อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง

E-Book ที่ Meb ราคา 199 บาท อ่านเป็นตอนและซื้อเหมาเรื่องผ่านเว็บราคาถูกได้ที่ niyayrak, readawrite, bannniyay หนังสือทำมือ 290 บาทสั่งได้ที่แพนเพจ "อติญา"

ชื่อตอน : 1 (1/2)

คำค้น : ท่านประธาน นักศึกษาฝึกงาน สาวหมวย อติญา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2559 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 (1/2)
แบบอักษร

                กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

                มือเล็กๆ เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเกือบจะล่าสุดขึ้นมากดตัดสายเรียกเข้าทันทีโดยที่เจ้าตัวไม่คิดแม้แต่จะชำเลืองมองว่าใครกันที่เป็นคนโทรเข้ามา สองเดือนกว่ามาแล้วที่เธอต้องแหกขี้ตาตื่นมาทำแบบนี้ เวลาเดิมหกโมงครึ่งเป๊ะๆ นี่ตาฝรั่งบ้านั่นเขาเป็นนาฬิกาปลุกหรือไงกันนะ ไม่ว่าเธอจะบล็อกไปกี่เบอร์ ตัดสายไปกี่ครั้ง หมอนั่นก็ยังไม่ละความพยายาม

               

     ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

     และนี่ก็เป็นสเตปที่สองหากเธอกดตัดสายแล้วเพียงชั่วอึดใจเขาก็จะส่งข้อความมาแทน แม้จะเป็นข้อความใหม่ที่ไม่ซ้ำกันเลยสักวันแต่ความหมายในสิ่งที่เขาส่งมานั้นก็ยังคงเป็นแบบเดิม ขอโทษ เขาอยากให้เธอให้โอกาสเขาได้อธิบายและทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดอีกครั้ง อ้อนวอนไม่สมกับตำแหน่งท่านประธานใหญ่เสียเลย

     ทีตอนเธอพยายามพูดให้ทุกคนเข้าใจใครๆ ก็ต่างนิ่งเฉยเสียจนเธอกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะ ส่วนคนทำผิดกลับลอยหน้าลอยตาทำท่าเป็นนางฟ้าใจดีไม่ถือโทษโกรธเคืองอะไร ในขณะที่ตัวหญิงสาวเองนั้นเดือดร้อนถึงขนาดจะเรียนไม่จบเอา แต่พอเธอเลิกที่จะสู้เพราะต้องการรักษาเกรดและความรุ่งโรจน์ทางการศึกษาเอาไว้ทางฝ่ายโน้นก็มาตอแยจะหาเหตุผล... อีตาฝรั่งขี้นกนั่นสงสัยจะประสาทกลับลืมคำพูดของตัวเองไปแล้วหรือไงนะ

 

     ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนก่อนหน้านี้

     นางสาวเพียงพธู บุญประเสริฐ นักศึกษาวิชาเอกแฟชั่นดีไซน์จากมหาวิทยาลัยรัฐบาลที่มีชื่อแห่งหนึ่งเสนอโปรเจคขอจบการฝึกงานในแผนกออกแบบบริษัทอิศว กรุ๊ป ถูกเรียกเข้าไปพบกับหัวหน้าแผนกออกแบบ

     “อย่าหาว่าพี่อย่างนั้นอย่างนี้เลยนะน้องแอล ผลงานจบของเราดูท่าจะมีปัญหา” พี่โชติ หัวหน้าแผนกออกแบบที่หญิงสาวมาฝึกงานเอ่ยเสียงเครียด บนโต๊ะตรงหน้าเขามีเล่มโปรเจคของเธอกางอยู่และข้างๆ กันก็มีแฟ้มงานที่ดูจากระยะไกลก็พอจะมองเห็นว่าเอกสารในแฟ้มนั้นมีภาพของงานออกแบบที่มีหน้าตาเหมือนของเธอชนิดที่เรียกได้ว่าเป็นแฝดไข่ใบเดียวกัน มันจะบังเอิญเกินไปไหม?

     “ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรหรือคะพี่โชติ” หญิงสาวเจ้าของผิวขาวเหลืองใช้ตาชั้นเดียวของเธอเพ่งมองไปยังหน้าของชายที่เรียกเธอเข้ามาพบด้วยความสงสัย เธอหลังขดหลังแข็งออกแบบชุดกระดุมติดเสื้อเชิ้ต (คัฟท์ลิงค์) อย่างตั้งใจเพื่อใช้เป็นโปรเจคจบ แถมยังอยากจะสื่อให้มันเข้ากับแผนการดำเนินงานของบริษัทอิศว กรุ๊ป ที่กำลังจะขยายธุรกิจแฟชั่นสุภาพบุรุษจากเดิมที่ออกแบบตัดเย็บชุดสูทและเสื้อผ้า มาเพิ่มในส่วนของเครื่องประดับของบุรุษแต่แล้วทำไมเขาถึงมาบอกว่างานเธอมีปัญหา

     “เอาตรงๆ เลยนะครับน้องแอล งานของเราบังเอิญไปเหมือนกับของศีตลาเขามาก ซึ่งพี่เขาส่งงานก่อนหน้าแอลส่งโปรเจคตั้งเกือบเดือน แต่เพื่อความเป็นธรรมแอลอยากอธิบายอะไรให้พี่ฟังไหม” ถึงปากผู้ชายคนนี้จะพูดว่าให้ความเป็นธรรมแต่คำพูดของเขามันสื่อความหมายว่าได้ตัดสินเธอไปแล้วเรียบร้อย

     “แอลไม่ได้ก๊อปงานใคร แอลทำของแอลเองค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

     “ถ้าอย่างนั้นพี่คงต้องรายงานผู้บริหาร” อ้าว! ไหนว่าให้ความเป็นธรรม พอเธอพูดเรื่องจริงก็จะฟ้องผู้ใหญ่ การเป็นเด็กฝึกงานนี่คำพูดไม่มีน้ำหนักเลยหรือยังไงกันวะ เพียงพธูเริ่มคิดอย่างมีน้ำโห

     “แล้วแต่พี่โชติจะกรุณาค่ะ แต่แอลยืนยันคำเดิมว่าผลงานชิ้นนี้แอลทำเองด้วยสมองกับมือของแอล” เธอยังคงพูดอย่างมาดมั่น แต่ในใจเริ่มคิดว่าทำไมงานของเธอมันถึงไปอยู่ในมือของของยายศีตลา พี่เลี้ยงที่คอยดูแลเธอระหว่างฝึกงานได้

     “งั้นพี่จะขอไปปรึกษาผู้ใหญ่ก่อน แต่พี่อยากบอกว่าแอลเป็นเด็กน่ารักขยันทำงานถ้าแอลเปลี่ยนผลงานโปรเจคนี้พี่คิดว่าเราคงไม่มีปัญหานะ พี่มีเรื่องจะบอกแค่นี้แหละ” พี่โชติยังคงพูดจาเหมือนผู้ใหญ่ใจดีทั้งที่เขากำลังบังคับเธออยู่แท้ๆ

     เพียงพธูยกมือไหว้เขาก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องของผู้จัดการแผนกออกแบบด้วยสีหน้าที่ไม่บอกอารมณ์ ทันทีที่เธอออกมาพ้นห้องพนักงานทั้งหลายในแผนกก็ทำปากขมุบขมิบซุบซิบนินทา เห้อ... ทำไมมันน่าเบื่ออย่างนี้วะ

     “ต๊ายตาย ดูสิยายศินี่ทำบุญไม่ขึ้นเนาะ อุตส่าห์สละเวลางานไปเป็นพี่เลี้ยงให้แต่ยายเด็กไม่รู้จักคุณคนก็ดันขโมยผลงานไปหน้าตาเฉย” เสียงเจ๊ปากมากขาเม้าท์ประจำแผนกดังขึ้น นี่เรื่องของเธอคงกระจายไปทั่วแผนกแล้วสินะ เผลอๆ รู้ไปทั่วบริษัทแล้วกระมัง ก็ปากของแม่สาวออฟฟิศนี่เป็นกระบอกเสียงชั้นดีกระจายได้ทุกสิ่งทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องจ่ายค่าโฆษณา

     “ถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็ไม่ควรยุ่งป่ะคะ” สาวหน้าหมวยหันไปถามเจ้าของเสียงแจ๋นๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

     “นี่หล่อน จะเรียนไม่จบยังไม่เจียมกะลาหัวนะยะ” คราวนี้อีเจ๊ตัวแสบยังไม่เลิกราวีนางยืนขึ้นท้าวสะเอวแถมชี้หน้าคนตัวเล็กกว่าหน้าตาเฉยเลยจ้า

     “นี่แข อย่าไปว่าน้องแอลเลยนะน้องเขายังเด็กอาจจะไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด” เสียงนางฟ้านางสวรรค์มาโปรดสัตว์โลกหรือไงกันคะ คุณพี่ศีตลานี่แสร้งทำอ่อนหวานได้น่าสะอิดสะเอียนเสียจนเพียงพธูขนลุก

     “แอลว่าคงไม่ใช่แอลหรอกค่ะที่ไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด” สาวน้อยหน้าหมวยพูดจบก็สะบัดหน้าพรืดเดินหนีวงนินทากลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ตั้งใจจะนั่งทำงานที่โชติเคยมอบหมายไว้ให้มันเสร็จแต่ก็ไม่ยักกะมีสมาธิ แถมเสียงเม้าท์มอยยังลอดมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ จับใจความได้ว่าทุกคนกำลังด่าหาว่าเธอเป็นเด็กขี้ขโมย ส่วนศีตลานั้นก็ถูกอวยในเรื่องของความใจดีมีเมตตาไม่ถือโทษจนเท้าแม่นั่นคงแทบจะลอยขึ้นจากพื้น

     เย็นวันนั้นเพียงพธูหอบสารร่างกลับหอพักด้วยสภาพซังกะตายเพราะตั้งแต่บ่ายไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็เจอแต่คนตั้งวงนินทา บรรดาพนักงานทั้งหลายต่างชี้ไม้ชี้มือมาทางเธอนี่นินทากันในระยะเผาขนโดยที่ไม่เกรงใจอะไรกันเลยสินะ แล้วตอนนี้เธอจะทำยังไงให้พวกเขาเลิกเข้าใจผิด ก็งานนั่นเธอเป็นคนทำเองกับมือจริงๆ ยอมนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ออฟฟิศจนดึกจนดื่นตั้งหลายวันทั้งๆ ที่เป็นคนกลัวผีจะตาย แต่ก็ดีหน่อยที่ตอนนั้นพี่ศิยังมาคอยอยู่เป็นเพื่อน

     มาถึงตรงนี้คนมองโลกในแง่ดีอย่างเพียงพธูก็ถึงบางอ้อจนได้ คนเดียวที่อยู่ใกล้ชิดกับเธอตอนทำโปรเจคก็มีแค่ศีตลา พี่เลี้ยงคนนี้รู้เห็นทุกอย่างตั้งแต่เธอเริ่มร่างแบบทำงานก็คงไม่ใช่เรื่องยากหากว่าผู้หญิงคนนี้จะฉกฉวยผลงานของเธอไป แต่ก็อย่างว่านะในเมื่อทุกคนที่รู้เรื่องโดยเฉพาะหัวหน้าอย่าพี่โชติก็ยังเชื่อที่พี่ศิพูด เธอจะไปทำอะไรได้ถึงเถียงไปก็คงจะไม่ชนะคงต้องหาทางพิสูจน์ให้มันแน่ชัดว่าเจ้ากระดุมพวกนั้นมันเป็นผลงานของเธอจริงๆ ให้ได้

 

     มือใหญ่หนาพลิกหน้ากระดาษเล่มโปรเจคที่ได้รับรายงานว่ามีปัญหาอย่างช้าๆ เขาเทียบมันกับงานอีกชิ้นที่คุณโชติผู้จัดการแผนกออกแบบแจ้งว่านักศึกษาฝึกงานได้ก๊อปปี้งานของพี่เลี้ยงซึ่งเป็นนักออกแบบฝีมือดีในแผนกมาทำเป็นผลงานจบ งานทั้งสองชิ้นเหมือนกันมากแต่ของนักศึกษาที่ชื่อเพียงพธูนั้นมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ซับซ้อนและละเอียดกว่ามากซึ่งทำให้งานทั้งสองชิ้นแตกต่างกันอยู่พอสมควร

     แต่ในเมื่อคุณโชติให้ข้อมูลว่าศีตลาส่งงานของตัวเองมาให้เขาก่อนหน้านี้เกือบเดือนทำให้ รอดดริก อัศวเดชากุล ท่านประธานของประธานบริษัทอิศว กรุ๊ปก็เริ่มจะหนักใจที่จะค้นหาคำตอบว่าใครเป็นเจ้าของผลงานที่แท้จริง เขาต้องการให้ตั้งทีมงานตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดเพื่อให้ได้หลักฐานที่ชัดเจนว่าผลงานชิ้นนี้เป็นของใครกันแน่

      แต่เรื่องของเรื่องคือทุกอย่างดันมาถูกจำกัดด้วยเรื่องของเวลา เพราะหญิงสาวนักศึกษาเจ้าของผลงานต้องเสนองานให้ภาควิชาภายในสัปดาห์นี้ ตัวของรอดดริกนั้นอยากให้ความเป็นธรรมกับทุกฝ่ายแต่เวลาก็กระชั้นชิดเสียเหลือเกิน แต่ถ้าเด็กเพียงพธูนั่นมีฝีมือจริงๆ การแก้แบบโปรเจคคงจะง่ายกว่าการมารอผลการตรวจสอบข้อเท็จจริงและในพรุ่งนี้เขาคงจะต้องเชิญอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอมาพบเพื่อขอหารือปัญหาที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มไม่อยากให้บริษัทของเขาต้องเกิดความเสียหายเพราะการไม่รอบคอบด่วนสรุปเรื่องราวที่ใหญ่โตขนาดนี้ และไม่อยากให้อนาคตของนักศึกษาที่มีความสามารถอย่างเพียงพธูต้องมามัวหมองถ้าหากหญิงสาวไม่ได้เป็นคนกระทำการทุจริตจริงๆ

 

     วันรุ่งขึ้นเพียงพธูยังคงเดินเข้ามาฝึกงานภายในบริษัทอิศว กรุ๊ปดังเช่นปกติที่เธอเคยทำ สถานการณ์ยังไม่ต่างจากเมื่อวานมากนักเพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหนคนในออฟฟิศก็ยังคงมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ และยังคงจับกลุ่มนินทากันอย่างสนุกสนานยามที่เธอเดินผ่านไป

     “อดทนไว้ไอ้แอล อีกอาทิตย์เดียวเท่านั้น” หญิงสาวพูดกับตัวเองขณะที่หนีไปสงบจิตสงบใจอยู่ในห้องน้ำ พอเปิดประตูมาก็พบกับพนักงานสาวสองคนที่เธอไม่รู้จักกำลังประโคมเครื่องสำอางลงบนใบหน้า นี่พวกพี่ๆ เขาจะไปเล่นงิ้วหรือไปนั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์กันแน่? สาบานว่านั่นคือแก้มคนไม่ใช่ตูดลิง!

     “นี่เธอ คุยกันหน่อยสิ” หนึ่งในสองคนร้องเรียกก่อนที่เพียงพธูจะก้าวขาออกจากห้องน้ำ

     “คะ?” สาวน้อยหน้าหมวยหันกลับมามองสองสาวที่เรียกเธอด้วยความสงสัย คนไม่รู้จักกันสักนิดจะต้องมาคุยอะไรกันมิทราบ?

     “ก็เธอนั่นแหละ กล้ามากนะยะเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานบังอาจมาขโมยงานของนักออกแบบมือหนึ่งของอิศว กรุ๊ป อยากติดคุกหัวโตหรอ?” ผู้หญิงผมสั้นพูดกับเธอ

     “กล้าไม่เท่าไหร่หน้ายังด้านมากด้วย นี่โง่จริงใช่ไหม นี่ถ้าไม่โง่ก็คงฉลาดน้อยสินะถึงไม่คิดก่อนทำว่าจะมีคนจับได้” ผู้หญิงที่ทาปากสีแดงแจ๋พูดกับเธอ

     “ไม่ได้คิดอะไรค่ะเพราะไม่ได้ทำ” เพียงพธูสูดลมหายใจเข้าปอดอย่าแรงเพื่อเรียกสติ ไม่อย่างนั้นเธอคงปรี่เข้าไปกระชากสองสาวมาตบจนปากแดงๆ นั้นกลบไปด้วยเลือดแทนลิปสติกแน่ๆ

     “เอ๊ะ อีนี่!” หนึ่งในสองคนทำท่าจะอารมณ์ขึ้น

     เพียงพธูที่รำคาญจนถึงขีดสุดจึงหันหลังเดินสะบัดก้นออกมาในทันที ขืนอยู่อีกสักพักคงอดใจไม่ไหวก่อคดีทำร้ายร่างกายหรือฆ่าคนโดยเจตนาแน่นอน

     “เพียงพธู ตามพี่มาที่ห้องประชุมหน่อย” ยังไม่ทันจะได้นั่งพักบรรเทาอารมณ์กรุ่นโกรธที่ปะทุอยู่ภายในใจ เสียงของผู้จัดการแผนกก็เรียกให้เธอตามเขาไปห้องประชุม ได้เวลาจับเธอเชือดแล้วสินะ

 

     “สวัสดีค่ะอาจารย์ สวัสดีค่ะท่านประธาน” คนที่เตรียมใจมาแล้วว่าจะต้องโดนสอบสวนทำความเคารพบุคคลที่นั่งรออยู่ในห้องประชุมขนาดเล็กในแผนกออกแบบด้วยกิริยาสุภาพ ยังไงไม่ช้าก็เร็วเรื่องนี้ก็ต้องถึงหูอาจารย์การเวกผู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ เพียงพธูจึงไม่แปลกใจนักที่จะพบอาจารย์เจ้าของแว่นตาทรงกลมใหญ่ยักษ์ที่มองเผินๆ นั้นจะคล้ายตาแมงปอมานั่งอยู่ที่นี่

     แต่สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจนั่นก็คือสุภาพบุรุษในชุดสูทเนี้ยบเรียบกริบ เจ้าของรูปร่างใหญ่โตและดวงตาสีเทาที่มองแล้วใจแทบจะละลายไหลเป็นขี้ผึ้งโดนลนไฟ เขาคือคุณรอดดริก อิศวเดชากุล ท่านประธานใหญ่ของบริษัทอิศว กรุ๊ป สถานที่ที่เธอมาฝึกงาน ถึงขนาดไปฟ้องถึงผู้บริหารสูงสุดงานนี้เธอคงผิดเต็มประตูเลยสินะ อันที่จริงแค่แจ้งแผนกบุคคลที่มีหน้าที่ดูแลเรื่องนักศึกษาฝึกงานโดยตรงก็น่าจะพอ เพียงพธูบ่นอยู่ในใจ

     “ดิฉันอยากจะรบกวนขอคุยกับลูกศิษย์ตามลำพังได้ไหมคะ” เป็นอาจารย์ที่รักของเธอที่เอ่ยปากเปิดประเด็นทำลายความเงียบที่แสนจะน่าอึดอัดภายในห้องขนาดกะทัดรัดนี้

     “เชิญอาจารย์ตามสะดวกครับ และหากเรียบร้อยแล้วแจ้งคุณโชติให้พาอาจารย์และเพียงพธูขึ้นไปพบผมที่ห้องทำงานเลยก็แล้วกันครับ” ท่านประธานใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง

 

     เป็นครั้งแรกในช่วงเวลาเกือบสี่เดือนที่มาฝึกงานหญิงสาวเพิ่งได้มีโอกาสเห็นหน้าท่านประธานรูปหล่อในระยะประชิดเช่นนี้ เธอได้ยินกิตติศัพท์ของคุณรอดดริกมาเยอะโดยเฉพาะเรื่องที่เขานั้นรูปหล่อซึ่งข้อนี้เธอก็ไม่เคยกังขาเพราะบุรุษหนุ่มเจ้าของธุรกิจเสื้อผ้าผู้ชายที่ติดอันดับต้นๆ ของประเทศคนนี้ตกเป็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ไม่เว้นแต่ละวัน เธอได้เห็นหน้าเขาตามข่าวจนชินแต่ใครจะนึกว่าพอมาเจอตัวเป็นๆ ใกล้ๆ เขาจะหล่อละลายใจได้ถึงขนาดนี้

 

# 

 

สวัสดีค่ะนักอ่านที่รัก ติญากลับมาแล้วพร้อมผลงานลำดับที่ห้า

#

พาน้องแอลสาวหมวยกับคุณรอดดริกท่านประธานหน้ามึนมาฝาก

บอกตามตรงว่าวันนี้เขียนจบปุ๊บจัดการลงปั๊บ เพราะรู้สึกอารมณ์ดี๊ดี 

แอบสารภาพว่าใช้พลังไปมากมายกับเจ้าหญิงน้อยล็อตตี้

พยายามจะดราม่า แต่รู้สึกจะได้ไม่สุดแต่พอใจขั้นสุดเพราะเป็นทางที่ไม่ค่อยถนัด

เรื่องนี้เลยขอพักมามุ้งมิ้ง ใสใส เขียนเรื่องใกล้ตัวตามถนัด

 

ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาในทุกๆ ช่องทาง

มีความสุขกับการอ่านนะคะ

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/226671/17083133-member.jpg

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

#

 

#

 E - Book MEB Market  <<

 

#

E - Book OokBee  <<

 

#

 

E - Book Naiin <<

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น