facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 16 ได้โปรดยกโทษให้ผม 100%

ชื่อตอน : บทที่ 16 ได้โปรดยกโทษให้ผม 100%

คำค้น : ลอนดอน ครูอนุบาล นักธุรกิจหนุ่ม ทาสแมว จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2559 06:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 ได้โปรดยกโทษให้ผม 100%
แบบอักษร

อาหารหลายชนิดที่โลเวลล์ยกขึ้นมาให้ถูกยัดใส่ท้องจนหมดด้วยความหิวโหย ตามด้วยยาแก้ปวดเม็ดหนึ่งช่วยบรรเทาอาการให้ดีขึ้น พัณณิตาเลื่อนจานชามออกไปแล้วล้มลงนอนกลิ้งไปบนเตียงกว้าง กดโทรศัพท์หมายจะโทรทางไกลไปหามารดาที่อยู่ที่ประเทศไทย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเวลาในประเทศบ้านเกิดของตนดึกมากแล้ว เธอไม่อยากจะโทรไปรบกวนเพราะรู้ดีว่ามารดาของเธอต้องตื่นแต่เช้าขนาดไหน หล่อนกดล็อคโทรศัพท์แล้ววางมันไว้ข้างตัว

แม่! เธอคิดถึงแม่ คิดถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยกำลังใจ คิดถึงสัมผัสที่อ่อนโยนยามมารดายกมือขึ้นมาลูบศีรษะเธอด้วยความรัก น้ำเสียงที่อ่อนหวานที่คอยกล่อมและคอยเป็นห่วงอยู่เสมอ น้ำตาค่อยๆรินไหลออกมา อยู่ที่นี่!... เธอไม่มีใครที่จะคอยปลอยโยนเธอได้อีกแล้ว พัณณิตาสะอึกสะอื้น ปาดน้ำตาจนเปอะไปทั้งสองแก้ม

ทำไมนะ ทำไมเขาต้องทำแบบนั้นด้วย! ผู้ชายทุกคนบนโลกตัณหากลับกันหมดแล้วหรือไง

                หล่อนซุกหน้าเข้ากับหมอน น้ำตาใสไหลซึมจนปลอกหมอนเปียกเป็นวง ความผิดหวัง ความเสียใจประเดประดังเข้ามา เธอเคยหลงคิดไปว่าเขาเป็นคนดี... แต่ไม่ใช่เลย

                ก๊อก ก๊อก

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หาใช่โลเวลล์ที่มาเคาะประตูแต่กลับกลายเป็นกัปตันที่คอยบังคับเรือแทน หญิงสาวค่อยๆแง้มประตูเปิดออกมา

“มีอะไรรึเปล่าคะ” ดวงตาหวานแดงกล่ำไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่

“เออ... คือว่าเรือของเราได้เปลี่ยนแผนการเดินเรือกระทันหันน่ะครับ เที่ยงคืนของวันนี้เรือของเราจะเข้าเทียบท่าเป็นที่สุดท้าย... ขอให้คุณผู้หญิงเตรียมตัวลงจากเรือด้วยนะครับ” กัปตันเรือโค้งตัวเล็กน้อยทันทีที่กล่าวจบ

“งั้นเหรอคะ ขอบคุณนะคะที่มาแจ้ง”

“ครับ แล้วก็วันนี้เวลาทุ่มครึ่งจะมีดินเนอร์ส่งท้ายที่ห้องอาหาร... ขอเชิญคุณผู้หญิงไปร่วมงานด้วยนะครับ”

“คือว่าฉันไม่ไปร่วมทานดินเนอร์หรอกนะคะ ขอโทษด้วย” หญิงสาวปิดประตูทันที ถึงแม้จะรู้สึกผิดแต่หล่อนก็กลัวเหลือเกินที่จะไปเจอหน้ากับเขา พัณณิตาค่อยๆเดินออกไปที่ระเบียงด้านนอก ทรุดตัวลงนั่งเหม่อมองทะเลสีฟ้าครามจนพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน

 ----------------------------------------------------------------------------------------

เคร้ง!

เสียงมีดโลหะสีเงินกระทบกับจานกระเบื่องลายหรู โลเวลล์วางส้อมที่ถืออยู่ในมือลง ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะทานอะไรทั้งสิ้น ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาไม้แกะสลักเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนฝาผนัง เข็มสั้นของมันชี้ไปที่เลขแปดบ่งบอกว่าเลยเวลานัดทานอาหารมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเงาร่างของหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอให้ปรากฏตัวอยู่เลย

“ฉันอิ่มแล้ว” โลเวลล์ใช้ผ้าเช็ดปาก เลื่อนเก้าอี้แล้วลุกออกไป อาหารที่อยู่ในจานของเขาไม่พร่องไปเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเหมือนอย่างที่ถูกยกมาเสริฟ

“อิ่มแล้วเหรอ... แล้วนั่นนายจะไปไหนน่ะโลเวลล์”

“ไปหาเธอ” ชายหนุ่มตอบสั้นๆแล้วเดินหายเข้าไปในลิฟต์ ถึงแม้เขาจะรู้ดีว่าถึงไปเธอก็ไม่มีทางออกมาเจอหน้าเขา แต่เขาก็อยากจะไปขอโทษเธอจากใจจริงโดยไม่มีคำแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น เขายินดีที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่เขาได้กระทำลงไปทั้งหมด และเขาหวังเหลือเกินว่าเธอจะยอมให้อภัยเขา โลเวลล์เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของหญิงสาว ทำใจอยู่นานกว่าจะยกมือขึ้นมาเคาะประตู

“คุณพัณณิตาครับ! ผมมาเพื่อที่จะขอโทษคุณ... ได้โปรดฟังที่ผมจะพูดด้วยนะครับ” ชายหนุ่มอ้อนวอน “ถ้าคุณฟังผมอยู่ช่วยเคาะประตูตอบผมหน่อยนะครับ” โลเวลล์ยืนรอด้วยความหวัง รอคอยให้เธอเคาะประตูตอบกลับมา แต่จนแล้วจนรอดจนเวลาผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่มีทีท่าว่าคนภายในห้องจะเคาะประตูตอบกลับมา หัวใจของชายหนุ่มฟีบแบนทันที

ก๊อก ก๊อก

ในที่สุดเสียงที่เขาเฝ้ารอคอยก็ดังขึ้น หัวใจที่เหี่ยวแห้งกลับฟูพองขึ้นมาอีกครั้ง

“รีบพูดสิคะ ก่อนที่คุณจะไม่มีโอกาสได้มันพูดอีก” พัณณิตาเอ่ยเสียงลอดผ่านหลังประตู น้ำเสียงของเธอทำให้เขาใจหายวาบ

“คุณพัณณิตาครับ... ผมไม่มีคำพูดแก้ตัวที่สวยหรู ผมแค่อยากจะบอกขอโทษคุณ ผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณและผิดต่อตัวผมเองด้วยเช่นกัน แต่ถึงจะสามารถย้อนเวลากลับไปได้ ผมก็ยังจะทำแบบนั้น... เพื่อปกป้องคุณ”

โลเวลล์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อยลง ต่อให้ตอนนั้นเขารู้ว่าในน้ำพันซ์มียาปลุกเซ็กส์อยู่ เขาก็ยินดีที่จะดื่มมันแทนเธอโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนว่าหล่อนจะไม่เข้าใจในตัวเขาเลยซักนิด

“ปกป้อง! คุณใช้คำว่าปกป้องเหรอคะ... คุณรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา! ... สิ่งที่คุณทำลงไปรู้ไหมว่าฉันต้องเสียอะไรไปบ้างแต่คุณกลับไปเสียอะไรไปเลยซักอย่าง รู้ไหมว่าฉันเสียใจและผิดหวังในตัวคุณขนาดไหน” หล่อนประชากประตูออกตะคอกกลับ “ฉันอดคิดไม่ได้ว่าคุณจะเป็นคนดี เป็นเทวดาที่สามารถช่วยเหลือฉันได้... แต่ไม่เลยซักนิด คุณทำดีกับฉันเพื่อหวังฟันฉันทีหลัง คุณมันไม่ต่างอะไรกับคุณลุงเลยซักนิด”

หล่อนน้ำตานองหน้า หัวใจของชายหนุ่มอ่อนยวบ

“ผม... ผมยอมรับว่าผมหลงใหลในเรือนร่างของคุณ ใบหน้าของคุณและทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นคุณ ที่ผมทำดีกับคุณไม่ใช่เพราะผมหวังที่จะหลอกฟันคุณ... แต่มันเป็นเพราะหัวใจของผม หัวใจของผมมันสั่งให้ผมดูแลคุณ ช่วยเหลือคุณ สิ่งที่ผมต้องการมันไม่ใช่แค่เซ็กส์แต่มันคือหัวใจและความรักของคุณ ผมรักคุณนะครับ” ในที่สุดเขาก็สารภาพออกมา มือหนากำหมัดแน่นสั่นเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่นใจ

“แต่ฉันไม่ได้รักคุณ... ฉัน ” หล่อนตอบกลับ ความหวังที่เคยล้นปรี่อยู่ในใจพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี นัยน์ตาของชายหนุ่มสะท้อนความปวดร้าวออกมาอย่างชัดเจนทำให้เธอชะงักที่จะพูดต่อ ดวงใจของเขารวดร้าวคล้ายกับมีใครเอามีดคมๆมากรีดลึกถึงขั้วหัวใจ

                “เออ... คือว่า... ” ปฏิกิริยาของชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกผิด... เมื่อกี้เธอคงจะพูดแรงไป

“ผม... ขอโทษ” น้ำเสียงทุ้มสั่นครือ เขาก้มหน้าต่ำลงยอมรับความเจ็บปวด “เออ... นี่ก็ใกล้จะสามทุ่มแล้ว คุณคงจะหิวให้ผมไปหาอะไรมาให้คุณทานไหมล่ะครับ”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา ส่งยิ้มบางๆให้กับหญิงสาว ทำสีหน้าคล้ายกับเป็นปกติแต่ดวงตาที่เริ่มจะแดงกล่ำทำให้เธอรู้ว่าเขาเจ็บปวดทรมานมากขนาดไหน

“ไม่ต้องหรอกคะ คุณกลับไปเถอะ... แล้วเจอกันตอนเรือเทียบท่านะคะ” พัณณิตาค่อยๆปิดประตูเบาๆ แต่ก็ยังไม่ได้จากไปทันที หล่อนแอบมองเขาอยู่ที่ช่องตาแมวเห็นน้ำตาของลูกผู้ชายหยดหนึ่งรินไหลออกมาจากดวงตาสีเทาอย่างรวดเร็วและหายไปในทันที  แผ่นหลังที่จากไปอย่างเร่งรีบทำให้เธอยิ่งรู้สึกผิด ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนร้องไห้มากก่อน นี่แสดงว่าเธอคงจะพูดแรงเกินไปจริงๆ

“ผมอยากให้คุณยกโทษให้เขาไปนะครับคุณพัณณิตา” บารอนและอัลเบิร์ดที่มาตอนไหนก็ไม่รู้เอ่ยขึ้น พัณณิตาค่อยๆแง้มประตูเปิดอีกครั้ง

“ทำไมล่ะคะ ก็ในเมื่อเขาน่ะทำกับฉันขนาดนั้น” หล่อนโต้กลับ

“ที่เขาทำลงไปถึงแม้มันจะเป็นความผิดพลาด... แต่เขาก็พยายามปกป้องคุณอยู่นะครับ”

“หมายความว่ายังไงน่ะค่ะ ฉันไม่คิดว่าการกระทำของเขาจะเป็นการปกป้องฉันตรงไหน”

“จากความกลัวน่ะครับ เขาไม่ยอมเล่าความจริงให้คุณฟังเพราะกลัวคุณจะหวาดกลัว จริงๆแล้วเมื่อคืนเขาถูกวางยาปลุกเซ็กส์ในน้ำพันซ์ที่คุณได้มาเมื่อคืน คุณคงจะเข้าใจนะครับว่าทรมานขนาดไหน”

“ยะ... ยาปลุกเซ็กส์...” หล่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว... เป็นอย่างที่โลเวลล์บอกไว้จริงๆ

“ยังไงคุณก็เป็นภรรยาของเขาทางพฤตินัยแล้ว ผมมั่นใจว่าเขายินดีที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอน... แค่คุณให้โอกาสเขาอีกครั้ง แล้วเจอกันตอนเรือเทียบท่านะครับ”

คาดไม่ถึงว่าเรื่องแบบนั้นจะย้อนรอยมาเกิดกับเธออีกครั้ง... ชายหนุ่มทั้งสองจากไปโดยทิ้งให้หญิงสาวทรุดนั่งตัวสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัว

-----------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ แจ้งให้ทราบว่าวันอาทิตย์งดอัพนะคะ ไรเตอร์ติดธุระ จะมาอัพให้วันจันทร์แทนนะคะ

รักนักอ่านทุกท่านค่ะ

ความคิดเห็น