อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง

E-Book ที่ Meb ราคา 199 บาท อ่านเป็นตอนและซื้อเหมาเรื่องผ่านเว็บราคาถูกได้ที่ niyayrak, readawrite, bannniyay หนังสือทำมือ 290 บาทสั่งได้ที่แพนเพจ "อติญา"

ชื่อตอน : 1 (2/2)

คำค้น : ท่านประธาน นักศึกษาฝึกงาน สาวหมวย อติญา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2559 13:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 (2/2)
แบบอักษร

“แอล แอล ยายแอล” เสียงอาจารย์การเวกฉุดเธออกจากภวังค์อันเคลิบเคลิ้ม

“แหม อาจารย์ก็ เรียกซะเสียงดังหนูขวัญหายหมดเลย” หญิงสาวแกล้งกระเง้ากระงอดใส่อาจารย์ที่รัก เพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าแอบมองตามบ่ากว้างๆ ของท่านประธานยามที่เขาเดินออกจากห้องไป

“อยากเล่าอะไรให้ครูฟังไหม” น้ำเสียงที่แสนจะเอ็นดูเอ่ยถามลูกศิษย์อันดับหนึ่งในดวงใจ ตั้งแต่สอนหนังสือมาอาจารย์ผู้สูงวัยยอมรับเลยว่าไม่เคยมีนักศึกษาคนไหนจะหัวไวและมีพรสวรรค์เท่าเด็กสาวหน้าหมวยคนนี้เลย แล้วเรื่องอะไรนางจะยอมให้อนาคตที่สดใสของลูกศิษย์ต้องมามอดดับลง

“แอลไม่ได้ทำนะคะครู ให้โอกาสแอลพิสูจน์ได้ไหมคะ” หญิงสาววอนขอด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งแม้อาจารย์ที่ปรึกษาจะรู้ดีว่าลูกศิษย์คนเก่งไม่มีทางขโมยผลงานของผู้อื่นเป็นแน่ ลายเส้นที่ชัดเจนแสดงถึงเอกลักษณ์ของเจ้าตัวนั้นหากเป็นคนที่รู้จักสนิทสนมในตัวของเพียงพธูดีจะรู้ว่านี่เป็นผลงานที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์ของหญิงสาวอย่างแน่นอน

“แต่ครูรับข้อเสนอของคุณรอดดริกนะ เขาจะแต่งตั้งคณะกรรมการมาตรวจสอบเรื่องนี้โดยเฉพาะซึ่งท่านประธานจะให้ความเป็นธรรมแก่ทุกฝ่ายเพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับชื่อเสียงของบริษัทอิศว กรุ๊ป และมันหมายถึงอนาคตในการทำงานของแอลด้วย” หญิงสูงวัยยังกล่าวกับศิษย์เอกของนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“แต่แอลรู้ใช่ไหมว่ามีเวลาสัปดาห์เดียวที่จะส่งเล่มโปรเจคให้กับทางภาควิชา” รู้สิและนี่แหละที่กำลังทำให้เธอเครียด เพียงพธูรำพันในใจ

“การพิจารณามันอาจจะใช้เวลานานกว่านั้นซึ่งมันจะกระทบกับผลการเรียนของแอลแน่นอนหากจะรอให้จบขั้นตอนกระบวนการตรวจสอบ แอลอาจจะจบช้ากว่าเพื่อนไปหนึ่งปีเพราะต้องรออีกเกือบสองเทอมถึงจะมีวิชานี้ให้ลงเรียนซึ่งแอลจะต้องลงเรียนใหม่พร้อมกับน้องๆ ที่ตอนนี้เรียนอยู่ปีสาม”

และสิ่งที่เธอคิดไว้มันก็เป็นจริงสินะ ไม่มีใครสนใจว่างานนี้มันจะเป็นผลงานของเธอจริงหรือไม่ คนที่นี่ทำเพื่อผลประโยชน์และป้องกันความเสียหายที่จะเกิดกับบริษัทอิศว กรุ๊ปทั้งนั้น ถ้าเธอส่งงานไม่ทันก็ต้องโดนปรับตกทันที วิธีการซ่อมคือลงเรียนอีกรอบซึ่งต้องรอเรียนพร้อมน้องๆ ที่จะขึ้นปีสี่ ก็รอไปอีกเทอมกว่าๆ เกือบจะสองเทอม

“แอลต้องยอมเปลี่ยนโปรเจคใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงติดจะสั่น หมดกันผลงานที่เธอภาคภูมิใจอยู่ดีๆ ก็ถูกกล่าวหาว่าขโมยผลงานที่ตัวเองสร้างขึ้นกับมือ... มันจะตลกไปแล้วนะโลกใบนี้

“ถ้าครูเห็นว่ามันเป็นทางออกที่ดีแอลก็จะทำค่ะ” พอแล้วพอทีกับบริษัทอิศว กรุ๊ป ยิ่งใหญ่ซะเปล่าแต่หูเบาเป็นบ้า ซื่อบื้อตั้งแต่ผู้จัดการยันผู้บริหารเลยสินะ เพียงพธูชักจะพาล

“ครูเห็นว่าอนาคตแอลเป็นสิ่งสำคัญและทางคุณรอดดริกก็ไม่ได้ละเลยที่จะตรวจสอบเรื่องนี้” อาจารย์ที่ปรึกษารู้ว่าลูกศิษย์กำลังมีอารมณ์ฉุนเฉียว สิ่งเดียวที่เป็นปัญหาสำหรับเพียงพธูคือเธอมีความใจร้อนและมีนิสัยค่อนข้างมุทะลุดุดัน ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบอย่ามาบังคับให้หญิงสาวต้องมาปั้นหน้ายินดีกับเรื่องที่เธอไม่พอใจเด็ดขาดมิฉะนั้นอาจจะได้เห็นพายุเพียงพธูก็เป็นได้

“ยังไงคนที่นี่ก็คิดว่าแอลเป็นขี้ขโมยไปแล้ว พอเถอะค่ะอาจารย์แอลจะรีบแก้งานแล้วก็ไปให้พ้นๆ จากที่นี่” หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เป็นเด็กมันก็เสียเปรียบเขาทุกประตูสินะ รอไปเถอะไอ้ผลพิสูจน์อะไรนั่นกว่ามันจะออกมาเธอก็ไปพ้นจากที่นี่นานแล้ว มันช่างไม่มีประโยชน์อะไรแม้แต่น้อยในความคิดของเธอ

“ถ้าอย่างนั้นเราจะขึ้นไปพบกับท่านประธาน และขอครูอธิบายเรื่องนี้เองแอลไม่ต้องพูดอะไรนะลูก” เพียงพธูพยักหน้าตามที่อาจารย์ร้องขอ ลองให้เธอพูดอะไรออกไปสิรับรองว่าตาท่านประธานหน้าหล่อได้ร่วงตกเก้าอี้แน่ รู้จักเพียงพธูน้อยเกินไปแล้วย่ะ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญครับ” สิ้นเสียงเคาะประตูของเลขาสาวหน้าห้อง เสียงทุ้มชวนเคลิ้มก็ดังออกมาจากหลังประตูบานหนา แค่ได้ยินเสียงของเขาก็พาลจะละลายถ้าไม่ติดนิสัยว่าท่านประธานแลดูจะโน้มเอียงเข้าข้างคนของตัวเองเพียงพธูคงยกให้เขาติดอันดับหนึ่งสามีในจินตนาการของเธอแน่นอน พี่โชติส่งอาจารย์การเวกและเพียงพธูแค่หน้าห้องก่อนที่เขาจะลงไปจัดการงานของตัวเองที่ยังค้างคาอยู่

“เชิญนั่งครับ อาจารย์คุยกับเพียงพธูเรียบร้อยแล้วนะครับ” รอดดริกลุกขึ้นยืนแล้วผายมือไปยังเก้าอี้สองตัวที่ตั้งอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานเขา เพียงพธูเดินลากขาตามอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอไปช้าๆ สีหน้าซังกะตายบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด

รอดดริกจับตามองกิริยาของสาวน้อยหน้าหมวยตั้งแต่เธอเดินตามหลังหญิงผู้สูงวัยมาในห้องทำงาน ใบหน้ากลมขึงตึงแสดงถึงความไม่พอใจ แถมดวงตาเล็กเรียวชี้น้อยๆ ยังมองมาอย่างเอาเรื่องเธอทำเหมือนกับเขาเป็นคนมีความผิดอย่างนั้นแหละ เห็นตัวเล็กๆ อวบๆ หน้าจืดๆ ไม่คิดว่าเด็กสาวจะมีมุมดื้อได้ขนาดนี้ เห็นแล้วรอดดริกก็คิดถึงเด็กหญิงโซอี้ถ้าหากว่าเพียงพธูเป็นลูกสาวเขาคงต้องมีจับฟาดก้นกันบ้างจะได้หายดื้อ

“ก็ตามที่ดิฉันแจ้งเอาไว้ ยายแอล เอ่อ... ดิฉันหมายถึงเพียงพธูจะแก้โปรเจคเพื่อให้ทันส่งภาควิชา ระหว่างนี้คงต้องรบกวนคุณรอดดริกในเรื่องการตั้งคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงด้วยนะคะ” อาจารย์การเวกเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทำเอาเด็กสาวที่นั่งฟังอยู่ขยับตัวยุกยิกอย่างไม่เป็นสุข ทำไมต้องไปนอบน้อมใส่ตาบ้านี่ขนาดนั้นคะครูขา คนของเขามาขโมยงานโปรเจคของหนูไปนะ!

“เหลือเวลาหนึ่งสัปดาห์เพียงพธูจะทำงานทันส่งหรือครับ คือผมเป็นห่วง” ท่านประธานบริษัทอิศว กรุ๊ปกล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย มันน่าจะเป็นงานหนักไม่น้อยสำหรับเด็กสาวเพราะงานที่เธอควรจะมีเวลาทำตลอดทั้งเทอมต้องมาถูกร่นลงเหลือแค่เพียงสัปดาห์เดียว

แต่คนฟังไม่ได้คิดเช่นนั้นเธอกำลังโกรธ โกรธมากเพราะนอกจากเขาจะปล่อยให้ลูกน้องขโมยงานของเธอแล้วยังจะมาพูดในทำนองว่าเธอคงไม่มีความสามารถพอที่จะทำงานจบตามเวลา เรื่องทั้งหมดมันสมควรแล้วหรอที่เธอต้องมานั่งรับกรรมที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อแถมต้องมานั่งฟังความห่วงใยจอมปลอม นี่เขาชักจะดูถูกคนอย่างเพียงพธูเกินไปแล้วนะ!

“ไม่ทันก็ต้องทำให้ทันค่ะ ถ้าเรียนไม่จบขึ้นมาก็คงไม่มีใครช่วยได้เพราะฉะนั้นก็เลยต้องพึ่งตัวเองถึงจะลำบากก็ต้องทนให้ได้ค่ะ ต้องทำใหม่มันก็ยังดีกว่าไปขโมยของคนอื่นเขามาเป็นของตัวเอง” เด็กสาวพูดออกมาอย่างเหลืออด

“แอล! อาจารย์การเวกร้องปรามลูกศิษย์ ส่วนท่านประธานก็นั่งอ้าปากค้างไปเพราะไม่คิดว่านางสาวเพียงพธูผู้ที่เป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานจะกล้าขึ้นเสียงกับเขาที่เป็นถึงประธานบริษัท

“ถ้าอย่างนั้นหนึ่งสัปดาห์ที่เหลือคุณเพียงพธูไม่ต้องเข้ามาที่บริษัทก็ได้นะครับ ผมอยากคุณให้ใช้เวลาทั้งหมดกับการทำโปรเจคให้เต็มที่และก็เหมือนเดิมรบกวนช่วยส่งก๊อปปี้เล่มโปรเจคให้ทางคุณโชติด้วยหนึ่งชุด ผมจะได้ออกหนังสือรับรองการฝึกงานให้” ท่านประธานยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้จะฉุนนิดๆ ที่เด็กสาวตาชั้นเดียวมาพูดจาอวดดีใส่

“ขอบคุณนะคะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อนแล้วก็อยากจะขอรับตัวของเพียงพธูกลับไปด้วยเลย” อาจารย์การเวกโปรยยิ้มเย็นให้ท่านประธานใหญ่แห่งอิศว กรุ๊ป ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลปึกหนาวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่

“ฝากให้รบกวนดูด้วยค่ะ” ผู้สูงวัยพูดทิ้งท้ายแล้วหันหลังเดินออกมาส่วนเพียงพธูทำใจได้แค่ยกมือไหว้เขาแล้วก้าวขายาวๆ เดินตามอาจารย์ของเธอออกไปซึ่งผิดกับท่าเดินตอนเข้ามาลิบลับ

“แอล... ไปเก็บของกันลูก” อาจารย์ที่ปรึกษาพูดระหว่างที่อยู่ตามลำพังในลิฟท์ นางต้องพานักศึกษาคนเก่งออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเพราะรู้ว่าเด็กสาวคงจะฝืนเข้มแข็งไปได้อีกไม่นาน

เพียงพธูปรี่ไปที่โต๊ะทำงานอย่างรวดเร็วกวาดเอกสารของตัวเองลงกระเป๋าสะพายใบโตโดยไม่คิดจะจัดเรียงมันให้เรียบร้อยเลยสักนิด อันที่จริงเธอทยอยเก็บสมบัติส่วนตัวมาสักพักแล้วเพราะเหลือเวลาฝึกงานเพียงไม่กี่สัปดาห์ หญิงสาวยืนมองซ้ายมองขวาตรวจสอบว่าเธอไม่ได้ทิ้งร่องรอยของตัวเองเอาไว้ที่นี่ จากนั้นจึงก้าวขาไปเคาะประตูห้องผู้จัดการแผนก

“แอลมาลาค่ะ” หญิงสาวพูดสิ่งที่เธอตั้งใจไว้ก่อนจะยกมือไหว้ และไม่ทันที่จะรอให้ผู้จัดการหนุ่มเอ่ยอะไรออกมาเธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทันที เพราะหากเธอยืนอยู่นานกว่านี้อาจจะแสดงกิริยาที่ไม่ควรออกมาก็ได้

ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์เดินฝ่าฟันสายตาสอดรู้สอดเห็นนับสิบคู่จนลงมาถึงลานจอดรถ ป่านนี้ข่าวนักศึกษาฝึกงานถูกส่งตัวกลับเพราะขโมยผลงานพี่เลี้ยงฝึกงานคงดังกระฉ่อนไปทั่วบริษัท เพียงพธูกำมือจนเล็บจิกเข้าไปฝังในฝ่ามือขาวๆ โดยไม่รู้ตัว และทันทีที่มุดตัวลงไปนั่งในรถเบนซ์คันหรูของอาจารย์การเวกได้ สองมือน้อยก็ถูกยกมาปิดหน้าพร้อมกับที่เจ้าตัวส่งเสียงสะอื้นฮึ่กฮักออกมาอย่างไม่อาย

“ฮือ ฮือ... ครู แอลไม่ได้ทำนะ แอลไม่ได้เป็นเด็กขี้ขโมย!” เด็กสาวร้องไห้ปานทำนบแตกความอัดอั้นตันใจที่สะสมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานมันพังทลายจนหมดสิ้น จากการเดินเข้าไปพบท่านประธานในวันนี้มันแสดงให้เธอเห็นว่าเขาก็เป็นอีกหนึ่งคนที่เชื่อว่าเธอนั้นขโมยงานของศีตลา

การที่เขายื่นข้อเสนอให้เด็กสาวเปลี่ยนโปรเจคก็เท่ากับเป็นการยอมรับกลายๆ ว่าเธอทำอย่างที่ถูกตั้งข้อกล่าวหา คนอย่างเพียงพธูนั้นยอมรับไม่ได้กับการโดนป้ายสีในสิ่งที่ไม่ได้ก่อ แต่ในเมื่อทั้งหมดมันโยงใยมาถึงผลการศึกษาแล้วตัวเธอจะทำอะไรได้ ทั้งๆ ที่ส่งเล่มโปรเจคให้ทางผู้จัดการแผนกที่เธอมาฝึกงานเกือบสองสัปดาห์ที่จะถึงวันจบการฝึกงาน เขาก็ดันมาแจ้งปัญหาให้เธอในสัปดาห์สุดท้ายเวลาตั้งเจ็ดวันคนบ้าพวกนั้นมัวแต่ไปทำอะไรอยู่

อาจารย์การเวกนั่งมองลูกศิษย์ของเธอร้องไห้เงียบๆ ตัวนางนั้นสงสารเด็กสาวจับใจแม้จะเชื่อว่าเพียงพธูไม่มีความผิดแต่ก็ไม่สามารถใช้สิทธิ์ของการเป็นที่ปรึกษากล่าวแย้งเพราะเรื่องมันจะกลายเป็นว่าต่างคนต่างเข้าข้างคนของตัวเอง ตอนนี้อาจารย์ผู้สูงวัยก็ได้แต่ภาวนาว่ามิสเตอร์รอดดริก อิศวเดชากุลจะอ่านเอกสารที่นางส่งให้อย่างละเอียดและหวังว่าผลการพิจารณาจะออกมาเป็นตามความจริงคือนางสาวเพียงพธู บุญประเสริฐ ลูกศิษย์ของนางไม่มีความผิด

“ร้องไปลูกแอล หนูอยากร้องก็ร้องไปครูไม่ห้าม” พูดไปนางก็ยื่นกล่องกระดาษทิชชูกล่องใหญ่ให้เด็กสาว

“ฮือ ฮือ พรืด พรืดด ฮือออ” รับกล่องกระดาษไปได้มือขาวๆ ก็ดึงเจ้ากระดาษเยื่อบางๆ ออกมาซับทั้งน้ำตา ซับทั้งน้ำมูกไม่เหลือกิริยาที่น่ามองเลยแม้แต่น้อย

“แอลไม่ได้ทำ ยายนั่นขโมยงานแอลนะครู แอลไม่ได้ทำ ฮือ ฮือ” พูดไปก็ยังไม่หยุดสะอึกสะอื้น อาจารย์ที่ปรึกษาก็แสนดี นางสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วเปิดแอร์เย็นฉ่ำให้นักศึกษาในปกครองนั่งร้องไห้ตีโพยตีพายของเธอไป รอจังหวะให้เด็กสาวเงียบเสียงสะอื้นอย่างใจเย็น

“ได้ร้องไห้แล้วดีขึ้นไหมแอล” นางเอ่ยถามคนที่เลิกสั่งน้ำมูก เพียงพธูหยุดตะโกนโวยวายแล้ว ตอนนี้มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ เท่านั้นที่เล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากบางสวนของเด็กสาว

“แอล คาดเข็มขัดเดี๋ยวครูจะไปส่งที่หอ” เด็กสาวทำตามอย่างว่าง่ายเธอจับเข็มขัดนิรภัยมาเสียบเข้ากับตัวล็อกดังคลิก! จากนั้นอาจารย์การเวกจึงออกรถอย่างนิ่มนวล เพียงพธูอดใจไม่ได้ที่จะหันไปมองอาคารสูงกว่ายี่สิบชั้นของอิศว กรุ๊ป เป็นครั้งสุดท้าย แถมยังตั้งปณิธานในใจอย่างแน่วแน่ว่าเธอจะไม่มีทางกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย

“เลิกคิดเรื่องที่ทำให้เราไม่สบายใจ เชื่อครูว่าคุณพระจะคุ้มครองคนดี”

“ขอบคุณนะคะครูแอลรู้แต่มันก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ แอลตั้งใจทำของแอลจะตายไปทั้งอดหลับอดนอน ทั้งค้นคว้าเรื่องวัสดุถ้าหากว่างานมันได้ผลิตจริง เฮ่อ!” เด็กสาวที่เริ่มจะใจเย็นถอนใจออกมายาวเหยียด

“ครูบอกได้แค่ว่าแอลต้องอดทนนะลูกเชื่อครูเถอะว่าอีกไม่นานทุกคนจะได้รู้ความจริง” อาจารย์บอกในสิ่งที่เธอเชื่อมั่น

“ขอบคุณนะคะครูที่มาส่งแอล แล้วก็กราบขอโทษที่ทำเรื่องให้ครูต้องเดือดร้อน” เพียงพธูยกมือไหว้อาจารย์ที่ปรึกษาด้วยความนอบน้อมเมื่อรถเบนซ์คันหรูมาจอดนิ่งที่หน้าหอพัก เธอรู้สึกผิดไม่น้อยที่ครูต้องมาเสียเวลาไปเป็นวันๆ กับเรื่องนี้

 

“ไม่เป็นไร ช่วยตอบแทนครูด้วยโปรเจคใหม่เจ๋งๆ ก็แล้วกัน” หญิงสูงวัยตอบกลับด้วยภาษาวัยรุ่นที่คนฟังอดจะยิ้มกว้างไม่ได้ เพียงพธูก้าวขาลงจากรถด้วยสีหน้ายิ้มแย้มขึ้น เธอจะต้องรีบลงมือคิดโปรเจคใหม่ตั้งแต่ตอนนี้ ซึ่งรับรองว่ามันจะต้องเจ๋งอย่างที่อาจารย์การเวกต้องการ

 

#

 

ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาในทุกๆ ช่องทาง

มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/226671/17083133-member.jpg

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

#

 

#

 E - Book MEB Market  <<

 

#

E - Book OokBee  <<

 

#

 

E - Book Naiin <<

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น