คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนี้รักมาเฟียเถื่อน : โหยหา

ชื่อตอน : หนี้รักมาเฟียเถื่อน : โหยหา

คำค้น : หนี้รักมาเฟียเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2559 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนี้รักมาเฟียเถื่อน : โหยหา
แบบอักษร

 

   ...โหยหา

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

เวลาที่ผ่านไปในแต่ละวันสำหรับอัลเบิร์ตแล้วมันช่างสูญเปล่าและไร้ค่าเขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขากขนาดนี้มาก่อนตั้งแต่วันที่อาร์มหายออกไปจากบ้านหลังนี้มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งรอบตัวของเขากำลังหยุดหมุนไปอย่างไม่มีสาเหตุ ทุกๆวันอัลเบิร์ตมักจะนั่งเหม่ออยู่คนเดียวอีกทั้งยังไม่ค่อยไปหาฮานิเหมือนช่วงที่อาร์มยังอยู่ อาการของอัลเบิร์ตมีหรือที่ลูกน้องคนสนิทอย่างเดวิดจะดูไม่ออกแต่ยังไงก็พูดอะไรออกมาไม่ได้

"ตามหาไอน้ำเจอบ้างไหม?"

"ไม่ได้ข่าวเลยครับคุณอัลเบิร์ต"

เดวิดตอบออกมาตามตรงถึงแม้ว่าจะพยายามค้นหายังไงก็ไม่สามารถที่จะค้นเจอทั้งสองคนได้เลยแต่ถ้าหากเจอเดวิดก็คงช่วยเหลือเหมือนเดิม อัลเบิร์ตพยักหน้าให้กับเดวิดอย่างเงียบๆเขารู้อยู่แล้วว่ายังไงไอน้ำก็ต้องไปกับอาร์มเพราะทั้งคู่ดูสนิทกันมากพอสมควร หากเจอคนใดคนหนึ่งนั้นก็แสดงว่าเขาเจอทั้งสองพร้อมกันและถ้าหากได้เจอครั้งนี้อัลเบิร์ตจะไม่มีวันปล่อยอาร์มไปไหนอีก! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอาร์มจะต้องอยู่กับเขาที่นี้!

"อัลเบิร์ตคะ"

"..."

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองฮานิที่มาหาเขาถึงคาสิโนถึงแม้ว่าจะแปลกใจที่หญิงสาวมาที่นี้แต่มันก็ไม่ใช่ประเด็นที่เขาต้องสนใจสิ่งที่อัลเบิร์ตสนใจก็คือหล่อนมาที่นี้ทำไม!!??

"คุณไม่กลับ..."

"..."

ยังไม่ทันที่ฮานิจะได้พูดอะไรจบร่างสูงก็ลุกขึ้นเดินหนีออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวอัลเบิร์ตเดินผ่านร่างของฮานิเหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อยทำให้หญิงสาวได้แต่กำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ ท่าทางของฮานิยังคงอยู่ในสายตาของเดวิดตลอดเวลาแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาการมาของฮานิมันทำให้เดวิดรู้สึกติดใจอยู่ไม่น้อยแต่ก็ไม่มีหลักฐานมากพอที่จะเอาผิดเธอ อัลเบิร์ตหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบคลายอารมณ์ขุนมัวของตัวเองก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงเข้ม

"จับตาดูเธออย่าให้คาดสายตาแม้แต่น้อย"

"ครับคุณอัลเบิร์ต"

เดวิดโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนายเล็กน้อยก่อนจะขอตัวไปทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ส่วนอัลเบิร์ตเดินออกมายังชั้นบนสุดของคาสิโนมองเม็ดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเบาๆก่อนจะเริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ความทรงจำที่ผ่านมามันหวนกลับเข้ามาในสมองของเขาเหมือนมีใครมาเปิดเทปวนไปวนมา หัวใจที่เคยแข็งกระด่างและไม่คิดว่าจะรักใครได้อีกนอกจากฮานิกลับกำลังเจ็บปวดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหต

"บ้าชะมัด!"

อัลเบิร์ตสบถออกมาเบาๆอย่างหัวเสียเพราะรู้สึกว่าตัวเองอยากจะร้องไห้ออกมาซึ้งมันแปลกสำหรับเขา วันที่เขาสูญเสียครอบครัวไปน้ำตาแม้แต่หยดเดียวก็ไม่มีไหลแต่วันนี้กลับมีความรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาซะอย่างนั้น

 

คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เวลานี้กลับดูเงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูกหรือมันเป็นเพราะใจของอัลเบิร์ตที่เปลี่ยนไปมันเปลี่ยนไปโดยที่อัลเบิร์ตไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

"มึงหนีกูไม่พ้นหรอก!"

ถึงจะพูดออกมาเหมือนมั่นใจยังไงแต่อัลเบิร์ตกลับรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาแปลกๆเพราะถ้าหากตามตัวอาร์มไม่เจอเขาจะทำยังไง? นี่ก็หลายวันมาแล้วยังไม่เจอแม้แต่เงาของอาร์มและไอน้ำแล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาหวั่นใจได้ยังไง แสงจากดวงตระวันเริ่มคล้อยลงความมืดมืดเข้าปกคลุมแต่อัลเบิร์ตก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน สายตาของเขาจ้องมองไปยังสระว่ายน้ำที่เคยมัดอาร์มเอาไว้เขายังจำมันได้ดีว่าเขาทำอะไรกับอาร์มไปบ้างแต่มันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง! ภาพใบหน้าหวานที่แดงกร่ำสายตาที่มองมาที่เขาด้วยความตัดพ้อผิดหวังพร้อมกับหยดน้ำใสๆที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายแต่มันก็ไม่ได้ทำให้อัลเบิร์ตรู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนั้นเขาโกรธที่อาร์มทำร้ายพี่สาวตัวเองได้ลงคอ จิตใจของอาร์มทำด้วยอะไรกันแน่!

"กูจะตามหามึงให้เจอ!"

อัลเบิร์ตกำมือแน่นด้วยความโกรธไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมเขาถึงไม่ยอมที่จะปล่อยอาร์มไปทั้งที่อาร์มไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกระแวงฮานิขึ้นมาเพราะท่าทางของเธอดูไม่เหมือนคนความจำเสื่อมมันดูผิดปกติ มือหนาหยิบบุหรี่ออกมาสูบระงับอารมณ์โกรธของตัวเองแต่มันก็ไม่ได้ช่วยเขาเท่าไรนักยิ่งคิดมันก็ยิ่งทำให้เขาโกรธและอีกอย่างที่เขาไม่เคยคิดเลยก็คืออาร์มจะกล้าหนีไปจากเขา!

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

ในขณะเดียวกันอาร์มเองก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งถึงแม้ว่าฟรองซัวจะคอยช่วยเหลือเรื่องต่างๆแต่อาร์มก็ยังรู้สึกเกรงใจเพราะฟรองซัวทั้งใจดีและอบอุ่นและที่สำคัญพ่อแม่ของเขาก็ยังไม่อนุญาตให้อาร์มออกมาอยู่ข้างนอกเพราะยังไม่รู้จักใครมากมายอาจจะพาไอน้ำไปรำบากมากกว่าสบาย

"คิดอะไรอยู่"

"คุณฟรอง"

มือหนายกยิ้มยีผมของอาร์มเบาๆอย่างเอ็นดู มือหนาอันอบอุ่นทำให้อาร์มรู้สึกปลอดภัยออย่างบอกไม่ถูกมันต่างจากอัลเบิร์ตอย่างมากมายแต่ทำไมอาร์มยังคงคิดถึงเขาอยู่ทุกวัน อาร์มได้แต่ส่ายหน้าเชิงปฏิเสธถึงแม้ว่าร่างสูงจะรู้สึกว่าอาร์มมีเรื่องกลุ้มใจแต่เขาก็ไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของอาร์มนอกจากเจ้าตัวจะยอมบอกออกมาเอง

"ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเรียกคุณ"

"ค..ครับ"

อาร์มหลบสายตาจากร่างสูงแทบจะทันทีเมื่อเจอเข้ากับรอยยิ้มอันอบอุ่นของเขาถ้าหากเผลอจ้องนานๆมันจะไม่เป็นผลดีเท่าไรนัก ดูเหมือนว่าฟรองซัวจะพอรู้อาการของอาร์มเลยชอบที่จะแกล้งคนตัวเล็กกว่าเสมอ ชีวิตหลังภรรยาเสียไปเขาก็มีเพียงงานเท่านั้นส่วนลูกสาวพ่อแม่ของเขาเป็นคนดูแลตั้งแต่เจออาร์มมันทำให้เขาอยากจะกลับมาทานข้าวที่บ้าน อยากจะอยู่ที่บ้านมากกว่าไปทำงานมากกว่าไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเขามันคือ...ความรัก หรือป่าว? แล้วถ้าหากมันคือความรักจริงๆแล้วอาร์มจะยอมรับความรู้สึกของเขาหรือป่าว? แต่ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบไหนเขาก็อยากที่จะเฝ้ามองอาร์มอยู่แบบนี้มันคงจะดีไม่น้อย ฟรองซัวได้แต่แอบมองอาร์มที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกรถเหมือนกับกำลังใช้ความคิดอยู่เงียบๆแต่ฟรองซัวก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา ร่างสูงต้องการพาอาร์มมาหาเสื้อผ้าชุดใหม่จริงๆเขาโทรสั่งให้ไปส่งที่บ้านก็ได้แต่เพราะฟรองซัวต้องการเวลาที่จะอยู่กับอาร์มเพียงสองคน โชคดีที่แม่ของเขาอาสาดูเด็กทั้งสองคนแทนให้ทำให้ทั้งคู่ออกมาโดยที่ไม่ต้องกังวลอะไรแม้น้อย

"ถึงแล้ว ไปกันเถอะ"

"ครับ"

ทั้งคู่เดินเข้าห้างใหญ่ชื่อดังด้วยกันสาวๆหลายคนต่างหันมองมาที่อาร์มและร่างสูงข้างกายเพราะว่าฟรองซัวดูดีจนอาร์มไม่กล้าที่จะเดินไกลๆ ถึงแม้ว่าร่างสูงจะเป็นคุณพ่อลูกหนึ่งแล้วแต่เขากลับดูดีเหมือนคนที่ยังไม่มีครอบครัว มือหนาเอื้อมมาจับมือของอาร์มเอาไว้ก่อนที่ร่างบางจะเดินหนีเขาแบบเมื่อครู่

"อ..เอ่อ.."

"ไปกันเถอะ"

ยังไม่ทันที่อาร์มจะได้พูดอะไรต่อฟรองซัวก็ตัดบทแล้วเดินจูงมืออาร์มเข้าห้างโดยที่ไม่ได้แคร์สายตามากมายของสาวๆที่มองมายังพวกเขาเลยแม้แต่น้อย การกระทำของร่างสูงตรงหน้ามันทำให้อาร์มนึกถึงอัลเบิร์ตขึ้นมาคนใจร้ายที่นึกถึงแต่ตัวเองเอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ เพียงแค่คิดถึงอาร์มก็รู้สึกว่าขอบตาของตัวเองเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องเงยหน้าขึ้นไล่น้ำตาให้กกลับเข้าไปก่อนที่ฟรองซัวจะหันกลับมา

"อยากได้อะไรไหม"

"ขอบคุณนะครับ แต่ว่าของมันแพงเกินไป"

อาร์มยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันทีแต่มีหรือที่คนอย่างฟรองซัวจะยอมแพ้เขายังคงเลือกหาเสื้อผ้าให้อาร์มอย่างดีถึงแม้ว่าอาร์มจะพยายามบอกเขาก็ตาม การได้มาเที่ยวแบบนี้มันก็ทำให้อาร์มไม่ต้องคิดเรื่องของอัลเบิร์ตอีกอาจจะมีเพียงอาร์มที่คิดถึงเขา ป่านนี้อัลเบิร์ตคงมีความสุขกับผู้หญิงที่เขารักที่สุดอย่างฮานิอยู่ก็ได้

 

แม้ว่าจะไม่รู้ว่าอาร์มกำลังคิดอะไรอยู่แต่ฟรองซัวก็ยังอยากทำให้อาร์มยิ้มให้ได้มากที่สุด เพราะรอยยิ้มของอาร์มมันสดใสมากกว่าที่ต้องเห็นเขาทำหน้าเศร้าเหมือนมีเรื่องให้คิดมากอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ หลังจากที่กลับมาจากซื้อของอาร์มก็ขอตัวทันทีโดยที่ร่างสูงไม่ได้รั้งอะไรไว้เพียงคิดว่าอาร์มคงต้องการเวลาส่วนตัว

"ไอน้ำครับลุงขอถามอะไรหน่อยสิ"

"อะไรหรอฮะ"

ฟรองซัวถอนหายใจออกมาเพราะไม่รู้ว่าถ้าถามไอน้ำออกไปเด็กตัวเล็กๆแบบนี้คงไม่รู้อะไรมาก แต่มันก็ยังดีกว่าที่เขาจะต้องอยู่แบบนี้โดยทำอะไรไม่ได้อยู่แบบนี้

"พี่อาร์มเจออะไรมาหรอครับ?"

"คุณพ่อคะ"

ฟรองซัวลูบหัวไอรินลูกสาวคนเดียวของเขาอย่างเอ็นดู ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะถามไอน้ำเรื่องนี้แต่เพราะสายตาของเขาบังเอิญเห็นรอยแผลเป็นบางอย่างบนร่างกายของอาร์มมันทำให้เขารู้สึกสงสัยแต่ก็ไม่กล้าที่จะถามออกไปเพราะมันเป็นการไม่สมควร ไอน้ำเงียบสักพักก่อนจะยิ้มและตอบคำถามตามประสาของเด็กเล็กๆ ไอน้ำพูดออกมาจนหมดเท่าที่ไอน้ำรู้และเห็นมามันทำให้ฟรองซัวรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของหญิงร้ายชายชั่วคู่นี้

"ขอบคุณนะครับ"

"ฮะ"

ไอรินจูงมือไอน้ำออกไปเล่นด้วยกันเมื่อเห็นว่าคนเป็นพ่อถามไอน้ำจบแล้ว ฟรองซัวปล่อยเด็กทั้งสองคนอยู่กับพี่เลี้ยงก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนมาหยุดตรงหน้าห้องนอนของอาร์ม กลั้นใจอยู่นานแต่ก็ไม่กล้าที่จะเคาะประตูฟรองซัวเอื้อมมือบิดลูกบิดเบาๆถึงได้รู้ว่ามันไม่ได้ล็อคเอาไว้ เสียงสะอื้นเบาๆดังอยู่ในห้องความรู้สึกแรกของฟรองซัวก็คือเขาอยากจะเข้าไปในห้องแล้วดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ ฟรองซัวไม่รู้ว่าอาร์มเจออะไรมามากน้อยแค่ไหนแต่เท่าที่ฟังจากไอน้ำมันก็มากพอและที่สำคัญไปกว่านั้นฟรองซัวยังไม่รู้อีกว่าทั้งสองคนออกมาจากที่นั้นได้ยังไง

"อาร์ม"

ร่างสูงเรียกชื่ออกมาเบาๆก่อนจะปิดประตูลงตามเดิมเพราะกลัวว่าอาร์มจะรู้ตัวว่ามีคนมาแอบฟังและมันอาจจะทำให้อาร์มไม่พอใจในตัวของก็ได้ หากเป็นอย่างนั้นโอกาสที่ฟรองซัวจะได้อยู่กับอาร์มคงเหลือน้อยเต็มทนและเวลาต่อจากนี้ไปเขาจะต้องทำให้อาร์มลืมความเจ็บปวดที่ได้เจอมาให้หมดไปจากใจของเขา

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

ทั้งที่คิดว่าอัลเบิร์ตจะต้องมีความสุขอยู่กับฮานิแต่ใจดวงนี้มันก็ยังคิดถึงเขาอย่างบอกไม่ถูกยิ่งคิดถึงก็ยิ่งเจ็บปวดเพราะคิดถึงคนที่เขาไม่ได้เป็นอะไรกับตัวเอง ความเจ็บปวดมากมายที่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหนเข้าโจมตีไม่อยู่ความคิดและความน้อยใจมากมายไหลเข้ามาในใจไม่หยุด ป่านนี้ไม่รู้ว่าอัลเบิร์ตจะเป็นยังไงบ้างและเขาคงไม่คิดที่จะตามหาอาร์มหรอกเพราะอะไรน่ะหรอ? เพราะเขาได้อยู่กับผู้หญิงที่เขาคิดถึงมาตลอดนะสิ แล้วคนอย่างอาร์มจะมีความสำคัญอะไรกับคนอย่างอัลเบิร์ตถ้าคิดถึงความสำคัญอาร์มก็คงมีค่าแค่บนเตียงเท่านั้น! นั้นคือสิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในใจของอาร์มมันก้คือเรื่องบนเตียง ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเวลาไหนอาร์มก็ไม่เคยเป็นคนที่อัลเบิร์ตมองเห็นถึงแม้ว่าจะยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็คงมองไม่เห้นอยู่ดี อยู่ใกล้แค่เอื้อมก็เหมือนอยู่ไกลจนสุดขอบโลก การกระทำของอัลเบิร์ตมันทำให้ความรู้สึกของอาร์มมันพังจนไม่เหลือชิ้นดีแต่อาร์มกลับยังคงคิดถึงและห่วงหาทั้งที่รู้สึกเจ็บจนเกือบตายขนาดนี้

"อ..อัลเบิร์ต..ฮึก!"

อาร์มพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเนื้อตัวสั่นเทาไปหมดเพราะร้องไห้มาเป็นเวลานานพอสมควรอีกทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าเวลาตอนนี้มันกี่โมงแล้ว

"ร้องไห้พอแล้วใช่ไหมอาร์ม"

"..."

อาร์มเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาร่างสูงของฟรองซัวยืนมองอาร์มด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนักน้ำเสียงของเขาดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ทำให้อาร์มรีบยกมือปาดน้ำตาอย่างรวดเร็วแต่มันก็ไม่อาจซ่อนความรู้สึกทั้งหมดได้จากร่างสูงตรงหน้า

"ให้ผมดูแลอาร์มนะ"

"..อื้อ!"

ยังไม่ทันที่อาร์มจะได้ตอบอะไรฟรองซัวออกไปแม้แต่น้อยมือหน้ากลับกดท้ายทอยของอาร์มเอาไว้ให้เงยหน้ารับริมฝีปากร้อนอุ่นของอาร์ม ลิ้นหนาเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กไปมาอย่างหิวกระหายโดยที่อาร์มยังคงตกอยู่ในอาการอึ้งๆทำให้ฟรองซัวทำอะไรได้ตามใจตัวเองมากขึ้นมากกว่าเดิม

"อ..อย่า..."

อาร์มพยายามดันร่างสูงของฟรองซัวเอาไว้ให้ได้มากที่สุดแต่ดูเหมือนว่าแรงที่เคยมีมันหายไปจากร่างกายกับรสจูบของเขาเมื่อครู่ ฟรองซัวทำอะไรลงไปโดยที่เขาเองก็ควบคุมสติเอาไว้ไม่ได้เหมือนกันแต่ถึงจะเป้นอย่างนั้นอาร์มก็ยังพยายามดิ้นหนีออกจากอ้อมแขนของร่างสูงให้ได้มากที่สุด

"ฟ..ฟรอง..อื้อ!!"

"ขอนะอาร์ม"

มือหนาปลดกระดุมเสือของอาร์มออกอย่างรวดเร็วทำให้ฟรองซัวได้เห็นรอยแผลเป็นมากมายเป็นเป็นดั่งตราบาปติดตัวของอาร์มมากแต่ฟรองซัวก็ไม่คิดรังเกียจถึงแม้ว่าอาร์มจะเคยเป็นของใครมากก่อนก็ตาม

"อ่า!!..อ..อย่า"

ถึงจะเป็นเสียงร้องห้ามแต่มันก็ดูจะกระตุกอารมณ์ให้ฟรองซัวอย่างบอกไม่ถูก ร่างบางยังคงพยายามขัดขืนให้ได้มากที่สุดแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของคนตัวโตกว่าได้เลยเลยแม้แต่น้อย

"อ..อาร์ม"

ร่างบางใต้ร่างของฟรองซัวหายใจหนักหน่วงมากขึ้นกว่าเดิมแกนกายในกระเกงของฟรองซัวขยายใหญ่จนรู้สึกปวดจนทรมานและต้องการที่จะปลดปล่อยออกมา แต่เขาก็ต้องชะงักลงเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคนที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มของร่างบางตรงหน้า

"อ..อัลเบิร์ต..อื้อ!..ผมคิดถึงคุณ"

เมื่อได้ยินชื่อของอัลเบิร์ตมันทำให้ฟรองซัวชะงักลงทุกอย่างที่เคยเคลื่อนไหวกลับหยุดนิ่งลงอย่างไม่น่าเชื่อแต่เวลานี้อาร์มกลับรู้สึกมีความต้องการขึ้นมาจริงๆแต่ภาพตรงหน้าของอาร์มกลับไม่ใช่ฟรองซัวอีกแล้ว เพราะเวลานี้อาร์มกลับมองเห็นเป็นอัลเบิร์ตคนที่คอยคิดถึงมาตลอดเวลานี้และตอนนี้เขาก็มาอยู่ตรงหน้าของอาร์มแล้ว

"อ..อัลเบิร์ต..ผม..ต้องการ"

"..."

ร่างบางขยับตัวไปมาพร้อมกับหลับตาลงนอนนิ่งไปทั้งอย่างนั้นไม่นานก็ได้เสียงลมหายใจที่ผ่อนสม่ำเสมอทำให้ฟรองซัวรู้ว่าอาร์มหลับสนิทไปแล้ว ฟรองซัวรู้สึกหน้าชาเหมือนโดนตบซาดใหญ่เมื่อได้ยินชื่อของคนที่ไม่รู้จักมือหนาเอื้อมลูบศีรษะของอาร์มอย่างสั่นๆเมื่อรู้ว่าเขาคงไม่อาจเข้าไปแทนที่ของคนที่ชื่อัลเบิร์ตได้

 

#

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น