นาย อ.Alibaba

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 แกงเขียวหวาน เนื้อ

ชื่อตอน : บทที่ 2 แกงเขียวหวาน เนื้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2559 23:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 แกงเขียวหวาน เนื้อ
แบบอักษร

      

      วัน อาทิตย์ ที่ 20 ของเดือนมกราคม ช่วงเช้าอากาศ ค่อนข้างหนาว ผมตื่นนอนตามปกติ แต่ก็ยังค่อนข้างง่วงอยู่สงสัยเป็นเพราะเมื่อคืน เปิดสงครามกับคนในกิล จนดึกไปหน่อย เมือคืนผมฝัน ฝัน ถึงเย็นวันนั้น ทั้งๆ ที่น่าจะลืมมันไปแล้ว แต่ผมก็ไม่เคยที่จะลืม ใด้แค่ถามตัวเองว่าทำไม  อีก 2 เดือนก็จะครบรอบวันเกิด ปีที่ 25 ของผมแล้ว หลายๆคน ที่อ่านบทที่ 1 อาจจะคิดว่าผม กู่ไม่กลับ

      หายไปจากระบบของชีวิตและความเป็นจริงที่มนุษย์ ควรผเชิญ ยังครับยัง ถึงสนามรบที่เต็มไปด้วย ลูกกระสุน สาระพัดระเบิดมือกับมีดหลายร้อยชนิด [ในกรณีที่เจอผู้เล่นระดับโปร เค้าจะไม่ค่าคุณด้วยปืนครับแต่จะเอามีดนิละมาจวงใส้ มันเป็นการเล่นที่ยากมากถ้าคุณตายด้วยมีด เสียงหัวเราะมาตรึม] ยังคงเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผม แต่ผมก็ยังเรียนจบ มัธยมปลาย เรียนจบมหาลัยนะครับ

      ผมยังไม่สติหลุดนะ จริงๆนะ เพียงแต่เวลาว่าง 60 เปอเซ็นของผม อาจจะหายไปกับ เกม Shooting อีก 20 เปอเซ็น ไปกลับเกม MMORPG และอีก 10 เปอเซ็นเป็นมังงะ กลับไลท์โนเวล [โดนสาวหักอก จนเป็นโอตาคุระยะสุดท้ายมา10ปีนิเอ็งว่าสติเอ็งยังไม่หลุดเรอะเซอิจิ] เพียงแต่ตอนนิ้ผมยังไม่อยากหางานทำน่ะครับ เดียวเวลาว่างมันจะน้อยลง [โหนี้เหตุผลเอ็งเรอะ บัดซบ]

      ขออีกนิดครับ อีกนิดเดียว `....` [อีกนิดของเอ็งไม่ล่อไปอีก10ปีเรอะฟระหางานทำเหอะ] ตอนนี้ เวลา 12.10 ใด้เวลากินข้าว ปกติเวลานี้ ผมจะเดินออกจากบ้านล็อกประตู ค่อยๆเดินไปกินข้าวแกง ร้านคุณ จิโยะ เป็นประจำ คุณจิโยะ เป็นแม่ม่ายอายุ 32 ถึงอายุเท่านี้ แต่หุ่นนี้บอกได้เลย ครับว่าสุดยอดโดนเฉพาะ อป คู่นั้นที่บอกว่าสุดยอดนี้ไม่ใช่ หมายถึงมันใหญ่จนล้นมืออะไรนะ

      แต่มันสวยมากครับ เป็นทรง หยดนำ้สมบูรณ์แบบ แล้วที่ผมมากินร้านคุณจิโยะ เป็นประจำเพราะ อาหารอร่อยนะ ไม่เกี่ยวกับ อป จริงๆนะ จริงๆเชื่อผมสิ เพียงแต่เวลากินข้าวที่ร้านผมชอบดูเวลาคุณจิโยะตักอาหารให้ลูกค้า บางครั้งก็แอบเอากล้องตัวโปรดซูมใด้ 20 เท่า ที่เก็บเงินซื้อจากที่ทำงานพิเศษ มาถ่าย จิโยะซัง อยู่บ่อยๆ เหะๆ อย่าเข้าใจผมผิดนะผมไม่ไช่พวกโรคจิตนะครับ

      ในฮาสดิส เครื่องคอมผมไม่ใด้มีแต่รูปคุณจิโยะนะครับ มีรูปอื่นที่ผมถ่ายไว้ ตั้งครึ่ง นึงน่ะครับถึงรูปที่ถ่ายจะไม่ใด้ขออนุญาติ จิโยะซังก็เถอะ เอาน่าไม่นานเดียวผมจะขออนุญาติ จิโยะซัง เองละครับ ซักวันนึงอะนะ [สโตรงเกอร์โรคจิตครับคุณตำรวจมาจับมันไปที...] สักพักผมก็เดินมาถึงหน้าร้าน จิโยะซัง ผมค่อยๆเดินไปต่อแถวอย่างไม่เร่งรีบ ทุกๆวันอาทิตย์ร้าน ของจิโยะซังจะมีเมนูพิเศษ เป็นแกงเขียวหวานเนื้อ 

      เป็นแกงเขียวหวาน ที่มีกลิ่นหอม มะเขื่อสดๆกรุบกรอบ กับเนื้อที่เคี่ยวจนนุ่มใด้ที่ และรสชาติของนำ้แกงกะทิ สูตรลับของจิโยะซัง ที่ไม่มีร้านใหนจะปรุงรสจนอร่อยเทียบเคียงใด้ แสดงถึงตัวตนที่ละเอียดอ่อนของเธอได้เป็นอย่างดี  ม่า  สาวงามกลับอาหารแสนอร่อย เป็นของคู่กันอยู่แล้วละครับ ถึงจิโยะจัง จะเลยวัยสาวไปสักนีด ก็เถอะหุหุ แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะครับออกจะชอบเสียด้วยซำ้[รสศนิยมเอ็ง นับวันยิ่งเพี้ยนไปทุกที่แล้วนะเห้ยเซอิจิ กลับมา กลับมาก่อนนน]

      เมื่อจิโยะจัง ตักแกงเขียวหวานยื่นให้ผม เธอพูดก็ทักทายกับผมว่า "แหมวันนี้ทำไมมาเร็วจังเลยละจ้ะ เซอิจิ คุง" ผมรีบมาเพื่อชมความงามของจิโยะจังยังไงละครับ สำหรับผมแล้วจิโยะซังยังไงก็น่ารักเสมอครับ "แหมๆปากหวานจริง นะจ้ะเซอิจิคุงถึงพูดชมยังไงป้าก็ไม่มีอะไรให้หรอกนะจ้ะ"

      เชื่อผมสิครับที่ผมพูดมา มาจากส่วนลึกของหัวใจจริงๆ ของผมคนนี้ "จ้าๆแหมจริงๆเชียว" อ่า วันนี้ก็ไม่ใด้ สินะการสื่อความในใจบางครั้งมันยากจังเลยครับผมควรจะทำยังไงดี `...` [เอ็งก็หางานดีๆทำให้ได้สิฟระ แล้วที่เอ็งจบมหาลัยมานิเอ็งจบคณะแพทย์มาไม่ใช่เรอะ แถมได้ทุนเรียนต่อ ป โท อีกต่างหากแต่เอ็งเจือกไม่เรียนต่อ เอาเวลามาเพื่อ...เวร ตัวเอกเรื่องนี้ไม่ใด้ไง่นะครับแต่มันเลือกทางเดินใด้...เอง] [ละเอ็งก็ค่อยไปสารภาพกับจิโยะซัง ดูเผื่อฟลุกขนาดคนเขียนยังคิดได้เลยไอ....]

      สักพักหลังจากนั้นผมก็เอาแกงเขียวหวาน มานั้งตรงที่นั้งประจำ เนื่องจากตรงนี้มุมดีที่สุดแล้ว กลับการทานแกงไปพร้อม ดู อป ไปหึหึหึ [ยัง ยัง มันยังไม่เลิกบ้า]  แล้วก่อนที่ผมจะหยิบเครื่องเทศ มาเพิ่มรสชาตินั่นเอง มันก็เกิดขึ้นโดยปราศจากสันญานเตือนใดๆ "ติ่งต่อง ยินดีต้อนรับเหล่า Player ทุกท่านเวลานี้โชคชะตาขึ้นอยู่กลับพวกเธอ"  `...` ห่ะ อ่า ช่วงนี้สินะที่เค้าว่านอนดึกมากๆมันจะเห็นภาพหลอน แต่นี้เล่นภาพพร้อมเสียงเลยฟระเฮ้ย 

      ระหว่างที่ผมกะลังคิดอยู่ผมใด้เหลือบมองไปเห็นเหล่าผู้คนที่เดินอยู่บนทางเท้า ผู้คนที่กำลังจะขึ้นสะพานลอย ผู้คนที่กำลังจับจ่ายใช้สอย พ่อค้าแม่ค้าทั้งหลาย พวกเค้าต่างหยุดนิ่ง ผู้คนหันมามองหน้ากันและกัน พร้อมเครื่องหมาย ? อยู่บนหัว เหมือนกับอยากจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนที่พวกเค้าจะใด้เอ่ยปาก ถามซึ้งกันและกันสิ่งที่น้าเหลือเชื่อก็ใด้เกิดขึ้น เหล่าผู้คนค่อยๆล้มลงไปโดยปราศจากสัญญานเตือนใดๆ

      ผมนั่งมองผู้คนอย่างตื่นตระหนก มองดูพวกเค้าล้มลงราวกลับตุ๊กตาที่ถูกตัดด้าย เหมือนกับร่างนั้น ปราศจากจิตวิญญาน แล้วเมื่อผมมองไปยังเหล่าแม่ค้า พ่อค้า ผมก็ใด้เจอกับภาพ ที่ทำให้ผมสะดุ้งแทบสุดตัวเลยละครับ หน้าร้านขายผลไม้ร้านนึง มันดูเหมือนว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากมายหรอกครับ หากเพียงแต่มีคุณลุงวัยกลางคน ที่แต่งกายดูสุภาพท่านนึง เอ่อ ลุงครับลุง มุมนั้นไม่ใด้นะครับ ลุงคราบบบ ลุงใจเย็นๆเยนนนน

      ทุเรียนครับ ลุงทุเรียนน ทุเรียนเป็นลังเลยเห้ยย  "ปัก"    `...`  ณ ร้านข้ายลูกชิ้นทอด ป้าครับป้า มือป้าน่ะครับ มันจะลงหม้ออยู่แล้วคราบบ แข็งใจหน่อยป้า อีกนิด อีกนีดดนั่นละนั่นล้าาา เป็นการคอนโทรนที่ยอดเยี่ยมมากเลยครับป้า อีกนิดก็ครับอีกนิดจะหลุดจากหม้อแล้วป้า สุด ยะ "พลัก" เสียงกระแทกจากด้านหลังของชายคนนึง [จ๋อม]  `...` ลุง เห้ยยยลุงทามอารายย ทามอารายย คราบบ ป้าาาาาา  เอ่อ ผมคงไม่ต้องบอกนะครับว่าเกิดอะไรขึ้นกลับร้านขายหมูย่าง `...`

      ผมแทบไม่อยากเชื่อกับภาพที่อยู่ตรงหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ผมอึ้งยิ่งกว่า คือภาพที่มาจากสะพานลอยนี่ ละครับ คำนิยามที่ผมให้ใด้ในเวลานี้ คือกลิ้ง ครับ กลิ้ง ลงมายังกับลูกบอลทรงกลม หากแต่ลูกบอลนันมันดันมีแขนมีขา ด้วยน่ะสิครับ ในนั้นมีหญิงสาวคนนึง ที่กำลังเด้งไปมาระหว่างราวบันใด โดยที่แขนขาบิดงอ ผิดธรรมชาติแล้วก่อนที่ไบหน้าของเธอจะมาถึงบันไดชั้นล่างสุด "ปึงง" ผมหันหน้าหนีทันที อูย เจ็บแทนเลยละครับ

      ก่อนที่ผมจะใด้ทำการประเมินสถานะการตอนนี้ [คนสติดีปกติมันจะต้องประเมินสถานะการก่อนไม่ใช่เรอะ]ผมก็นึกขึ้นมาใด้ผมสบดในใจตัวเองครับ ไอ้เจ้าบ้า ทำไม ทำไมถึงพึ่งคิดได้ตอนนี้ละฟระ จิโยะซังละเฟ้ยย จิโยะซังงงง [ อืม วินาศสันตะโลกันขนาดนี้ จิโยะซังก่อนสินะ เอ็งไร้ทางเยียวยาแล้วละเซอิจิ] ผมรีบหันหน้าไปดูทาง จิโยะจังในแทบจะทันที ฟู่ โล่งอกดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ อ่าตอนนอนนิจิโยะซังยังไงก็ยังน่ารัก หุหุหุ

      ตึง โครม ตูม ฟังเสียงก็พอจะเดาใด้แล้วละครับ รถบนถนนสินะ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันละเนี่ยย แต่ก่อนที่จะใด้คิดอะไรผมเหลือบมองไปเห็นชายคนนึงครับ ชายที่นั่งกินข้าวเที่ยง บนโต้ะด้านขวาของผม แล้วพอผมใด้สังเกตุถึงเหตุการณ์ของชายที่อาจจะเป็นผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันกับผมแล้ว ตัวผมขาวซีด ส่วนใบหน้าซ๊อกสุดขีด ก่อนที่ผมจะใด้ทันขยับตัว สิ่งนั้นก็ได้เกิดขึ้นครับเกิดขึ้นกับตัวผม

      ไม่มีโอกาสแม้แต่จะใด้คิด ผมรู้สึกสิ้นหวังจากเบื้องลึกของหัวใจ แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังอันรวนริน ก็มีสิ่งหนึ่งช่วยผมไว้ครับ มันเป็นสิ่งที่ผมเชื่อมั่น มันมาโดยตลอดและฝึกฝนมันมาเป็นเวลามากกว่า 10 ปีสิ่งที่ใด้สร้าง ซื่อเสียง วีรกรรมไว้มากมาย เฉกเช่นวีรชนในสนามรบ สื่งนั้นก็คือ มือขวาครับ อ่า  ก็ มือขวานิละครับมือขวา ที่เข่นค่าเหล่า Player มามากมาย แทบไม่มีผู้เล่นระดับโปรคนไหนที่ไม่เคยโดนมีขวานี้ Head Shot เป็นส่วนที่ผมพากภูมใจที่สุดรองจาก...ในตัวผมเลยละ ผมไม่นึกเลยว่ามือขวาของผมมันจะมาช่วยเจ้านายของมัน ในตอนที่เจ้านายมันต้องการมันมากที่สุด 

      อ่า ชีวิตที่ผ่านมาของผมไม่เสียปล่าวแล้วสินะ ผมดีใจจริงๆเลยละครับ [กุพูดอะไรไม่ออกเลยวะเซอิจิ ซ๊อตนี้คนตบมุกยังอึ้ง แล้วส่วนที่ภูมใจรองมาของเอ็งน่ะส่วนไหนกันแน่ฟระ อย่าบอกนะ ว่าไอนั่นถ้าใช่ละก็ ไอ..... ] ก่อนที่สติอันเรือนรางของผมจะจบสิ้นลง มือขวาของผมก็ใด้ยันพื้นโต๊ะเอาไว้ก่อนที่ผมจะคิดเสียอีกละครับ

     แต่มันก็ไม่เพีองพอที่จะผ่านวิกิตร์ครั้งนี้ไปได้ ผมคร่ำครวญอยู่ในใจ ไม่ ม่ายย มันต้องไม่ใช้ตอนนี้ มุมนี้ องศานี้ มันจะเป็นแกงกระหรี่ เป็นพาสต้า หรือข้าวมันไก่ ข้าวขาหมู อะไรก็ ด้ายย แต่ต้องไม่ใช่ข้าวแกงของ จิโยะซังงงง ย้ากกกก ปลุกขึ้นมาสิตัวผม ปลุกออร่า ที่อยู่ลึกภายในจิตใจ ที่ไม่รู้ว่าจะมีรึไม่ ออกมาสิ ในชัวเวลาพริบตาแห่งความเป็นความตายนั้นทุกอย่างกลับช้าลง มันเกิดอะไรขึ้น

      และแล้วมันก็เกิดขึ้นภายในจิตใต้สำนึกของผม ผมเจอเข้ากลับประตูบานนึง เคยใด้ยินว่าถ้าเข้าไปแล้ว คนๆจะสามารถเคลื่อนไหวร่างกายจนเกินขีดจำกัดของมนุษย์ใด้ จากชายที่ชื่อ คางามิ หรือไรนี้ละ ผมต้องขอขอบคุณจริงๆที่ให้ข้อมูลอันมีค่านี้กลับผม ผมรีบเก้าข้ามประตูนี้ไปในตอนแรกผมคิดว่าน่าจะยากลำบากเพราะเคยได้ยินมาว่าต้องเป็นผู้ที่มี พรสวรรณ์ อย่างแท้จริงเท่านันถึงจะมีสิทธ์ แต่ผมก็ข้ามผ่านมันมาใด้

      เมื่อผมก้าวข้ามมันมาได้ ผมไม่อาจรับรู้สิ่งใดได้เลย เหมื่อนว่ามีเพียงผมกับข้าวราดแกงที่อยู่ตรงหน้า แล้วผมก็ทำสิ่งที่ไม่คิดว่าจะสามารถทำได้ ทังที่ผมควรจะหมดสติอยู่แล้วผมกลับบังคับตัวผมให้ออกจากข้าวราดแกง ใด้ที่ละนิด อีก5องศา ตัวผม อีก 2องศา ตัวผมพยายามเข้า สำเร็จแล้ว ก่อนที่ผมจะใด้ยินดีกลับชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ กลับไม่ยอมคิดเลยสักนิดว่าความประมาท จะนำพาสิ่งใดมา 

      " แผละ "    `...`  ผมยังรับรู้มันใด้ทั้งเม็ดข้าว ทั้งเนื้อนุมๆ ทั้งน้ำแกงอันแสนอบอุ่นของ จิโยะซัง อ่า อ่า ฮึก มันอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเสียใจไปตลอดชีวิต

      ครู่ต่อมาหลังจากที่ผมใด้หมดสติไป ผมก็ฟื้นขึ้นมาพบว่าผมอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยสีเทาอ่อนๆทั้งสี่ด้าน ซึ่งภายในห้องมีประตูบานหนึ่งและตรงกลางห้อง มีโต้ะตัวนึง บนโต้ะตัวนั้นมี สมาร์ทโฟน สีดำสนิดว่างเอาไว้อยู่

    

     

     

     

     

     

ความคิดเห็น