ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Guilty Love ตอนที่ 18 [100%]

ชื่อตอน : Guilty Love ตอนที่ 18 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 91.2k

ความคิดเห็น : 450

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2559 01:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Guilty Love ตอนที่ 18 [100%]
แบบอักษร

 

 

 

Guilty Love…ผิดที่ร้าย หรือ ผิดที่รัก ตอนที่ 18

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

ฟ่างลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งร่างกาย ร่างเบ้หน้าเล็กน้อย ยามที่ขยับตัวจะนอนหงายเพราะเขานอนคว่ำอยู่บนเตียงกว้าง ฟ่างเพ่งมองไปรอบห้องก็จำได้ว่าเป็นห้องของโรงแรมที่เคนพาฟ่างมาเมื่อคืน ฟ่างนอนหงายมองเพดานอย่างเหม่อลอย เมื่อจำได้ทุกอย่าง ว่าเมื่อคืนตนเองกับเคนทำอะไรกันบ้าง ฟ่างไม่เข้าใจว่าทำไมเคนถึงต้องการมีอะไรกับฟ่างอีก ทั้งๆที่เคนเฝ้าบอกอยู่เสมอว่าฟ่างสกปรกแค่ไหน

//ทำไมต้องมาทำให้เจ็บอีกนะ// ฟ่างพึมพำออกมา แล้วรู้สึกผ่าวร้อนที่ดวงตา เจ็บที่ฟ่างพูดถึง ไม่ใช่การเจ็บที่ร่างกาย แต่เป็นที่ใจ ทั้งที่ฟ่างจะตัดใจ แต่เคนก็มาทำเรื่องอย่างว่ากับฟ่าง มันทำให้ฟ่างอดคิดขึ้นมาแวบหนึ่งไม่ได้ว่า เคนแอบคิดอะไรกับตนเองหรือเปล่า เขาไม่รู้ว่าจะมีใคร ที่สามารถมีอะไรกับคนที่ตนเองเกลียดได้แบบเคนอีกมั้ย ฟ่างกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เขาไม่อยากอ่อนแออีกแล้ว ฟ่างมองไปรอบห้องไม่เห็นร่างสูงของเคน ก็พอจะเดาได้ว่า ตนเองคงถูกปล่อยทิ้ง ฟ่างรู้สึกถึงความเหนอะหนะบริเวณช่วงล่าง ฟ่างจึงก้าวลงจากเตียงเพื่อเข้าไปอาบน้ำ ฟ่างเปิดน้ำอุ่นชำระร่างกาย แล้วยืนคิดอยู่ใต้สายน้ำ ว่าทำไมเคนถึงไม่อยากให้เขาไปมีอะไรกับคนอื่น ทำไมถึงได้ดูโกรธมากตอนที่ฟ่างพูดเหมือนกับว่าไปนอนกับคนอื่นมาแล้ว ฟ่างคิดไปอาบน้ำไป ก่อนจะใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมาเพราะไม่ได้เอาเสื้อผ้าเข้าไป อีกอย่างฟ่างยังไม่รู้เลยว่าเสื้อผ้าของตนเองอยู่ที่ไหน

 

 

กึก...

ฟ่างชะงักเท้าทันที เมื่อเดินออกมาเจอเคนนั่งอยู่ที่ปลายเตียงด้วยสีหน้านิ่งๆ ฟ่างกำเชือกเสื้อคลุมเอาไว้แน่น แล้วยืนอยู่กับที่ เพราะไม่รู้ว่าต้องเดินไปไหนดี

 

 

“จะยืนบื้อทำไม ไปใส่เสื้อผ้าสิ หึ หรือว่าอยากจะอ่อยกู”  เคนถามด้วยน้ำเสียงเยาะๆ ทำให้ฟ่างกัดปากเล็กน้อย

 

 

“แล้วเสื้อผ้าผมอยู่ไหนล่ะ” ฟ่างถามกลับไป เคนมองไปที่โซฟามุมห้องมีถุงกระดาษอยู่ 3 ใบ

 

 

“นั่น ไปเอามาใส่ซะ ให้ไวด้วย” เคนบอกออกมาอีก ก่อนที่ฟ่างจะรีบเดินไปที่ถุงกระดาษ แล้วรื้อดูของข้างใน ซึ่งเป็นถุงเสื้อ ถุงกางเกง และถุงชั้นใน แยกเป็นถุงๆเอาไว้ แต่ละถุงมีอย่างละ 3 ตัว ฟ่างหยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นของใหม่ที่เพิ่งซื้อมา

 

 

“ของใคร” ฟ่างถามกลับ เคนจ้องหน้าฟ่างนิ่งๆ

 

 

“จะของใครก็ใส่เข้าไปเหอะ หรืออยากจะยืนแก้ผ้าก็ไม่มีใครว่าอะไร” เคนว่าเสียงเข้ม ฟ่างจำต้องหยิบเสื้อผ้าออกมาจากถุง 1 ชุด แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ฟ่างไม่อยากจะคิดเลยว่า เคนซื้อมาให้เขา เพราะมันพอดีตัวเขาเลย ฟ่างเดินกลับออกมาอีกทีเคนก็ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนอยู่

“ออกมา” เคนพูดสั้นๆ แล้วเดินนำออกไป ฟ่างถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าเคนจะยังต้องการอะไรอีก ฟ่างเดินออกไปนอกห้อง ก็เห็นว่าที่โต๊ะตัวหนึ่งมีอาหารจัดวางอยู่ เคนเดินไปนั่งก่อน แล้วมองฟ่างด้วยสายตากดดัน

“เร็วๆ กูหิว” เคนพูดเร่ง ฟ่างจึงเดินเข้าไปอีกนิด พอเห็นนาฬิกาข้างผนังห้องก็เห็นว่าใกล้เที่ยงเต็มทีแล้ว ฟ่างเองก็รู้สึกหิวเหมือนกัน

 

 

“หิวแล้วทำไมไม่กินก่อนล่ะครับ” ฟ่างถามกลับไปอย่างข้องใจ ทำให้เคนนิ่งไปนิด

 

 

“ไม่ต้องถามมาก นั่งลง กินซะ” เคนว่าออกมาอีก ฟ่างจึงต้องนั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับเคน เคนลงมือทานอาหารทันที ฟ่างก็เริ่มทานบ้าง พร้อมกับมองหน้าเคนสลับไปด้วย ด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

“กินเสร็จ ผมขอกลับเลยนะครับ” ฟ่างพูดขึ้น ทำให้เคนชะงักไปเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นมามองฟ่าง

 

 

“ใครอนุญาตให้มึงกลับ” เคนถามเสียงนิ่ง ทำให้ฟ่างขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

 

 

“แล้วคุณจะให้ผมอยู่ทำอะไร ผมมีงานมีการต้องทำนะ” ฟ่างอ้างขึ้นมา ทั้งๆที่เขาตั้งใจจะไปลาออกวันนี้

 

 

“งานอะไร มึงลาออกจากบริษัทแล้วไม่ใช่รึไง” เคนถามกลับ

 

 

“ผมทำงานที่ใหม่แล้ว แล้ววันนี้ผมก็ต้องหยุดงานโดยไม่ได้บอกเค้าเลย” ฟ่างเถียงออกมาอีก

 

 

“เอาเบอร์มา” เคนพูดเสียงนิ่ง

 

 

“เบอร์อะไร” ฟ่างถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

“เบอร์ที่ทำงานใหม่ของมึง กูจะโทรไปลางานให้เอง” เคนพูดขึ้นมาอีก

 

 

“ไม่จำเป็น ผมลาเองได้ แต่คุณช่วยบอกผมหน่อยเถอะ ว่าคุณต้องการอะไร ถ้าเป็นเงิน ผมบอกแล้วไงว่าจะได้วันเสาร์นี้ แต่ถ้าเป็นตัวผม เมื่อคืนคุณก็ได้มันไปแล้วเหมือนกัน” ฟ่างพูดออกมาเองก็เจ็บเอง แต่ก็พยายามคุมสีหน้าตัวเองเอาไว้ ไม่ให้อ่อนแอต่อหน้าเคน เคนยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะๆ

 

 

“จำผิดรึเปล่า กูว่ากูได้มึงตั้งแต่ที่เกาะแล้วนะ” เคนพูดขึ้น ฟ่างมองหน้าเคนนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มขึ้นมาบ้าง

 

 

“อ่อ ที่ตามหาผมให้วุ่น ก็เพราะอยากได้ตัวผมสินะ ไม่น่าเชื่อนะครับ ว่าคุณก็ชอบกินของสกปรกอย่างผมเหมือนกัน” ฟ่างพูดแดกดันกลับไป เคนตาลุกวาวขึ้นมาทันที

 

 

“ก็แค่ของเอาไว้แก้ขัดยามอยาก” เคนพูดเหน็บขึ้นมาบ้าง

“จนกว่าจะถึงวันศุกร์ มึงต้องอยู่กับกูที่นี่ ห้ามไปไหน เพราะกูต้องการเก็บดอกของกูให้คุ้มที่สุด หลังจากกูได้เงินแล้ว ก็ทางใครทางมัน” เคนพูดเสียงนิ่ง ทำให้ฟ่างนิ่งไปนิด

 

 

“หมายความว่า ถ้าผมคืนเงินคุณแล้ว คุณจะไม่วุ่นวายกับผมอีกแล้วใช่มั้ย” ฟ่างถามเพื่อความแน่ใจ

 

 

“ใช่ แต่มึงหาเงินมาให้ได้จริงๆก่อนเถอะ” เคนพูดกลับเพราะคิดว่าอย่างฟ่างจะไปหาเงินที่ไหนมาคืนเขาได้ ส่วนหนึ่งที่เคนจำเป็นต้องกักตัวฟ่างเอาไว้ไม่ให้ไปทำงาน ก็เพื่อไม่ให้ฟ่างหาเงินมาคืนเขาได้ และไม่ให้ฟ่างไปยืมเงินคนอื่นมาคืนเขา แต่เคนไม่รู้ว่าฟ่างจะขายคอนโดเพื่อเอาเงินมาคืนต่างหาก

“ถ้ามึงเอาเงินมาคืนกูภายในวันเสาร์ตามที่มึงบอกไม่ได้ กูจะเพิ่มดอกเข้าไปอีก” เคนพูดเสียงจริงจัง ฟ่างนิ่งคิด ความจริงฟ่างเอาเงินในบัญชีที่เคยยืมเพื่อนของเขามาก่อนหน้านี้ และยังไม่ได้ใช้ เอามาให้เคนในวันนี้เลยก็ได้ นั่นหมายความว่าเคนก็จะปล่อยตัวฟ่างทันที แต่ฟ่างก็ดันมาคิดว่า ไหนๆ ฟ่างก็จะไปจากที่นี่แล้ว ในระยะเวลา 4 วัน เขาก็ขอใช้เวลาอยู่กับเคนไปแบบเจ็บๆนี่แหละ แล้วเขาก็จะออกไปจากชีวิตเคนจริงๆ

 

 

“ก็ได้ ถ้าคุณอยากให้ผมอยู่ที่นี่ ผมก็จะอยู่” ฟ่างพูดขึ้น ทำให้เคนยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะนั่งกินข้าวต่อ เมื่ออิ่มแล้วเคนโทรตามพนักงานให้มาเก็บจาน ฟ่างก็เดินไปยืนที่กระจกบานใหญ่สามารถมองออกไปเห็นวิวกรุงเทพได้อย่างชัดเจนเพราะห้องพักนี้อยู่ชั้นบนสุด ฟ่างมองวิวกรุงเทพด้วยสายตาเหม่อๆ เพราะอีกไม่นานเขาก็จะไปจากที่นี่แล้ว

 

 

กึก..

อึ่ก..

“อ๊ะ” ฟ่างร้องออกมาทันที เมื่อถูกเคนกัดเข้าที่ซอกคอของเขา เคนเดินมายืนซ้อนด้านหลังของฟ่างเอาไว้ แล้วกัดเข้าที่คอของฟ่างอย่างจัง มือแกร่งของเขาข้างหนึ่งยันกระจกเอาไว้ ฟ่างขยับหันมามองหน้าเคนทันที

 

 

“กูอยาก” เคนพูดขึ้นมา พร้อมกับมองฟ่างด้วยสายตาวาววับ ทำให้ฟ่างใจเต้นระรัว

 

 

“แต่..” ฟ่างจะค้าน เพราะมันเป็นช่วงกลางวัน และฟ่างเองก็เพิ่งจะตื่นขึ้นมาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

 

 

“ห้ามขัดใจกู กูอยากทำตอนไหน มึงก็ต้องสนองกูตอนนั้น ไม่ว่าจะตรงไหน หรือเวลาไหนก็ตาม” พูดจบเคนก็ประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากของฟ่างทันที และฟ่างก็ต้องยอมให้เคนทำตามอำเภอใจ ไม่ว่าจะต้องทนยืนให้เคนทำอยู่ที่บานกระจก แล้วเปลี่ยนมาที่โซฟา ฟ่างก็ต้องยอมทุกอย่าง แต่ฟ่างก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่า ฟ่างเองก็มีอารมณ์ร่วมไปกับเคนเหมือนกัน

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงมือถือของเคนดังขึ้น ทำให้เคนที่นอนอยู่บนโซฟาโดยมีฟ่างนอนคว่ำเกยตัวของเคนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าหลังจากเสร็จภารกิจกันได้สักพักใหญ่ๆ ต้องก้มมองหามือถือของตัวเอง ซึ่งกองอยู่กับเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้นข้างโซฟา เคนเอื้อมมือหยิบมือถือขึ้นมาดู ก่อนจะกดรับสายทันที ฟ่างเองที่นอนหมดแรงก็แอบเหลือบมองหน้าจอของเคนเล็กน้อย ก่อนจะเจ็บแปลบในอกเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา

 

“ว่าไงแก้ว” เคนรับสายหญิงสาวที่สนิทสนมกันดี ก่อนที่ฟ่างเองจะได้ยินเสียงสะอื้นจากหญิงสาว แต่ก็ฟังไม่ชัดว่าหญิงสาวว่าอะไร

“เป็นอะไร อย่าเพิ่งร้อง....เราอยู่โรงแรม TT จะมางั้นเหรอ..ให้เราไปหาดีกว่ามั้ย  อย่าขับรถเลย มันอันตราย.....แก้ว ใจเย็นๆครับ เดี๋ยวไปหานะ” ฟ่างรู้สึกปวดร้าวที่อกข้างซ้ายเป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเคนที่พูดกับหญิงสาว เคนผุดลุกขึ้นนั่งทันที ทำให้ฟ่างหล่นลงจากอกของเคน แล้วฟุบอยู่บนโซฟานิ่งๆ เคนหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา ก่อนจะวางสายหญิงสาว

“อยู่ในห้อง อย่าออกไปไหน” เคนหันมาชี้หน้าฟ่างแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปเข้าห้องน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อออกไปหาหญิงสาวทันที ฟ่างนอนตัวงออยู่บนโซฟา ดวงตาของฟ่างเริ่มแดงก่ำ แต่เจ้าตัวไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา ซึ่งทำให้ฟ่างรู้สึกอึดอัดในอกเป็นอย่างมาก เคนออกไปนานแล้ว แต่ฟ่างยังคงนอนตัวเปลือยเปล่าอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมง ก่อนจะลุกไปล้างตัว แล้วใส่เสื้อผ้ามานั่งข้างบานกระจกบานเดิม ฟ่างหามือถือของตัวเองไม่เจอ คิดว่าเคนคงเก็บไว้อีกแล้ว แต่ฟ่างก็ไม่ใส่ใจอะไร เพราะคิดว่ายังไงก็จะอยู่กับเคนให้ครบกำหนด ฟ่างนั่งมองวิวกรุงเทพยามเย็น จนฟ้ามืด ฟ่างก็ไม่ลุกไปเปิดไฟแต่อย่างไร มีเพียงไฟตรงหน้าประตูห้องเท่านั้นที่ยังคงสว่างอยู่  ด้วยความเพลีย ทำให้ฟ่างล้มตัวลงนอนที่พื้นติดกับบานกระจกนั่นเอง

..

.

..

เคนกลับมาถึงโรงแรมในช่วง 3 ทุ่ม หลังจากไปคุยกับหญิงสาวมาหลายชั่วโมง เขาขึ้นไปบนห้องพักในโรงแรมของเขาเอง และทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เคนก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าไฟในห้องมืดสนิท

//แอบหนีไปงั้นเหรอ// เคนกัดฟันพูดออกมา ก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนแล้วเปิดไฟในห้อง แต่ก็ไม่มีร่างของฟ่างอยู่ในห้องนอน เขารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก แต่พอเปิดไฟในห้องโถงกลาง เขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นเท้าของใครบางคนยื่นออกมาจากด้านข้างโซฟา เคนจึงเดินไปดู ก่อนจะชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นฟ่างนอนอยู่ เขารีบนั่งลงสังเกตดูว่าฟ่างเป็นอะไร แต่พอได้ยินเสียงกรนเบาๆ ก็รู้ได้ทันทีว่าฟ่างหลับ

//มานอนอะไรตรงนี้วะ// เคนพึมพำ ก่อนจะค่อยๆช้อนตัวฟ่างขึ้นมา เพื่อมาวางไว้บนโซฟาตัวยาว แต่ฟ่างก็ขยับตัวตื่นขึ้นมาก่อน ฟ่างสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเคนห่างจากเขาไม่เท่าไร ทำให้ฟ่างเผลอดิ้นขึ้นมา

“จะดิ้นทำไมวะ เดี๋ยวก็ตกหรอก อยู่เฉยๆ” เคนว่าเสียงเข้ม ก่อนจะวางฟ่างลงบนโซฟา ฟ่างก็รีบดีดตัวนั่งทันที เคนยืนเท้าเอวมองฟ่างด้วยสายตานิ่งๆ

“เป็นหมารึไง มีที่ให้นอนไม่นอน ไปนอนอยู่ที่พื้นน่ะหะ” เคนว่าออกมาเสียงดุ ฟ่างที่กำลังเบลอๆเพราะเพิ่งตื่น มองไปรอบๆอีกครั้ง แล้วมองนาฬิกาก็เห็นว่า 3 ทุ่มแล้ว

 

 

“ผมเผลอหลับไป” ฟ่างพูดเสียงแผ่ว พร้อมกับลูบหน้าตัวเองเบาๆ

 

 

“หลับไปตั้งแต่เมื่อไร” เคนถามออกมาอีก ฟ่างส่ายหน้าไปมา เพราะไม่รู้จริงๆว่าตนเองเผลอหลับไปตอนไหน

“แล้วมึงกินข้าวเย็นรึยัง” เคนถามออกมาอีกครั้ง ฟ่างก็ส่ายหน้าเหมือนเดิม

“แล้วทำไมไม่หาอะไรกิน ต้องรอให้กูเอามาประเคนรึไง” เคนว่าเสียงเข้ม ฟ่างมองหน้าเคนด้วยสายตาขุ่นๆ

 

 

“แล้วคุณจะให้ผมไปหาอะไรกินที่ไหน กระเป๋าเงิน มือถือผมก็ไม่อยู่” ฟ่างเถียงกลับไปทันที เคนถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะชี้ไปที่โทรศัพท์ของทางห้องพัก

 

 

“แล้วนี่อะไร ทำไมไม่โทรลงไปสั่งอาหารที่ห้องอาหารวะ” เคนว่าออกมาอีก

 

 

“แล้วผมมีเงินจ่ายมั้ยล่ะ หรือจะให้ผมบอกพนักงานว่าลงบัญชีคุณไว้” ฟ่างโวยกลับไปอย่างไม่ยอม

 

 

“ก็เออน่ะสิ!!” เคนตะคอกกลับ

 

 

“คุณไม่บอกอะไรไว้เลย รีบออกไปอย่างเดียว แล้วผมจะกล้ามั้ยล่ะ” ฟ่างถามกลับ เคนยืนฮึดฮัดอย่างหงุดหงิด

 

 

“ตอนหลอกเงินคนอื่น มึงยังกล้าคิด กล้าพูด กะอิแค่ค่าอาหารแค่นี้ มึงไม่กล้างั้นเหรอวะ” เคนว่าออกมา ทำให้ฟ่างมองหน้าเคนอย่างน้อยใจ

“โทรไปสั่งอาหารขึ้นมากินเดี๋ยวนี้เลย เบอร์ห้องอาหารอยู่ข้างโทรศัพท์ บอกให้เค้าเอาขึ้นมาส่งห้องของกู” เคนพูดสั่งออกมาอีก ฟ่างถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับไปที่โทรศัพท์ของห้องพัก ฟ่างหันมามองเคนอีกครั้ง

“อะไร” เคนถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นว่าฟ่างหันมามองเขา

 

 

“คุณจะกินด้วยมั้ยล่ะ ผมจะได้สั่งขึ้นมาทีเดียว” ฟ่างถามกลับไป ทำให้เคนนิ่งไปนิด

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++++++

“ไม่ กูกินมาแล้ว” เคนพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน ฟ่างนั่งนิ่งไปนิดรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยเพราะแอบหวังว่าเคนจะทานข้าวพร้อมกับเขา ฟ่างจึงยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อโทรสั่งอาหาร แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเคนเดินออกมาอีกครั้ง

“เดี๋ยวชงกาแฟให้กูสักแก้วด้วย กาแฟ 3 น้ำตาล 2” เคนพูดขึ้น แล้วเดินกลับเข้าไปอีกครั้ง แต่มันทำให้ฟ่างยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะโทรสั่งอาหารของตนเอง ลุกไปเสียบกาน้ำร้อน ที่มีอยู่ในห้องพัก พออาหารมาส่งที่ห้อง น้ำก็ร้อนพอดี ฟ่างชงกาแฟให้เคนตามที่เคนบอก แล้วเคนก็เดินออกมาหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

 

“กาแฟครับ” ฟ่างเดินเอากาแฟมาให้เคน

 

 

“เอาไปไว้ที่โต๊ะนั่น มึงเองก็กินข้าวได้แล้ว” เคนพูดเสียงนิ่ง พร้อมกับชี้ไปที่โต๊ะอาหาร ก่อนที่เขาจะเดินไปอีกห้อง แล้วหยิบเอกสารบางอย่างออกมา ฟ่างมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ถามอะไร ฟ่างเอากาแฟวางไว้บนโต๊ะที่ฟ่างจะนั่งกินข้าว ฟ่างนั่งกินข้าวของตนเองทันที ส่วนเคนก็นั่งดื่มกาแฟอยู่ที่ฝั่งตรงกันข้าม พร้อมกับดูเอกสารงานไปด้วย ฟ่างเม้มปากเล็กน้อย รู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่อย่างน้อยก็มีคนนั่งอยู่เป็นเพื่อน ถึงแม้ว่าจะนั่งเงียบๆก็ตามที

“บ้าจริง ทำไมสะเพร่ากันจังนะ” เคนบ่นขึ้น ก่อนจะหยิบมือถือของตนเองขึ้นมาโทรออก โดยมีฟ่างมองด้วยความอยากรู้

“คุณทิม นี่ผมเอง ตอนที่คุณส่งเอกสารให้ผม คุณได้เช็คก่อนรึเปล่า ว่าทางบัญชีเค้าส่งเอกสารครบมั้ย......ถ้าเช็คแล้วทำไมมันถึงมาไม่ครบ...ทั้งๆที่ยื่นเพื่อขอเบิกงบแต่ก็ยื่นกันไม่ครบเนี่ยนะ ตกลงจะเอามั้ย งบน่ะ ถ้าจะเอา ก็เอาเอกสารมาให้ผมเดี๋ยวนี้เลย.........ผมอยู่ที่โรงแรม TT มาถึงแล้วก็ขึ้นมาที่ห้องของผม โอเค ให้ไว” เคนโวยวายใส่อีกฝ่ายเสียงจริงจัง ทำให้ฟ่างได้เห็นมุมการทำงานของเคนเป็นครั้งแรก

“มองอะไร กินเข้าไปสิ” เคนพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฟ่างนั่งมองเขาอยู่ พอกินเสร็จ เคนก็เดินเข้าไปในห้องเล็กอีกห้อง ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องทำงานชั่วคราวของเคน

“ถ้ามีคนชื่อทิมมาหากู ให้เข้าไปหากูในห้องนี้ด้วย” เคนพูดสั่งเอาไว้ ฟ่างพยักหน้ารับ แล้วนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องโถงกลาง เพื่อรอคนที่จะมาหาเคน ฟ่างแอบคิดว่า ถ้าเคนงานยุ่งขนาดนี้ จะมาวุ่นวายอยู่กับเขาทำไมให้เสียเวลา

 

 

ออดดดดดดด

 

เสียงออดหน้าห้อง ทำให้ฟ่างสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปเปิดประตู แล้วพบชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนถือแฟ้มด้วยสีหน้าเจื่อนๆ แต่พอเห็นฟ่างก็ทำหน้างงเล็กน้อย

“เอ่อ นี่ห้อง..” ชายหนุ่มหันไปมองเลขที่ห้องอีกครั้ง แต่ก็เห็นว่าตนเองไม่ได้มาห้องผิด

 

 

“มาหาคุณเคนใช่มั้ยครับ” ฟ่างถามกลับไป

 

 

“ครับ ผมชื่อทิมน่ะครับ” อีกฝ่ายตอบกลับมา

 

 

“คุณเคนบอกว่าถ้าคุณมาแล้ว ให้เข้าไปที่ห้องนั้นน่ะครับ” ฟ่างตอบกลับ พร้อมกับชี้ไปยังห้องที่เคนเข้าไปทำงาน

 

 

“เอ่อ..แล้วคุณเคนเค้าอารมณ์เสียมากมั้ยครับ” ทิมถามเสียงอึกอักอย่างหวั่นๆ

 

 

“ก็นิดหน่อยน่ะครับ” ฟ่างบอกออกไปตรงๆ

 

 

“งั้นคุณเข้าไปเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ เผื่อเค้าจะได้เกรงใจคุณบ้าง” ทิมพูดขึ้น ฟ่างยิ้มอ่อนๆออกมา

 

 

“ผมกลัวว่าถ้าผมเข้าไปด้วย จะทำให้เค้าอารมณ์เสียมากกว่าเดิมน่ะสิครับ” ฟ่างตอบกลับไป ก่อนที่ประตูห้องเล็กจะเปิดออกมา  พร้อมกับเคนที่สีหน้าทมึงทึง เขาเองได้ยินเสียงออดหน้าห้องพักแล้ว แต่แปลกใจว่าทำไมทิมถึงไม่เข้าไป เขาจึงออกมาดู

 

 

“คุยอะไรกัน มาถึงแล้วทำไมไม่เข้ามาหาผมหะ” เคนถามเสียงนิ่ง ทำให้ทิมหน้าเสียไปนิด

 

 

“ขอโทษครับบอส พอดีผมคิดว่ามาผิดห้องก็เลยยืนถามคุณคนนี้อยู่” ทิมอ้างออกมาเพราะไม่อยากโดนโวยใส่ไปมากกว่านี้ ฟ่างเองก็ไม่พูดอะไร เคนมองหน้าฟ่างกับทิมสลับไปมา

 

 

“เข้ามา” เคนพูดเสียงนิ่ง ก่อนจะเดินนำเข้าไป ทิมหันมาหาฟ่างพร้อมกับยิ้มแห้งๆ

 

 

“ขอโทษทีนะครับ” ทิมพูดขึ้น แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานชั่วคราวของเคนทันที

 

 

“ตกลงว่าเอามาให้ผมไม่ครบใช่มั้ย” เคนถามขึ้นทันที เมื่อทิมเดินเข้าไปในห้อง

 

 

“ครับ ขอโทษด้วยครับบอส มันตกอยู่เบาะหลังรถของผม” ทิมพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด

 

 

“ทีหลังหัดทำอะไรให้มันรอบคอบกว่านี้ ถ้ามันเป็นสัญญาของโครงการใหญ่ๆ คุณจะทำยังไง” เคนต่อว่ากลับไป ก่อนจะรับแฟ้มจากทิมมาเปิดดูคร่าวๆ

 

 

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ทิมรีบขอตัว เพราะมันก็ดึกพอสมควรแล้ว

 

 

“เดี๋ยว” เคนเรียกเสียงนิ่ง ทำให้ทิมชะงักไปนิด

 

 

“ครับ” ทิมขานรับ

 

 

“เมื่อกี้คุยอะไรกับคนของผม” เคนถามขึ้นเสียงเรียบ พร้อมกับมองหน้าทิมนิ่งๆ

 

 

“มะ...ไม่ได้คุยอะไรมากครับ ก็แค่ถามว่าใช่ห้องของบอสรึเปล่าเท่านั้นเอง เพราะผมไม่คุ้นหน้าเค้าน่ะครับ” ทิมรีบพูดขึ้น เคนยังคงมองหน้าอยู่

 

 

“ไม่มีอะไรก็ดี คุณกลับไปได้ละ อ่อ แล้วเรียกเค้าให้เข้ามาหาผมด้วย” เคนพูดขึ้น แล้วก้มลงไปดูเอกสารต่อ

 

 

“ครับ” ทิมตอบรับแล้วรีบออกจากห้องของเคนทันที ฟ่างหันมามองเล็กน้อย

“คุณครับ บอส..เอ่อ..คุณเคนให้เข้าไปในห้องน่ะครับ” ทิมพูดขึ้น

 

 

“ขอบคุณครับ” ฟ่างตอบกลับ ก่อนจะเดินไปล็อคประตูเมื่อทิมออกไปแล้ว และฟ่างก็เดินเข้าไปหาเคนในห้องทำงานเล็ก พอเข้าไปด้านในก็เห็นว่าเคนนั่งทำงานอยู่กับโต๊ะทำงานขนาดไม่ใหญ่มากนัก และมีโซฟาปรับนอน พร้อมกับโต๊ะกระจกตั้งอยู่ด้วย เหมือนกับว่าเคนมาใช้ห้องนี้ทำงานอยู่บ่อยๆ เคนเงยหน้ามามองฟ่างเล็กน้อย

“คุณให้ผมเข้ามาทำไมเหรอครับ” ฟ่างถามเสียงเรียบ

 

 

“เมื่อกี้คุยอะไรกับทิม” เคนถามคำถามเดียวกับที่ถามทิม ฟ่างเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

 

 

“เค้าก็ถามว่าใช่ห้องของคุณรึเปล่า เพราะเค้าคงไม่เคยเห็นหน้าผมมั้งครับ” ฟ่างตอบกลับไป ทำให้เคนถอนหายใจเบาๆ เหมือนกับโล่งใจที่ทิมกับฟ่างตอบเหมือนกัน

 

 

“ทำบัญชีเป็นใช่มั้ย” เคนถามขึ้น ฟ่างพยักหน้ารับ

“งั้นมานั่งตรวจให้กูหน่อย” เคนพูดขึ้นมา พร้อมกับวางเอกสารปึกหนึ่งลงที่มุมโต๊ะ ฟ่างขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไมเคนถึงให้เขาช่วยทำงาน

 

 

“ไม่กลัวว่าผมจะแกล้งเช็คผิดพลาดเหรอครับ” ฟ่างถามกลับไปด้วยความอยากรู้

 

 

“กูรู้ว่ามึงไม่มีทางเช็คให้กูพลาด เพราะถ้าพลาด มึงก็คงรู้ว่าจะเจอกับอะไร” เคนพูดกลับไปเสียงนิ่ง ฟ่างถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเอกสารที่เคนวางไว้ขึ้นมา พร้อมกับเครื่องคิดเลขแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องไป

“จะไปไหน นั่งทำในห้องนี้ นั่งทำที่โต๊ะนั่นไป” เคนพูดดักขึ้นมา พร้อมกับพยักหน้าไปทางโซฟากับโต๊ะกระจก

 

 

“ผมกลัวว่าคุณจะไม่มีสมาธิทำงาน” ฟ่างตอบกลับไป

 

 

“กูบอกรึไง ว่าไม่มีสมาธิ นั่งทำที่นี่ อย่าเรื่องมาก” เคนพูดว่าออกมา ฟ่างจึงเดินไปนั่งที่โซฟา แล้วเริ่มตรวจเอกสารให้กับเคน  ส่วนเคนก็นั่งทำงานของเขาไปต่อ ทั้งสองต่างนั่งทำงานในส่วนของตนเองไปเงียบๆ จนถึงเที่ยงคืนกว่าๆ ฟ่างกะจะเอนตัวพิงโซฟาเพื่อพักสายตาบ้าง แล้วเขาก็มองไปที่เคน เห็นว่าเคนเองก็พิงพนักเก้าอี้หลับตาอยู่ ฟ่างคิดลังเลบางอย่าง ก่อนจะตัดสินใจลุกเดินไปหาเคน

 

 

“คุณเคน คุณไปพักก่อนมั้ยครับ” ฟ่างพูดขึ้น ทำให้เคนลืมตาขึ้นมามองหน้าฟ่างที่ยืนห่างจากเขาเล็กน้อย ด้วยสายตานิ่งๆ

“หรือว่าคุณจะเอากาแฟเพิ่มรึเปล่า” ฟ่างถามออกมาต่อ เมื่อเห็นว่าเคนเงียบไป

 

 

“มาใกล้ๆ” เคนเรียกฟ่างขึ้นมา ฟ่างก็ขยับเข้าไปหา ก่อนจะถูกเคนดึงให้มานั่งบนตักแกร่งของเขา ฟ่างตัวแข็งเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าเคนจะทำอะไร

“นวดไหล่ให้กูหน่อย เมื่อยฉิบ” เคนพูดขึ้นมาเสียงห้วน ส่วนหนึ่งเพราะอาการเมื่อยล้าจากการนั่งทำงานทำให้เขาตึงไหล่ขึ้นมา ฟ่างจึงจะขยับลุก แต่เคนก็กอดรัดเอวของฟ่างเอาไว้ก่อน

“จะไปไหน กูบอกให้นวดให้กูไง” เคนว่าเสียงเข้ม

 

 

“ก็ผมจะลุกไปนวดให้อยู่นี่ไงครับ” ฟ่างกระแทกเสียงกลับไปบ้าง เพราะตั้งใจว่าจะไปยืนนวดให้เคนหลังเก้าอี้

 

 

“นั่งนวดแบบนี้แหละ ไม่ต้องลุก” เคนว่าออกมาเสียงเข้มเหมือนเคย ทำให้ฟ่างนิ่งไปนิด

 

 

“ให้ผมนวดโดยการนั่งบนตักคุณแบบนี้เนี่ยนะ” ฟ่างถามกลับไปอีกครั้ง

 

 

“ใช่ จะพูดมากทำไมวะ นวดเร็ว” เคนเร่งอีกครั้ง ฟ่างจึงต้องยกมือทั้งสองข้างไปบีบนวดไหลของเคนทันที ฟ่างคิดว่าถ้ายืนทางด้านหลังน่าจะนวดถนัดกว่านี้ เขาเลยต้องตั้งใจนวดให้ดี

“อืมม” เคนส่งเสียงในลำคอด้วยความพอใจ ฟ่างก็บีบนวดลงน้ำหนักมือได้อย่างพอดี มือแกร่งของเคนก็บีบสะโพกของฟ่างไปเรื่อยๆ ทำให้ฟ่างรู้สึกวาบหวิวอยู่บ้าง แต่ก็พยายามไม่คิดอะไร เพ่งสมาธิอยู่กับการนวดให้เคนอย่างเดียว จนกระทั่งเคนเลื่อนมือเข้าไปในเสื้อของฟ่างทีละนิด จนฟ่างขนลุก

 

 

“คุณนั่งนิ่งๆได้มั้ย..ผม..นวดไม่ถนัด” ฟ่างอ้างขึ้นมาเพื่อให้เคนหยุดมือที่กำลังจะเลื่อนไปสัมผัสยอดอกของเขา ทำให้ฟ่างต้องงอตัวเล็กน้อย เคนที่นั่งหลับตาไปเมื่อสักครู่ ก็ลืมตาขึ้นมา พร้อมกับมองหน้าฟ่างด้วยสายตาที่ฟ่างเดาได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง เคนรั้งเอวของฟ่างเข้ามาแนบชิดกับลำตัวของเขามากขึ้น แล้วเคนก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาเริ่มทำในสิ่งที่เขาต้องการในทันที และฟ่างก็ต้องตอบสนองให้เคนด้วยเช่นเดียวกัน สรุปว่างานคืนนั้นทั้งเคนและฟ่างก็ต้องหยุดทำก่อนชั่วคราว

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ฟ่างลืมตาตื่นขึ้นมาเช้าของวันที่ 2 ที่เขาอยู่กับเคนในโรงแรม ไม่ได้ออกไปไหนตามที่เคนต้องการ จนกว่าฟ่างจะเอาเงินมาคืนเขาได้ตามที่พูดคุยกันไว้ ครั้งนี้ฟ่างไม่ได้ตื่นขึ้นมาบนเตียงคนเดียว ฟ่างรู้สึกถึงแรงกอดรัดทางด้านหลังของเขา จึงต้องหันไปมอง พบว่าเคนยังคงนอนหลับและกอดฟ่างเอาไว้อยู่ ฟ่างรู้ว่าเขากับเคนต่างใส่แค่ชั้นในตัวเดียวเท่านั้น โดยมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างกายของเขาทั้งสองคนเอาไว้ ฟ่างนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เคนทำกับฟ่างแค่รอบเดียวเท่านั้น เพียงแค่ฟ่างพูดออกมาว่าตนเองเหนื่อยมาทั้งวันเลย ทำให้ฟ่างอดคิดไม่ได้ว่า ที่เคนยอมทำแค่รอบเดียว เพียงเพราะห่วงร่างกายของฟ่างรึเปล่า ฟ่างพยายามพลิกตัวไปหาเคน แล้วนอนมองใบหน้าของคนที่ฟ่างแอบรักมาตั้งหลายปี และคิดว่าตนเองจะตัดใจจากคนๆนี้ในไม่ช้า ยามหลับ เคนเหมือนเทพบุตรรูปหล่อ ริมฝีปากหยัก ขนตายาว คิ้วเข้มโครงหน้าค่อนไปทางชาวตะวันตกเล็กน้อย เพราะเคนเป็นลูกครึ่งด้วย แต่พอยามตื่น เคนก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย ที่เอาแต่พูดจาดูถูกถากถางฟ่างให้เจ็บช้ำน้ำใจอยู่เป็นประจำ

 

 

“อืมม” เสียงของเคนดังขึ้นมาแผ่ว เมื่อร่างแกร่งเริ่มขยับตัว ทำให้ฟ่างรีบหลับตาในทันที เพราะกลัวว่าเคนจะรู้ว่าฟ่างนอนมองหน้าเคนอยู่ และอาจจะทำให้เคนพูดจาร้ายๆใส่เขาในตอนเช้าแบบนี้อีก ฟ่างจึงแกล้งนอนหลับ ฝ่ายเคนเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วเห็นว่าฟ่างหันหน้ามาทางเขา เคนก็มองหน้าฟ่างด้วยสายตานิ่งๆ ดวงตาฉายแววลังเลและเครียดขึ้งอยู่บ้าง ก่อนที่เจ้าตัว จะดึงฟ่างให้เข้ามาซุกอกของเขา

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

ฟ่างหัวใจเต้นระรัว เมื่อถูกเคนดึงให้เข้าไปซบอกแกร่งของเคน แล้วเคนก็โอบกอดร่างเล็กเอาไว้ พร้อมกับขยับผ้าห่มที่ร่นไปอยู่ที่เอว ให้ขึ้นมาคลุมร่างกายของเขาทั้งสองคนเอาไว้ ฟ่างไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมเคนถึงทำแบบนี้

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงมือถือของเคนดังขึ้นมาหลังจากนั้นสักพัก เคนรีบเอี้ยวตัวไปหยิบมือถือของเขาที่อยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงมาดู เหมือนกับว่าไม่อยากให้เสียงมันดังรบกวนการนอนของอีกคน ฟ่างเองอยากจะลืมตาขึ้นมาดูเหมือนกันว่าใครโทรมา แต่ก็ไม่กล้า กลัวว่าเคนจะรู้ว่าเขาแอบหลับ

//อืม ว่าไงแก้ว// เคนรับสายเสียงงัวเงียเล็กน้อย และไมได้พูดเสียงดังมากนัก

//อยู่โรงแรมชั้นนี่แหละ......ตอนนี้น่ะเหรอ// เคนถามกลับ พร้อมกับดูเวลาในมือถืออีกทีว่ากี่โมงแล้ว ฟ่างที่นอนฟังอยู่ รู้สึกหน่วงในใจ ไม่อยากให้เคนไปหาหญิงสาวเพราะรู้ว่าหญิงสาวต้องโทรให้เคนไปหาแน่ๆ

//งั้น..// เคนเหมือนจะตอบบางอย่าง ฟ่างจึงแสร้งขยับตัวเข้าหาเคนอีกนิด แล้วซุกหน้าเข้าไปหาอกแกร่งของเคนอีกหน่อย ทำเหมือนว่าตนเองกำลังหนาวแบบไม่รู้ตัว พร้อมกับขยับขาเนียนของตนเองเข้าไปสอดตรงระหว่างขาทั้งสองข้างของเคนเพื่อหาไออุ่น ทำให้เคนชะงักคำพูดเอาไว้ทันที ฟ่างไม่รู้หรอกว่า สิ่งที่ตนเองกำลังทำอยู่มันจะรั้งเคนเอาไว้ได้หรือไม่ ในเมื่อเคนอยากให้ฟ่างขัดดอกอยู่ที่นี่กับเคน ฟ่างก็อยากจะใช้เวลานี้ตักตวงความสุขเอาไว้ให้มากที่สุดเหมือนกัน เคนนิ่งเงียบไปจนฟ่างได้ยินเสียงหญิงสาวเรียกเคนออกมาแว่วๆ

//ตอนนี้เราไม่สะดวกน่ะแก้ว เอาไว้เราเข้าไปหาช่วงบ่ายๆนะ.....อืม...ได้..แค่นี้นะ// เคนปฏิเสธหญิงสาวไป นั่นก็ทำให้ฟ่างรู้สึกดีใจขึ้นมามากเหมือนกัน อย่างน้อยก็ทำให้เคนไม่ออกไปหาหญิงสาวในตอนนี้ ถึงแม้จะออกไปหาอีกทีในตอนบ่ายก็ตาม ฟ่างอยากนอนโดยมีเคนกอดอยู่ข้างๆ ไม่อยากนอนคนเดียวบนเตียงกว้าง เมื่อวางสายจากหญิงสาวแล้ว เคนก็วางมือถือไว้ที่เดิม ก่อนจะหันมากอดฟ่างต่อ พร้อมกับเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเคนจะไม่ได้สนใจว่าฟ่างจะหลับหรือตื่น แต่เขาก็สามารถทำให้ฟ่างส่งเสียงครางในยามเช้าได้ในเวลาไม่นาน แต่ฟ่างก็เต็มใจไม่ว่าเคนจะทำอะไรก็ตามที

..

..

..

“ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวกูจะโทรสั่งอาหาร” เสียงของเคนดังขึ้น หลังจากที่เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำก่อน ส่วนฟ่างยังคงนอนอยู่บนเตียงกว้างด้วยสภาพเปลือยเปล่า แต่มีผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้

 

 

“ผมอยากโทรลางาน” ฟ่างพูดขึ้น เพราะเมื่อวานเขาก็หยุดโดยไม่ได้ลา ตอนแรกเคนจะโทรไปลาให้ แต่ก็ยังตกลงกันไม่ได้ เคนมองหน้าฟ่างนิ่งๆ ก่อนจะเดินไปหยิบมือถือของฟ่างในกระเป๋าของเขาส่งคืนมาให้

 

 

“กูให้มึงใช้มือถือได้ แต่อย่าคิดจะออกไปไหนโดยที่กูไม่อนุญาต” เคนพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปแต่งตัว

 

 

 

++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++

 

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฟ่างไม่ได้จะใจอ่อนหรอกนะคะ

คือจะตัดใจนั่นแหละ แต่ขอตักตวงบางอย่างไปบ้างเท่านั้นเอง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น