facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 16 ได้โปรดยกโทษให้ผม 50%

ชื่อตอน : บทที่ 16 ได้โปรดยกโทษให้ผม 50%

คำค้น : ลอนดอน ครูอนุบาล นักธุรกิจหนุ่ม ทาสแมว จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2559 06:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 ได้โปรดยกโทษให้ผม 50%
แบบอักษร

วันต่อมา เวลา 8 นาฬิกา

สองร่างกอดเกี่ยวพัวพันแบ่งปันความอบอุ่นอยู่บนเตียงกว้าง สายลมพัดโบกม่านโปร่งพลิ้วไหว เสียงคลื่นน้ำและนกนางนวลดังลอดเข้ามาภายในห้อง แสงแดดยามเช้าสาดส่องแยงตาชายหนุ่มที่กำลังหลับอย่างแสนสบาย เขากระชับร่างน้อยในอ้อมอดก่อนจะค่อยๆขยับลืมเปลือกตาขึ้น ใบหน้าของหญิงสาวที่หลับสนิทปรากฏอยู่ตรงหน้า บัดนี้อาการบวมช้ำของเธอดีขึ้นกว่าเมื่อคืนมากแล้ว หลงเหลือเพียงแต่รอยเลือดฝาดที่เขาเป็นคนขบเม้มเท่านั้น ทรวงอกอิ่มขยับขึ้นลงไปตามจังหวะของการหายใจ

 “อืม” โลเวลล์ครางเสียงทุ้มต่ำ ดึงผ้าห่มให้ขึ้นมาคลุมปิดถึงลำคอระหง ชายหนุ่มนอนก่ายหน้าผากคิดทบทวนถึงสาเหตุที่ทำให้เขาขาดสติคล้ายกับคนโดนมอมยา เมื่อคืนถึงแม้เขาจะดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไปบ้างแต่ก็ไม่มาก เขาไม่มีทางเมาเพราะเตกีลาแค่สองแก้วแน่ๆ หรือว่าจะเป็นในน้ำพันซ์นั่น! น้ำพันซ์ที่เขาแย่งเธอมาดื่ม

โอ้ว! ... ให้ตาย เรื่องบ้าอะไรอีกว่ะเนี่ย

ชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนตัวอย่างแผ่วเบาลงจากเตียง จัดแจงเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าพัณณิตาออกแล้วหยิบกางเกงบ็อกเซอร์ขึ้นมาสวม เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบเพราะกลัวจะปลุกเธอให้ตื่น

“เฮ้! ตื่นแล้วเหรอวะ เมื่อคืนไหงนายหนีกลับไปนอนก่อนไม่เห็นบอกพวกเราซักคำ” บารอนและอัลเบิร์ดเอ่ยทักเมื่อเห็นโลเวลล์ที่เดินลงมายังห้องอาหาร เหล่าเชฟได้จัดการเสริฟอาหารเช้าเตรียมไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เป็ดราดซอสเลม่อน อกไก่อบและไข่ลวก พร้อมด้วยกาแฟดำรสเข้มก็ถูกจัดเสริฟไว้คอยบริการ

“คุณพัณณิตายังไม่ตื่นเหรอวะ” บารอนมองซ้ายมองขวา ชโงกมองไปยังด้านหลังของโลเวลล์

“เธอเพลียๆ ฉันเลยให้เธอนอนต่อ” ร่างสูงทรุดนั่งลงบนโซฟาหนังสีน้ำตาล หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มให้สดชื่น

“เพลียๆ? เฮ้ย... อย่าบอกนะว่า... โอ้ว สุดยอดไปเลยว่ะเพื่อนรัก” อัลเบิร์ดกอดคอ ตบบ่า พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ แต่เพื่อนของเขากลับไม่มีสีหน้ายินดีเลยซักนิด กลับกลายเป็นสีหน้าเคร่งเครียดคล้ายกับมีปัญหาอะไรบางอย่าง

“เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าโลเวลล์” บารอนสังเกตสีหน้าของเขาได้จึงเอ่ยถาม

“ฉันสงสัยว่าเมื่อคืนฉันจะถูกวางยา” โลเวลล์พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม กาแฟที่ถูกดื่มกำลังจะกลืนลงคอเกือบพุ่งพรวดออกมา

“นายว่าไงนะ!” บารอนวางแก้วกาแฟในมือลง “เมื่อคืนเกิดอะไร นายลองเล่ามาซิ!”

“ฉันสงสัยว่าฉันถูกวางยาปลุกเซ็กส์ ในน้ำพันซ์ที่พนักงานเมื่อคืนนำมาให้พัณณิตา” เขาเว้นจังหวะ “เมื่อคืนฉันดื่มเตกีลาไปแค่สองแก้ว เพราะฉะนั้นฉันไม่มีทางเมาแน่นอน”

“แล้วนายทำยังไง โดนวางยาปลุกเซ็กส์... หรือว่า... ” บารอนและอัลเบิร์ดมองหน้ากันแล้วหันไปมองหน้าเครียดของโลเวลล์ ไม่ต้องให้เล่าความต่อ... หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นพวกเขาสามารถคาดเดาได้

“ฉันขืนใจเธอ จะว่าข่มขืนก็ได้... ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของร้องให้ฉันหยุด ฉันยังจำมันได้” โลเวลล์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ บารอนตบหลังของชายหนุ่มเบาๆให้กำลังใจเพื่อนรักของตน

“เอาน่า ยังไงเธอก็เป็นคนรักของนายไม่ใช่เหรอ คนรักกันจะมีอะไรกันบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก... จริงไหมละ”

“ฉันไม่ได้เป็นคนรักของเธอ... ฉันเป็นแค่ฝ่ายแอบรักเธอข้างเดียวเท่านั้น” เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะโกรธเขา เกลียดเขา และไม่อยากเจอหน้าเขาอีกตลอดไป

“ยังไงตอนนี้เธอก็เป็นเมียนายในทางพฤตินัยแล้ว... ไม่ต้องคิดมากว่ะ แต่ยังไงก็ตาม เราไปดูกล้องวงจรปิดเมื่อคืนกันก่อนดีกว่าว่าพนักงานคนนั้นวางยาลงไปในน้ำพันซ์ให้คุณพัณณิตาดื่มจริงๆรึเปล่า” ชายทั้งสามลุกขึ้น เดินไปยังห้องรักษาความปลอดภัยเพื่อดูวิดิโอจากกล้องวงจรปิดเหตุการณ์ที่บันทึกไว้เมื่อคืน ปรากฏว่าภาพจากกล้องวงจรปิดตัวที่ยี่สิบสามารถบันทึกหลักฐานไว้ได้อย่างคาหนังคาเขาเมื่อหญิงสาวในภาพกำลังล้วงยาออกจากอกเสื้อของเธอเทผสมลงไปในเครื่องดื่มก่อนจะยกขึ้นมาให้พวกเขา บารอนโกรธเป็นฟืนไปไฟรีบเรียกพนักงานหญิงคนนั้นให้มาพบเขาในห้องทำงานซึ่งอยู่บนเรือทันที พนักงานสาวผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็ดี๊ด๊าเมื่อจู่ๆถูกเรียกตัวไปพบแต่หล่อนก็ต้องคิดผิดเมื่อเธอเปิดประตูก้าวเข้าไปภายในห้อง ความผิดที่ตนได้กระทำลงไปกำลังโจมตีส่วนภายในจิตใจของหล่อนอย่างรุนแรง

 

“อื้อ” ผ่านไปเกือบเที่ยงวันพัณติก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ผ้าห่มผืนหนาคลุมปิดร่างเปลือยเปล่า เธอค่อยๆลืมตาขึ้น ริมฝีปากบางที่บวมเจ่อเล็กน้อยร้องครางออกมาด้วยความร้าวระบบไปทุกสัดส่วน หญิงสาวร้องอย่างเจ็บปวดทรมานทันทีที่เธอยกขาหมายจะก้าวลงจากเตียง เรือนร่างเปล่าไร้อาภรณ์ทรุดลงกันพื้น เรียวขาบางสั่นระริก

“โอ๊ย!” พัณณิตาฝืนความเจ็บปวดคลานเข้าไปยังห้องน้ำซึ่งอยู่ไม่ไกล กระจกบานใหญ่สะท้อนร่างที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิต เมื่อคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืน น้ำตาเจ้ากรรมก็พาลไหลออกมาด้วยความอดสู หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบากคล้ายกับเด็กน้อยเพิ่งเริ่มตั้งไข่แล้วลงแช่ในอ่างอาบน้ำปล่อยให้หยาดน้ำตาใสๆรินไหลออกมา เนื้อตัวที่เป็นจ้ำน่าเกลียด พัณณิตาใช้ใยบวบหมายจะขัดรอยอัปยศนี้ออกไปจากร่างกายให้หมด

“ฮือๆ” หญิงสาวสะอึกสะอื้น เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะสามารถทำแบบนี้กลับเธอลงได้ เขาซึ่งอ่อนโยนและคอยช่วยเหลือเธอมาโดยตลอดกลับขืนใจเธอไม่ต่างอะไรกับคนที่เธอซมซานจากมา ไม่ต่าง... ไม่ต่างอะไรกันเลย ผู้ชายบนโลกน่ารังเกียจไม่ต่างกันเลยซักนิด! ฟันขาวกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ เธออยากจะกลับ! อยากจะกลับบ้าน บ้านที่มีแค่เธอ คุณแม่และคุณพ่อแค่สามคนเท่านั้น เธอผิดพลาดที่สุดในชีวิต ผิดพลาดที่มาที่นี่ ผิดพลาดที่มาเจอเขา และผิดพลาดที่ไม่ยอมกลับไปตั้งแต่แรก

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของคนที่พรากพรหมจรรย์ของเธอไป พัณณิตารีบสวมเสื้อผ้าทันที โลเวลล์ยืนรอให้หญิงสาวภายในห้องเปิดประตูให้อยู่พักใหญ่โดยเขายืนรออยู่ด้านนอก

“คุณตื่นแล้วหรือยังครับคุณพัณณิตา ผมนำอาหารเช้ากับยามาให้คุณทาน เปิดประตูให้ผมเข้าไปหน่อยนะครับ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขนมปัง ไข่ลวกและอาหารอีกสารพัดอย่างที่เขาคัดเลือกมาให้จัดวางอยู่ในถาดพร้อมทั้งยาแก้ปวดอีกหนึ่งแผง

“ฉันยังไม่หิว คุณเอาไปเก็บเถอะค่ะ” เธอตอบกลับไปเสียงห้วนถึงแม้ว่าท้องน้อยๆจะเริ่มร้องแล้วก็ตาม ตอนนี้เธอไม่พร้อมที่จะเผชิญกับเขาซึ่งๆหน้า

“คุณทานอะไรหน่อยเถอะครับ ถ้าปล่อยให้ท้องหิวเดี๋ยวอาการจะแย่... นะครับ อย่างน้อยๆก็ทานยา” โลเวลล์บิดลูกบิดประตูไปมาแต่ก็ไม่สามารถเข้าไปภายในห้องได้เพราะมันล็อคอยู่

“ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ... ได้โปรดกลับไปเถอะค่ะ!” พัณณิตาตะโกนกลับ ชายหนุ่มชะงักแล้วค่อยๆปล่อยมือออกจากลูกบิดประตู

“ผมรู้ว่าตอนนี้คุณยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าผม ผมเองก็เช่นกัน... ผมยังหาคำพูดเหมาะๆที่จะขอโทษคุณไม่ได้ แต่ผมไม่อยากปล่อยให้คุณหิว ผมจะวางอาหารเช้าไว้ตรงหน้าห้อง ได้โปรดทานมันด้วยนะครับ” ชายหนุ่มตะโกนบอกพร้อมกับวางถาดอาหารไว้ที่หน้าประตู มองด้วยสายตาเศร้าสร้อยก่อนที่จะจากไป หญิงสาวที่แอบมองเขาอยู่ที่ช่องตาแมวเห็นการกระทำของเขาทุกอย่าง ทันทีที่แน่ใจว่าเขาไม่อยู่ตรงนั้นแล้วจึงค่อยๆเปิดประตูออกมาหยิบถาดอาหารเข้าไปในห้อง

 

“เป็นไงบ้าง” บารอนและอัลเบิร์ดเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่องเขากลับมา โลเวลล์ส่ายหน้าทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

“เธอไม่ยอมออกมาเจอหน้าฉัน หล่อนคงจะโกรธฉันมาก” ชายหนุ่มขยี้เส้มผมจนยุ่งเหยิง น้ำเสียงสั่นครืออย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “ให้ตายสิวะเพื่อน! ฉันกลัวจะเสียเธอไป”

“ฉันว่านายไปอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังดีกว่าว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันว่าเธอคงน่าจะเข้าใจและให้อภัยนาย” อัลเบิร์ดเสนอไอเดีย มันเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้พวกเขาปรับความเข้าใจกันได้

“นายคิดอย่างนั้นเหรอ! นายคิดเหรอว่าผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่ถูกคุณลุงเลวๆวางยาปลุกเซ็กส์ในน้ำพันซ์แถมยังต้องมาเจออะไรที่ซ้ำกันแบบนี้ นายคิดว่าเธอจะรับมันได้เหรอ” โลเวลล์ตะคอกกลับ แค่นี้เธอก็หวาดกลัวมากพอแล้ว... เขามาอยากจะให้เธอหวาดกลัวไปมากกว่านี้อีก

“แล้วนายจะทำยังไง ยอมให้เธอเข้าใจผิด เกลียดนายไปตลอดอย่างนั้นเหรอ มันไม่ยุติธรรมนะเว้ยเพื่อน” บารอนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “หรือว่านายจะให้ยัยผู้หญิงบ้านั่นไปสารภาพก็ได้ อย่างน้อยๆก็ให้เธอได้รับรู้ว่าที่นายทำลงไปมันไม่ได้มาจากตัวตนที่แท้จริงของนายเลยซักนิด”

“...” โลเวลล์ได้แต่นิ่งเงียบ นี่เป็นครั้งแรกที่นักธุรกิจหนุ่มผู้ชาญฉลาดอย่างเขาไม่สามารถคิดหาวิธีการดีๆเพื่อที่จะแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าไปได้ “แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรถ้าเธอไม่แม้กระทั่งเจอหน้าฉัน”

มันจบ! จบสิ้นทุกอย่างแล้ว สุดท้ายเธอก็จะจากเขาไปด้วยความโกรธเกลียด

“นายใช่โลเวลล์ที่ฉันรู้จักรึเปล่าวะ” บารอนทิ้งตัวพิงพนักอย่างหงุดหงิด หยิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์รสแรงเพื่อดับโมโห

“ไม่เอาน่า ไอ้บารอนแกอย่าเพิ่งไปโมโหมันสิวะ ยังไงตอนนี้ก็ปล่อยเลยตามเลยไปก่อน ให้หล่อนพอทำใจได้แล้วนายค่อยไปปรับความเข้าใจกัน ไว้พวกเราจะคอยสนับสนุน” อัลเบิร์ดตบบ่าให้กำลังใจ เมื่อเพื่อนมีปัญหาเขาก็ต้องช่วย

เรือสำราญลำใหญ่ที่แล่นอยู่กลางมหาสมุทรค่อยๆหมุนกลับลำเรือเพื่อเทียบท่าที่ใกล้ที่สุด การเดินทางทั้งหมดถูกยกเลิก พนักงานสาวถูกไล่ออกทันที โดยไม่มีโอกาสที่จะได้กลับมาทำงานในบริษัทของเขาอีกตลอดชีวิตและได้ถูกขึ้นบัญชีดำสำหรับธุรกิจทั้งสามบริษัท นี่เป็นการมาพบหน้ากันที่บัดซบที่สุด โลเวลล์กำหมัดแน่นชกกำแพงจนมือปริแตกเลือดไหลซึมออกมา

--------------------------------------------------------------------------------------------

มาอัพแล้วค่า พูดคุย และแนะนำ ติชมได้ในเพจนะคะ

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

ความคิดเห็น