใหญ่เงียบๆตามเคย เขาลุกขึ้นทำความสะอาดห้องและบ้านจนสะอาดทุกมุมแล้วกลับมาที่ห้องกว่าจะเสร็จก็กินเวลาทั้งวันถ้าบ้านหลังเล็กทำแปปๆคงเสร็จ

เปอรเช่ขึ้นมาบนห้องแล้วอาบน้ำแต่งตัวก่อนลงมาอีกครั้งเพื่อทำมื้อเย็นรอเปอร์กัว

::

::

บริษัท โรเรน จำกัด.

ภายในบริษัทยังคงเต็มไปด้วยพนักงานมากหน้าหลายตาหลายตำแหน่งกำลังทำงานอย่างขยันในขณะที่ชั้นบนสุดของบริษัทกำลังเคร่งเครียดเพราะการตัดสินใจของเปอร์กัว

“ผมจะออกจากธุรกิจมืดทั้งหมด”

นั่นเป็นประโยคแรกที่เปอร์กัวพูดนับตั้งแต่เข้ามาในห้องประชุม ทุกคนในนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับตระกูลโรเรนทั้งสิ้นรวมถึง โรเวล ตระกูลรองของโรเรนที่แยกออกไปเมื่อหลายปีก่อนแต่ทั้งสองก็ยังเป็นตระกูลพี่น้องร่วมกันมา

“แกพูดอะไรออกมาเปอร์กัว!? กว่าเราจะมาถึงตรงนี่ได้แกรู้มั้ยว่าเราเสียอะไรไปบ้าง!!”

“เพราะรู้ผมถึงจะเลิกยังไงล่ะอา! กี่ปีที่ผมต้องเห็นลูกหลานถูกกำจัดเพียงเพราะอ่อนแอ! ขึ้นนำตระกูลไม่ได้! ถูกฆ่าตายทั้งที่ไม่มีความผิด! ตระกูลแบบนี้สมควรอยู่ต่อหรือไง!? ผมรู้ว่าพวกคุณทุกคนจ้องจะฆ่าพี่ชายผมแต่ทำไม่ได้เพราะผมซึ่งเป็นน้องชายได้ขึ้นนำตระกูลแทน..เขาเป็นของผม เขาอยู่ใต้อำนาจผม ดังนั้นพวกคุณถึงไม่แตะ ไม่สิ แตะไม่ได้มากกว่าเพราะพี่คือคนที่อยู่ในอำนาจของผม ผมยังยืนยันคำเดิม…ผมจะเลิกทุกอย่าง!”

เปอร์กัวประกาศอย่างเด็ดขาดก่อนเสยผมอย่างหงุดหงิด ทุกคนในห้องต่างอึ้งไปตามๆกัน บางคนไม่เห็นด้วยที่ตระกูลโรเรนจะลาวงการมืดอย่างถาวรเพราะโรเรนทำงานในวงการนี้มานานนับหลายชั่วอายุคนและเพราะได้งานแบบนี้ถึงมีกินมีใช้มีบริวารมากมายมีความสบายให้แต่ทำไมเปอร์กัวถึงจะหยุดมัน

เหตุผลที่ตระกูลต้องกำจัดคนอ่อนแอก็เพราะว่า…วงการมืดมันโหดร้ายคนแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอด

เปอร์กัวกวาดสายตาดุๆมองคนในห้องก่อนเดินออกมาอย่างไม่พอใจ เขาอยากจะเลิกมันมาตั้งนานแต่ยังไม่มีโอกาสได้พูดและในวันนี้ไหนๆก็อยู่พร้อมหน้าเขาก็ขอพูดหน่อยแล้วกัน ถ้าเปอร์กัวสามารถเลิกทำงานในวงการมืดได้เขาก็จะพาเปอร์เช่ไปไหนมาไหนแบบที่คนรักเขาทำกัน…เปอร์เช่อ่อนแอแต่ก็เข้มแข็งในเวลาเดียวกัน เปอร์เช่ไม่รู้เรื่องของตระกูลมากนักและเขาก็ไม่อยากให้รู้ ทางเดียวที่จะแยกเปอร์เช่ออกจากคนพวกนั้นได้คือขังไว้ในบ้านเท่านั้นและเหตุผลที่เขาอยากมีลูกกับเปอร์เช่…เพราะถ้าการเจรจากับฝ่ายใหญ่ที่ฮ่องกงล้มเหลว..เขาอาจจะตายได้และลูกจะเป็นตัวแทนของเขา เปอร์เช่จะได้ไม่อยู่ตัวคนเดียว

“นายครับ..นายเอาจริงใช่มั้ยครับ..”

บอรอมถามขึ้นอย่างกังวลหลังเข้ามาในห้องทำงานแล้ว เปอร์กัวปลดกระดุมออกแล้วนั่งลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยๆ

“อืม ฉันตัดสินใจแล้ว..นายที่อยู่ตระกูลรองคงสบายสินะที่คนในตระกูลไม่ต้องมาห้ำหั่นกันเอง”

เปอร์กัวยิ้มเยาะกับความน่าสมเพชของตระกูลตนเอง เขาเหนื่อยนะที่ต้องเล่นละครแสร้งว่าตัวเองเข้มแข็ง ตัวเองเก่ง…นั่นไม่ใช่เขาเลย แต่ถ้าเขาไม่ทำ เปอร์เช่จะลำบาก ตัวตนของเขาที่เห็นๆกันมันก็ปลอมทั้งนั้น…ตัวตนจริงๆของเขาน่ะ…มันหายไปนานแล้ว

เมื่อกลับมาถึงบ้านเปอร์กัวก็เห็นเปอร์เช่กำลังเตรียมมื้อเย็น บนโต๊ะมีอยู่สองสามอย่างและเป็นของโปรดเข้าทั้งนั้นส่วนที่กำลังทำแค่เห็นวัตถุดิบก็รู้แล้วว่าจะทำอะไร

…ไม่คิดจะทำของตัวเองเลยหรือไง…

เปอร์กัวคิดในใจก่อนปั้นยิ้มร้ายเดินเข้าไปหาแล้วกอดจากด้านหลังพลางเบียดส่วนกลางกายแนบกับบั้นท้ายกลมกลึง

“ก กลับมาแล้วหรอ”

“ผมหิว..ผมอยากกินพี่ใจจะขาด”

“ต แต่พี่..ยังทำมื้อเย็นไม่เสร็จ”

“พี่ก็ทำไปสิครับ..ที่เหลือผมจัดการเอง”

สิ้นคำเปอร์กัวก็จัดการเปอร์เช่ทันที เปอร์เช่ต้องทำไปครางไปอย่างลำบากกว่าจะเสร็จก็นานอยู่เพราะเปอร์กัวไม่ได้ทำแค่รอบเดียวพอเสร็จทั้งคู่ก็นั่งกินมื้อเย็นด้วยกันเปอร์เช่ต้องขมิบรูสวาทบ่อยครั้งเพราะน้ำกามจะไหลออกมาอย่างเดียว

“ขึ้นห้องแล้วผมจะทำมันอีกครั้งจนกว่าผมจะพอใจ เตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะพี่”

พูดจบก็เดินออกจากห้องครัวไป เปอร์เช่ถอนหายใจแล้วเก็บถ้วยจานล้างเก็บก่อนที่จะขึ้นห้องทำความสะอาดรูสวาทและอาบน้ำเตรียมพร้อมสำหรับเซ็กส์ครั้งต่อไป

เปอร์กัวเดินมาหน้าบ้าน เขาถอนหายใจยาวๆแล้วล้วงซองบุหรี่ขึ้นมาก่อนเคาะๆเบาๆแล้วหยิบตัวบุหรี่ออกมาคาบไว้ก่อนจุดไฟที่ปลาย ทันทีที่ไฟสีส้มสว่างวาบควันสีเทาก็ลอยฟุ้งในอากาศแล้วเลือนหายไป

“…เหตุผลของการมีอยู่คืออะไร?”

เปอร์กัวสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าก่อนขึ้นไปบนห้องและจัดการเปอร์เช่จนสลบหลังจากนั้นก็อาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้านไปที่บริษัท เขาอยากจะเคลียร์ทั้งหมดเพื่อที่จะได้ทำเอกสารส่งไปที่ฮ่องกง..ที่นั่นมีองค์กรใหญ่ของธุรกิจมืดอยู่..หลายตระกูลที่เข้าร่วมแต่น้อยตระกูลนักที่จะฆ่ากันเอง

องค์กรใหญ่ที่ฮ่องกงมีหัวหน้าใหญ่สุดเป็นคนอเมริกาอย่างพวกเขาชื่อของเขาคือ เมอร์ริค มัวร์ อายุสามสิบสาม เมอร์ริคขึ้นแทนผู้เป็นพ่อเมื่อสามปีที่แล้ว เปอร์กัวเองก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าทั้งสองอายุเท่ากันเลยคิดว่าอาจจะคุยกันง่าย..มั้งนะ

กลางดึกเปอร์เช่รู้สึกตัวเพราะรู้สึกแปลกๆมันมวนๆในท้องเหมือนจะอ้วกแต่พอตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเปอร์กัวแล้ว เปอร์เช่ได้แต่ถอนหายใจแล้วลุกไปอาบน้ำ รอบนี้เขาใช้เวลานานกว่าทุกทีเพราะเปอร์กัวปล่อยข้างในเยอะมากๆกว่าจะหมดก็ทำเหนื่อยจนแทบหลัง ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม แล้วล้มตัวนอน เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

ถึงจะไม่ได้กอด..แต่ก็อยากที่จะนอนด้วยกันเหมือนคนรักทั่วไป..หรือบางทีคงได้แต่ฝันสินะ

::

::

เปอร์กัวรู้สึกตัวตื่นในช่วงสายของอีกวันและเขาอยู่บริษัท เมื่อวานมัวแต่เคลียร์งานจนหลับ เขาเก็บเอกสารเข้าที่แล้วลุกยืนบิดกายไปมาไล่ความเมื่อยขบก่อนคว้าสูทและกุญแจรถออกจากห้อง เปอร์กัวให้บารอมดูงานแทนส่วนตัวเองจะไปพักที่บ้านสักหน่อย

เมื่อมาถึงบ้านก็เห็นเปอร์เช่กำลังทำความสะอาดบ้านซึ่งเป็นเรื่องปกติที่เปอร์เช่จะทำ เขาเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจทั้งที่ในใจเป็นห่วงเพราะเมื่อวานเขาทำเปอร์เช่ตั้งหลายรอบมันก็ต้องมีการปวดเมื่อยบ้างแต่เปอร์เช่กลับไม่แสดงอาหารพวกนั้นออกมาคงเพราะกลัวเขาล่ะมั้ง

เปอร์เช่มองตามแผ่นหลังของเปอร์กัวแล้วถอนหายใจออกมา…เปอร์กัวยังเย็นชากับเขาเหมือนเดิมสินะ เปอร์เช่เลิกคิดแล้วรีบทำงานบ้านให้เสร็จเพื่อที่จะได้ทำมื้อเย็นต่อ

::

::

ณ องค์กรใหญ่ ประเทศฮ่องกง

ข่าวของโรเรนตอนนี้กำลังเป็นที่พูดถึงในองค์กรอย่างมาก คนที่รายงานเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ใคร คนในนั่นแหละที่รู้สึกไม่พอใจกับการตัดสินใจของเปอร์กัว

เมอร์ริค มัวร์ หลังจากได้รับรายงานก็หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าสักวันเปอร์กัวต้องคิดจะหยุด เขาเคยเห็นเปอร์กัวครั้งนึงในตอนเด็กๆ พ่อแม่ของทั้งคู่ร่วมงานสังสรรค์ด้วยกันและพวกเขาได้เจอกัน สายตาของเปอร์กัวแสดงความเป็นปฏิปักษ์อย่างชัดเจน เขาถึงได้รอ..รอวันที่พวกเขาโตขึ้นแล้วขึ้นนำตระกูล ดูสิว่ามันจะเป็นไปตามที่เห็นมั้ย…แล้วมันก็จริง

เปอร์กัวคิดจะออกจากวงการจริงๆ

“มันเอาจนได้สินะ..ถ้าฉันไปทักทายจะยังจำกันได้มั้ยนะ…เอาล่ะ ฉันจะไปทักทายเปอร์กัวสักหน่อย จัดคนติดตามสักคนสองคนพอ”

“ครับบอส”

เมอร์ริคยิ้มสนุกแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง ในนั้น..บนเตียงสีขาวมีหญิงสาวรอบำเรอเขาอยู่ การที่ได้เป็นผู้นำมันช่างยิ่งใหญ่และสุขใจยิ่งนัก

“จะว่าไป..เปอร์กัวมีพี่ชายที่น่ารักนี่นะ หึ ชักอยากเห็นแล้วสิ”

::

::

ทางด้านเปอร์กัวได้รับจดหมายว่าเมอร์ริคจะมาเที่ยวหาทำให้เขาใจไม่อยู่กับตัวเพราะเป็นห่วงคนที่บ้าน มือแกร่งกุมขมับเครียดๆแล้วเรียกประชุมทุกคนที่เกี่ยวข้องกับโรเรน เปอร์กัวเชื่อว่าต้องมีคนในส่งข่าวไปแน่นอนเพราะเขายังไม่ได้ยื่นเอกสารขอหยุดถาวรให้กับเมอร์ริคสักนิด งานนี้ไม่มีทางที่จะคุยกันด้วยเหตุผลแล้วล่ะ

“ผมขอถามตรงๆและกรุณาตอบผมตรงๆ…ใครส่งเรื่องให้กับมัน!?!”

เปอร์กัวตวาดถามเสียงดังก่อนกวาดสายตามองทุกคนในห้องประชุม

“ฉันเอง”

“อา!?! ทำบ้าอะไรวะ!!”

เปอร์กัวก้าวยาวๆไปหาแล้วกระชากคอเสื้อถาม บารอมกับเยอรมันรีบเข้ามาห้ามนายของตนทันที โชคดีที่บารอมเรียกเยอรมันมาด้วยไม่งั้นเขาคนเดียวคงดึงเปอร์กัวไม่ออก

“แกจะกลัวอะไร!! ในเมื่อตัดสินใจแล้วแกก็ต้องรับผลของมัน!”

“ผมไม่ได้กลัว! แต่มันยังไม่ถึงเวลา เข้าใจบ้างสิวะ! ถ้าเกิดมันมา..แล้วพี่ของผมเป็นอะไรไป ผมฆ่าอาแน่ จำคำผมไว้!!!”

เปอร์กัวประกาศกร้าวแล้วสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมของคนสนิทก่อนอกจากห้องประชุมและรีบลงมาที่ลานจอดรถของบริษัท บารอมกับเยอรมันรีบตามมาแล้วขับรถกลับบ้านทันที

เมื่อมาถึงเปอร์กัวก็รีบเข้าไปหาเปอร์เช่ทันที เปอร์เช่ที่กำลังจะอาบน้ำสะดุ้งเฮือกกับเสียงวิ่งตึงตังจากด้านนอก เปอร์เช่รีบใส่เสื้อผ้าแล้วเปิดประตูเป็นจังหวะเดียวกับที่เปอร์กัวเปิดมา

“ม มีอะไร ทำไมวิ่งมาแบบนั้น?”

เปอร์เช่ถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

“พี่..ต้องไปอยู่ที่อื่นสักพักจนกว่าผมจะเรียกกลับ”

เปอร์กัวเอ่ยเสียงนิ่งแล้วเข้าไปเก็บเสื้อผ้าเปอร์เช่ใส่กระเป๋าใบใหญ่ เปอร์เช่มองดูด้วยความน้อยใจแล้วรวบรวมความกล้าเข้าไปกระชากแขนเปอร์กัว

“ไม่ไป! พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น! พี่จะอยู่กับเปอร์!”

“พี่ต้องไป! ลงไปรอที่รถซะ!”

เปอร์กัวตวาดใส่แล้วผลักไหล่บางอย่างแรง เปอร์เช่เซถอยหลังแต่เขาไม่ยอมแพ้ เปอร์เช่ดึงกระเป๋ามาแล้วเทเสื้อผ้าออก

“ไม่ไป! ไม่ไป! ฮึก ทำไมต้องไล่กันด้วยหะ! ทำไมต้องไล่!”

เพี๊ยะ!

เปอร์กัวตบหน้าเปอร์เช่ด้วยความโมโหและมันแรงพอที่จะทำให้เปอร์เช่ล้มลง

“เงียบปากสักทีสิวะ! ผมบอกให้ทำอะไรก็ทำไป! คนอย่างพี่ไม่มีสิทธิพูดหรือปฏิเสธ! คนอ่อนแออย่างพี่เชื่อฟังคำพูดผมก็พอ…ลงไปรอที่รถ”

เปอร์กัวหันหน้าหนีก่อนรอให้เปอร์เช่ออกจากห้อง เปอร์เช่เดินออกมาทั้งน้ำตา มุมปากมีเลือดสีแดงสด มือเรียวกุมแก้มข้างที่โดนตบด้วยความเจ็บปวด บารอมมองนายของตนแล้วถอนหายใจ เขาเข้าใจเปอร์กัวแต่ก็สงสารเปอร์เช่ เขารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่เกิดมาในตระกูลรอง

พอเก็บของเสร็จเปอร์กัวก็ถือกระเป๋าลงมาที่รถก่อนโยนมันไปบนตัก เปอร์เช่จับมันก่อนจิกกำแน่น เขาไม่มองหน้าเปอร์กัวแม้แต่น้อยเปอร์กัวเองก็ไม่ปลายตามองเปอร์เช่เหมือนกัน

“พาไปในที่ที่มิดชิดที่สุด”

“ครับนาย”

“จัดคนเฝ้าพี่ฉันสักห้าคน..ส่วนนานกลับมาหาฉันที่นี่”

“รับทราบครับ”

บารอมก้มหัวเล็กน้อยแล้วขึ้นนั่งประจำตำแหน่งก่อนขับออกไป เปอร์กัวมองตามรถด้วยหัวใจที่เจ็บปวดมากถึงมากที่สุดแต่เขาจะมามัวเสียเวลาไม่ได้ เปอร์กัวนั่งรถอีกคันมาที่บริษัทและจัดการเอกสารที่จะให้กับเมอร์ริค

“ขอร้องล่ะพี่..ท้องทีเถอะ”

เปอร์กัวเอนหลังพิงพนักอย่างเหนื่อยๆ เขาสังหรณ์ใจไม่ดีด้วยสิ..หรือบางทีนี่อาจจะเป็นกรรมของเขาที่ฆ่าพ่อแม่ของตัวเอง

ทางด้านเปอร์เช่ที่กำลังเดินทางไปยังบ้านพักตากอากาศในต่างเมือง เขาร้องไห้เงียบๆในขณะที่บารอมพยสายามชวนคุยแต่ก็ไม่เป็นผลเลย

เปอร์เช่เอนพิงประตูรถแล้วเหม่อมองออกไปนอกกระจก ดวงตาสวยบวมเปล่งและแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ขนตาเปียกชุ่ม แก้มทั้งสองข้างเปียกน้ำตา ร้องไห้จนเหนื่อย..ร้องจนหมดแรงพอรู้สึกตัวอีกทีรถก็หยุดแล้ว

“คุณเปอร์เช่ครับ ถึงแล้วครับ”

เปอร์เช่พยักหน้าแล้วลงจากรถ สภาพตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับร่างที่ไร้วิญญาณ บารอมได้แต่ถอนหายใจและภาวนาขอให้เรื่องทั้งหมดจบลงโดยเร็วที่สุด

TALK :: เรื่องนี้ผมจะรีบเดินเรื่องให้เร็วที่สุดนะครับจะได้เห็นมุมหวานๆเคล้าดราม่ากันบ้างงง

แต่หลังๆจะหวานอย่างเดียวเบยยย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น