ลิตเติ้ลมักเกิ้ล / ตรงนู้นก็ไล่มาเล่นตรงนี้
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.20 [สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก]

ชื่อตอน : Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.20 [สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก]

คำค้น : แวมไพร์ , ไวท์กัปตัน , ปุณณ์โน่ , เงินออกัส , midnight society , midnight , society , vampire , lovesick , ผีดิบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2559 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.20 [สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก]
แบบอักษร

Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก

ตอนที่ 20 [สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก]** จบ **

 

ออกัสมองหน้าพี่ชายอย่างไม่เข้าใจในความหมายของคำพูดนั้น

พี่หมายถึงอะไรครับ”  เสียงทุ้มเอ่ยถาม

ไวท์หายใจเข้าลึกๆ และดับบุหรี่ราคาแพงนั้นทิ้ง เงาคนสองคนที่ยืนอยู่นอกประตู ทำให้เขารู้ว่าไม่กัปตันก็น้ำเงิน หรืออาจทั้งสองคนกำลังยืนฟังอยู่

ไม่ว่าใครก็ตามที่ยืนอยู่หน้าประตู เข้ามาข้างในเดี๋ยวนี้

“..........”

ฉันสั่งให้เข้ามา!

สี่เท้าของน้ำเงินและกัปตันก้าวเข้ามาข้างในอย่างกล้าๆ กลัวๆ ออกัสถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ที่น้ำเงินมาได้ยินเรื่องนี้เข้าจนได้ แววตาตัดพ้อมองหน้าแฟนคนรักอย่างไม่เข้าใจ

คุณออกัส คุณไม่สบายใจเรื่องนี้ทำไมถึงไม่บอกผม

นั่งลงก่อนเสียงของไวท์ขัดขึ้น

ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งนั้น คนไทยทั้ง  2 คนนั่งลงเงียบๆ แววตาของน้ำเงินฉายแววไม่พอใจ ส่วนกัปตันนั้นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

ออกัสอึดอัดขึ้นมาทันที น้ำเงิน

“.....”

นายเองก็คงจะรู้ว่าเราต่างกัน รวมถึงกัปตันเองก็ด้วย นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ถึงวิถีชีวิตของมนุษย์กับแวมไพร์ที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันให้เป็นปกติ

แต่ผมก็อยู่มาได้ตั้งปีนึง

มันแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ นายเคยคิดถึง 10 ปี 20 ปีข้างหน้าบ้างรึเปล่า เราจะยังรักกันอยู่ไหม นายจะทนใช้ชีวิตบนความต่างแบบนี้ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน

คราวนี้แววตาที่ฉายความไม่พอใจออกมากลับเป็นกัปตันแทน

นี่พวกคุณคิดว่าพวกผมเป็นคนแบบไหนกันเหรอครับ

“.....”

คุณไวท์เวเรี่ยน

การเรียกชื่อเต็มแบบนั้น ทำให้ไวท์เข้าใจทันทีว่ากัปตันกำลังไม่พอใจมาก น้ำเสียงมีแววเหวี่ยงอยู่ลึกๆ แม้จะไม่โวยวายแบบน้ำเงิน แต่การเงียบกลับน่ากลัวยิ่งกว่าการระเบิดเสียงดัง

คุณคิดว่าผมคือใคร ที่คิดจะรักก็รัก คิดจะทิ้งก็ทิ้งอย่างนั้นเหรอ

มันไม่ใช่แบบนั้นกัปตัน

แล้วมันแบบไหน

เอาล่ะท่านชายยืนขึ้นเต็มความสูง นายฟังนะ สิ่งที่ฉันเครียดที่สุด ไม่ใช่เรื่องจะรักหรือจะทิ้ง แต่มันคือความต่างระหว่างอายุขัย พวกเราแวมไพร์มีชีวิตเป็นอมตะ จะไม่มีวันตายถ้าหากไม่ตัดสินใจที่จะตายด้วยตัวเอง ถ้าไม่ขาดอาหาร หรือถ้าไม่โดนลิ่มตอกหัวใจ

แล้วยังไง

ก็แล้วพวกนายคือมนุษย์ยังไงล่ะ นายเคยเห็นมนุษย์ที่ไหนมีอายุยืนถึง 200 ปีเหรอ

“.....”

เมื่อเวลานั้นมาถึง พวกนายก็ต้องจากฉันไป แล้วชีวิตที่เหลืออันยาวนาน ฉันก็จะต้องอยู่อย่างเดียวดาย

คุณก็เลยจะปล่อยให้พวกผมกลับไทย จบความสัมพันธ์ของพวกเราเอาไว้เท่านี้ ตัดปัญหาความผูกพันเอาไว้เท่านี้ใช่ไหมกัปตันสวนกลับ

 

น้ำเงินเม้มปากแน่นสนิท ดวงตามีน้ำตาคลออยู่เล็กๆ ด้วยความโกรธ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เนื่องจากเขายังเกรงใจไวท์เวเรี่ยนอยู่มากนัก การจะโวยวายต่อหน้าเขาคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่

ใช่ท่านชายตอบ

 

แต่นั่นไม่ใช่ความพอใจของกัปตัน

จะบอกอะไรให้นะ เงินสิบล้านแค่นี้แม่งไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกเว้ย ความรู้สึกของกูมีค่ากว่านั้นเยอะ ถ้าจะทิ้งเงินสิบล้านแล้วไล่กูกลับเมืองไทย มันกระจอกมาก! เหตุผลที่จะทำให้กูกลับ มีเพียงข้อเดียว คือมึงบอกมาตรงๆ ว่าไม่รัก แค่นั้นกูจะไปเอง!

ไวท์หันขวับไปมองหน้ากัปตันทันที แม้แต่ออกัสเองยังขยับตัวอย่างอึดอัด ร่างโปร่งคิดในใจว่า ไม่น่าไปแสดงกิริยาแบบนั้นใส่พี่ไวท์เลย พี่ชายเขาไม่ใช่คนปกติเหมือนคนอื่น ที่จะใจเย็นกับอะไรได้นานๆ ไม่ใช่คนที่จะยืนฟังคำโวยวายได้กับทุกคน และเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าพี่ชายจะทนกัปตันไหวรึเปล่า

นายกล้าดียังไง ถึงได้มาขึ้นเสียงใส่ฉัน

ทำไมต้องไม่กล้าด้วยวะ ต่อให้มึงจะเป็นผี เป็นหมาแมว หรือเป็นแวมไพร์ กูก็กล้าทั้งนั้น วันนี้มึงทำไม่ถูก มึงคิดได้ยังไงที่จะปล่อยให้พวกกูกลับไป ทั้งๆ ที่ยังมีทางออกทางอื่นอีก

หยุดนะกัปตัน!ไวท์เริ่มโมโห

กูไม่หยุด!

น้ำเงินน้ำตาไหลลงมาช้าๆ ด้วยความกดดัน ออกัสหันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของคนรัก 1 ปีกว่าที่น้ำเงินมาอยู่ที่นี่ ผูกหัวใจของเขาทั้งสองคนเอาไว้แน่นสนิท และคงยากถ้าหากจะปล่อยให้ใครสักคนหายออกไปจากชีวิตของกันและกัน

กูไม่หยุดพูด มึงจะทำไม และกูก็จะไม่กลับด้วย!

ทางออกมันอันตราย ไม่มีใครกล้าเสี่ยงหรอก ทำไมไม่เข้าใจอะไรบ้างเลย

เออ!กัปตันตะคอกกลับ กูไม่เข้าใจ มึงไม่เคยอธิบายอะไรให้ฟังแล้วกูจะเข้าใจได้ยังไง แน่จริงก็พูดมาดิวะ มึงพูดมาดิ! กูต้องทำยังไง

เสียงสะอื้นของน้ำเงินเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ออกัสเตียนวางมือจากที่ท้าวเก้าอี้แล้วเข้าไปโอบไหล่ปลอบคนรักเบาๆ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นพี่ไวท์ทะเลาะกับกัปตันรุนแรงขนาดนี้ แถมทั้งสองคนยังระเบิดใส่กันแบบไม่มีใครยอมใครอีกด้วย

เชื่อฉันเถอะ กลับไทยไปซะ

ทำไมกูต้องเชื่อมึงด้วย

แล้วทำไมถึงต้องไม่เชื่อ

มึงไม่รักกูแล้ว??”

“.....”

ตอบมาแค่นั้น ถ้าไม่รักกันกูจะไป

เสียงขึงขังของกัปตันทำให้ไวท์รู้ตัวดีว่า เรื่องนี้ไม่มีทางจบง่ายๆ และช่างภาพคนนี้ก็จะมี่วันยอมกลับไทยด้วยถ้าหากไม่ได้ฟังเหตุผลที่แท้จริงจากปากเขา บางทีเขาก็นึกปวดหัวเหมือนกันกับความดื้อรั้นและไม่ยอมใคร และเขาก็ไม่สามารถพูดได้ว่าไม่รักกัปตัน ในเมื่อความเป็นจริงมันตรงข้าม

น้ำเงินกอดเอวออกัสแน่น ในขณะที่รอฟังบทสรุปจากอีกสองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่

ตอบกูมาสิไวท์!!! ตอบกูมาคนร่างขาวกระชากเสื้อแวมไพร์อย่างโมโห น้ำเงินผู้เป็นพี่ต้องรีบเดินไปห้ามน้องอย่างตกใจ

ออกัสยังนึกแปลกใจ ที่พี่ชายของตนเองสามารถใจเย็นกับเด็กคนนี้ได้ขนาดนี้

เอาล่ะ งั้นก็ฟังฉันให้ดี

ไวท์ถอนหายใจ ฉันสองคนรับไม่ได้หรอกนะ ถ้าหากว่าพวกนายจะต้องมาตายจากไปเมื่อหมดอายุขัย ดังนั้นก็เหลืออยู่ทางเดียว คือทำให้พวกนายกลายเป็นอมตะ

น้ำเงินเงยหน้าขึ้นมองออกัสอย่างไม่เข้าใจ ยังไงครับ

ก็คือการทำให้พวกนายกลายเป็นแวมไพร์อย่างเราออกัสตอบ

มันเป็นบาปไวท์กล่าวเสริม

การทำให้มนุษย์กลายเป็นแวมไพร์นั้นเป็นบาปอย่างใหญ่หลวง พวกนายไม่ชินกับวิถีชีวิตครึ่งผีครึ่งคนแบบนี้

เราไม่ได้บังคับหรอกนะ ถ้าพวกนายไม่เต็มใจ เราก็จะยอมปล่อยกลับประเทศไทยไปแต่โดยดี

ผมไม่กลับน้ำเงินเลื่อนมือไปกุมมือคนรักเอาไว้ จะเอายังไงก็เอา แต่ผมจะไม่ไปจากคุณ

ยากยิ่งนัก แม้น้ำเงินจะเต็มใจ แต่ออกัสก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี

นายคิดดีแล้วเหรอ

ครับสัตวแพทย์พยักหน้าทั้งน้ำตา

แวมไพร์รั้งตัวแฟนเข้ามากอด นานสองนานกว่าเขาจะหยุดร้อง และลากแขนออกจากห้องนั้นไป

ออกัสเตียนจะเป็นคนเปลี่ยนสัตวแพทย์ชายน้ำเงิน สุริยวงศ์ให้กลายเป็นแวมไพร์อย่างเต็มตัว

แล้วนายล่ะ จะเอายังไง

“.....” กัปตันเงียบ

ตัดสินใจยากอยู่ทีเดียวกับการเปลี่ยนแปลงตัวเองแบบกะทันหัน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำใจให้ชีวิตตัวเองพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือไปตลอดกาล เด็กไทยเดินไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าต่างมองเหม่อออกไปบนท้องฟ้าอย่างชั่งใจ ไหนจะพ่อแม่ที่อยู่เมืองไทย ไหนจะชีวิตต่อจากนี้ เขาจะทำอย่างไรถ้าหากตัดสินใจเป็นแวมไพร์อย่างน้ำเงิน

ค่อยๆ คิดก็ได้นะกัปตัน ฉันไม่รีบหรอก

ไวท์พูดทิ้งท้าย แล้วเดินขึ้นห้องนอนไป

ความรัก / ความผูกพัน / ความตาย / ชีวิต / ความเปลี่ยนแปลง / วันนี้ / พรุ่งนี้ / ตลอดไป...

เดี๋ยวก่อนไม่นานนัก เด็กไทยก็วิ่งขึ้นบันไดตามท่านชายไปติดๆ

ไวท์กำลังจะจุดบุหรี่อีกมวนสูบ แต่กัปตันตามมาดึงมันออกไปจากมือเขา

ถ้าจะอยู่ด้วยกันจริงๆ เลิกสูบบุหรี่ได้ไหม

แวมไพร์หนุ่มเลิกคิ้วถามอย่างประหลาดใจ หมายความว่าไง

กูจะต้องทำยังไง ถึงจะกลายเป็นแวมไพร์

รอยยิ้มกว้างถูกระบายลงบนใบหน้าของไวท์เวเรี่ยนทันที เขาโยนบุหรี่ทิ้งและเดินมากอดกัปตันไว้แน่น

นายรู้ไหมว่าฉันกลัวแค่ไหน

“.....”

ฉันกลัวว่านายจะเลือกกลับไทย กลัวว่านายจะปล่อยให้ฉันต้องอยู่คนเดียว

แหม แล้วก่อนหน้านี้ท้าให้กูกลับจัง

มันเป็นทางเลือกเดียวที่ปลอดภัยที่สุด ที่รัก จุ๊บที

จุ๊บ

อี๋ แหวะ

หึหึ แหวะอะไร มากกว่านี้ก็ทำมาแล้วนี่นาไวท์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

กัปตันหมั่นไส้ความดี๊ด๊าของเขาเสียเหลือเกิน เออ แล้วเมื่อกี้ใครวะ โกรธจนจะฆ่ากูตายอยู่แล้ว

ใครกัน

มึงไง

ฉันเหรอ ฉันเปล่านี่ นายแหละโกรธจนจะฆ่าฉันไวท์เถียง

ก็มันจริงไหมล่ะ มีอย่างที่ไหนล่ะถึงคิดจะไล่กูกลับไปแบบนั้นพอได้มาคุยกันในตอนที่ทั้งสองคนใจเย็นลงแล้วแบบนี้ อะไรๆ ก็ดูจะง่ายขึ้นมาก

เอาน่า ขอโทษ อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้พูดออกไปว่าไม่รักนายนี่นะ

กัปตันถอนหายใจ แล้วรินน้ำดื่มใส่แก้วดับกระหาย ก็เพราะมึงไม่พูดนี่แหละ กูถึงได้ตัดสินใจอยู่ต่อ

“.....”

ก็อาจจะดี อย่างน้อยการที่กูเป็นอมตะ ก็ทำให้กูดูแลพ่อแม่ได้ตลอดจนกว่าจะสิ้นอายุขัยของท่าน ไม่ต้องกลัวว่าใครจะตายก่อนกัน

มีงี้ด้วยเหรอมิสเตอร์อลาสเตอร์ถามอย่างแปลกใจ

อีกอย่าง กูจะตามมึงไปตลอดความเป็นอมตะนี่แหละ ถ้ามึงคิดจะจีบแวมไพร์ผู้หญิงสวยๆ ล่ะก็ กูเอาตาย

นายคิดว่านายสู้ฉันได้งั้นเหรอกัปตัน หืม?”

พอกูกลายเป็นแวมไพร์ กูก็จะมีแรงเยอะใช่ไหมเขาถาม

ใช่

หึหึช่างภาพนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีแรงเยอะเหมือนกันหรอกนะ อย่างออกัสก็ไม่เท่าฉันหรอก

แล้วกูต้องทำยังไงถึงจะมีแรงเท่ามึง

ทำใจ เพราะมันไม่มีทางไวท์เวเรี่ยนตอบ พลางดึงกัปตันลงนอนบนเตียง

สายตาเจ้าชู้นั้นทำเอาเด็กไทยของเราเริ่มไม่ค่อยไว้ใจ อะไร มาหื่นใส่กูนี่คืออะไร เมื่อกี้ยังโกรธกูตาแดงอยู่เลย

ก็ตอนนี้หายโกรธแล้วไงครับจมูกโด่งซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอขาว

ไวท์ หยุดก่อนกัปตันดันหน้าอกของเขาออกไป ตกลงทำยังไงกูถึงจะเป็นแวมไพร์

กัดคอไงริมฝีปากบางสวยเอ่ยตอบ แต่เขาไม่ได้ก้มลงมากัดคออย่างที่กัปตันเข้าใจ ลิ้นร้อนกลับดุนดันและดูดเม้มจนเกิดรอยแดง

จะกัดก็กัดสักทีได้ไหม

ยังก่อนน่า

ไวท์หยิบเจลหัวเตียงมาชโลมลงบนฝ่ามือ ในขณะที่กัปตันลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างสงสัย ไปซื้อเจลมาจากไหน

ฝากอาเธอร์ซื้อมาจากในเมือง

จะบ้าเหรอ!

ตอนนี้นายยังเป็นมนุษย์อยู่นะ สู้แรงฉันไม่ไหวหรอก ฉันไม่อยากทำให้นายต้องเลือดออกอีกเหมือนคืนแรกไวท์ตอบ และดึงกางเกงกัปตันลงไปกองที่หัวเข่า ข้อมือแกร่งจับคนรักขึงพืดราบลงไปกับเตียงกว้าง

ไวท์...

อย่าห้ามเขาตอบพลางก้มลงจูบอย่างรุนแรงที่ริมฝีปากอิ่ม กัปตันถอนหายใจและจำเป็นต้องปล่อยไปเลยตามเลย เสียงทุ้มกระซิบข้างหูให้เตรียมตัวสำหรับการเป็นแวมไพร์ ไวท์ไม่อยากให้กัปตันต้องเจ็บ เลยคิดว่ามันคงจะดีกว่า ถ้าจะกัดคอตอนที่กัปตันไม่รู้สึกตัว

 

หรือไม่ก็ตอนมีเซ็กส์

 

กางเกงนอนถูกถอดออกมากองอยู่ตรงข้อเท้า กัปตันรู้สึกเย็นไปทั่วช่วงล่างของตัวเองจนต้องขมวดคิ้วหุบขาเข้าหากัน

อื้อ.. อื้อ..

ความอึดอัดเมื่อบริเวณส่วนกลางลำตัวถูกรูดรั้งด้วยฝ่ามืออุ่นเป็นจังหวะ ช่างภาพรู้สึกเกร็งไปทั่วท้อง พอถึงจุดของห้วงอารมณ์ขาขาวก็ผละแยกออกจากกัน ทำเอาร่างสูงของคนหล่อเผลอมองมันอย่างไม่วางตา

กัปตันช่างยั่วเหลือเกินในความคิดของไวท์เวเรี่ยน

อ่ะ.. อ๊า.. อ๊า~ อืม..

เหมือนเสียงร้องหวานๆ จะเริ่มดังจนเกินไป ริมฝีปากของคนอายุมากกว่าจึงก้มลงประกบกลบเสียงที่กำลังครางอย่างสุขสมทันที ฝ่ามืออุ่นเร่งจังหวะ อาศัยช่วงที่ริมฝีปากอิ่มกำลังจะอ้าปากครางส่งลิ้นร้อนของตัวเองเข้าไปเชยชิม ไวท์กำลังรู้สึกว่าตัวเองบ้าคลั่ง แต่เขาจะเว้นช่วงนานกว่านี้ไม่ได้ ในจังหวะที่กัปตันกำลังกึ่งมีสติแบบนี้ คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่เขาจะกัดคอคนรัก

ริมฝีปากนั้นผละออกไปจากกลีบปากนุ่ม กัปตันเผลอขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ลิ้นร้อนลากไปเลียเบาๆ ที่ติ่งหูและลำคอ ก่อนจะฝังเขี้ยวกัดคอกัปตันอย่างแรง

สายเลือดไหลออกมาจากลำคอเล็กน้อย ไวท์ต้องกลืนมันลงไปทั้งที่ไม่อยากทำ ปากบางของเด็กไทยกำลังจะเผยอร้องออกมา ไวท์จึงต้องรีบถอนเขี้ยวและกลับมาจูบเขาไว้เหมือนเดิม

ไวท์ไม่อยากเสพติดเลือดมนุษย์ แต่เลือดของกัปตันก็ช่างหอมหวานเหลือเกิน

ไวท์ อ อื้มมม

เสียงเบาจากลำคอดังลอดออกมาแผ่วๆ ไวท์บดขยี้จูบไม่ยอมละริมฝีปากออกมา อีกไม่นานหลังจากนี้ ร่างกายของกัปตันจะปรับสภาพ เขาจะทรมานในการเปลี่ยนตัวเองเป็นแวมไพร์อย่างเต็มตัว

อ๊าาา ไวท์ จ เจ็บ อื้อออ เจ็บไปหมดแล้ว ม ไม่ไหวแล้ว

ไม่เจ็บนะครับคนดีไวท์ปลอบขวัญอย่างอ่อนโยน กัปตันเริ่มดิ้นทุรนทุรายจนไวท์ต้องคว้าตัวมากอดไว้และประพรมริมฝีปากไปทั่วร่าง สัมผัสวาบหวามช่วยกัปตันได้ในระดับหนึ่ง มันมาทดแทนกับความทรมานที่กำลังรู้สึกอยู่ ร่างกายขาวนวลกำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ เท่าๆ กับที่ไวท์กำลังพยายามทำให้เด็กไทยลืมความเจ็บปวดนั้นอยู่เช่นกัน

ช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่อันตรายที่สุด ไวท์จะปล่อยให้กัปตันละสายตาไม่ได้ ร่างกายแต่ละคนมีภูมิต้านทานไม่เท่ากัน น้ำเงินจะเป็นอย่างไรเขาไม่รู้ แต่ดูจากกัปตันแล้วสงสัยจะหนัก

ไม่เจ็บนะกัปตัน ลืมมันไปซะ เดี๋ยวก็เช้าแล้วมือขาวซีดลูบไล้แก้มกลมของคนที่นอนอยู่ด้านล่างอย่างนึกสงสาร มือหนาไล่ปลดกระดุมเสื้อของคนอ่อนวัยกว่าออกช้าๆ ริมฝีปากระดมจูบไปทั่วซอกคอหอมกรุ่น ขบสร้างรอยเอาไว้ประปราย

ฮ่ะ..ฮ๊า..

กายขาวบิดพร่าเมื่อจุดชีพจรถูกคุกคาม ยอดอกถูกนิ้วโป้งของคนตัวโตกว่าบดคลึงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนมาดูดดึงยอดอกอีกข้างเพื่อความเท่าเทียม

 

ฮึก..อึก.. อ๊า..

กัปตันกระตุกหลายครั้ง สัมผัสที่วิ่งวุ่นตีกันทำให้เขาไม่รู้จะรู้สึกกับอะไรก่อนดี ตอนนี้เขากำลังปวดท้องและปวดหัวหนักมาก ไม่เคยคิดเลยว่าการเป็นแวมไพร์มันจะทรมานขนาดนี้ และไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกแย่แบบนี้ต่อไปอีกนานเท่าไหร่

พอร่างกายปรับตัวได้ เดี๋ยวก็หายแล้วครับไวท์พูด ก่อนจะจูบกัปตันที่ปลายคางหนักๆ อีกครั้ง

เก่งมากคนดีแวมไพร์เอ่ยปากชมคนตัวเล็กที่เริ่มมีสติจูบตอบเขา ใบหน้าของคนรักชื้นไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากอิ่มเผยออ้าออกพ่นลมหายใจแรงๆ หนักๆ ออกมาเป็นจังหวะ ไวท์รักและหลงใหลในเด็กไทยคนนี้และเพราะแบบนี้ปีศาจร้ายจึงได้ถูกปลุกขึ้นมายามค่ำคืนเรื่อยไป

แรกๆ ก็ทำเพียงกอดจูบเท่านั้น แต่พักหลัง แวมไพร์เริ่มถลำลึกจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้..

อุก..อื้อ..อื๊อ..

อ๊า..กัปตันช่างภาพคงมีสติบ้างแล้ว และรู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไปเพื่อให้ตัวเองลืมความเจ็บปวดนั้น ริมฝีปากบางเผยอออกน้อยๆ และดูดกลืนส่วนแกร่งของไวท์เข้าไปในโพรง

เสียงครางอู้อี้ประสานเสียงครางต่ำในลำคอ ยามที่แท่งเนื้อแข็งขืนขยับเข้าออกภายในโพรงปากสวย ไวท์สวนสะโพกตัวเองอย่างเนิบช้า ประคองศีรษะคนรักเอาไว้ จ้องมองเสี้ยวหน้าของร่างที่กำลังปรนเปรอเขาอย่างหลงใหล

อ๊า..ซี๊ด..

ร่างหนาหยุดขยับตัวเพราะกลัวว่าตัวเองจะเสร็จกิจไปเสียก่อน

ให้ตายสิ..

เสียงแหบห้าวสบถ กายใหญ่เคลื่อนตัวลงจูบริมฝีปากอิ่มแผ่วเบา ประคองขาขาวเนียนขึ้นพาดบ่า เจลเย็นๆ ถูกชโลมลงที่ปากช่องทางคับแคบ ก่อนที่นิ้วเรียวจะผลุบหายเข้าไปอย่างเชื่องช้า แวมไพร์รู้สึกได้ ถึงช่องทางที่ร้อนเหมือนไฟเผา ร่างกายของกัปตันคงกำลังปรับตัวอยู่สินะ

เขี้ยวแวมไพร์ที่มีอายุยืนอย่างเขา มีพลังมากพอที่จะทำให้มนุษย์ตายได้เลยทีเดียว

อ๊ะ.. อ่ะ..

ร่างบางของเด็กไทยสะดุ้งเล็กน้อย เรียวขางามแยกออกจากกันอย่างเผลอไผล ไวท์เวเรี่ยนสอดใส่นิ้วที่ชุ่มไปด้วยเจลเพิ่มเข้าไปอีกนิ้วเพื่อขยับขยายช่องทางให้พร้อมรับสิ่งคับแน่นภายใต้กางเกง ขยับมันรัวๆ สองสามครั้ง ก่อนที่นิ้วเรียวจะถอดถอนออก ตามมาด้วยส่วนอ่อนไหวของชายหนุ่มที่ถูกกดเข้าไปแทนที่

อื๊อ..อ๊า..

เสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้น กายหนากอดรัดร่างเล็กกว่าเอาไว้ แวมไพร์หลับตากัดริมฝีปาก ฝืนกายจนดันความเป็นชายของตนเข้าไปได้จนหมด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดออกมาแรงๆ  มืออุ่นโอบรัดร่างายของเด็กหนุ่มที่รักเอาไว้ ประทับจูบที่ข้างแก้มเนียนใส เลื่อนริมฝีปากหนากระซิบเสียงพร่าที่ข้างใบหูสวยแผ่วเบา..

ลืมมันซะนะ แล้วเอาความสุขที่ฉันจะมอบให้ไปดีกว่า

ทั้งที่ไม่ใช่เวลาที่จะมามีเซ็กส์กันเลย แต่ไวท์กลับคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้กัปตันลืมความเจ็บปวดของพิษเขี้ยวแวมไพร์ไปได้ นอกจากเซ็กส์เท่านั้น นี่อาจเป็นวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะคิดออกตอนนี้

แล้วกัปตันก็ช่างยั่วเขาซะเหลือเกิน

 

พึ่บ พึ่บ พึ่บ

เสียงกระแทกของความรักดังขึ้นลั่นห้อง ผสมกับเสียงครางหวานอย่างสุขสมของทั้งคู่ บางทีไวท์อาจลืมไปว่ากัปตันยังไม่ได้เป็นแวมไพร์ และเขาไม่ควรจะใช้แรงมากขนาดนั้น ขาเตียงที่แข็งแกร่งมีรอยร้าวจนในที่สุดก็หักลง

ตุ้บ!

อ๊ะ

เตียงนอนเอียงกะเท่เร่ แต่ไม่สามารถหยุดความต้องการภายในของทั้งสองคนได้ ไวท์จับขากัปตันรวบไว้และพลิกคนรักให้นอนคว่ำ

แก่นกายถูกสอดเข้าไปอีกครั้ง

อ๊าาาา า

อืมมม กัปตันจ๋า อื้ออ อ่า...อืม

 

ตับ ตับ ตับ

ช่างภาพตัวเล็กปิดหน้าด้วยความอายกับเสียงนั้น ไวท์เผลอมองหน้าคนรักอย่างหลงใหล เขานึกอยากให้กัปตันเป็นแวมไพร์เร็วๆ เวลาใช้แรงเท่าไหร่จะได้ไม่ต้องเจ็บอีกต่อไป

บางทีปีศาจร้ายในตัวของไวท์อาจจะมีมากเกินไปกระมัง

ไวท์ อื้มมมน้ำสีขาวพุ่งออกมา พร้อมๆ กับคนด้านบนที่ปล่อยให้ความรักไหลเปรอะเปื้อนเตียงนอนเช่นกัน

 

@ 09.00 น.

เปลือกตาบางกระพริบลืมขึ้นช้าๆ สู้แสงของดวงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้ม กัปตันบีบนวดแขนขาของตัวเองอย่างเมื่อยล้า เมื่อคืนเป็นคืนที่ทรมานอีกคืนหนึ่งสำหรับเขา นอกจากเกมรักที่เร่าร้อน เขายังต้องรับมือกับความเจ็บปวดทรมานกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ที่ปรับสภาพอะไรของมันก็ไม่รู้ จนหมดแรงสู้รบและเผลอหลับไป

ลำคอขาวมีคราบเลือดไหลลงมาเป็นทาง และรอยเขี้ยวฝังต้นคออยู่เหมือนเขี้ยวงู กัปตันเอื้อมมือไปลูบแผลตัวเองที่มองเห็นผ่านกล้องโทรศัพท์ พลางนึกโกรธไวท์อยู่ในใจที่กัดแรงจนเกิดแผลใหญ่ขนาดนี้ หัวใจดวงเล็กอดจะตื่นเต้นไม่ได้เมื่อมองเห็นผิวเนื้อใต้ผ้าห่มของตัวเองกลายเป็นสีขาวซีดไม่ต่างจากไวท์ แถมยังรู้สึกเกลียดแสงแดดขึ้นมาตงิดๆ อย่างไม่มีสาเหตุด้วย

เตียงนอนที่เอียงกะเท่เร่ ทำให้กัปตันต้องก้มลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น และก็ได้ประจักษ์กับสายตาของตัวเองว่า ขาเตียงหัก

บอกแล้วว่าเบาๆ ขาเตียงหักแบบนี้แล้วใครจะซ่อม

อรุณสวัสดิ์ครับที่รักยังไม่ทันไร เจ้าของผลงานพังขาเตียงก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงนุ่มทุ้ม

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของแวมไพร์ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นายจะได้เรียนรู้อย่างจริงจังสักที ว่าแวมไพร์ใช้ชีวิตอยู่กันยังไงเจ้าของเสียงทุ้มประทับจุมพิตลงบนหน้าผาก และดึงคนรักเข้าไปกอด

“I love you”

กัปตันยิ้ม และจูบเบาๆ ที่ปลายคาง “I love you too”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....... จบ ค่ะ ......

 

 

 

 

ความคิดเห็น