facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 18 สถานะแฟน 25%

ชื่อตอน : บทที่ 18 สถานะแฟน 25%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2559 06:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 สถานะแฟน 25%
แบบอักษร

พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ร่างหนาของชายหนุ่มเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย นาฬิกาเรือนหรูที่สวมอยู่บนข้อมือนั้นถูกยกขึ้นมามองทุกๆสองนาที เขาเคาะนิ้วกับโต๊ะอย่างใช้ความคิด นี่ก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว แต่ทำไมเขายังไม่เห็นเงาร่างของหญิงสาวที่เขากำลังเฝ้ารออยู่เลยซักนิด... หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหล่อน!

                ชายหนุ่มคิดอย่างวิตกกังวลจนอยู่ไม่สุข... เขาคว้าโทรศัพท์เครื่องบางแล้วกดโทรออกทันที

“พัณณิตากลับมาแล้วหรือยัง!” ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายขานรับ เขากรอกคำถามใส่ทันที

(ยังครับ... เธอยังไม่กลับมาเลย ผมว่าเจ้านายออกไปตามหาดีกว่านะครับ) ปาสคาลสั่งให้พนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์รีบแจ้งเขาทันทีที่พัณณิตากลับมา แต่เขาก็ยังไม่ได้รับรายงานใดๆทั้งสิ้น

“ไม่ต้องบอกฉันก็ไปอยู่แล้ว!” โลเวลล์กดตัดสายแล้วคว้ากุญแจรถ สตาร์ทออกไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผา สายตาคมดุจเหยี่ยวสาดส่องมองหาหญิงสาวซึ่งอาจจะกำลังเดินอยู่ริมฟุตบาทข้างทาง แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่พบตัวหล่อนซักที โลเวลล์โทรเข้าเครื่องของเธอเป็นร้อยสายแต่ก็ไม่มีสามารถติดต่อได้ ไม่ใช่เพราะหล่อนไม่รับ... แต่หล่อนปิดเครื่องต่างหาก

“คุณไปอยู่ไหนกันครับคุณพัณณิตา... ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณอีกล่ะก็ ผมคง... ” โลเวลล์ทุกพวงมาลัยรถอย่างแรง เขาขับรถวนรอบกรุงลอนดอนหลายต่อหลายรอบ แวะห้างสรรพสินค้าทุกที่ที่คิดว่าหล่อนจะไป จนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โลเวลล์รีบกดรับสายทันทีเมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ

“ว่าไง พัณณิตากลับไปแล้วหรือยัง” เป็นปาสคาลนั่นเองที่โทรมา หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัว หวังว่าจะได้ข่าวพัณณิตากลับไปถึงตึกดิมีเทอร์เรียบร้อยแล้ว

(ยังครับ แต่เมื่อซักครู่เธอได้ติดต่อเข้ามา... บอกว่าอยากจะไปดูสะพานทาวเวอร์บริดจ์ตอนกลางคืนเลยอาจจะกลับดึก เจ้านายไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ) เมื่อประมาณห้านาทีที่แล้วพัณณิตาได้โทรติดต่อเข้ามายังฝ่ายประชาสัมพันธ์บอกว่าตนจะแวะไปสะพานทาวเวอร์บริดจ์ก่อนกลับ

“สะพานทาวเวอร์บริดจ์!? อืม ฉันเข้าใจแล้ว... แค่นี้นะ” โลเวลล์กดวางสายแล้วขับรถตรงดิ่งไปยังสะพานทาวเวอร์บริดจ์ทันทีอย่างรวดเร็วจนมาถึงจุดหมาย สนามหญ้ากว้าง สวนหย่อมขนาดเล็กริมแม่น้ำเทมส์ข้างตึกซิตี้ฮอลล์ซึ่งเป็นจุดที่สามารถนั่งมองสะพานชื่อดังของประเทศอังกฤษได้อย่างชัดเจน แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าแทบจะร้างผู้คน มีเพียงเงาร่างเล็กของหญิงสาวผู้หนึ่งเท่านั้นที่กำลังนั่งอยู่

โลเวลล์จอดรถแล้วรีบเข้าไปหาเธอทันที

“ว้าย!” พัณณิตาหวีดร้องอย่างตกใจ สะดุ้งจนตัวโยนเมื่อจู่ๆก็มีคนมากอดจากทางด้านหลังขณะที่หล่อนกำลังนั่งเหม่อ คิดอะไรเพลินๆ

“โชคดีที่คุณยังปลอดภัย ผมนึกว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณแล้วซะอีก” โลเวลล์กอดพัณณิตาแน่น ร่างหนาสั่นเล็กน้อยด้วยความดีใจโดยลืมไปเสียสนิทว่าพวกเขากำลังมีเรื่องทะเลาะกันอยู่

“คุณปิดโทรศัพท์ใช่ไหมครับ ผมโทรหาคุณตั้งหลายรอบแต่ไม่ติด... ไม่ดีเลยนะครับ ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับคุณ” โลเวลล์ตำหนิหญิงสาวด้วยความห่วงใย พัณณิตาจ้องมองใบหน้าเขาเงียบๆโดยไม่ที่ขัดขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเขาพลางไล่สายตามองท่อนแขนแข็งแกร่งที่กอดรัดเธออยู่

“โทรศัพท์ฉันคงจะแบตหมดน่ะค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ เบือนสายตากลับไปจ้องมองวิวที่อยู่เบื่องหน้าอีกครั้ง สายลมเย็นๆพัดโชยมากระทบร่างแต่เธอกลับไม่รู้สึกหนาวเลยซักนิด เพราะแผ่นอกอุ่นที่แนบชิดอยู่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นไปทั้งกายและใจอย่างน่าประหลาด ถุงขนมและของฝากมากมายวางไว้อยู่ในตะกร้ารถจักรยาน แสงไฟจากหน้ารถที่วิ่งฉิวอยู่บนถนนฉายวูบวาบ โลเวลล์กระชับอ้อมกอดของเขาให้แน่นขึ้นเล็กน้อย

“นี่ก็ใกล้จะสี่ทุ่มกว่าแล้ว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ... ผู้หญิงออกไปไหนมาไหนคนเดียวตอนกลางคืนมันอันตรายนะครับรู้ไหม” ยิ่งเป็นผู้หญิงร่างเล็กอย่างพัณณิตาด้วยแล้วล่ะก็ เขายิ่งเป็นห่วงมากขึ้นไปใหญ่

“... ขอโทษนะคะ” พัณณิตาเอยเสียงเบาแต่ชายหนุ่มสามารถได้ยินอย่างชัดเจน เขาอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อไม่คาดว่าจะได้รับคำขอโทษจากปากของเธอ

“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกนะครับ แต่ครั้งหน้าผมอยากจะให้คุณระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ คนไม่ดีมีอยู่ทั่วไปนะครับไม่เว้นแม้แต่ที่นี่ ผมไม่อยากให้มีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับคุณอีก”

“ไม่ใช่ค่ะ... ที่ฉันอยากจะขอโทษคุณไม่ใช่เรื่องที่ฉันกลับดึก... แต่ว่าเป็น... ” พัณณิตาอึกอัก ลังเลที่จะพูดต่อ โลเวลล์กอดเธอเงียบๆเพื่อตั้งใจฟังว่าหล่อนจะพูดอะไรกับเขา

“คือ... ฉันขอโทษนะคะ... ที่พูดจาทำร้ายจิตใจคุณในตอนนั้น” พัณณิตาก้มหน้าต่ำลง พูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด ที่จู่ๆเธอนึกอยากจะมาที่นี่ก็ไม่ได้มีเหตุผลอื่น... เพราะสะพานทาวเวอร์บริดจ์แห่งนี้เป็นสถานที่แรกที่เขาและเธอมาเที่ยวด้วยกัน หญิงสาวลูบจี้อันเล็กที่ห้อยอยู่กับกำไลหนังบนข้อมือ

โลเวลล์ใจสั่นเมื่อเธอพูดเรื่องนั้นขึ้นมา

“ที่ฉันพูดแบบนั้นไป... ไม่ใช่ว่าฉันจะเกลียดคุณหรอกนะคะ คุณดีต่อฉันมาก... มากซะกว่าคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนจะช่วยเหลือฉันได้” หญิงสาวสารภาพเสียงสั่น หยาดน้ำตาใสคลอคลองเบ้าตาหวานทั้งสองข้าง

“แต่ว่าฉันก็ยังไม่รู้... ฉันรู้ว่าฉันรักคุณรึเปล่า” หล่อนสะอึกสะอื้น

โลเวลล์ถอนหายใจ ยกมือดันศีรษะของเธอให้มาซบที่ไหล่เขาแล้วลูบอย่างอ่อนโยน

“ผมก็บอกคุณไปแล้วยังไงล่ะครับ... ว่าที่ผมช่วยเหลือคุณเป็นเพราะหัวใจของผมสั่ง ต่อให้คุณเกลียดผม หรือว่าไม่รักผม ผมก็ยังยินดีที่จะช่วยเหลือคุณอย่างจริงใจ”

“...” หญิงสาวฟังที่เขาพูด น้ำตาพาลไหลอาบทั้งสองแก้ม

“เพราะฉะนั้นอย่าร้องไห้ไปเลยนะครับ” น้ำตาของหล่อนทำให้เขาปวดใจอย่างมาก มือหนาช่วยปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เขาโยกตัวไปมาเพื่อปลอบหญิงสาว

“แต่ว่า... เรื่องที่ผมพรากพรหมจรรย์ของคุณมา... มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้นที่ผมไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ ผมอยากจะรับผิดชอบคุณนะครับ” เพลย์บอยอย่างเขาถึงแม้จะผ่านผู้หญิงมามากหน้าหลายตา ใช้เงินซื้อความสุขมาก็มาก แต่สำหรับหญิงพรหมจรรย์ตรงหน้านี้แล้ว มันเป็นเรื่องที่เขาควรจะรับผิดชอบอย่างยิ่ง!

“ช่างมันเถอะนะคะ ฉันให้อภัยคุณแล้ว... ถือซะว่าพรหมจรรย์ที่เสียไปเป็นการตอบแทนที่คุณอุตส่าห์ช่วยฉันก็แล้วกัน” พัณณิตาเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมายิ้มให้เขาบางๆ โลเวลล์อ้าปากเตรียมจะพูดอะไรซักอย่างแต่นิ้วเรียวกลับจรดลงบนริมฝีปากหนา ยั้งไม่ให้เขาพูด

“คุณบารอนเล่าให้ฉันฟังแล้วล่ะค่ะว่าคุณโดนวางยาปลุกเซ็กส์แทนฉัน ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกฉันตั้งแต่ทีแรกล่ะคะ... ถ้าเกิดฉันรู้ล่ะก็... ตอนนั้นฉันอาจจะไม่โกรธคุณมากขนาดนั้น”

“ผมกลัวน่ะครับ ผมกลัวว่าคุณจะรับมันไม่ไหวเพราะมันช่างเหมือนกันกับที่คุณลุงวางยาคุณเหลือเกิน”

                “ฉันยอมรับนะคะว่าทีแรกฉันรู้สึกกลัวมาก... ฉันคิดว่ามันบ้าสิ้นดีที่มาเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับฉันอีกครั้ง” พัณณิตาซุกตัวเข้ากับอกเขามากยิ่งขึ้น “แต่ว่าตอนนี้ฉันไม่กลัวแล้วล่ะค่ะ เพราะว่าเป็นคุณ... ที่ได้มันไปยังไงล่ะคะ ถึงแม้ว่าตอนนั้นคุณจะโดนวางยา ทรมานกับความต้องการมากขนาดไหนแต่คุณก็ยังอดทน เพื่อให้ฉันพร้อมที่สุด”

                “คุณพัณณิตา...” โลเวลล์พูดด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ มองหญิงสาวซึ่งเปรียบเสมือนดวงใจของเขา

-------------------------------------------------------------------------------------

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

 
ความคิดเห็น