facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 17 แต่งงานกับผมนะครับ... ที่รัก 50%

ชื่อตอน : บทที่ 17 แต่งงานกับผมนะครับ... ที่รัก 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2559 05:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 แต่งงานกับผมนะครับ... ที่รัก 50%
แบบอักษร

เที่ยงคืนสิบห้านาที ท่าเรือบริกตัน

                เรือสำราญขนาดใหญ่กลับเข้ามาจอดเทียบยังท่าเรือ เหล่าลูกเรือและกัปตันเรือทั้งหลายต่างออกมายืนโค้งส่งบรรดาแขกวีไอพีทั้งสามคนและรวมไปถึงเป็นการขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น โลเวลล์และพัณณิตาต่างเดินถือกระเป๋าสัมภาระของตนลงจากเรือเงียบๆโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทั้งบารอนและอัลเบิร์ดต่างก็ต้องลอบถอนหายใจให้กับบรรยากาศอันแสนจะน่าอึดอัด ชายหนุ่มลอบมองหญิงสาวที่เดินลิ่วไม่รอตนไปที่รถคันหรูซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล

“ขอโทษนะเว้ยเพื่อน เป็นเพราะฉันไม่เข้มงวดกับการตรวจสัมภาระของพนักงานให้ดีแท้ๆเลยทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้” บารอนเอ่ยขอโทษ พลางมองไปที่พนักงานสาวซึ่งถูกไล่ออกกำลังยืนโค้งขอขมาจนศีรษะแทบจะทิ่มลงดิน หล่อนหดตัวจนลีบเล็กพร้อมทั้งสั่นเล็กน้อย

“ขอโทษนะคะ... ฉันขอโทษนะคะคุณบารอน คุณโลเวลล์” หล่อนกล่าวน้ำเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า แต่มานึกเสียใจตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว บารอนส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างโมโห ถ้าไม่ติดว่าหล่อนเป็นผู้หญิงล่ะก็เขาคงจะจับโยนลงทะเลตายไปนานแล้ว

                “แล้วนายจะเอายังไงต่อ... ผู้หญิงอย่างคุณพัณณิตาใช่ว่าจะง้อง่ายๆ ขนาดพูดเธอยังไม่พูดด้วยเลย” อัลเบิร์ดเอ่ยขึ้น เขายังไม่เคยมีประสบการณ์ง้อสาวซึ่งมาจากประเทศที่ให้ความสำคัญกับพรหมจรรย์มาก่อน แต่ก็พอจะคาดดำได้ว่าพวกหล่อนคงจะไม่ใจอ่อนง่ายๆแน่นอน

“...” โลเวลล์นิ่งเงียบไม่พูดอะไร อีกแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้นเธอก็จะเดินทางกลับไปประเทศของเธอแล้ว เวลาแค่นั้นเขาจะไปทำอะไรได้ ชายหนุ่มถอนหายใจให้กับความไร้ประโยชน์ของตน

“เอาน่า... อย่างน้อยๆมันก็คงจะต้องมีซักทาง... นายเป็นนักธุรกิจที่ฉลาดลงทุนไม่ใช่เหรอ” อัลเบิร์ดกล่าวให้กำลังใจเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มย่ำแย่ลง “ถ้ามีเรื่องอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้... ฉันจะช่วยนายเต็มที่เลยเพราะฉะนั้น พยายามเข้านะเพื่อน”

โลเวลล์พยักหน้า ยิ้มเล็กน้อยให้กับมิตรภาพของพวกเขา ชายหนุ่มบอกลาเพื่อนทั้งสองก่อนจะเดินไปที่รถ พัณณิตาเมื่อเห็นเขาเดินมาก็ก้มหน้าเล็กน้อย เปิดประตูเข้าไปนั่งยังที่นั่งข้างคนขับทันทีพร้อมทั้งเสมองไปทางอื่น โลเวลล์ยิ้มบางๆอย่างปวดใจพลายยกกระเป๋าของทั้งสองเก็บไว้ที่ท้ายรถ

“คุณไม่ลืมของอะไรแล้วนะครับ” โลเวลล์เอ่ยถาม หญิงสาวนิ่งเงียบแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำถามของเขา ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ขนาดหกพันซีซีแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว จากเมืองบริกตันถึงกรุงลอนดอนนั้นใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น ตลอดเส้นทางนั้นตกอยู่ในความเงียบเหงามีเพียงเสียงเพลงจากเครื่องเล่นเพลงภายในรถเท่านั้นที่คลอเบาๆ แสงไฟจากหน้ารถส่องสว่างให้เห็นเส้นทางข้างหน้า... แต่หัวใจของเขานั้นกลับอับแสงไร้ซึ่งความสว่างเพียงริบหรี่ รถที่โยกเบาๆทำให้พัณณิตาสัปหงก ผล็อยหลับลงไปอย่างไม่รู้ตัว โลเวลล์หยุดจอดรถข้างทางเหม่อมองใบหน้าหวานที่ตนหลงรัก นี่คงจะเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วที่เขาจะได้มองใบหน้าเธออย่างใกล้ชิดเช่นนี้... หลังจากนี้เขาคงทำได้เพียงแค่แอบมองจากที่ไกลๆ

ริมฝีปากอวบที่เผยเล็กน้อยทำให้ชายหนุ่มยิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เสียงปฏิเสธรักของเธอยังคงดังก้องอยู่ในหัว เรียวปากอุ่นร้อนแนบชิดทาบลงประกบจูบอย่างปวดร้าว โลเวลล์ลูบไล้พวงแก้มอมชมพูเล็กน้อยอย่างอ้อยอิ่งแล้วชักมือกลับเมื่อพัณณิตาขยับพลิกตัว เขาเปลี่ยนเกียร์ เหยียบคันเร่งเพื่อเดินทางต่อ

 

เที่ยงคืนสามสิบห้านาที สำนักงานใหญ่บริษัท ดิมีเทอร์ คอปปอเรชั่น

                ตึกสูงตั้งตระหง่านเห็นได้ชัดจากมุมไกลๆ โลเวลล์เลี้ยวรถเข้ามาจอดยังลานจอดรถชั้นใต้ดินเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พัณณิตาได้ตื่นขึ้นมาพอดี หล่อนขยี้ตาอย่างงัวเงียพลางมองไปรอบๆ แสงจากหลอดไฟแหย่แยงทำให้เธอแสบตาจนต้องหรี่ลงเล็กน้อย หล่อนเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินโซเซเข้าไปในลิฟต์เพราะความง่วงงุมยังคงเข้าครอบงำ โลเวลล์รีบเดินตามเข้าไปทันทีเพราะกลัวหล่อนจะล้ม เขากดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นที่ 90

“ผมจะแวะไปดูเอกสารที่ห้องทำงาน คุณนอนต่อเถอะนะครับ” โลเวลล์ขึ้นมาส่งหญิงสาวบนเพนท์เฮ้าส์ก่อนที่จะลงลิฟต์กลับไปยังห้องทำงานของตน พัณณิตาล้มตัวลงนอนบนเตียงหลับสนิทอย่างรวดเร็ว ก่อนไปชายหนุ่มได้จัดท่าทางพลางห่มผ้าห่มให้เธออย่างเรียบร้อย

 

“กลับมาแล้วเหรอครับเจ้านาย ทำไมกลับมาไวจังล่ะครับ” ปาสคาลที่ยังคงนั่งทำงานจนดึกดื่นเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ ตามกำหนดการอีกสามวันกว่าเจ้านายจะกลับมา... แต่ไหงดันกลับมาก่อนซะได้

“เกิดเรื่องนิดหน่อย... การเดินทางเลยถูกยกเลิกทั้งหมด” ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหาร ทิ้งลำตัวและแขนทั้งสองข้างอย่างอ่อนแรง เอกสารงานต่างๆถูกวางตั้งไว้บนโต๊ะรอสะสาง โลเวลล์หมุนเก้าอี้พร้อมทั้งมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ชมวิวยามกลางคืนของกรุงลอนดอน

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ” เลขาหนุ่มเอ่ยถาม โลเวลล์เหลือบตามองลูกน้องคนสนิทซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกล

“ฉันโดนวางยาปลุกเซ็กส์...” เขาบอก ปาสคาสตกใจเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้มาเป็นปกติ

“สาวๆหุ่นสวยๆบนเรือของคุณบารอนมีเยอะแยะ เจ้านายคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกใช่ไหมครับ” เมื่อมีเหล่าสมันเนื้อหวานให้เลือกกินมากมายต่อให้ถูกวางยาปลุกเซ็กส์ก็ไม่น่าจะมีปัญหา

“ทำไมจะไม่มีปัญญาคือฉันไม่ได้เลือกคนพวกนั้น... แต่กลับเป็นพัณณิตา!

ทันทีที่ได้ยิน ปาสคาลก็ถึงกับตกใจจนเผลอทำเอกสารในมือร่วงหล่น

“เจ้านายครับ!” เลขาหนุ่มเอ่ยร้องเสียงดัง เขาเข้าใจทันทีว่าปัญหาอะไรที่ทำให้ถึงกับขนาดต้องยกเลิกการเดินทางทั้งหมดทั้งๆที่โอกาสที่ทั้งสามคนจะว่างตรงกันนั้นน้อยยิ่งกว่าน้อย

“โถ่โว้ย!” โลเวลล์ทุบกำปั้นเข้ากับกระจกบานใส ปาสคาลเก็บเอกสารที่ร่วงจากมือวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยพร้อมทั้งเอ่ยถาม

“แล้วเจ้านายได้ขอโทษหล่อนไปแล้วเหรือยังครับ”

“อย่าว่าแต่ขอโทษเลย... ฉันสารภาพรักกับหล่อนไปแล้ว! แต่หล่อนไม่ แม้กระทั้งจะพูดกับฉัน เลิกคิดไปได้เลยว่าจะได้อภัย” ชายหนุ่มทุบกำปั้นแรงขึ้น

 “ประเทศของเธอให้ความสำคัญกับการร่วมรักครั้งแรก การที่เจ้านายไปพรากพรหมจรรย์ของเธอมา หล่อนจะโกรธมากก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” เขาเข้าใจแต่ก็รู้สึกสงสารเจ้านายตงิดๆ “ผมว่านะ เจ้านายซื้อเครื่องเพชรราคาแพงๆหรือไม่ก็คอนโดทำเลดีๆให้หล่อนซักที่ รับรองว่าหล่อนจะต้องรีบยกโทษให้เจ้านายแน่นอนเลยครับ เหมือนกันที่เจ้านายเคยซื้อให้กับพวกบรรดาคู่ควงไงล่ะครับ”

“นายคิดว่าผู้หญิงอย่างพัณณิตาเห็นแก่เงินมานักรึไง... ถ้าเธอเห็นแก่เงินขนาดนั้นป่านนี้เธอคงได้จดทะเบียนสมรสกับฉันไปนานแล้ว” โลเวลล์ตวาดเสียงดังอย่างไม่พอใจเมื่อได้ยินเลขาดูถูกพัณณิตาว่าเห็นแก่เงิน

หล่อนไม่เคยคิดที่จะจับผู้ชายรวยๆอย่างเขาเลยซักนิด

“เจ้านายคงไม่ปล่อยให้เธอโกรธแล้วจากไปอย่างนี้หรอกใช่ไหมล่ะครับ”

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง ฉันคิดไม่ออกเลยจริงๆว่าจะใช้วิธีไหนทำให้เธอยอมยกโทษให้ฉันได้”

“ทำไมเจ้านายไม่ลองไปขอหล่อนแต่งงานดูล่ะครับ ยังไงเจ้านายก็รักเธอและเธอก็เป็นภรรยาของเจ้านายทางพฤตินัยแล้วด้วย... ผมว่าวิธีนี้แหละดีที่สุด ต่อให้หล่อนปฏิเสธแต่ยังไงเจ้านายก็ขึ้นชื่อว่าแสดงความรับผิดชอบแล้ว ส่วนที่เหลือมันขึ้นอยู่กับตัวของเจ้าหล่อนเอง”

ปึง!

โลเวลล์เด้งลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วจนมันเคลื่อนไปชนกับขอบโต๊ะอย่างแรง วิธีที่ปาสคาลเสนอมานั้นเปรียบเสมือนยาสมานใจที่ราดรดลงบนหัวใจที่เหี่ยวแห้งของเขา ความหวังใหม่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง วิธีนี้มันจะต้องได้ผล... และหล่อนก็จะต้องยอมรับคำขอแต่งงานของเขาเท่านั้น ไม่มีคำว่าปฏิเสธเด็ดขาด!

โลเวลล์รีบคว้าสมาร์ทโฟนกดหาเบอร์นักออกแบบอัญมณีชื่อดังทันทีโดยไม่สนใจว่ามันจะดึกดื่นขนาดไหนแล้วก็ตาม เพชรเม็ดโตน้ำงาน อัญมณีสีสวย ราคาจะแพงเท่าไหร่เขาไม่ว่าเพียงแค่สามารถทำให้หล่อนยอมยกโทษและแต่งงานกับเขา เขายอมทุ่มหมดตัว

เช้าวันต่อมา โลเวลล์ซึ่งยังไม่ได้นอนทั้งคืนรีบออกไปที่ร้านจิวเจอร์รี่ของนักออกแบบชื่อดังที่ติดต่อเอาไว้อย่างกระตือรือร้นพร้อมกับแบบร่างที่เขาคิดเอาไว้เมื่อคืน เพรชสีชมพูน้ำงามและทองคำขาวถูกนำเข้ามาเป็นส่วนประกอบ อัญมณีบริสุทธิ์จะต้องเหมาะกับนิ้วเรียวขาวของเธอที่สุด โลเวลล์สั่งให้ช่างรีบจัดทำขึ้นอย่างเร่งด่วนที่สุด ราคาที่ตกลงกันไว้สูงอย่างน่าตกใจแต่นั้นไม่ใช่ปัญหาเลยซักนิด เขาตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

“พรุ่งนี้คุณสามารถมารับแหวนได้เลยนะครับ วันนี้ผมจะลัดคิวเร่งทำให้เสร็จให้ทันเวลาแน่นอนครับ” นักออกแบบรูปร่างอวบอ้วนว่าพลางส่งลูกค้ากระเป๋าหนักอย่างนอบน้อม ใบหน้าอวบยิ้มขยายอย่างดีใจ

“ครับ พรุ่งนี้ผมจะมารับแหวนแต่เช้า... ส่วนค่ามัดจำผมจะโอนเข้าบัญชีให้คุณทันที ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ” 

-------------------------------------------------------------------------------------------

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

 
ความคิดเห็น