facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 15 คุณเป็นของผม 50 %

ชื่อตอน : บทที่ 15 คุณเป็นของผม 50 %

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2559 06:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 คุณเป็นของผม 50 %
แบบอักษร

                เสียงหัวเราะคลื้นเครงของเหล่าชายหญิงดังขึ้นข้างสระน้ำหรูหราบนชั้นดาดฟ้า ดวงทิตย์กลมใหญ่สะท้อนแสงสีส้มของมันกับผืนน้ำทะเลลับขอบฟ้าไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดวงจันทร์นวลและดวงดาวระยิบระยับขึ้นมาประทับแทนที่ หลอดไฟนับพันดวงที่ถูกติดตั้งไปทั้งเรือสำราญส่องแสงสว่างอยู่ทามกลางทะเลอันมืดมิด เสียงคลื่นน้ำดังแว่วๆขึ้นมาให้คนบนเรือได้ยิน พลุและดอกไม้ไฟถูกจุดเล่นอย่างสนุกสนาน

                “ฮ่าฮ่าฮ่า คุณพัณณิตาต้องไม่เชื่อแน่ๆเลยครับว่าไอ้โลเวลล์มันเคยปอดแหกวิ่งออกมาจากห้องน้ำเพราะเจอแมลงสาบแค่ตัวเดียว” อัลเบิร์ดที่ซัดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไปหลายแก้วเริ่มมีอาการมึนเมา แต่ก็เป็นที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่งเพราะเขาดื่มมาตั้งแต่ขึ้นเรือแต่เพิ่งจะเริ่มมีอาการเท่านั้น

“เฮ้ย! อย่าแฉกันสิวะ” โลเวลล์ร้องโวยทันทีเมื่อเพื่อนของตนเล่าเรื่องหน้าอายต่อหน้าหญิงที่ตนแอบรัก ทำเอาพัณณิตาหลุดขำเล็กน้อย

“อะไร? เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจะต้องอาย นี่ยังมีเรื่องเด็ดอีกเรื่องนะครับคุณพัณณิตา คือตอนนั้นไอโลเวลล์มันน่ะ...” บารอนผสมโรงเตรียมจะเล่าความลับสุดยอดของโลเวลล์ให้เธอฟัง ชายหนุ่มร้องตะโกนเสียงดังขัดจังหวะทันทีพลางถลึงตาส่งสัญญาณว่าห้ามเล่าเรื่องลับสุดยอดของเขาเด็ดขาด ทำเอาเพื่อนซี้ทั้งสองระเบิดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคๆ ฉันไม่เล่าก็ได้วะ สงสัยจะกลัวไม่เท่” บารอนยิ้มขำๆเมื่อเห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่ม เขายกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มเมื่อรู้สึกคอแห้งแต่เครื่องดื่มในแก้วนั้นกลับว่างเปล่าแล้วรวมถึงที่อยู่ในขวดทรงกลมแบนอีกด้วย

“เฮ้! เหล้าหมดแล้วนี่หว่า พนักงานหญิงคนนั้นน่ะ ลงไปเอาเตกีลาที่อยู่ในเล้าท์ชั้นล่างมาให้ที” เขาเรียกพนักงานสาวพลางชูขวดแก้วที่ว่างเปล่าขึ้นให้หล่อนดู พนักงานสาวคนนั้นส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจพลางสะบัดหน้าลงลิฟต์เพื่อไปหยิบเตกีล่าตามที่เขาสั่ง ไม่นานแอลกอฮอล์ขวดใหม่พร้อมกับแก้วทรงสูงแก้วหนึ่งก็ถูกยกขึ้นมา

“นี่ค่ะ” หล่อนก้มลงวางขวดเหล้าโดยมีจุดประสงค์แอบแฝง คอเสื้อที่ถูกดึงลงจนต่ำเผยให้เห็นอกอวบที่เบียดชิดกันอยู่ใต้ร่มผ้า หล่อนยื่นแก้วทรงสูงให้กับพัณณิตา “ฉันว่าเตกีล่าคงไม่ค่อยถูกกับคุณซักเท่าไหร่เลยชงน้ำพันซ์มาให้คุณแก้วนึงน่ะค่ะ คุณจะดื่มไหมล่ะคะ”

“เออ... ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวยื่นมือออกไปรับตามมารยาท พนักงานสาวสวยคนนั้นล่าถอยออกไปยืนประจำจุดของตนเอง ริมฝีปากเซ็กซี่กระตุกยิ้มเล็กน้อย

“...” ดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองน้ำพันซ์สีชมพูสดสวยในแก้วที่ตนถืออยู่ เรื่องของคุณลุงของเธอก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอยิ้มบางๆด้วยความเศร้า

“คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่าครับ” โลเวลล์เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อจู่ๆก็เห็นว่าเธอเงียบไปและสีหน้าของเธอในตอนนี้ดูย่ำแย่เป็นอย่างมาก

“อ่อ เปล่าค่ะ! ไม่มีอะไร... แค่เห็นน้ำพันซ์แล้วทำให้นึกถึงคุณลุงน่ะค่ะ” น้ำเสียงของเธอค่อยลง ใบหน้าหญิงสาวแสนเศร้า “เขาวางยาฉันในน้ำพันซ์ พอเห็นมันอีกครั้งก็อดคิดถึงมันไม่ได้”

พัณณิตาลูบปากแก้วที่โค้งมนแล้วถอนหายใจ เขานึกว่าเธอจะลืมเรื่องทั้งหมดไปเสียแล้ว... แต่มันไม่ใช่เลยซักนิด เธอยังจดจำมันได้ดีไม่ลืมเลือน เสียงหัวเราะคิกคักพลันเงียบลงชั่วขณะเมื่อชายหนุ่มอีกสองคนสังเกตุเห็นว่าหญิงสาวทำหน้าเศร้า โลเวลล์นิ่งเงียบไม่พูดอะไรแต่เขากลับแย่งน้ำพันซ์ในมือของเธอมาดื่มรวดเดียวจนหมดเพื่อให้หล่อนสบายใจ โดยหารู้ไม่ว่าในน้ำพันซ์แก้วนั้นได้ถูกพนักงานสาววางยาเอาไว้

“อ๊ะ!” พัณณิตาร้องอย่างตกใจเมื่อถูกแย่งแก้วออกจากมือ

“อย่าคิดมากเลยนะครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว... ตอนนี้คุณควรจะสนุกสิครับ” โลเวลล์วางแก้วลงบนโต๊ะ เอื้อมมือไปตักหอยเชลล์อบชีสตัวอ้วนใหญ่ให้เธอลองชิม พัณณิตาอ้าปากเล็กน้อยทานหอยเชลล์ตัวนั้น “นะครับ... ร่าเริงเข้าไว้ คุณยังมีผม”

“ค่ะ” เธอพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้ากลับมาเป็นปกติ บารอนและอัลเบิร์ดมองหน้ากันอย่างรู้ใจแล้วเริ่มเล่าเรื่องต่างๆให้เธอฟัง

 ----------------------------------------------------------------------------------------

                เวลาผ่านไปจนดึกดื่นค่อนคืน เสียงหัวเราะสนุกสนานยังคงดังไม่หยุด อาหารทั้งคาวหวานต่างถูกทยอยเสริฟเรื่อยๆจนทานเท่าไหร่ก็ไม่หมด แอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าถูกรินเติมลงใส่กระเพาะประหนึ่งน้ำเปล่า สาวๆในชุดบิกีนี่น้อยชิ้นต่างมึนเมาเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ใบหน้าของพวกเธอนั้นแดงกล่ำ ซุกไซ้นัวเนียเข้ากับชายหนุ่ม ถึงแม้เวลาในตอนนี้ใกล้จะเที่ยงคืนแล้วแต่ทั้งบารอนและอัลเบิร์ดต่างก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะง่วงนอนเลยซักนิด มิหนำซ้ำพวกเขากลับยังคงคักคักยิ่งกว่าตอนกลางวันซะอีก สายลมทะเลสดชื่นพัดผ่านชวนให้รู้สึกเย็นสบาย แต่โลเวลล์กลับไม่รู้สึกอย่างนั้นเลยแม้แต่น้อยเพราะเขารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว ชายหนุ่มกำหมัดแน่น หอบหายใจถี่กระชันเหลือบมองหญิงสาวในชุดทูพีชสีชมพูหวานซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเขา ความปวดร้าวทรมานจากตัวตนที่ขยายจนแทบจะปริแตกทำให้เขาแทบทนทานไม่ไหว

“คุณโลเวลล์จะทานกุ้งซักตัวไหมล่ะคะ” พัณณิตาที่นั่งอย่างไม่รู้อิโน่อิแหน่แกะเปลือกกุ้งออก จุ่มน้ำจิ้มแล้วยื่นไปตรงหน้าชายหนุ่ม “กุ้งสดมาก อร่อยมากๆเลยนะคะ”

หล่อนยิ้มหวานให้เขายิ่งทำให้ความร้อนรุ่มในกายหนาทวีความรุนแรงมากขึ้น โลเวลล์ค่อยๆอ้าปากทานกุ้งตัวนั้นที่เธออุตส่าห์แกะให้กลืนลงคออย่างยากลำบาก แต่แล้วก็มีสาวอวบอัดคนหนึ่งเมาเซล้มลงมาที่หน้าตักของเขาพอดิบพอดี ทำเอาฟางเส้นสุดท้ายเกือบขาดสะบั้นลง ชายหนุ่มรีบผลักหล่อนออกไปแล้วผุดลึกขึ้นทันที

“ผะ... ผม เพิ่งนึกว่า ว่าลืม... จะลงไป... อ่า... เดี๋ยวผมมา” อารมณ์ของชายหนุ่มพลุ่งพล่านกำซานหนักจนเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง โลเวลล์รีบเดินเข้าไปในลิฟต์ทันทีเพราะเกรงว่าหญิงสาวจะสังเกตเห็นร่างกายบางส่วนที่ผิดปกติไป พัณณิตามองตามแผ่นหลังไปด้วยความงงงวยเมื่อไม่เข้าในสิ่งที่เขาพูดออกมา แต่เธอก็พอจับใจความได้ว่าเขาน่าจะลงไปเอาอะไรซักอย่างอีกเดี๋ยวก็คงกลับมา

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง พัณณิตาที่นั่งแกะกุ้งรอเขากลับมาทานก็เบือนหน้ามองไปยังประตูลิฟต์ที่ปิดสนิทไร้วี่แววของร่างสูงว่าจะกลับมา นี่ก็เลยเวลาเที่ยงคืนไปแล้วไม่แน่เขาอาจจะเพลียกลับห้องไปนอนแล้วเป็นก็ได้... หรือไม่ก็เขายังหาของไม่เจอเลยยังไม่กลับมา สมองน้อยๆของหญิงสาวคิดเหตุผลไปต่างๆนานา ดวงตาหวานเบือนกลับไปมองชายหนุ่มอีกสองคนที่กำลังนั่งดื่มเหล้าเคล้าสาวๆที่ล้อมหน้าล้อมหลังพวกเขามากมาย อกอวบของบรรดาสาวสวยแอ่นยื่นประเคนกันจนถึงหน้าตัก ชวนให้คนมองรู้สึกขยะแขยง เธอจะต่อว่าก็ไม่ได้... จนในที่สุดหล่อนก็ทนไม่ไหวลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ฉันรู้สึกง่วงนอนแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” คนพวกนี้นัวเนียกันไม่รู้จักอายผีสางเทวดา คนแถบตะวันตกนี่หน้าไม่อายกันหมดเลยรึไงนะ หล่อนชำเลืองหางตามองพนักงานหญิงคนหนึ่งที่ลงทุนถอดเสื้อเปลือยท่อนบนเหลือแต่บราตัวจ้อยเพื่อยั่วยวนชายทั้งสอง พัณณิตาโค้งตัวเล็กน้อยแล้วจากไปทันที ระหว่างที่เดินกลับไปยังห้องของตน เธอได้ยินเสียงกุกกักออกมาจากในห้องซึ่งไม่น่าจะมีใครอยู่

“ใครอยู่ในห้องกันน่ะ” หล่อนเอ่ยอย่างนึกสงสัย ว่าจะเป็นแม่บ้านก็ไม่ใช่เพราะเธอได้มาทำความสะอาด ปูผ้าปูที่นอนให้ตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว หญิงสาวค่อยๆบิดลูกบิดเปิดประตูปรากฏว่ามันไม่ได้ล็อค ภายในห้องนั้นมืดสนิทมองไม่เห็นภายใน พัณณิตาค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปในห้อง... หรือว่าจะเป็นคุณโลเวลล์? สัมภาระบางอย่างของเขาอาจจะติดมาในกระเป๋าของเธอก็เป็นได้

“คุณโลเวลล์อยู่ในห้องรึเปล่าคะ” มือเรียวบางควานหาสวิสไฟที่ติดตั้งไว้อยู่บริเวณหน้าประตูโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีดวงตาวาวโรจน์คู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ หลังจากที่ควานมือสะเปะสะปะเธอก็เจอเข้ากับสวิสไฟ หลอดไฟค่อยๆกระพริบแสงส่องสว่างให้เห็นภายในห้อง

---------------------------------------------------------------------------------------

ตอนหน้า เลิฟซีนมาแล้วคร้า ป่าวประกาศๆ เข้าไปอ่านสปอยตอนหน้าได้ในเพจนะคะ

กดอ่านสปอยในเพจเฟซบุ๊คได้ที่นี่

รักนักอ่านทุกท่านค่ะ 

 
 
 
ความคิดเห็น