facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 15 คุณเป็นของผม 100%

ชื่อตอน : บทที่ 15 คุณเป็นของผม 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2559 06:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 คุณเป็นของผม 100%
แบบอักษร

“ว้าย!” ทันทีแสงสว่างขึ้น ร่างหนาที่เปลือยเปล่าล่อนจ้อนก็กระโจนเข้าหาร่างน้อยราวกับราชสีห์ที่หิวโหยเจอกับสมันน้อยเนื้อหวานที่กำลังหลงฝูง ไม่รอให้พูดพล่ำทำเพลงมือหนาก็รวบข้อมือเรียวบางทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะแล้วดันตัวเธอไปจนติดชิดประตู บดเบียดร่างกำยำเข้ามา หญิงสาวหวีดร้องอย่างตื่นตระหนกเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเหมือนเหล็กร้อนประทับบดจูบเข้ากับริมฝีปากบางอย่างร้อนแรงจนเธอแทบอ่อนระทวย มือแกร่งอีกข้างลูบไล้แผ่นหลังไปตามแนวบุ๋มทำให้เธอขนลุกเกรียวแล้วมาหยุดอยู่บริเวณสะโพกอวบอิ่มพลางบีบขยำอย่างรุนแรงจนทำให้เธอสะดุ้ง พัณณิตาพยายามดิ้นรนแล้วใช้เท้าถีบแตะอย่างสุดแรงแต่ดูเหมือนเขาจะไม่สะทกสะท้านเลยซักนิด มือหนาปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ กดล็อคประตูอย่างรวดเร็วแล้วช้อนตัวหล่อนขึ้นลอยเหนือพื้น ตรงดิ่งไปยังเตียงกว้าง

“กรี๊ด! ปล่อยนะ! ช่วยด้วย!” พัณณิตาหวีดร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อร่างของเธอนั้นถูกโยนลงบนเตียงขนาดใหญ่ตามด้วยร่างสูงที่ขึ้นคล่อมเธออยู่ด้านบน เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักร่างของเธอไว้กับฟูกนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกไซร้ซอกคอและใบหน้านวลที่แดงกล่ำไม่แพ้ใบหน้าของเขา มือร้อนผ่าวลูบไล้หน้าท้องขาวที่เปล่าเปลือยแรงบ้างเบาบ้างเคล้ากันไปตามอารมณ์ที่เริ่มจะสูบฉีดขึ้นมาจนเจ้าของร่างต้องพยายามข่มกลั้นเอาไว้ไม่ให้ร้องครวญครางออกมา ริมฝีปากหนาขมเม้มเนื้อขาวอวบผ่านเสื้อผ้า ฤทธิ์ยาและแรงเสน่หาทำให้โลเวลล์ไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองไว้ได้

“คุณโลเวลล์! ... อื้อ! ปล่อย อย่า!” หญิงสาวยื้อแย่งเมื่อเขาพยายามดึงทึ้งชุดทูพีชสีชมพูของเธอออก หล่อนดิ้นอย่างสุดแรงต้านร่างหนักที่ทับทาบอยู่บนตัว แต่ไม่ว่าจะพยายามต่อต้านซักเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าจะสูญเปล่าจนเรี่ยวแรงเริ่มอ่อนล้า พ่ายแพ้ให้ความความซ่านหวิวที่เขาเป็นคนสร้าง ทันทีที่ไร้ซึ่งปราการคอยปกปิดบัวคู่สวย โพรงปากร้อนก็ครอบครองเม็ดทับทิมสีชมพูระเรื่อที่ประดับอยู่บนยอดทันที พัณณิตาครวญครางอย่างกลั้นไม่อยู่ เล็บยาวจิกข่วนแผ่นหลังของชายหนุ่มเป็นรอยยาวเมื่อทรวงอกถูกบีบขยำ

“อื้อ... สุดยอด หวานมากที่รัก” โลเวลล์ครางเสียงแหบพร่าเพราะฤทธิ์ยาทำให้เขาไม่สามารถข่มกลั้นอารมณ์ดิบในตัวไว้ได้ สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้เขารับรู้ได้ว่าดวงตาคู่สวยที่เขาหลงใหลนั้นกำลังฉ่ำปรือด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจ โลเวลล์ผงะออกจากอกเนียนนุ่มกอดร่างที่กำลังสั่นเทาเข้าสู่อ้อมอก ร่างเปล่าเปลือยทั้งสองเสียดสีกันไปมา ริมฝีปากบางเม้มจนขาวซีด น้ำตาไหลออกมาเป็นสายร้อนลวกหัวใจที่บีบแน่นของเขา

“ปล่อย... ปล่อยฉันเถอะค่ะ” พัณณิตาร้องไห้สะอึกสะอื้น หวาดกลัวกับสิ่งที่เขากำลังทำกับเธอ ทุกอย่างคล้ายกับกำลังจะซ้ำรอยเดิม ริมฝีปากที่คอยพร่ำให้กำลังใจเธอว่า ไม่เป็นไร ไม่ต้องเห็นห่วง เธอยังมีเขาที่พร้อมจะเป็นที่พึ่งให้ตลอดเวลา แต่นี่มันอะไร! ... เขาไม่ต่างจากคนๆนั้นเลยซักนิด หญิงสาวร้องครางลั่นเมื่อเขาบดท่อนล่างกับส่วนสงวน จุดชนวนไฟร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง พัณณิตากัดฟันแน่นสะบัดศีรษะจนผมเผ้าสยายดูเซ็กซี่

“ผมขอโทษที่รัก ผมขอโทษ... ผมหยุดไม่ได้ ผมต้องการคุณ” โลเวลล์คลายอ้อมกอดพลางละเลงลิ้นปัดผ่านยอดอกแล้วลากเลียลงไปถึงสะดือบุ๋มสร้างความซ่านสยิวทั่วสรรพางค์กาย กลิ่นกายสาวลอยฟุ้งเข้มข้นจนเขามึนเมา สูดดมเข้าเต็มปอด โลเวลล์เงยหน้าขึ้นมาเคลื่อนตัวไปประทับจูบเธออีกครั้งพลางใช้หัวเข่าค่อยๆแยกเรียวขาทั้งสองข้างออก อกอวบที่เขาได้เพียงแต่จินตนาการบัดนี้เขาได้บีบเคล้นมันจนเต็มสองมือ รอยจูบสีกุหลาบกระจายไปทั่วทั้งลำคอ ไหปลาร้าและเนินอกสวย ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหวของเธอช่างน่าหลงใหล รสหวานจากทุกสัดส่วนทำให้เขาแทบคลั่งอยากครอบครองเธออย่างป่าเถื่อน

“คุณโลเวลล์... คุณโลเวลล์” พัณณิตาเรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมาด้วยความทรมาน บัดนี้สมองของเธอพร่าเลือนไร้ซึ่งการกลั่นกรองใดๆ เธอตอบสนองทุกสัมผัสของเขาด้วยสัญชาตญาณแท้ๆที่เก็บอยู่ภายใน มือเรียวบางที่เป็นอิสระลูบไล้กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยของเขาเช่นเดียวกับที่เขาลูบไล้หน้าท้องนวลเนียนของเธอ แขนกำยำกอดเกี่ยวหล่อนเอาไว้แน่นท่ามกลางอุณหภูมิที่ร้อนระอุ หยาดเหงื่อถูกขับออกมาทางผิวหนังเคลือบร่างทั้งสองจนเป็นเงา

“คุณพัณณิตาครับ.. ผมรักคุณ ผมรักคุณ... เป็นของผมนะครับ” ตัวตนของเขาผงาดจดจ่ออยู่หน้ารวงผึ้งอวบที่ปิดสนิทมีน้ำหวานไหลซึมออกมา สันจมูกโด่งถูไถสูดกลิ่นสาปสาวที่ซอกคอขาวผ่อง หญิงสาวจิกผมนุ่มสลวยของเขาให้ออกห่างเมื่อเธอเสียดเสียวจนแทบทนไม่ไหว โลเวลล์ประคองใบหน้านวลที่เปอะเปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมาประโลมจูบพลางค่อยๆแทรกตัวตนเข้าไปยังเส้นทางรักของพวกเขาทั้งสอง

“อื้อ! พอ... พอก่อนค่ะ คุณโลเวลล์... พันไม่ไหว...” พัณณิตากัดฟันคมๆเข้ากับบ่าที่แข็งแร็ง อดทนกับตัวตนขนาดใหญ่ยากจะทนทานที่ค่อยๆแทรกเข้ามา แขนเรียวบางยันแผ่นอกแน่นตึงเพื่อไม่ให้เขาขยับลุกล้ำเข้ามาอีก เส้นทางที่บีบรัดรอบทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัด ทรมานไม่แพ้กัน ความคับแน่นส่งสัญญาณว่าเธอนั้นบริสุทธิ์และไร้ซึ่งราคีจากชายอื่น

“อดทนหน่อยนะครับ คุณอาจจะต้องเจ็บบ้างแต่ผมสัญญาว่าจะอ่อนโยนกับคุณให้มากที่สุด” ชายหนุ่มกัดฟัน แทรกตัวตนเข้าไปลึกขึ้นจนทะลวงผ่านกำแพงบางที่ขวางกั้นอยู่เป็นด่านสุดท้าย หญิงสาวใต้ร่างกรีดร้องอย่างเจ็บปวดทรมาน เล็บยาวขีดข่วนแผ่นหลังเขาจนเป็นรอย โลเวลล์ทิ้งตัวทาบทับกอดเธอเอาไว้พลางปลอบโยนอย่างนิ่มนวล

“เจ็บ!... พันเจ็บ คุณโลเวลล์... ” ฟันขาวราวไข่มุกขบแน่นอดทนกับความปวดร้าว ท่อนแขนแกร่งลูบไล้ปลอบโยนจนความเจ็บปวดค่อยๆทุเลาลงเหลือแต่ความพิศวาสที่แทบจะมอดไหม้ สะโพกสอบขยับไปมาเบาๆเรียกเสียงครางหวานเสนาะหู อารมณ์รัญจวนปกคลุมไปทั่วทั้งห้องอีกครั้ง

“แน่นเหลือเกินที่รัก ผมชักจะทนไม่ไหวแล้ว” ชายหนุ่มค่อยๆเร่งความเร็วขึ้น หญิงสาวแอ่นสะโพกรับ บิดกายด้วยความเสียวอย่างเย้ายวน ความสุขอันน่าพิศวงที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนถูกยัดเยียดเข้าร่างน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า เรียวขาตวัดเกี่ยวพัน แสงจันทร์นวลส่องสว่างรำไรผ่านม่านโปร่งพลิ้วไหว เผยให้เห็นเนื้อตัวสาวที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตสีกุหลาบ

“อ่า... พัน... อื้อ โลเวลล์คะ” ผ้าปูที่นอนสีครีมถูกขยำจนยับยู่ยี่ ชายหนุ่มพลิกตัวให้หญิงสาวนอนคว่ำหน้าลงแล้วช้อนสะโพกอวบอิ่มให้ลอยสูงขึ้น ส่งตัวตนเข้าไปอีกครั้งอย่างถนัดถนี่พร้อมทั้งกอบกุมทรวงอกที่ไหวไปตามแรงกระแทก ดวงตาที่ฉ่ำปรือใสด้วยหยาดน้ำค้างมองร่างคล้ามแดดที่เคร่งเครียด ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาประทับจูบริมฝีปากบวมเจ่อ

“อืม คุณพัณณิตาครับ... คุณพัณ... ที่รักของผม” โลเวลล์ครางเสียงกระเส่า มวลสารของบุรุษเพศเริ่มก่อตัวกลายเป็นรูปเป็นร่างใกล้จะทะลักจุดแตก ชายหนุ่มเร่งจังหวะขึ้นเมื่อใกล้จะถึงจุดหมาย กล้ามเนื้อภายในบีบรัดถี่ขึ้นเมื่อเจ้าของใกล้จะถึงฝั่งฝันเช่นเดียวกัน เขากดร่างเธอจนจมกับเตียงนุ่ม

“โลเวลล์คะ พันใกล้แล้ว... ใกล้แล้ว” สิ่งที่เธอรู้สึกอยู่นั้นยากที่จะบรรยาย สัญชาตญาณบอกกับหล่อนว่าเธอใกล้จะถึงสวรรค์เต็มที ชายหนุ่มพลิกให้เธอนอนหงายขึ้นอีกครั้งแล้วกระแทกถี่รัวและรุนแรงเตียงหลังใหญ่เคลื่อนที่เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดหวิดจะพังได้ทุกเมื่อ

 “กอดพันหน่อยสิคะโลเวลล์” พัณณิตาอ้าแขนทั้งสองข้างขึ้น ปลายนิ้วสั่นระริกเพราะจังหวะที่เพิ่มขึ้น โลเวลล์ประคองร่างที่เต็มไปด้วยตราประทับของเขา กอดรัดแน่นคล้ายกับอยากจะผสานจนกลายเป็นร่างเดียวกัน เสียงครางหวานดังข้างหู หล่อนพรมจูบใบหน้าเขาสะเปะสะปะ มือหนาล็อกใบหน้านวลบดจูบลึกล้ำ

“โอ้ว... ผมใกล้แล้ว เราไปพร้อมกันนะที่รัก” ชายหนุ่มโหมสะโพกส่งความรักเข้าสู่กายสาว สายธารชีวิตทุกหยาดหยดทะลักไหลรินออกมา ร่างในอ้อมกอดกระตุกกรีดร้องเมื่อถึงฝั่งฝัน พัณณิตาอ่อนล้าไร้เรียวแรงหลงเหลือทรุดตัวอ่อนปวกเปียก ดวงตาปิดสนิทหลับตาอกเขาทันที โลเวลล์ถอดถอนตัวตนที่ค่อยๆคลายความเครียดออกจากตัวสาว ฤทธิ์ยาสลายหายไปพร้อมกับอารมณ์ที่ได้รับการปลดปล่อย เขาก้าวลงจากเตียงหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำบีบหมาดๆเช็ดทำความสะอาดเนื้อตัวที่เขาหลงใหล ร่องรอยจากการกระทำของเขาทำให้ชายหนุ่มจิตใจอ่อนยวบ

นี่เขาไร้สติจนถึงขนาดควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ขนาดนั้นเลยหรือ... ทุกครั้งถึงแม้ว่าเขาจะอยากรักกับเธอมากเพียงใดแต่เขาก็สามารถข่มกลั้นมันไว้ได้ทุกครั้ง แต่กับครั้งนี้มันกลับไม่ใช่ ไม่เพียงเขาจะควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้ เขายังทำให้เธอบอบช้ำถึงเพียงนี้ โลเวลล์ล้มตัวนอนลงข้างๆ ดึงหญิงสาวเข้ามากอดพลางลูบไล้แก้มที่บวมช้ำ มันจะต้องมีสาเหตุอื่นเป็นแน่ที่ทำให้เขาไร้การควบคุมเช่นนี้ ชายหนุ่มคิดในใจพลางตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างทั้งสองผลอยหลับลงไปในที่สุด

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ฝากแฟนเพจด้วยนะคะ ปาริชาต หัวใจฝน หยู่ร์ซิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น