มัทนา ( Madhana )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผมน้อยใจคุณ-ฉันก็น้อยใจคุณ

ชื่อตอน : ผมน้อยใจคุณ-ฉันก็น้อยใจคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2559 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมน้อยใจคุณ-ฉันก็น้อยใจคุณ
แบบอักษร

.......................................

      ร่างสูงที่นอนหลับอยู่บนเตียงคนป่วย  ใบหน้าซีดเซียว  ริมฝีปากแห้งผากราวกับขาดน้ำมานาน  ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด

" ฮึก  ฉันขอโทษนะคะ  ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณขนาดนี้  "

ดวงตาหวานเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา มือบางกุมมือเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย  โชคดีที่มาหาหมอได้ทันเวลา  เขาถึงได้ไม่เป็นอะไรมาก  หมอบอกว่าเขาแค่มีไข้เล็กน้อย  ทั้งนี้คงเพราะตากทั้งแดดทั้งฝนเป็นเวลานาน  ส่วนเรื่องงูกัดหมอก็ให้เซรุ่มไปแล้ว  อาการจึงไม่น่าเป็นห่วง  หญิงสาวก็ยังอยากจะอยู่เฝ้าเขา  รอให้แน่ใจเสียก่อนว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ  เธอจึงจะไป

" นุชจ๊ะ  แม่ว่า  เรากลับไปเปลี่ยนเสื้อก่อนดีมั้ยลูก  ดูสิ  หนูยังตัวเปียกอยู่เลย  เดี๋ยวจะไม่สบายไปอีกคนนะลูก  "

แม่เอ่ยอย่างเป็นห่วง  พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆ

"  ไม่เป็นไรค่ะแม่  นุชยังไหวอยู่  อยากจะรอให้เขาตื่นขึ้นมาก่อน  "

หญิงสาวบอกมารดาทั้งที่ไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำ

" เฮ้อ...  งั้นก็ได้  งั้นแม่จะกลับก่อนนะลูก  "

แม่บอกก่อนจะเดินออกไปจากกห้อง  แล้วปิดประตูลงเบาๆ

" ฉันจะอยู่ใกล้ๆคุณ  จนกว่าคุณจะปลอดภัยดี  ฉันถึงจะไป  "

หญิงสาวพูดกับร่างไร้สติของเขาเบาๆ  ก่อนจะกุมมือเขาเอาไว้แล้วฟุบหลับลงไปใกล้ๆร่างหนา

 

............................

 

" พี่คะ  พี่ชายคะ  "

เสียงหวานของใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกเขาอย่างอ่อนโยน  เสียงนั้นเหมือนดังอยู่ใกล้ๆหูทั้งสองข้างจนได้ยินชัดเจน

"  น้องอร  นั่นเสียงน้องใช่มั้ยคะ  น้องกลับมาหาพี่ชายแล้ว  "

เอกราชถามกลับไปอย่างตื่นเต้น  คิดว่าจะได้เจอกับเธอ  แต่พอมองผ่านกลุ่มหมอกควันสีขาวพวยพุ่งที่กระจายอยู่ทั่วบริเวณก็กลับพบแต่ความว่างเปล่า  เมื่อไม่เจอกับคนที่เขาคิดถึงมากที่สุด  เขาก็เริ่มร้อนรน

"  น้องอร  น้องอรอยู่ตรงไหนคะ  พี่ชายมองไม่เห็น  "

ชายหนุ่มเอ่ยถาม  พลางหันซ้ายแลขวามองหาร่างเล็กที่อยู่ในความทรงจำของเขาตลอดมา

"  พี่ชายมองไม่เห็นน้องหรอกค่ะ  ตอนนี้น้องไม่มีตัวตนอีกกต่อไปแล้ว  แต่น้องยังอยู่ในความทรงจำของพี่ชายตลอดไปนะคะ...."

เสียงนั้นดังขึ้น  หากแต่ไร้ซึ่งจุดกำเนิด

" ก่อนที่น้องจะไป  น้องมีเรื่องอยากให้พี่ชายทราบนะคะ  เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น  เธอและครอบครัวไม่ได้มีคามผิดใดๆเลย  เป็นเราเองที่ผิดมาโดยตลอด  และนับจากวันนี้  น้องอยากให้พี่ชายดีต่อเธอ  ถือซะว่าไถ่โทษให้น้องละกันนะคะ..เราคงได้พบกันอีกนะคะ  พี่ชายย..........."

เสียงนั้นเงียบลง  เหมือนเธอค่อยๆเคลื่อนที่ออกห่างเขาเรื่อยๆ

" เดี๋ยวสิ  อย่าเเพิ่งไป!!!  "

"  เฮือก.. "

เอกราชสะดุ้งตื่น

"  น้องอร.. "

เขาเรียกชื่อน้องสาวเบาๆ  ก่อนจะทบทวนเหตูการณ์ที่เกิดขึ้น

" โรงพยาบาล  "

ชายหนุ่มเริ่มนึกภาพออก  และพอจะจำได้บ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง  รอยยิ้มระบายขึ้นมาบนมุมปากน้อยๆด้วยความดีใจ  เมื่อเขาพบว่าร่างบางเผลอหลับไป  ในขณะที่มือเรียวบางของเธอยังคงกุมมือของเขาไว้แน่น

     ชายหนุ่มยิ้มอยู่ได้ไม่นานก็ต้องรีบหลับตาลง  เมื่อร่างบางทำท่าเหมือนจะรู้สึกตัวตื่น  หญิงสาวงัวเงียลืมตาขึ้นมาจริงๆ  เธอจ้องมองร่างหนาที่นอนหลับตาพริ้ม  ก่อนจะกระชับชายผ้าห่มห่มให้เขา  ลุกขึ้นเดินตรงไปนั่งที่โซฟาแล้วล้มตัวลงนอนอยู่บนนั้นจวบจนฟ้าสาง

 

...................................

 

     เอกราชรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนสายของอีกวันหนึ่ง  ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจเมื่อไม่พบหญิงสาวร่างเล็กในห้อง  ก่อนจะเห็นพยาบาลร่างอวบผลักประตูเดินเข้ามาให้ห้อง

" เอ่อ  คุณพยาบาลครับ  ผู้หญิงที่อยู่เฝ้าผมเมื่อคืนนี้  เธอไปไหนหรอครับ  "

ชายหนุ่มเอ่ยถามถึงหญิงสาวที่เขาปรารถนาที่จะเจอ

" อ๋อ  เธอกลับไปแล้วล่ะค่ะ  เห็นว่าเธอแจ้งให้ญาติคุณทราบแล้ว  เดี๋ยวอีกหน่อยก็คงมาถึง  คุณหมอบอกว่าคุณหายดีแล้ว  ตอนเที่ยงนี้ก็กกลับบ้านได้แล้วล่ะค่ะ  เด๊่ยวคุณหมอจะะเข้ามาตรวงอีกที  พร้อมกับเซ็นใบอนุญาตให้กลับบ้านนะคะ  "

พยาบาลสาวแจ้งข่าวอันแสนเศร้า ฟังแล้วชวนให้น้อยใจนัก  ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

" ใจดำ..จะรอให้ผมตื่นขึ้นมาก่อนก็ไม่ได้  "

เขาบ่นอยู่คนเดียวด้วยความน้อยใจในสิ่งที่หญิงสาวทำ  ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างเดิม  ลำแขนแกร่งถูกยกขึ้นมาก่ายหน้าผากแสดงออกถึงความทุกข์ในใจอย่างเห็นได้ชัด

' ผมจะทำยังไง  คุณถึงจะยอมให้อภัยผมซักที ' 

เขาคิดในใจ  ก่อนจะพลิกตัวไปมา  แล้วได้ยินเสียงประตูถูกเคาะ  และถูกผลักจากใครสักคนหนึ่ง

"  คุณเอกคะ  "

เป็นแม่อิ่มนั่นเองที่รีบปรี่เข้ามาหาเขาด้วยความเป็นห่วง

" ทูนหัวของแม่อิ่ม  เป็นอย่างไรบ้างคะ  "

แม่อิ่มเอ่ยถามเขาตาแดงๆ  เหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ

" ผมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ  ว่าแต่..  แม่อิ่มรู้เรื่องนี้ได้ยังไงครับ  "

ชายหนุ่มเอ่ยถาม  ทั้งที่ก็พอจะรู้อยู่

" คุณนุชค่ะ  เมื่อเช้านี้นังแป๋วมันบอกแม่ว่าเห็นเธอมายืนกดออดอยู่หน้าบ้าน  ท่าทางอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอน  นังแป๋วมันเลยเชิญเข้าบ้านเธอก็ไม่ยอม  บอกแต่เพียงว่าคุณเอกเข้าโรงพยาบาล  พอแม่รู้เรื่องก็รีบมาที่นี่เลยค่ะ  "

แม่อิ่มเล่าเรื่องให้ฟัง  ยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ที่แม้แต่บ้านเขา  เธอก็ไม่อยากจะเดินเข้าไปเหยียบ  เธอคงจะเกลียดเขามากจริงๆ  

"  แล้วตอนนี้  นุชลดาอยู่ที่ไหนครับแม่อิ่ม  "

เขาเอ่ยถาม  พลางมองหาหญิงสาวที่ปรารถนาจะพบจวนจะขาดใจ

" แม่ก็ไม่ได้พบเธอหรอกค่ะ สงสัยคงกลับบ้านไปพักผ่อนน่ะค่ะ  ดูเหมือนเธอก็คงจะนอนเฝ้าคุณทั้งคืนแล้ว "

เเม่อิ่มคาดคะเน  ก่อนจะหันมาเห็นสีหน้าสลดของเขา

" คุณเอกคะ..."

แม่อิ่มเอ่ยเรียก  พร้อมกับแตะบ่าเขาเบาๆ

" แม่ทำซุปไก่มาให้คุณทานด้วยนะคะ หิวรึยัง  "

แม่อิ่มเอ่ย  พลางจัดสำรับให้เขา

" ผมยังไม่หิวครับ  อยากนอนมากกว่า "

เขาบอกแค่นั้น  ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับเตียง  หันข้างให้แม่อิ่มแล้วแกล้งหลับตาลง

 

..................................

 

" นุช  จะไม่กลับไปเยี่ยมเขาหน่อยหรอลูก  "

แม่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ  ทั้งๆที่เมื่อคืน  เธอยืนกรานจะอยู่เฝ้าเขาเพราะเป็นห่วง  แต่พอรู้ว่าเขาปลอดภัยดีแล้ว  ก็แกล้งอยากจะสวมบทคนใจดำไม่ไปดูแลเขาเสียนี่

" หมอบอกว่า  เขาไม่เป็นไรแล้วค่ะแม่  วันนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว  ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วค่ะ "

หญิงสาวบอกมารดา

" แต่เราเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้นนะลูก  ทิ้งเขามาแบบนี้  มันไม่ใจดำไปหน่อยหรอนุช  "

แม่พูดเข้าข้างเขาอีกแล้ว

"  ไม่หรอกค่ะแม่  เพราะเขาก็เคยทิ้งหนูไว้แบบนั้นเหมือนกัน  "

หญิงสาวตอบพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา  หลายครั้งที่เขาทำให้เธอเจ็บ  จนต้องเข้าโรงพยาบาล  ซ้ำยังปล่อยเธอเอาไว้แบบนั้นเหมือนกัน

"  แม่ไม่อยากให้นุชเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นนะลูก  ที่เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้  ก็เพราะความแค้นทั้งนั้น  "

แม่เอ่ยพลางหันมามองตากลมโตของเธอ

"  เขาก็แสดงออกแล้ว  ว่าอยากจะขอโทษลูกจริงๆ  นุชจะไม่ยอมให้โอกาสคนผิดได้แก้ตัวบ้างเลยหรอลูก  เรื่องอะไรที่มันพอจะก่อทิฐิในใจของเราก็ลืมๆมันไปบ้างนะลูก  จะได้ไม่เครียด  "

แม่บอกก่่อนจะเดินผ่านร่างบางออกไปข้างนอก  ไม่อยากจะพูดกับคนหัวดื้อ

"  เหมือนพ่อไม่มีผิด...เฮ้ออ  ปากแข็งจริงๆ  "

แม่บ่นกับตัวเองเบาๆ

 

 

..................................

 

     ขอโทษที่หายไปนานจ้า  พอดีรีดไม่ค่อยสบาย  การบ้านก็เย๊อะะะะเยอะะะ  เลยไม่ได้มาอัพนานนน  นานนนนจนรีดลืมเนื่อเรื่องไปแล้ว  อิอิ  ต้องขอโทษจริงๆนะคะ  มาอัพต่อให้แล้วเน้ออออออ  รักและคิดถึงดังเดิมค่าาาาา

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น