ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

Special 5 กูรักมึงนะ

ชื่อตอน : Special 5 กูรักมึงนะ

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้ , เจxฉ่อย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2559 08:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special 5 กูรักมึงนะ
แบบอักษร

 

Special 5 กูรักมึงนะ

 

[Gun’s part]

ผมกันต์ครับ ตอนนี้ผมอายุ 17 ย่างเข้า 18 อีกไม่กี่เดือน ผมมีเพื่อนสนิท 3 คน แต่สนิทที่สุดคือไอ้ฉ่อย เพราะรู้จักกันมานานครับ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่ผมเริ่มชอบมัน เพราะผมกับมันเราต่างก็ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแยะแถมยังมีอะไรหลายๆอย่างคล้ายๆกันอีก ผมไม่เคยที่จะบอกชอบมันเลย กลัวทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ผมกลัวว่ามันจะตีตัวออกห่าง... ทุกครั้งเวลาที่มันชอบใครผมก็ชอบเข้าไปยุ่งตลอด ทำให้มันไม่สมหวังกับใคร และวันนี้ก็เหมือนกัน

            “เสียดายเธอแทนไอ้ฉ่อยจัง...ขอโทษ!”

ผมแกล้งพูดต่อหน้าผู้หญิงไปงั้นแหละ

            “หมายความว่าไง..”

สีหน้าที่รู้สึกผิดหวังแสดงอยู่บนใบหน้าเล็กของร่างบางตรงหน้าผม คิ้วเริ่มจรดกันเล็กน้อย

            “ฉ่อยมันไม่ได้ชอบเธออ่ะ มันมีคนที่ชอบแล้ว ขอโทษที่บอกช้านะ”

นั่นคือสิ่งที่ผมพูดไป ผมทำแบบนี้ตลอดและเรื่อยมาที่มีผู้หญิงเข้ามาพัวพัน

            “มึง เขาหายไปไหนวะ เขาไม่คุยกับกูเลย”

ไอ้ฉ่อยมันก็มานั่งเพ้อให้ผมฟังอีกตามเคย

            “ทำใจเหอะว่ะ เขามีคนที่ชอบแล้ว”

ผมพูดพลางตบไหล่มัน ผมมักจะทำแบบนี้เป็นประจำแหละ รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดีแต่ก็ไม่อยากที่จะเสียมันไปให้ใครจริงๆ ความสัมพันธ์ของกลุ่มเพื่อนที่เกินคำว่าเพื่อนมันอยู่ยากนะครับ แสดงออกมากไม่ได้ ผมว่าคนที่มองทุกอย่างในกลุ่มออกคงจะเป็นไอ้แมทเนี่ยแหละครับ แต่มันไม่เคยพูดออกมาเท่านั้นเอง เพราะมันไม่อยากทำให้ใครอึดอัดหรือลำบากใจอะไร พวกเราต่างก็ดำเนินชีวิตแบบนี้กันไปเรื่อยๆ จนสอบไฟนอล ม.6 พวกผมก็นัดกันไปฉลองสอบเสร็จและรวมทั้งฉลองวันเกิดล่วงหน้าเลยด้วย

            “ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

ไอ้ฉ่อยพูดแล้วรีบเดินไปทันที ดูร้อนรนแปลกๆ ผ่านไปสักพักมันก็ยังไม่กลับมาที่โต๊ะสักทีผมเลยจะไปตามเผื่อเมาลื่นล้มหัวฟาดชักโครกตาย

            “เดี๋ยวกูมานะ”

ผมบอกไอ้แมทไอ้ขุนทองแล้วเดินออกไปห้องน้ำทันที ไอ้ฉ่อยยืนพิงผนังด้วยบรรยากาศที่ดูอึมครึมมาก

            “เป็นอะไรวะ”

ผมเดินเข้าไปหามันแต่มันกลับผลักผมออก

            “ไม่ต้องมายุ่งกับกู!”

สีหน้าและแววตาที่ดูโมโหจนไม่เหลือภาพเค้าโครงเดิมของความใจดีไอ้ฉ่อยเลย

            “มึงเป็นอะไร!”

            “กูรู้ทุกอย่างแล้ว! มึงเป็นคนเป่าหูทุกคนว่ากูไม่ได้ชอบเขาใช่ไหม!”

มันรู้ได้ยังไง?

            “เอาอะไรมาพูด!”

            “กูถามตาลแล้ว! ตาลบอกว่ามึงบอกว่ากูไม่ได้ชอบตาล! ทำไมมึงทำแบบนี้วะ! กูไว้ใจมึงเพราะรู้จักกับมึงมานาน..เสียดายว่ะ”

มันพูดพลางกระชากคอเสื้อผมแล้วก็ผลักออกทันที

            “กูทำทุกอย่างก็เพื่อมึง! มึงคิดว่าคนพวกนั้นชอบมึงเพราะอะไรหรอ!”

            “ทำเพื่อกูหรอ! มึงมาทำร้ายกูมากกว่าน่ะสิ!”

ผมได้แต่มองหน้ามันนิ่ง ก็ผู้หญิงแต่ละคนที่เข้ามาหามันมีแต่ชื่อด้านไม่ดีทั้งนั้นแหละ! ไอ้แมทก็รู้!

            “กูไม่มีอะไรจะพูดแล้ว! กูไม่อยากเห็นหน้ามึง!”

เพราะคำที่ไม่สมควรออกมาจากปากไอ้ฉ่อยมากที่สุด มันถูกเอ่ยขึ้นจากคนตรงหน้าเป็นคนคนเดียวกับคนที่ผมรัก แน่นอนว่าผมต้องโมโหอยู่แล้ว แต่ผมเลือกเดินออกมาเพื่อจะสงบอารมณ์ พอใจเย็นเราค่อยคุยกันใหม่ ถ้าต่างฝ่ายต่างร้อนใจคุยกันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

            “มึงจะไปไหน”

ไอ้แมทที่เดินสวนกับผมถามขึ้นทันที

            “กลับบ้าน!”

ผมหยิบกุญแจรถแล้วขึ้นคร่อมรถคู่ใจขับออกไปทันที เพราะความใจร้อนทำให้ผมเร่งเครื่องเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่ใจผมมันก็ยังไม่เย็นลงเลย จู่ๆก็มีอะไรบางอย่างวิ่งตัดหน้าผมไปด้วยความเร็วทำให้ผมควบคุมรถไม่ได้!

            เอี๊ยด!โครม!

วินาทีนั้นผมได้แต่รู้สึกผิดที่ยังไม่ได้ขอโทษ ยังไม่คุยกันให้รู้เรื่องเลย ไม่รู้จะมีโอกาสคุยกันอีกทีตอนไหน ร่างกายผมมันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว รู้สึกด้านชาไปหมดราวกับโดนฉีดยาชาทั่วร่างกาย

            “ฉ่อย...กูขอโทษ...กูรักมึงนะ..”

[End of Gun’s part]

ความคิดเห็น