ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Guilty Love ตอนที่ 19 [100%]

ชื่อตอน : Guilty Love ตอนที่ 19 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 95.4k

ความคิดเห็น : 498

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2559 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Guilty Love ตอนที่ 19 [100%]
แบบอักษร

 

 

 

Guilty Love…ผิดที่ร้าย หรือ ผิดที่รัก ตอนที่ 19

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

เมื่อเคนแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินออกไปนอกห้องนอน เพื่อโทรสั่งอาหารให้ขึ้นมาส่งบนห้องพัก ส่วนฟ่างก็เปิดมือถือที่เคนคืนมาให้ทันที มีข้อความจากเบญและแดนว่าโทรหาเขาอยู่หลายสาย ฟ่างรู้สึกผิดไม่น้อย เขารีบโทรกลับไปหาเบญทันที

(“ฟ่าง เป็นอะไรรึเปล่า อยู่ที่ไหน”) เบญถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้โวยวายที่ฟ่างไม่ได้ไปทำงาน

 

 

“ขอโทษครับพี่เบญ พอดีผมมีธุระกะทันหันก็เลยไม่ได้โทรไปลางาน” ฟ่างบอกกลับไปเสียงแผ่ว

 

 

(“เราไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พี่ก็กังวลอยู่นึกว่าไม่สบายหรือเป็นอะไรรึเปล่า”) เบญตอบกลับ ฟ่างมองไปที่ประตูห้องเห็นว่าเคนยังไม่ได้เข้ามา จึงตัดสินใจจะบอกบางอย่างกับเบญไป

 

 

“พี่เบญครับ ผมมีเรื่องอยากจะบอก” ฟ่างเกริ่นขึ้น

 

 

(“อะไรเหรอ”) เบญถามกลับมา

 

 

“ผม..คือ..ผมอยากจะขอลาออกน่ะครับ” ฟ่างบอกกลับไปเสียงจริงจัง

 

 

(“หืม ทำไมล่ะ มีใครว่าอะไรรึเปล่า หรือว่างานหนักไป”) เบญถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ

 

 

“งานไม่ได้หนักอะไรเลยครับ แล้วก็ไม่มีใครว่าอะไรผมด้วย พี่เบญแล้วก็ทุกคนดีกับผมมาก แต่ผม..อยากจะไปอยู่ต่างจังหวัดน่ะครับ พอดีผมจะได้เงินก้อน ผมก็เลยตั้งใจว่าจะเอาไปเริ่มต้นใหม่ที่ต่างจังหวัด” ฟ่างบอกออกไปตรงๆ และคอยมองประตูเป็นระยะ เพราะฟ่างไม่อยากให้เคนมาได้ยิน

 

 

(“เริ่มต้นใหม่เหรอ มีเรื่องอะไรที่นี่รึเปล่าฟ่าง” ) เบญถามดว้ยความเป็นห่วงจริงๆ และฟ่างก็รับรู้ถึงความเป็นห่วงของเบญเช่นกัน

 

 

“มันมีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่างครับ ผมถึงอยากไปเริ่มต้นใหม่ ผมรู้สึกผิดเหมือนกัน พี่เบญกับพี่แดนอุตส่าห์รับผมเข้าทำงาน แต่ผมก็ทำได้ไม่เท่าไรก็ลาออกซะแล้ว เรื่องเงินเดือนผมไม่ขอรับนะครับ” ฟ่างพูดขึ้น  เบญถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

(“พี่ไม่โกรธหรอกนะ ที่ฟ่างจะลาออกน่ะ พี่แค่เป็นห่วง แต่ถ้าฟ่างมั่นใจว่าจะไปเริ่มต้นใหม่ พี่ก็จะไม่ถามอะไรมากในตอนนี้ แต่ถ้าฟ่างตั้งตัวได้แล้ว พี่อยากให้ฟ่างติดต่อบอกพี่บ้างก็แล้วกัน”) เบญบอกออกมา ทำให้ฟ่างรู้สึกดี ที่เขาได้มาเจอคนดีๆอย่างเบญและแดน

 

 

“ครับ ผมจะไม่ลืมพี่เบญกับพี่แดนแน่นอน พี่ทั้งสองคนมีบุญคุณกับผมมาก” ฟ่างบอกเสียงแผ่ว รู้สึกใจหายเหมือนกันที่ต้องจากพี่ที่แสนดีทั้งสองคนไป

 

 

(“โอเค เดี๋ยวพี่จะบอกแดนและทุกคนให้ ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีใครว่าหรือโกรธฟ่างหรอก”) เบญบอกย้ำอีกครั้ง ฟ่างพูดขอบคุณก่อนจะวางสายไป ฟ่างถอนหายใจออกมาแผ่วๆ อย่างน้อยก็เคลียเรื่องงานเอาไว้ได้แล้วเรื่องหนึ่ง เมื่อวางสายจากเบญแล้ว ฟ่างก็นึกถึงพรูพขึ้นมา เขาจึงโทรหาเพื่อนรักในทันที ฟ่างรอสายอยู่สักพัก

 

 

(“มึงอยู่ไหนอ่ะฟ่าง ไอ้พี่เคนมันทำอะไรมึงรึเปล่า”) พรูดถามขึ้นทันทีเมื่อรับสาย

 

 

“ก็..ไม่ได้ทำอะไรหรอก ตอนนี้กูอยู่กับเค้า” ฟ่างบอกเพื่อนไปตรงๆ

 

 

(“ยังไง ทำไมยังอยู่กับไอ้พี่เคนล่ะ” พรูพถามออกมาอีกด้วยความร้อนใจ

 

 

“กูไม่รู้จะบอกมึงยังไงดีว่ะพรูพ เอาเป็นว่า ตอนนี้กูยอมอยู่กับเค้า จนกว่าจะถึงวันเสาร์นี้ หลังจากนั้น กูก็จะไปแล้วล่ะ” ฟ่างบอกกลับไปเสียงแผ่ว พรูพนิ่งเงียบไปนิด

 

 

(“มึง...จะไปอยู่ต่างจังหวัดใช่มั้ย”) พรูพถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง

 

 

“อืม กูคิดไว้แล้วล่ะ ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ถ้ากูไปถึงที่นั่นแล้ว กูจะโทรบอกมึงทันทีเลยนะ” ฟ่างพูดขึ้น เพราะคิดว่าเพื่อนคงเป็นห่วง

 

 

(“ถ้ากูจะขอไปกับมึงด้วยล่ะ”) พรูพบอกกลับมา ทำให้ฟ่างขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

 

 

“ทำไม มีอะไรรึเปล่า เออ วันนั้นมึงกับพี่ชามีปัญหาอะไรกันวะ” ฟ่างถามขึ้นอย่างแปลกใจ พรูพเงียบไปนิด

 

 

(“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่กูไปกับมึงด้วยคนได้มั้ย กูเบื่อกรุงเทพแล้วเหมือนกัน” พรูพตอบกลับ

 

 

“แล้วมึงจะบอกที่บ้านมึงยังไง เค้าจะยอมให้มึงไปเหรอวะ” ฟ่างถามกลับ เพราะบ้านของพรูพไม่เหมือนกับฟ่าง อย่างฟ่างจะไปไหนหรืออยู่ที่ไหน แม่ของเขาก็คงไม่สนใจ ขอแค่ให้ส่งเงินไปให้เท่านั้นพอ แต่พรูพยังมีแม่ ที่เข้าใจพรูพอยู่เสอ ถึงแม้ว่าพรูพจะไม่ค่อยลงรอยกับพ่อก็ตาม

 

 

(“แม่กูไม่มีปัญหาหรอก เขาตามใจกูจะตาย มึงก็รู้ ส่วนพ่อ เค้าคงไม่สนใจกูเท่าไรหรอก แต่ถ้ามึงไม่สะดวกให้กูไปด้วยก็ไม่เป็นไรนะ กูแค่ลองถามดู”) พรูพพูดเสียงแผ่วในตอนท้าย

 

 

“ใครไม่สะดวก มึงไปด้วยก็ดี กูจะได้ไม่เหงา เราไปเริ่มใหม่ด้วยกันสองคนนะ” ฟ่างพูดขึ้นมา

 

 

(“จริงนะ โอเคเลย กูจะได้บอกแม่กูไว้ก่อนล่วงหน้า แล้วกูจะได้เขียนใบลาออกด้วย”) พรูพตอบกลับ เหมือนกับว่ามั่นใจในสิ่งที่ตนเองตัดสินใจเอาไว้แล้ว ฟ่างคุยกับพรูพอีกนิดหน่อยก็วางสายไป ฟ่างนอนมองเพดานเหม่อๆอยู่สักพัก เพราะคิดถึงเรื่องที่ตนเองจะย้ายไปต่างจังหวัด จนประตูห้องถูกผลักเข้ามา

 

 

“จะนอนแก้ผ้าไปถึงไหน ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว” เสียงเข้มๆของเคนดังขึ้น ฟ่างจึงขยับลงจากเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป โดยไม่อายสายตาของเคนที่มองมาแล้ว ฟ่างอายน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ไม่เห็นเคนอยู่ในห้องนอน เขาจึงเดินออกไปที่ห้องโถงกลาง แต่ก็ไม่เจอเคนอยู่ดี ทำให้ฟ่างคิดว่าเคนน่าจะอยู่ในห้องทำงาน ฟ่างจึงเปิดทีวีในห้องโถงกลางดูฆ่าเวลาไปก่อน จนกระทั่งเสียงออดหน้าห้องพักดังขึ้น ฟ่างจึงลุกเปิด ก็เห็นว่าเป็นพนักงานของโรงแรมเอาอาหารมาส่ง ฟ่างจึงเบี่ยงตัวให้อีกฝ่ายเข็นรถส่งอาหารเข้ามาในห้อง พนักงานมองหน้าฟ่างยิ้มๆ ฟ่างก็ยิ้มอ่อนๆส่งไปให้ตามมารยาท

 

 

“มาช่วยงานท่านประธานเหรอครับ” พนักงานถามขึ้นขณะที่กำลังจัดอาหารวางบนโต๊ะ

 

 

“ผมเหรอ” ฟ่างชี้ตัวเอง พนักงานส่งอาหารก็พยักหน้ารับ

“คือ..” ฟ่างเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง แต่คิดว่าเคนคงมาทำงานที่นี่อยู่บ่อยๆ และคงมีคนมาช่วยงานหรือเอางานมาส่งเหมือนเมื่อคืนด้วยเหมือนกัน

 

 

“อยากรู้ไปทำไม” เสียงเข้มของเคนดังขึ้น ขณะยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานแล้วมองมาด้วยสายตานิ่งๆ ฟ่างเองก็ไม่รู้ว่าเคนออกมาตั้งแต่ตอนไหน พนักงานส่งอาหารหน้าเจื่อนไปนิด เมื่อเห็นสายตาดุๆของเจ้าของโรงแรม

 

 

“เอ่อ ท่านประธานต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกมั้ยครับ” ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่ถามเคนกลับด้วยน้ำเสียงอึกอักเล็กน้อย

 

 

“ไม่ ถ้าทำอะไรเสร็จแล้ว ก็ลงไปทำงานต่อได้แล้ว” เคนพูดไล่ทันที พนักงานรีบก้มหัวน้อมรับ แล้วเข็นรถออกจากห้องพักของเคนไปอย่างรวดเร็ว เคนหันมามองหน้าฟ่างด้วยสายตาดุๆอีกคน

 

 

“จะหาว่าผมอ่อยเค้าเหรอครับ” ฟ่างถามดักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เคนฮึดฮัดเล็กน้อย

 

 

“ไม่ต้องพูดมาก มากินข้าวได้ละ” เคนพูดก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ฟ่างก็นั่งลงเช่นเดียวกัน ทั้งสองกินข้าวไปเงียบๆ แต่ฟ่างรู้สึกได้ว่า เคนจะลอบมองเขาบ่อยมาก แต่ฟ่างก็ทำเป็นเฉยๆ แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่า เดี๋ยวช่วงบ่าย เคนจะต้องไปหาหญิงสาว แล้วคงจะปล่อยให้ฟ่างอยู่ที่ห้องคนเดียวเหมือนเมื่อวาน

 

 

“เดี๋ยวคุณจะออกไปไหนรึเปล่าครับ” ฟ่างถามขึ้นมา เพราะเคนไม่รู้ว่าฟ่างได้ยินที่เขาคุยกับหญิงสาวทางมือถือเมื่อช่วงเช้า ทำให้เคนมองหน้าฟ่างนิ่งๆ

 

 

“ไป” เคนตอบกลับ ฟ่างนั่งเขี่ยข้าวในจานเล็กน้อย

“มีอะไร” เคนถามกลับมา

 

 

“แล้วคุณจะกลับตอนไหน” ฟ่างถามขึ้นมาอีก

 

 

“ยังไม่รู้” เคนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

 

“งั้นถ้าคุณไม่อยู่ ผมขอลงไปเดินเล่นรอบๆโรงแรมได้มั้ย หรือไม่ก็ขอลงไปว่ายน้ำในสระได้รึเปล่าครับ”  ฟ่างพูดขอขึ้นมา ส่วนหนึ่ง ไม่ได้คิดอยากจะไปเดินเล่นหรือว่ายน้ำสักเท่าไร เขาแค่อยากรู้ว่าเคนจะว่ายังไง จะยอมมั้ย เคนขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินที่ฟ่างขอ

“ผมไม่ได้คิดจะหนีหรอกครับ คุณไม่อยู่ ผมก็อยู่คนเดียว แค่นั่งดูทีวีในห้อง มันน่าเบื่อ” ฟ่างพูดดักขึ้นมา ซึ่งทำให้เคนฮึดฮัดและถอนหายใจออกมาหนักๆ สีหน้าของเคนดูลังเลอย่างเห็นได้ชัด

 

 

“เดี๋ยวให้คำตอบอีกที” เคนบอกปัด ก่อนจะนั่งกินข้าวต่อ ฟ่างก็ไม่ได้ถามอะไรอีก เมื่อกินข้าวเสร็จเรียบร้อย เคนก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงาน ส่วนฟ่างก็นั่งดูทีวีจนเกือบบ่ายโมง

 

 

ออดดดดดดด

เสียงออดหน้าห้องพักดังขึ้นอีกรอบ ฟ่างนึกว่าเคนคงสั่งอะไรขึ้นมาอีก เขาจึงลุกไปเปิดประตู แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวยืนอยู่หน้าประตูห้อง แถมดวงตายังแดงก่ำ หญิงสาวเองก็ตกใจเล็กน้อยเหมือนกัน ที่เห็นฟ่าง

“เอ่อ..” ฟ่างพูดไม่ออก ไม่คิดว่าหญิงสาวจะมาถึงที่นี่ แก้วมองหน้าฟ่างอย่างสงสัย

 

 

“น้อง..ใช่ที่เป็นรุ่นพี่ของเคสรึเปล่า แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” หญิงสาวถามขึ้นเมื่อจำฟ่างได้ ฟ่างไม่ทันจะได้ตอบ เคนก็เดินออกมาพอดี

 

 

“แก้ว ทำไมมาที่นี่ล่ะ เราบอกว่าเดี๋ยวออกไปหาที่ร้านไง” เคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนระคนตกใจ ทำให้ฟ่างรู้สึกเจ็บแปลบๆ ในอกข้างซ้าย

 

 

“คือ..” แก้วอึกอักพร้อมกับมองหน้าฟ่างไปด้วย ทำให้ฟ่างคิดว่า หญิงสาวคงไม่กล้าพูดต่อหน้าฟ่างเท่าไรนัก

 

 

“เดี๋ยวผมลงไปเดินเล่นข้างล่างก่อนละกันนะครับ” ฟ่างพูดขึ้นมา ไม่คิดว่าที่เขาแกล้งขอเคนก่อนหน้านี้ จะได้ไปเดินเล่นจริงๆ

 

 

“ไม่ต้อง” เคนพูดเสียงนิ่ง ทำให้หญิงสาวมองหน้าเคนกับฟ่างสลับไปมา

“แก้วเข้ามาก่อน เดี๋ยวไปคุยกับเราในห้องนะ” เคนพูด ก่อนจะเดินเบียดฟ่างจนผงะไปอีกทาง เพื่อจะประคองหญิงสาวให้เดินเข้ามาในห้องพัก แล้วพาตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันที ฟ่างยืนนิ่งอยู่กับที่ มองภาพที่เคนโอบหญิงสาวเดินเข้าห้องทำงานด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง ก่อนจะหันไปปิดประตูแล้วไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวีด้วยความรู้สึกหน่วงๆในใจ

 

 

//ตอกย้ำเข้าไปเยอะๆฟ่าง ตอกย้ำให้มันเจ็บกว่านี้// ฟ่างพึมพำกับตัวเอง เพราะเขาคิดว่าถ้ารับรู้และเห็นสิ่งที่ทำให้ตนเองต้องเจ็บช้ำในใจแบบนี้มากๆ ก็จะทำให้เขาไปจากเคนได้โดยไม่อาลัยอาวรณ์มากนัก ฟ่างไม่รู้ว่าในห้องทำงานของเคน หญิงสาวกับเคนคุยเรื่องอะไรกัน ด้วยความอยากรู้ ฟ่างจึงลุกไปที่ประตูห้องทำงานของเคน แล้วเอาหูแนบไปกับประตู ซึ่งทำให้ได้ยินเสียงภายในห้องทำงานดังแว่วๆออกมา ฟ่างได้ยินเสียงของแก้วร้องไห้ โดยมีเคนปลอบอย่างอ่อนโยน

 

 

“ตกลงบอกเราได้ยัง ว่าเป็นอะไร” เสียงของเคนถามขึ้น

 

 

“ฮึกก...เคน..เราท้อง...” เสียงสะอื้นของหญิงสาวดังแว่วออกมาอีก ทำให้ฟ่างตัวชาวาบ พร้อมกับผงะออกมาจากประตู คำพูดของหญิงสาวดังก้องอยู่ในหูของฟ่าง

 

 

//พี่แก้วท้อง// ฟ่างพูดเสียงแผ่ว รู้สึกเหมือนในอกมันบีบรัดจนปวดหนึบ ฟ่างลำคอแห้งผาก เมื่อคิดว่าแก้วท้องกับเคน ตอนนี้เหมือนโลกมันหยุดหมุน เวลามันหยุดนิ่ง ฟ่างทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ มือสองข้างเย็นเฉียบ ฟ่างนั่งนิ่งเหมือนคนสติหลุดอยู่สักพัก ก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ เพื่อตั้งสติตัวเองใหม่

“มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นะ เค้าสองคนเหมาะสมกันจะตาย” ฟ่างพูดเหมือนกับเยาะเย้ยตัวเอง ฟ่างลุกเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วไปล้มตัวลงนอนบนเตียง ตอนนี้ฟ่างอยากจะนอนหลับ เผื่อตอนที่ตื่นขึ้นมา อาการเจ็บในอกมันคงจะหายไป

..

..

เคนคุยอยู่กับหญิงสาวร่วม 2 ชั่วโมงกว่าๆ ก็พาหญิงสาวไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำที่อยู่ในห้องทำงานเล็กนั่น

“แก้วหิวอะไรมั้ย เราจะได้สั่งอาหารให้” เคนถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่รู้ว่าหญิงสาวตั้งท้อง หญิงสาวส่ายหน้าไปมา

“ไม่หิวก็ต้องกิน แก้วไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ” เคนว่าออกมา

 

 

“งั้นเอาอะไรก็ได้ เคนสั่งให้หน่อยละกันนะ” หญิงสาวบอกเสียงแผ่ว เคนพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องทำงาน เคนขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อไม่เห็นฟ่างอยู่ในห้องโถงกลาง เขาจึงรีบเดินไปดูที่ห้องนอน ก็เห็นฟ่างนอนหลับอยู่ เคนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เคนขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเห็นคราบน้ำตาบนแก้มใสของคนที่หลับอยู่ จมูกและเปลือกตาแดงก่ำ

 

 

 

 

++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++

 

//ร้องไห้งั้นเหรอ ร้องทำไม// เคนพึมพำอย่างงงๆ ว่าทำไมฟ่างถึงได้ร้องไห้ ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรให้ฟ่างร้องไห้เลยสักนิด เคนใช้นิ้วปาดคราบน้ำตาบนแก้มของฟ่าง ทำให้ฟ่างสะดุ้งเล็กน้อย แล้วลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เห็นร่างสูงของเคนกำลังยืนมองมาด้วยสายตานิ่งๆ

 

 

“มีอะไรรึเปล่าครับ” ฟ่างถามขึ้นทันที แล้วทำท่าจะลุกนั่ง

 

 

“ไม่ต้องลุก นอนต่อไปเหอะ กู..พอดีกูจะสั่งอาหารให้แก้ว มึงจะเอาอะไรอีกรึเปล่า กูจะได้สั่งทีเดียว” เคนถามเสียงนิ่ง ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนกับที่พูดกับแก้ว ซึ่งฟ่างเองก็ชินกับน้ำเสียงแบบนี้ของเคนแล้ว

 

 

“ไม่ครับ” ฟ่างตอบกลับ เคนพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนทันที เพื่อไปสั่งอาหารให้หญิงสาว ฟ่างนอนมองประตูห้องด้วยสายตาเหม่อลอย เคนเดินออกมาโทรสั่งอาหารแล้วเข้าไปชวนหญิงสาวให้ออกมานั่งดูทีวีรออาหารมาส่งไปด้วย

 

 

“น้องฟ่างไปไหนแล้วล่ะ” หญิงสาวถามถึงฟ่าง เคนนั่งมองทีวีด้วยสายตานิ่งๆ

 

 

“อยู่ในห้อง” เคนพยักหน้าไปทางห้องนอน

 

 

“แล้วทำไมน้องเค้ามาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ แล้วเคสไม่อยู่ด้วยเหรอ” หญิงสาวถามด้วยความไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างเคสกับฟ่าง

 

 

“พอดี เราให้มาช่วยทำงานน่ะ” เคนตอบกลับไปสั้นๆ หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

“แล้ว..” หญิงสาวทำท่าจะถามต่อ

 

 

“เดี๋ยวถ้ากินข้าวเสร็จแล้ว แก้วจะเอายังไงต่อ จะนั่งเล่นอยู่ที่ก่อนมั้ย หรือว่าจะกลับบ้าน” เคนถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

 

 

“ยังไม่รู้เลย เราอยากไปเที่ยวทะเล อยากไปพักสมอง อยากไปพักผ่อนบ้าง เคนไปเป็นเพื่อนเราหน่อยได้มั้ย” หญิงสาวเอ่ยชวน เคนนั่งเงียบไปนิด

 

 

“ช่วงนี้เราไม่ว่างเลยน่ะแก้ว เอาไว้ถ้าวันไหนเราว่าง เราจะบอกอีกทีนะ” เคนตอบกลับ หญิงสาวก็ไม่เซ้าซี้อะไรอีก ก่อนที่เคนจะคุยเรื่องฝากท้องของหญิงสาว และเรื่องราวที่เกิดขึ้นและที่จะต้องแก้ไข จนอาหารมาส่ง เคนก็เดินไปรับเอามาให้หญิงสาวได้ทาน แก้วก็นั่งทานแต่โดยดี

“เดี๋ยวถ้ากินเสร็จแล้ว แก้วนั่งเล่นอยู่ที่นี่ก่อนละกันนะ เดี๋ยวเราเข้าไปคุยกับเด็กนั่นแป๊บ” เคนพูดขึ้น แก้วพยักหน้ารับ ก่อนที่เคนจะเดินเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง พร้อมกับล็อคประตูไว้ด้วย ฟ่างนอนหลับอยู่บนเตียงเหมือนเดิม แต่ไม่ได้หลับแต่อย่างไร ฟ่างหันมามองเคนเล็กน้อย เคนไม่ได้พูดอะไร แต่เขาขึ้นมานอนบนเตียงข้างๆฟ่าง

 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ” ฟ่างพลิกไปหาเคนแล้วถามขึ้น

 

 

“เปล่า” เคนตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะหันมามองหน้าร่างเล็กที่นอนหันหน้ามาหาเขาอยู่ในตอนนี้

“ขยับมาใกล้ๆสิ” เคนสั่งออกมา ฟ่างก็ขยับเข้าไปหาทันที เคนพลิกตัวคร่อมทับฟ่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับประกบจูบลงไปอย่างเร่าร้อน

 

 

“อื้อออ” ฟ่างส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ เมื่อลิ้นร้อนของเคนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวพันปลายลิ้นเล็กของฟ่าง พร้อมกับดูดดึงเป็นระยะ ทำให้ฟ่างรู้สึกวูบวาบไปทั่วร่างงกาย เสียงจูบดังขึ้นมาเป็นระยะ เคนจูบฟ่างจนพอใจ แล้วก็ผละออกมา สายตาของทั้งสองต่างจ้องมองกันและกัน

“คุณแก้วล่ะครับ” ฟ่างถามขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบๆตอนนี้

 

 

“กินข้าวอยู่” เคนตอบกลับ

 

 

“แล้วเค้าจะไปไหนต่อรึเปล่าครับ” ฟ่างถามออกมาอีก

 

 

“ถามทำไม” เคนขมวดคิ้วแล้วถามกลับ

 

 

“ก็เผื่อว่า ถ้าเค้าไม่ได้ไปไหน เค้าอาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงอยู่ที่นี่” ฟ่างพูดขึ้น เพราะถ้าเป็นฟ่างก็คงสงสัยไม่ต่างกัน

 

 

“กูจัดการเองได้ อีกสักพักแก้วก็จะกลับแล้ว” เคนพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ฟ่างมองหน้าเคนอย่างชั่งใจเล็กน้อย

 

 

“แล้วเค้ามาทำอะไรเหรอครับ” ฟ่างถามต่อ ถึงแม้ว่าจะรู้แล้วว่า แก้วมาเพื่อบอกเคนว่าแก้วท้อง

 

 

“ไม่ใช่เรื่องของมึงน่า” เคนบอกปัดเสียงขุ่นๆ

 

 

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของฟ่างดังขึ้น ทำให้เคนขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ฟ่างหันไปมองมือถือของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง เคนเป็นคนเอื้อมมือไปคว้ามาดูก่อน

 

 

...พี่นิติ...

 

 

เคนกัดฟันขึ้นมาทันที เมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรมา พร้อมกับจ้องหน้าฟ่างเขม็ง ฟ่างเองได้แต่มองหน้าเคนด้วยความไม่เข้าใจ เพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนโทรมา เคนกำมือถืออยู่ในมือไว้แน่น เสียงเรียกเข้ายังคงดังอยู่เรื่อยๆ

 

 

“ใครโทรมาเหรอครับ ให้ผมรับสายหน่อย” ฟ่างพูดพร้อมกับจะหยิบมือถือจากมือของเคนมาดู แต่เคนก็เบี่ยงมือถือหลบ แล้วเป็นฝ่ายกดรับสายเอง

 

 

(“ฟ่าง เป็นไงบ้าง”) เสียงของนิติดังรอดออกมาให้ฟ่างได้ยิน เพราะเคนยังคงคร่อมทับร่างกายของฟ่างอยู่ ฟ่างกัดปากตัวเองเล็กน้อย เมื่อรู้ว่านิติโทรเข้ามาหา

 

 

“ฟ่างไม่สะดวกจะคุยด้วย โทรมา..” เคนพูดไม่ทันจะจบประโยคดี เสียงของเขาก็ต้องหายไปเมื่อฟ่างยกมือขึ้นโอบรอบคอของเขา แล้วยกใบหน้าขึ้นไปประกบจูบเคนอย่างรวดเร็ว ฟ่างไม่อยากให้นิติมารับรู้อะไรในตอนนี้ และไม่อยากให้เคนคุยอะไรกับนิติมากนักด้วย และเมื่อฟ่างเป็นฝ่ายเริ่มจูบก่อน เคนก็สนองตอบทันทีเช่นกัน เคนถือมือถือค้างอยู่อย่างนั้น ฟ่างก็ได้ทีรีบหยิบไปกดตัดสายทิ้ง มือของฟ่างกดปิดเครื่องอย่างรวดเร็วก่อนที่เคนจะแย่งกลับไป ฟ่างพลิกตัวขึ้นไปคร่อมทับเคนเอาไว้ แล้วผละริมฝีปากออกมา ตอนนี้กลายเป็นว่าเคนนอนหงายโดยมีฟ่างนั่งคร่อมทับตรงเอวแกร่งอยู่ เคนจ้องหน้าฟ่างเขม็ง

“ทำไมไม่ให้กูคุยกับมันหะ” เคนถามเสียงเข้ม เขาไม่อยากเสียงดังมากนัก เพราะกลัวว่าแก้วจะได้ยิน

 

 

“คุณเป็นคนบอกเอง ว่าในระยะ 2-3 วันที่เหลือนี่ผมต้องอยู่กับคุณ เพราะฉะนั้น ก็ให้มันเป็นเวลาของผมกับคุณ อย่าให้มีคนอื่นเข้ามายุ่งด้วยสิครับ” ฟ่างพูดขึ้น เป็นการบอกเคนกลายๆถึงเรื่องของแก้วด้วย เคนจ้องหน้าฟ่างไม่วางตา มือของเขายังจับอยู่ที่เอวบางของฟ่าง

 

 

“ไอ้หมอนั่น มันคงสำคัญมากสินะ ขนาดมึงเปลี่ยนเบอร์ใหม่ มึงยังบอกมันด้วย” เคนพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

 

“อย่าพูดเหมือนคุณกำลังหึงผมเลยครับ เดี๋ยวผมจะเข้าใจผิดไปเปล่าๆ” ฟ่างตอบกลับ ตอนนี้ฟ่างไม่คิดหวังอะไรอีกแล้ว เขาแค่ขอใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเคนให้มากที่สุดเท่านั้นเอง

 

 

“ไหนลองแสดงให้กูดูหน่อยสิ ว่ามึงทำยังไง ไอ้คนที่ชื่อนิตินั่นมันถึงได้ติดใจมึงนัก” เคนพูดเสียงกร้าว เขารู้สึกหงุดหงิดมากที่รู้ว่าฟ่างยังคงติดต่อกับคนที่ชื่อนิติอยู่  เคนดึงแขนฟ่างให้ฟ่างโน้มตัวลงมาหาเขา ก่อนที่ทั้งสองจะประกบจูบกันอีกครั้ง มือของเคนบีบเค้นไปทั่วร่างกายของฟ่างอย่างรุนแรง เสียงหอบหายใจของเคนก็ดังขึ้นอยู่ในลำคอ เคนใช้มือบีบบั้นท้ายของฟ่างที่อยู่บนตัวของเขา พร้อมกับขยับไปมาทำให้กลางกายของทั้งสองเสียดสีกัน

“ฮืมมมม” เสียงคำรามในลำคอของเคนดังขึ้น ทำให้ฟ่างรับรู้ว่าเคนเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาแล้ว ซึ่งไม่ต่างจากฟ่างเหมือนกัน

 

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น ทำให้เคนกับฟ่างชะงักไปนิด ทั้งสองหยุดเคลื่อนไหวในทันที ฟ่างเองก็ผละริมฝีปากออกมา เคนมองริมฝีปากของฟ่างอย่างเสียดาย เหมือนกับว่าเขายังไม่เต็มอิ่ม

 

ก๊อกๆ

 

“เคน เคน ออกมาหาเราหน่อย” เสียงเรียกของแก้วดังขึ้น ทำให้เคนต้องหายใจเข้าลึกๆเพื่อข่มอารมณ์ตัวเอง ฟ่างมองหน้าเคนนิ่งๆ ก่อนที่เคนจะดันตัวฟ่างลงไปนอนข้างๆ แล้วเขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะลงจากเตียงไปเปิดประตู

 

 

หมั่บ..

เคนชะงักเมื่อมือเล็กของฟ่างดึงแขนของเขาไว้

“คุณจะทิ้งผมไว้แบบนี้น่ะเหรอ” ฟ่างถามขึ้นเขาแค่อยากรู้ว่าเคนจะทำยังไง จะพูดอะไร ทั้งๆที่ฟ่างรู้ดีว่าตัวเองต้องเจ็บในอกข้างซ้าย แต่นั่นเป็นสิ่งที่ฟ่างต้องการ ฟ่างอยากให้ตัวเองเจ็บเพราะการกระทำของเคนเยอะๆ เขาจะได้ตัดใจจากเคนได้ง่ายๆ

 

 

“ทิ้งบ้าอะไร” เคนว่าเสียงเข้ม ก่อนจะดึงมือของฟ่างออก แล้วเดินไปที่ประตูทันที ฟ่างลุกนั่งมองแผ่นหลังของเคนด้วยสายตานิ่งๆ คำว่า ทิ้งบ้าอะไรที่เคนพูดออกมา ไม่ได้ทำให้ฟ่างเข้าใจเลยว่า เคนสื่อถึงอะไรกันแน่ เคนเดินไปเปิดประตู แล้วเดินออกไปจากห้องนอน โดยไม่ให้แก้วเห็นภายในห้องนอนของเขามากนัก

“มีอะไรเหรอแก้ว กินข้าวอิ่มแล้วใช่มั้ย” เคนถามขึ้น หญิงสาวพยักหน้ารับ

 

 

“เราอยากกลับไปที่ร้านแล้วน่ะ” หญิงสาวบอกเสียงแผ่ว

“มันดีกว่าให้เรามานั่งอยู่เฉยๆแบบนี้” หญิงสาวบอกออกมาต่อ

 

 

“งั้นเดี๋ยวเราไปส่งนะ” เคนพูดขึ้น เพราะหญิงสาวนั่งแท็กซี่มาหาเขา หญิงสาวพยักหน้ารับ

“เราไปเอากุญแจรถก่อน” เคนพูดขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง ฟ่างนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง และกำลังมองออกไปที่ระเบียงห้องนอน พอเคนเดินเข้ามา ฟ่างก็หันมามองเคนเล็กน้อย เคนเดินไปหยิบกุญแจรถแล้วมองหน้าฟ่าง

“กูจะไปส่งแก้ว” เคนพูดสั้นๆ ฟ่างมองหน้าเคนโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะเมินหน้ามองออกไปที่ระเบียงห้องต่อ ทำให้เคนขมวดคิ้วเล็กน้อย ความลังเลใจเกิดขึ้นมาทันที เคนถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ลุกไปล้างหน้าล้างตา เร็วๆด้วย” เคนพูดสั่ง ทำให้ฟ่างหันมามองด้วยความไม่เข้าใจ

“ยังจะนั่งบื้ออยู่อีก กูจะไปส่งแก้ว แล้วมึงก็ต้องไปกับกูด้วย เร็วๆ” เคนพูดเร่ง ฟ่างนิ่งอึ้งไปนิด ไม่คิดว่าเคนจะพาตนเองไปด้วย เมื่อเห็นว่าฟ่างยังคงนิ่งอยู่ เคนจึงเดนมาดึงแขนของร่างเล็กให้ลงจากเตียง แล้วพาไปที่ห้องน้ำ เคนเปิดน้ำแล้วเอาน้ำมาล้างหน้าให้ฟ่างอย่างลวกๆ จนฟ่างต้องปัดมือของเคนออก

 

 

“ผมล้างเองได้” ฟ่างพูดออกมาทันที เคนฮึดฮัดเล็กน้อย พร้อมกับยืนกดดันให้ฟ่างล้างหน้าเร็วๆ ฟ่างก็ยอมล้างหน้าแต่โดยดี ไม่นานนักทั้งสองก็พากันเดินออกมาจากห้องนอน หญิงสาวมองฟ่างอย่างแปลกใจเล็กน้อย

 

 

“เด็กนี่อยากไปซื้อเค้กที่ร้านมากินด้วยนะ เลยให้ไปด้วยกัน” เคนพูดขึ้น ฟ่างมองหน้าเคนทันที ที่อ้างเรื่องของฟ่างแบบนั้น หญิงสาวพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มอ่อนๆส่งไปให้ แล้วทั้งสามคนก็ออกจากห้องพักในโรงแรมของเคน แล้วลงลิฟท์ไปที่รถของเคน ฟ่างนั่งเบาะด้านหลัง โดยที่หญิงสาวนั่งเบาะด้านหน้าคู่กับเคน ฟ่างนั่งพิงประตูรถพร้อมกับมองเหม่อออกไปข้างนอก เขาไม่อยากมองภาพเคนกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหน้าสักเท่าไร

 

 

“ความจริงเคนให้คนขับรถไปส่งเราก็ได้นะ เคนจะได้ทำงานต่อให้เสร็จ” หญิงสาวพูดขึ้น ซึ่งฟ่างเองก็ได้ยิน แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ

 

 

“ได้ไงล่ะ เราเป็นห่วงแก้วนะ ไปส่งเอง เราสบายใจกว่า” เคนตอบกลับไป พร้อมกับมองกระจกส่องหลัง ก็เห็นฟ่างนั่งกัดปากอยู่ แต่ไม่ได้มองมาที่เคนกับแก้วแต่อย่างไร

 

 

“ขอบใจนะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปบีบมือของเคนอย่างขอบคุณ เคนก็บีบมือหญิงสาวกลับไป ก่อนที่จะปล่อยออกช้าๆ

“ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นเคสไปที่ร้านเลย” หญิงสาวถามเคนขึ้นมา

 

 

“เราให้มันช่วยงานน่ะ คงจะยุ่งๆอยู่ เราเองก็ไม่ค่อยได้คุยกับมันเหมือนกัน” เคนตอบกลับ ตลอดทางที่ขับรถ เคนก็คอยมองฟ่างผ่านกระจกส่องหลังเป็นระยะ จนมาถึงร้านของแก้ว

 

 

“ฟ่าง เข้าไปเลือกเค้กได้เลยนะ” หญิงสาวหันมาพูดกับฟ่างก่อนที่จะลงรถ

 

 

“ครับ” ฟ่างตอบรับเสียงแผ่ว แล้วลงจากรถไปพร้อมๆกับเคนและแก้ว ทั้งสองคนเดินนำเข้าไปในร้านก่อน โดยมีฟ่างเดินตามหลังไป ฟ่างมองภาพของคนทั้งคู่เดินเคียงข้างกัน มันทำให้ฟ่างรู้สึกวูบๆในอก แต่ก็ต้องฝืนตัวเองเดินตามไป เสียงพนักงานในร้านทักทายเคนกับแก้ว มีลูกค้าอยู่ในร้านพอสมควร

 

 

//จะกินอะไร เลือกไปก่อน เดี๋ยวกูออกมาจ่าย// เคนพูดกับฟ่างไม่ดังมากนัก

 

 

//แต่ผมไม่อยากกิน// ฟ่างตอบกลับไป เคนมองฟ่างด้วยสายตาดุๆ

 

 

//เลือกไปเถอะน่า// เคนบอกทิ้งท้าย ก่อนจะเดินไปทางด้านหลังร้านพร้อมกับแก้ว ปล่อยฟ่างยืนนิ่งอยู่ที่หน้าตู้วางเค้กนานาชนิด ฟ่างมองเค้กในตู้กระจกด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะนึกได้ว่า ตนเองต้องการเก็บข้อมูลเกี่ยวกับขนมชนิดต่างๆ

 

 

“ขอโทษนะครับ ผมเอา..” ฟ่างพูดกับพนักงานในร้าน

..

..

..

ผ่านไปสักพัก หลังจากที่คุยกับแก้วเล็กน้อย เคนก็เดินกลับมาในร้าน พร้อมกับมองของที่วางบนเคาน์เตอร์พนักงาน

“ใครมาเหมาขนมรึไง” เคนถามพนักงานที่กำลังจัดเค้กและขนมอย่างอื่นใส่กล่อง

 

 

“อ่อ ของคุณคนนี้อ่ะค่ะ” พนักงานบอกพร้อมกับมองมาที่ฟ่าง เคนชะงักไปทันที

 

 

“ก็คุณบอกว่าให้ผมเลือก” ฟ่างตอบกลับไป เมื่อเขาเลือกขนมทุกอย่างในร้านของแก้วให้พนักงานจัดใส่กล่อง

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++++

 

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น