นาย อ.Alibaba

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นวันแห่งโชคชะตา

ชื่อตอน : บทที่ 1 จุดเริ่มต้นวันแห่งโชคชะตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2559 23:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 จุดเริ่มต้นวันแห่งโชคชะตา
แบบอักษร

      ผมชื่อ มาฮายะ เซอิจิ เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาๆ คนนึงแต่ด้วยความที่หน้าตาธรรมดานิละที่สร้างความยากลำบากให้กับผมหลายต่อหลายครั้งเนื่องจากตัวผมนั้นแสนจืดจาง จึงแทบไม่ได้อยู่ในความทรงจำของ เพือนๆและผู้คนรอบข้างมากนัก ถึงจะไม่มีจุดด้อย อะไรเลยแต่ก็หาจุดเด่นให้จดจำไม่ใด้เช่นกัน มีอยู่ครั้งนึงนึงผมได้ไปช่วยงานกรรมการนักเรียนกับเด็กผู้หญืง ที่ผมแอบชอบ เธอซื่อว่า อายาโนะ เอริน

      เป็นช่วงเวลา 1 เดือนที่ผมมีความสุขมากไม่ว่างานจะหนักแค่ไหน ต้องโต้รุ้งมากี่วันก็ช่าง แค่ได้คุยกับเธอผมก็มีความสุขแล้วละครับ[ถึงจะพูดแต่เรืองงานก็เถอะ] วันเวลาผ่านไปงานกรรมการก็ได้สิ้นสุดลง 1 อาทิตย์ ต่อมาผมได้รวมรวมความกล้าเค้นทุกสิ่ง เค้นทุกคำพูด ดึงจิตวิญญานความกล้าที่สังสมมาตลอดชีวิต รวมถึงความอยากลำบากในการฝึกซ้อม มาตลอด 1 อาทิตย์ ผมส่งจดหมายนัดเธอมาบนด่านฟ้าโรงเรียน เวลา5 โมงเย็น

      กริก เสียงเปิดประตูอันแพวเบาดังออกมา หัวใจของผมเต็นระรัว ตึง ตึง ตึง ผมไม่เคยนึกเลยเวลาตื่นเต้นจนถึงที่สุด เสียงหัวใจมันจะตังชัดเจนขนาดนี้ เธอค่อยก้าวเข้ามาหาช้าๆที่ละก้าว ที่ละก้าวอย่างไม่เร่งรีบ จนมายืนอยู่ตรงหน้าผม ผมสูดหายใจเต็มปอด พูดมันออกมา [เอาละวะ]

     "กรุณาคบผมเป็นเพื่อนด้วยเถอะครับ'' หุหุ คิดว่าผมจะสารภาพรัก รึครับเสียใจด้วยผมไม่มีความกล้าขนาดนั้นหรอก  แถมรู้จักกันแค่เดือนกว่าๆไปโผ้งคำต้องห้ามนั้นออกมา 99 เปอเซนเม่งแดกแห้วชัวๆ ถ้าเธอตอบตกลง คำสารภาพรักนี้ ยิ่งกว่าปาติหาร์ อีกครับถูกหวยยังง่ายกว่าเยอะ มันต้องเป็นขั้นเป็นตอนไปต่างหากเริ่มจากเพือนก่อน หลังจากนี้ละจะเป็นจุดเริ่มต้นการต่อสู้ของผมละ หึหึหึ

      "เอ่อ อาโน คุณเป็นใครหรอคะ ก่อนอื่นเราควรแนะนำตัวกันก่อนนะคะ ดิฉัน อายาโนะ เอริน คะเอะเน็กไทสีนำ้เงิน อยู่ปีเดียวกันสินะคะ ไม่ทราบว่าอยู่ห้องไหนหรอคะ เราเคยเจอกันรึเปล่า ดิฉันอยู่ห้อง C คะ"

      อะ อุ เอ๋อ ผะ ผะ ผม มาฮายะ อยู่ห้องเดี่ยววกันน "มาฮายะ สินะคะวันนี้ต้องขอโทดจริงๆนะคะ พอดีวันนี้มีนัดกับรุ่นน้องในชมรมน่ะคะ ดิฉันคงต้องขอตัวไปก่อนนะคะส่วนนี้ อีเมล ของดิฉันคะเราควรทำความรู้จักกันก่อนนะคะ แล้วค่อยคุยกันวันหลังนะ มาฮายะคุง"

      กริก เสียงประตูที่ค่อยๆ ปิดไปอย๋างเงียบๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆเดินจากไปของเธอ แล้วมันก็เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ มันเป็นเสียงกรีดร้องครับ เสียงกรีดร้องที่ดังมาจากหัวใจของผม เสียงนั้น เฝ้าถามถึงตัวตนของผม ทำไม ทำไมละ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ตลอด เป็นแบบนี้เสมอ ถึงตัวตนของผมมันจะจืดจางแค่ไหน อาจจะไม่มีคนจดจำผมได้ ถึงผมจะหายไปทุกคนก็จะลืมผม แต่ ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้

      ถึงทุกคนจะลืมผมแต่ผมไม่อยากให้เป็นเธอ อยากให้เธอจดจำตัวผมไว้เพียงสักนิด นี้เป็นความปราณาเดียวของผม ผมขอมากเกินไปหรือ ผมทรุดตัวลงอย่างไร้เรียวแรง ผ่านไป 2 ชั่วโมงพร้อมเสียงกริ่ง เตือนให้นักเรียนทุกคนต้องกลับบ้าน ผมจึงยกตัวขึ้น เดินออกไปพร้อมสีหน้าที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดไดๆออกมาได้

      เมื่อผมกลับถึงบ้าน ผมล้มตัวลงนอน หลับตาลงเฝ้าภาวนาต่อพระเจ้า ว่ามันเป็นเพียงแค่ฝันร้าย แต่ ผมรู้อยู่เต็มใจว่ามันเป็นความจริง นี้ไม่ใช่ฝันมันเป็นความจริง ความจริงที่ผมต้องผเชิญมันไปจนตลอดชีวิตของผม วันนั้นผมนอนไม่หลับ ไม่ว่าจะทำยังไงก็อดคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใด้ นี้สินะที่คนเค้าเรียกกันว่าอกหัก มันเจ็บ เจ็บชิบหาไม่เจอเลยเฟ้ย คืนนั้นผมออกมาเปิดทีวีดูยามดึกเพื่อว่าจะทำให้ลืมความคิดที่ผสมปนเป จนยุ่งเหยิงของผม

      หลังจากดูรายการทีวียามดึก ผ่านไป 30 นาทีก็ถึงช่วงโฆษนา โอ้ มีShooting Game จากค่าย .... เปิดใหม่งันรึ ใหนๆวันนี้ก็ว่างอยู่ละลองโหลดมาเล่นดูละกัน ถึงผมจะไม่เคยเล่นเกมจำพวกนี้เลยก็เถอะ หืมต้องสมัค ID ด้วยสินะ หลังจากเล่นไปสักพัก อืมสนุกดีเหะ หลังจากผ่านสมรภูมนรก มาเป็นเวลา 3 ชัวโมง ผมก็รู้สึกตัวใด้ว่า ถึงเวลานอนละ แต่ใหนๆวันนี้ก็เป็นวันพิเศษ [พิเศษจริงๆครับประสบการครั้งเดียวในชีวิตแน่นอน]

      โต้รุ้งมันไปเลยละกัน เอาละฟระได้เวลา ยิง noob เวลาต่อมาอืมต้องเลิกก่อนสินะ เอาน่ะอีกนิดละกัน `...`  3 วันผ่านมา ขออีกนีสสละกัน `...`    1 เดือนผ่านไป ขออีกนืสสสส ....

------------------------------------------------------------------------ 10 ปีต่อมา ----------------------------------------  ...     ` .... `

     

     

     

 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น